Log

Vermakelijk maar nogal druk gemonteerd en afgeraffeld, met een te hoog tempo. Waarom is dat nodig? Alsof de makers bang zijn dat het publiek ieder moment kan afhaken. Jammer, want de personages zijn (nog steeds) charmant en het is leuk om Ralph Macchio te zien opdraven, ook al voegt hij weinig toe.

Fascinerende, knap gemonteerde documentaire over het politiek bewogen jaar 1975 en de keur aan geweldige films die in dat jaar werden uitgebracht. Aan de hand van slim gekozen fragmenten uit die films trekken de gebeurtenissen van 1975 aan ons voorbij en zien we hoe het reilen en zeilen van de Verenigde Staten wordt gereflecteerd door Hollywood. De prima voice-over is van Jodie Foster, die in 1975 te zien was in... Taxi Driver.

Aangrijpend braziliaans drama over een gezin dat uit elkaar wordt gerukt tijdens de militaire dictatuur in 1971. De onderkoelde aanpak, waarbij weinig verdriet en/ of woede wordt getoond, versterkt feitelijk de tragiek van de personages. Dat wat je niet ziet en/ of te weten komt, gekoppeld aan het meedogenloze verstrijken van de jaren, maakt hier behoorlijk indruk. Het tijdsbeeld is subliem; het akteerwerk idem dito.

Eindelijk gezien en viel niet tegen. Een groot Disney-fan zal ik nooit worden, maar dit is wel bovengemiddeld goed, vooral door de simpele maar verrassend doeltreffende plot en de leuke personages. De stemmencast is eersteklas en de animatie kan er ook mee door.

Leuke romcom die zich afspeelt in het hiernamaals. Het script ontvouwt zich op voorspelbare wijze en visueel is het allemaal weinig bijzonder, maar de prima cast maakt er iets leuks van, met ook erg grappige bijrollen. Vooral Da'Vine Joy Randolph en John Early zijn hilarisch als bekvechtende 'adviseurs'.

Visueel weer een ongekend spektakel, maar plot en personages beginnen op hun eind te lopen. Daar kunnen de imposante special effects en overweldigende aktiescenes weinig aan veranderen, hoe geweldig knap alles ook in beeld is gebracht. De film is grotendeels een herhaling van zetten; het nieuwtje is er inmiddels wel een beetje af. De nog komende delen bieden hopelijk wel wat innovatie en vooral een andere setting.

Aangenaam maar iets te voor de hand liggend rechtbankdrama. Visueel erg conventioneel (zeg maar saai) in beeld gebracht door regisseur Clint Eastwood, maar gelukkig zijn plot en personages net boeiend genoeg om dit iets boven het maaiveld uit te laten steken. Prima cast ook. Het voornaamste morele vraagstuk is tevens het meest interessante element van de film.

Vermakelijk melodrama dat zich in het tweede uur zowaar ontpopt tot één van de eerste rampenfilms. De sterrencast maakt er iets moois van; opvallend dat de twee mannelijke hoofdrolspelers beiden overspelige echtgenoten zijn. Net wanneer de boel flink lijkt in te kakken wordt het toch nog spannend en werkt één en ander toe naar een meeslepende finale.

Eersteklas special effects in dit mysterieuze zuid-koreaanse drama over een vloedgolf die de wereld bedreigt, maar gaandeweg lopen plot en personages vast en schildert de film zichzelf in een hoek. De science fiction-aspecten zijn helaas niet de meest interessante elementen van de film. Tevens komt het halverwege tot een spectaculaire climax, waarna de film dit niveau niet meer weet te halen. Richting het einde zeurt alles vervolgens maar een beetje door. Jammer, want bij vlagen is dit op visueel vlak behoorlijk imposant.

Niet heel veel aktie en spektakel in dit vermoedelijk laatste deel van de franchise (althans met Tom Cruise in de hoofdrol), maar toch is de film een stuk beter te pruimen dan het voorgaande Dead Reckoning. Plot en personages komen ditmaal veel beter uit de verf en de film kent een aantal geweldig in beeld gebrachte hoogtepunten, met als uitschieter de lange en intense scene in een nucleaire duikboot. Letterlijk en figuurlijk ijzingwekkend.

Niet beter dan het origineel, maar dit ultragewelddadige vervolg is zeker zo inventief en vermakelijk. Regisseur Jalmari Helander haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken en slaagt daar bijzonder goed in. Hier en daar gaan de gebeurtenissen onnodig over de top, maar het geheel blijft over het algemeen stevig op de rails. De heerlijk stoïcijnse hoofdrol van Jorma Tommila en de strak in beeld gebrachte bloederige aktiescenes blijken ook ditmaal onweerstaanbaar.

De titel zegt het al; met de meeste personages in dit typische indie amerikaanse misdaaddrama loopt het niet best af. Sfeervol in beeld gebracht met degelijk akteerwerk van de hele cast, maar plot en dialogen zijn middelmatig, waardoor de film moeite heeft boven het maaiveld uit te komen. Bot geweld en nare toestanden zijn er echter voldoende.

Aan de flauwe en melige kant, dit derde deel in de franchise die wordt getolereerd maar waar niemand echt fan van lijkt te zijn. De plot is onderhoudend genoeg en er is genoeg star power om de malle gebeurtenissen drijvende te houden, maar wanneer het overduidelijke open einde zich aandient verwacht ik niet dat iemand veel meer doet dan de schouders ophalen.

Herzien na ruim 25 jaar. Nog steeds een degelijk politiedrama met een uitstekende atypische sullige rol van Stallone en een supporting cast om u tegen te zeggen. In werkelijk iedere miniscule bijrol komt een akteur van formaat opdraven. De plot is niet geweldig maar kan er mee door; de rake sfeertekening en sterke dialogen maken veel goed.

Een horrorfilm die zich afspeelt in een afgelegen boshut... Helaas, geen Evil Dead-splatterfestijn maar een psychologische afdaling in depressie en paranoia. Toegegeven, bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en visueel tovert regisseur Osgood Perkins een aantal leuke vondsten uit de hoge hoed, maar overwegend zeuren plot en personages maar een beetje door, richting de naargeestige climax.

Middelmatig familiedrama met thriller-elementen. Het begin is nog wel aardig maar daarna is het doorbijten, met vlakke personages en een hoop voorspelbare cq onlogische plotontwikkelingen. Visueel ziet de film er overigens vrij lelijk uit; ergens is het fout gegaan met de kleurenfilters.

Flink gedateerde maar nog steeds levendige en sfeervolle politiefilm over de jacht op een crimineel die er vandoor is gegaan met de dienstwapens van hoofdpersonen Richard Widmark en Harry Guardino. De film mist de stijl en allure van het iets latere Dirty Harry van regisseur Don Siegel, maar toch valt er wel het één en ander te genieten. Widmark is prima in de hoofdrol als doorgewinterde, cynische rechercheur en Henry Fonda is ook goed als uitgekookte politiechef, die een hele slechte dag voor zijn kiezen krijgt.

Vreemd maar uiteindelijk best sterk drama over een jonge vrouw (Jennifer Lawrence) die ergens op het platteland volledig begint door te draaien. Lawrence is subliem in de moeilijke hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken. Robert Pattinson heeft wat minder te doen en is nogal gewoontjes, maar dat komt vooral omdat zijn rol gewoonweg minder goed is uitgewerkt. De non-lineaire en surrealistische aspecten van de film zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar passen goed bij het onderwerp.

Te lang uitgesponnen derde deel in de Benoit Blanc-reeks van regisseur Rian Johnson. Ondanks de forse speelduur heeft een groot deel van de imposante cast weinig te doen; eigenlijk heeft alleen Josh O'Connor een rol van formaat. Daniel Craig komt pas na een half uur aankakken. De plot is verder vermakelijk genoeg en de onderkoelde humor in het eerste gedeelte is van grote klasse, maar echt sterk wil de film niet worden. Net als de eerdere twee delen dus.

Een goed idee, deze nieuwe versie van het boek van Richard Bachman (aka Stephen King), maar uiteindelijk is het toch niet helemaal geworden waar ik op hoopte. Daar is de film simpelweg iets te langdradig en net niet spannend genoeg voor. Jammer, want visueel is alles dik in orde en Glen Powell, hoewel niet helemaal overtuigend als aktieheld, doet het verdienstelijk in de hoofdrol.

Redelijke verfilming van het gelijknamige boek van Irvine Welsh. Het begin doet wat geforceerd en te dik aangezet aan, maar gaandeweg wint de film aan kracht. De hier vadsige en ranzige James McAvoy is prima in de hoofdrol. Visueel niet heel bijzonder met veel lelijke overbelichte shots en ook de soundtrack laat te wensen over, maar al met al is de film net energiek en onderhoudend genoeg om te blijven boeien. De schaduw van de superieure Welsh-verfilming Trainspotting blijft echter wel voortdurend over het geheel hangen.

Best onderhoudend, maar deze vlotte science fiction-film met een overdaad aan CGI staat inhoudelijk wel erg ver van het basisgegeven van Predator af. Het is ook allemaal wat tam en bloedeloos. Na Prey en Killer Of Killers de derde Predator-film van regisseur Dan Trachtenberg, maar helaas wel zijn minste.

Fijne misdaadfilm met een zeldzame rol van Walter Matthau als crimineel. Maar uiteraard wel eentje met het hart op de juiste plaats. De film is niet bepaald snel gemonteerd maar heeft evenwel een aangenaam tempo, kleurrijke personages en een spannend plot. Visueel heeft de film de tand des tijds ook prima doorstaan.

Best leuk! K-popsupersterren Rumi, Mira en Zoey gebruiken hun geheime identiteiten als demonenjagers om hun fans te beschermen tegen het altijd aanwezige bovennatuurlijke gevaar. Kleurrijk, aantrekkelijk geanimeerd, met sympathieke personages en een goed gedoseerde mix van drama en humor. De muziek blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar ik vond dat de zoetsappige maar o zo catchy liedjes subliem in het geheel waren verwerkt.

Interessante, zij het sporadisch iets te hoogdravende documentaire over de diepgaande impact en blijvende invloed van de film The Texas Chainsaw Massacre. Vijf uiteenlopende bewonderaars (Patton Oswalt, Takashi Miike, Alexandra Heller-Nicholas, Stephen King en Karyn Kusama) komen uitgebreid aan het woord. De observaties en theorieën gaan soms wat ver, maar overwegend is de duidelijk liefdevol in elkaar gezette docu boeiend genoeg.

Geforceerde, ADHD kerstfilm die in alle haast vergeet charmant en magisch te zijn. Het is vooral flauw en overvol met opzichtige CGI-effecten. Dwayne Johnson en Chris Evans zorgen hier en daar nog wel voor wat vermaak, maar het houdt niet bepaald over. Niet voorbestemd om een kerstklassieker te worden, vrees ik.

Trage, nogal voor de hand liggende thriller met horror-elementen over een eenzame kapster (Najarra Townsend) die geobsedeerd raakt door de levens van haar klanten. Niet slecht gedaan, maar de uitwerking van het gegeven biedt weinig verrassingen en het akteerwerk laat te wensen over. Ook op visueel vlak valt er weinig te beleven. Onder de middelmaat.

Dromerig, poëtisch in beeld gebracht drama over het leven van een simpele dagarbeider (Joel Edgerton) aan het begin van de 20ste eeuw. Sfeer en camerawerk doen sterk denken aan het werk van regisseur Terrence Malick, maar de film heeft voldoende kwaliteit en originele invalshoeken om op eigen benen te kunnen staan. Prachtig spel van de hele cast en de zakelijke voice-over is goed getroffen.

Flauw, te dik aangezet komisch melodrama over een ouder wordende akteur (George Clooney) die terugkijkt op zijn leven tijdens een trip door Italië. Hier en daar een oprecht aanvoelende scene, maar overwegend is dit erg gekunsteld en voor de hand liggend, bevolkt door karikaturen. Vooral de treinreizigers zijn heel erg. Al met al doet dit sterk denken aan italiaanse genregenoten als 8 1/2 en La Grande Bellezza. Twee films waar ik ook al weinig mee kon.

Meer van hetzelfde: leuke special effects, flauw plot, suffe humor en vervelende personages. Hier en daar komt de film tot leven en herinnert regisseur Roar Uthaug ons eraan dat hij ooit een mooie toekomst voor zich had, maar overwegend schiet deze noorse Godzilla-variant hopeloos tekort.

Vergezocht, weinig bijzonder horrorwerkje over de zoektocht naar een onder mysterieuze omstandigheden verdwenen presentatrice van een online programma over paranormale verschijnselen. Wie hoopt op enge Blair Witch-achtige toestanden komt al snel bedrogen uit. Na een intrigerend en best creepy begin komt de klad er al snel in. Debuterend regisseur Chris Stuckmann, tevens een bekend online filmrecensent, bakt er weinig van en stapt in alle valkuilen van het uitgekauwde genre.

Interessante maar hier en daar nogal pretentieuze en langdradige film over seksueel wangedrag op een universiteit. Julia Roberts is geweldig in de hoofdrol als ijzige, afstandelijke docent die gaandeweg steeds meer bij de gebeurtenissen betrokken raakt, maar het script is onevenwichtig en het duurt behoorlijk lang voordat plot en personages van de grond komen. De abstracte soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is daarnaast behoorlijk irritant en te nadrukkelijk aanwezig.

Visueel spectaculair maar inhoudelijk helaas erg vlak, met een suf plot en oninteressante personages. Vooral het personage Ares (Jared Leto) is volstrekt onduidelijk. Het moet een genadeloze moordmachine voorstellen maar er gaat werkelijk geen enkele dreiging van uit. De visuele effecten zijn eersteklas, de film is stijlvol vormgegeven en de soundtrack van Nine Inch Nails stampt lekker door, maar regisseur Joachim Rønning weet zijn stempel uiteindelijk niet op het materiaal te drukken.