Log

Kees Van Kooten ziet er nog goed uit op zijn oude dag zeg! O nee, het is 'm toch niet. Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk nogal dunnetjes, dit oppervlakkig uitgewerkte drama over een aan lager wal geraakte gokker (Colin Farrell) die in Macau onverwachts de kans van zijn leven krijgt. Qua toon stuitert de film heen en weer tussen komedie en tragedie, met hier en daar uitstapjes richting gestileerd magisch realisme (Tilda Swinton lijkt hier zo weggelopen te zijn uit een Wes Anderson-film). Dat klinkt nogal rommelig, en dat is de film dan ook. Niet saai en bij vlagen betoverend mooi qua camerawerk en belichting, maar uiteindelijk weinig memorabel.

Vermakelijk maar uiteindelijk iets te voorspelbaar uitgewerkt horrorfilmpje. De matige cast weet het script helaas niet optimaal tot leven te brengen en de personages zijn aan de irritante kant. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals de prettig gestoorde finale, maar de film blijft een beetje steken in goede bedoelingen.

Vermakelijke maar qua setting en plot nogal beperkte en veel te lange zombiefilm uit Indonesië. Om nog maar te zwijgen over het niet aflatende hysterische gegil van de vrouwelijke hoofdpersonen. De make-up effecten zien er prima uit en er is voldoende aktie en spektakel, maar na verloop van tijd begint alles behoorlijk eentonig te worden en heb je het wel gehad met de nogal domme personages.

Een origineel concept (een hond ziet de duistere krachten die zijn baasje bedreigen), maar de film biedt verder weinig dat we niet eerder en beter gezien hebben binnen het Paranormal Activity-achtige subgenre. Het beklemmende sfeertje is goed getroffen en een aantal schrikmomenten werkt naar behoren, dat wel. En de hond is geweldig.

Zware kost en aan de erg trage kant, maar visueel indrukwekkend en voorzien van een sterke rol van de uit pensioen teruggekeerde Daniel Day-Lewis. Natuurlijk een duidelijk geval van nepotisme aangezien zijn zoon hier de regie doet, maar goed, toch fijn om hem weer terug te hebben. Hij is en blijft een geweldig acteur. De rest van de (overigens prima) cast verbleekt een beetje in verhouding. Het script is soms aan de pretentieuze kant en qua plot valt er niet heel veel te beleven, maar de zoveelste memorabele rol van Day-Lewis en de vaak surrealistische beeldenpracht tillen het geheel net boven het gemiddelde uit.

Sterke, vaak angstaanjagende thriller van Kathryn Bigelow, het sluitstuk van een soort thematische trilogie, na The Hurt Locker en Zero Dark Thirty. De repetitieve structuur van de film en het onbestendige einde zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon er wel iets mee. Daarnaast steekt de film visueel zo fraai in elkaar dat ik alleen op dat vlak al ademloos zat te kijken. De prima cast maakt het helemaal af. Een spannende, intense kijkervaring.

Problematische mix van komedie, fantasie en boekverfilming. Het resultaat is een beetje vlees noch vis. De cast heeft er duidelijk zin in, maar de personages weten absoluut niet te boeien en de grappen zijn aan de flauwe kant. Visueel is het allemaal netjes verzorgd, maar gaandeweg begin je je echt af te vragen wat regisseur Armando Iannucci voor ogen had met dit project.

Sterke, naargeestige verfilming van het gelijknamige boek van Richard Bachman, beter bekend als Stephen King. Het compromisloze, rechtlijnige karakter van het verhaal had problemen kunnen opleveren, maar regisseur Francis Lawrence maakt er visueel en inhoudelijk iets indrukwekkends van, daarbij gesteund door een prima cast van jonge akteurs, die stuk voor stuk gedenkwaardige rollen neerzetten. Vooral Cooper Hoffman en David Jonsson zijn hier geweldig. Het einde is niet helemaal bevredigend en wat mij betreft iets te kort door de bocht, maar goed, het kan de film tegen die tijd niet meer verpesten.

Rommelig gefilmd en gemonteerd en inhoudelijk nogal chaotisch drama over een dag uit het leven van (tucht)schoolhoofd Steve (Cillian Murphy). Meer vermoeiend dan interessant en de leerlingen zijn overwegend bloedirritant. Murphy zet weer eens een mooie rol neer maar is hier nogal verspild.

Low budget australische film over de strijd die een groepje overlevenden van een gezonken WOII-oorlogsschip moet leveren met een roofzuchtige witte haai. De cast levert verrassend sterk spel en de film heeft zeker een aantal effectieve momenten, maar de ongeloofwaardige setting en de fragmentarische manier waarop de haai wordt ingezet doen afbreuk aan de pret. Niettemin een onderhoudend filmpje.

Wisselvallige update van het boek van Daphne Du Maurier, eerder en beter verfilmd door Alfred Hitchcock. Visueel een lust voor het oog, met prachtige locaties en production design, maar inhoudelijk ontbreekt het aan sfeer en de personages zijn niet bijster interessant. Leuke opbouw, maar eenmaal aangekomen op het landgoed van Maxim De Winter (een vlakke Armie Hammer) zakt de boel langzaam weg in middelmatigheid. Regisseur Ben Wheatley bewijst dat hij om kan gaan met een groter budget, maar het script laat hem een beetje in de steek.

Saai plattelandsdrama bevolkt door oninteressante personages. De documentaire-achtige stijl van filmen doet absoluut denken aan het werk van de gebroeders Dardenne (alsmede de aanwezigheid van vaste Dardenne-akteur Jérémie Renier), alleen wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Er wordt vooral veel gegeten en rondgehangen.

Aardig australisch drama met thriller-elementen, over twee rondreizende amerikaanse vriendinnen die, om wat bij te verdienen, een baantje aannemen ergens in een schimmige kroeg in the middle of nowhere. Julia Garner en Jessica Henwick zijn leuk in de hoofdrollen en de film kabbelt aangenaam genoeg door, tot de sfeer in de finale dreigend en grimmig wordt. Helaas is dat niet het beste gedeelte van de film. Een bijna onherkenbare Hugo Weaving heeft een sterke bijrol.

Meeslepend chinees drama over een familie die de tumultueuze heerschappij van Mao in de jaren '60 moet zien te overleven. Het is verfrissend om dergelijke riskante maatschappijkritiek aan te treffen in een chinese film en regisseur Zhuangzhuang Tian kwam hier dan ook niet zonder kleerscheuren vanaf. Visueel valt er niet heel veel te beleven en sommige personages zitten tegen het karikaturale aan, maar de gebeurtenissen en het benauwende tijdsbeeld zijn fascinerend genoeg om dit door de vingers te kunnen zien.

Tegenvallende komische aktiefilm van regisseur Shane Black, die na een redelijk begin steeds verder afzakt naar bedenkelijk niveau. De degelijke cast houdt de boel het aankijken nog net waard, al zijn feitelijk alle personages onsympathiek. Van de special effects moet de film het in ieder geval niet hebben; de cgi is hier behoorlijk lelijk, met als dieptepunt een slecht gemonteerde en totaal niet overtuigende treincrash.

Romantische maar tegelijkertijd compromisloze post-apocalyptische film over een toekomst waarin bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Alleen Australië is vooralsnog gespaard gebleven, maar het onheil komt steeds dichterbij. Prima cast (al stelt Anthony Perkins zich soms nogal aan), met een fraaie eerste serieuze (bij)rol van Fred Astaire. Hoofdrolspelers Gregory Peck en de mooie Ava Gardner zijn uitstekend. Iets te lang en onevenwichtig, maar uiteindelijk wel indrukwekkend.

Zorgvuldig geconstrueerd, fraai in beeld gebracht drama over een zachtaardige kleermaker (Antonio De La Torre) die een sinister geheim met zich meedraagt. De film kabbelt aangenaam door en weet de lugubere details tot een minimum te beperken, waardoor de spaarzame gruwelijke momenten des te effectiever zijn. Naar het einde toe verliest het script helaas wat momentum en de plot wordt uiteindelijk niet helemaal bevredigend afgerond, maar tegen die tijd heeft de film zich wel bewezen.

Onderhoudend, zij het behoorlijk vergezochte thriller over de mysterieuze verdwijning van een vrouw aan boord van een luxe cruiseschip. Journaliste Keira Knightley is getuige van het voorval maar begint langzaam maar zeker aan zichzelf te twijfelen. Aantrekkelijk in beeld gebracht (dat schip is echt subliem) en de prima cast heeft er zin in, maar zodra de aktie zich verplaatst naar het vasteland wordt één en ander steeds ongeloofwaardiger. De overdreven climax spant daarbij wel de kroon.

Mooie documentaire over de veel te vroeg overleden komiek John Candy, die in zijn korte leven alsnog een imposant oeuvre heeft weten op te bouwen. Familie, vrienden en collega's komen uitgebreid aan het woord en er is een schat aan hilarisch archiefmateriaal aanwezig. Regisseur Colin Hanks, die Candy nooit heeft gekend waar wiens vader Tom uiteraard een paar films met Candy heeft gemaakt, weet een fraaie balans tussen humor en melancholie te treffen. En Macaulay Culkin zorgt onverwachts voor enkele aangrijpende momenten.

Groots opgezet spektakel over de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de leider van een bandietenfamilie (Rod Steiger) en een IRA-explosievenexpert (James Coburn). In het Mexico van 1913 proberen de twee een grote bank te beroven. Iets luchtiger van toon dan de meeste films van regisseur Sergio Leone en ook wel iets minder goed, maar toch valt er genoeg te genieten. De vele aktiescenes zijn spectaculair in beeld gebracht en Steiger en Coburn vormen een leuk duo.

Zeer onderkoelde droogkomische bedoening over een stoïcijnse machinist (Baard Owe) die direct na zijn pensioen te maken krijgt met allerlei maffe, licht surrealistische toestanden. De film is best onderhoudend en regisseur Bent Hamer brengt alles mooi in beeld, maar personages en plot zijn net iets te ongrijpbaar om echt indruk te maken. Het geheel blijft een beetje steken in goede bedoelingen.

Aanvankelijk best intrigerend en mysterieus, maar gaandeweg begin je te beseffen dat het script echt nergens naartoe gaat. O ja, toch: naar een zeer ongeloofwaardige, misplaatste finale. Aan de cast ligt het niet; vooral Marlon Wayans, als uitgerangeerde quarterback, is hier goed op dreef. Visueel ziet het er ook allemaal netjes verzorgd uit. Maar ja, dat script...

Niet alle aspecten van de film hebben de tand des tijds doorstaan, maar al met al is dit nog steeds een meeslepend, langzaam escalerend drama over een groep nonnen die ergens in de Himalaya een school en een ziekenhuis gaan opzetten. Tegen het einde verandert de film in een Hitchcock-achtige thriller en kruipen er zelf wat horrorelementen in. Wat natuurlijk wel zo fijn is.

Vierde en laatste (?) deel in de reeks over de paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren, met ditmaal een meer persoonlijk verhaal. Dat pakt deels prima uit; vooral het eerste uur is erg sterk. En doodeng. Alle voorgaande Conjuring-films zijn een masterclass in jumpscares en deze Last Rites is niet anders. Helaas loopt de film daarna langzaam van de rails, resulterend in de zoveelste matte climax vol generieke special effects. Jammer, want tot die tijd valt er voldoende te griezelen.

Typisch engelse misdaadfilm met kleurrijke personages, vermakelijk tijdsbeeld en levendige sfeertekening. In de cast doet vooral Paul Bettany het erg goed. Zijn hoofdpersoon is onvoorspelbaar, intens en niet zelden angstaanjagend. Bepaalde trekjes, zoals het geluidloos schreeuwen, zijn echt behoorlijk creepy. Regisseur Paul McGuigan haalt visueel alles uit de cast om er iets leuks van te maken en slaag daar aardig in. Naar het einde toe zakt de spanningsboog een beetje in en ik had liever gezien dat Bettany ook de oudere versie van zijn personage speelde (in plaats van Malcolm McDowell, hier overigens ook niet onverdienstelijk), maar het geheel blijft met gemak op de rails.

Goedgemaakte, intense rampenfilm gebaseerd op ware gebeurtenissen, met Matthew McConaughey als buschauffeur die in een helse bosbrand terecht komt samen met een lerares en een schoolklas bestaande uit 23 kinderen. De opbouw vond ik beter dan de uiteindelijke claustrofobische gebeurtenis waar het allemaal om draait, vooral omdat richting het einde één en ander te lang doorzeurt en te zoetsappig wordt, maar spannend en visueel indrukwekkend is de film zeer zeker. En McConaughey zet overtuigend een loser neer die kans ziet op een cruciaal moment boven zichzelf uit te stijgen.

Rommelige, slechts bij vlagen boeiende verfilming van W.F. Hermans' De Donkere Kamer van Damocles. De plot heeft genoeg interessante aspecten, maar de cast laat flink te wensen over. Het aanstellerige akteerwerk van hoofdrolspeler Lex Schoorel doet de film voortijdig de das om, al zijn de ogenschijnlijke amateurs om hem heen niet veel beter. Ook qua camerawerk en vormgeving valt er weinig te beleven.

De serie heeft natuurlijk destijds al een perfect einde gekregen, maar vooruit, ook de daarop volgende films zijn best leuk, hoewel wat overbodig. Met deze derde wordt alles definitief afgerond. Er zijn natuurlijk teveel personages om iedereen een passend afscheid te geven, maar de film slaagt er redelijk in. De plot is afwisselend grappig en melancholisch en werkt toe naar een prachtige slotscene. Ik ga iedereen missen.

Leuk portret van twee tot elkaar veroordeelde zwendelaars (vader en dochter O'Neal) in het door depressie geraakte amerika van 1936. Tatum (hier slechts 10 jaar oud) is verbijsterend goed in haar filmdebuut en Ryan geeft prima tegengas. Niet alle plotelementen zijn even boeiend en hier en daar is de boel wellicht iets aan de flauwe kant, maar overwegend is de film zeer onderhoudend. Het prachtige zwartwit-camerawerk draagt ook flink bij aan de geweldige sfeertekening.

Taai eerste half uur, met veel zoetsappig gedoe rond een baby; daarna wordt het gelukkig een stuk beter. De film profiteert van leuke retro vormgeving en een degelijke cast, al vond ik de chemie tussen de personages wel tekort schieten. Spektakel genoeg in ieder geval, met de gebruikelijke mix van matige en indrukwekkende CGI.

Sobere, saaie interpretatie van het welbekende duistere sprookje, met vooral een gebrek aan plot. Met de dromerige, horror-achtige sfeer zit het wel goed en de film is mooi vormgegeven, maar de abstracte personages en het tergend lage tempo doen het kijkplezier danig de das om.

Vermakelijk tussendoortje van regisseur Aronofsky, met een verrassende portie bot geweld. Dat staat een beetje haaks op de vaak wat lollige en luchtige toon van de film, maar al te storend is dit gelukkig niet. Het script is niet heel bijzonder en ook de personages worden niet bepaald diep uitgewerkt, maar de prima cast maakt er iets moois van en sfeer en camerawerk zijn dik in orde.

Vooropgesteld; ik ben geen fan van Troma en al helemaal niet van het brakke, krakkemikkige origineel uit 1984. Deze remake (die twee jaar op de plank heeft gelegen) bevalt me iets beter, maar laat alsnog veel te wensen over. De toch niet misselijke cast bakt er weinig van en veel elementen, waaronder de humor, werken slechts mondjesmaat. Regisseur Macon Blair (tevens te zien in een klein rolletje) gaat enthousiast te werk, maar hij laat kansen liggen en de timing van veel cruciale momenten is niet best. De film ziet er afwisselend indrukwekkend en bijzonder lelijk uit, iets dat bijdraagt aan het tweeslachtige gevoel.