Log

Rake film over een jonge Donald Trump (Sebastian Stan), die in de jaren '70 en '80 pogingen doet naam te maken in New York. Hierbij wordt hij bijgestaan door de beruchte advocaat Roy Cohn (Jeremy Strong). De twee hoofdrolspelers zijn subliem en maken hier een waar feestje van, geholpen door een levendig tijdsbeeld en de dynamische regie van Ali Abbasi. De film is qua toon soms iets te karikaturaal maar blijft grotendeels aan de smaakvolle kant van parodie.

Wisselvallig en veel te lang, met te weinig plot om de speelduur van bijna 3 1/2 uur te rechtvaardigen. De intrigerende, onderhoudende eerste helft werkt naar behoren, maar daarna is het doorbijten geblazen. Het akteerwerk gaat naar het einde toe ook behoorlijk over de top. Visueel is de film netjes verzorgd, met fraai camerawerk en indrukwekkend production design. De muziek is ook mooi. Helaas raakten plot en personages mij gaandeweg een beetje kwijt.

Verdienstelijke documentaire over de snelste atleet uit de sportgeschiedenis. Weinig verrassingen; het format van de standaard sportdoc wordt trouw gevolgd, maar het is allemaal aangenaam genoeg in beeld gebracht en Usain is een sympathieke gast.

Goedbedoelde, sympathieke maar uiteindelijk wel wat simplistische documentaire over de populaire tv-presentator Filip Hammar die zijn 80-jarige vader Lars meeneemt op een roadtrip langs de plaatsen waar ze op vakantie gingen toen Filip klein was. Genoeg leuke en ontroerende momenten, maar sporadisch ook wel een beetje aan de flauwe en gekunstelde kant.

Onderhoudende documentaire over leven en werk van actrice Faye Dunaway. Haar privéleven wordt door regisseur Laurent Bouzereau een beetje halfbakken behandeld, maar de openhartige herinneringen aan een aantal van haar meest iconische filmrollen leveren mooie scenes op. Uiteindelijk te weinig onderscheidend om boven het maaiveld uit te komen, maar al met al een degelijke documentaire.

Mooi, subtiel uitgewerkt drama, het laatste deel in de trilogie (na Barbara en Phoenix) van regisseur Christian Petzold over liefde tegen de achtergrond van totalitaire regimes. Met weinig middelen weet Petzold een bijzondere, haast dromerige sfeer te creëren, daarbij flink geholpen door de prima cast. Niet iedereen zal iets kunnen met de onbestendige, soms wat kunstzinnige aanpak van het script, maar ik kon me wel verliezen in de hier geportretteerde wereld.

Aangrijpend, zeer grimmig belgisch drama over de zwaar verwaarloosde Liam (Thibaud Dooms) die door de sociale dienst in een gesloten inrichting wordt geplaatst, waar hij moet proberen zijn innerlijke demonen het hoofd te bieden. De rauwe, bijna documentaire-achtige aanpak van regisseur Koen Mortier en de onvergetelijke rol van Dooms resulteren in een naargeestige mokerslag van een film, die onder de huid gaat zitten en lang in het hoofd blijft naspoken.

Gelukkig iets beter dan het vorige deel, wat vooral te danken is aan de zeer welkome aanwezigheid van Hugh Grant en de leuke rol van Chiwetel Ejiofor. Zellweger is helaas suffer en muiziger dan ooit. Dat haar personage überhaupt nog iemand weet aan te trekken zorgt er haast voor dat je deze romantische komedie kunt indelen onder het kopje science fiction.

Het middelste deel van een nihilistische trilogie, over een verlegen scholier die voortdurend wordt belaagd door een bende agressieve homoseksuelen. Het onwaarschijnlijke uitgangspunt resulteert in een steeds verder escalerende reeks nare toestanden, eindigend in een verontrustend bloedbad. Inhoudelijk en op technisch vlak heeft de film weinig om het lijf, al worden de vele vernederingen en gewelddadigheden wel overtuigend in beeld gebracht. Ik sla de andere twee delen maar over. Gekke jongens, die japanners.

Leuk horrorfilmpje in de stijl en sfeer van Re-Animator en From Beyond, zij het wel wat trager en meer ingetogen. Niettemin een leuke aanwinst binnen het Lovecraft subgenre, gebaseerd op het korte verhaal The Thing On The Doorstep. Barbara Crampton is ook weer van de partij en ziet er nog verdomd goed uit. Uiteraard geschreven door Dennis Paoli, geproduceerd door Brian Yuzna en opgedragen aan Stuart Gordon. Heather Graham doet het prima in de hoofdrol.

Lange maar overwegend boeiende film over het lot van een aantal soldaten tijdens de tweede wereldoorlog, zowel aan duitse als aan amerikaanse kant. Het is even wennen aan Marlon Brando als nazi tegen wil en dank, maar hij doet het uiteindelijk prima, net als Dean Martin en Montgomery Clift. Iets teveel zijsprongetjes qua plot om de boel strak op de rails te houden en er is weinig spektakel, maar personages en thematiek intrigeren wel.

Pure middelmaat dit; van regisseur Mel Gibson mogen we inmiddels toch wel wat meer verwachten dan dit veredelde hoorspel. Mark Wahlberg zet een vervelende schurk neer en Michelle Dockery weet niet te overtuigen in de hoofdrol. Alleen Topher Grace als de titelpersoon weet er nog iets leuks van te maken. Visueel redelijk netjes verzorgd, maar de beperkte setting en de ongeloofwaardige plot zorgen nu niet bepaald voor een jubelstemming bij de kijker.

Typisch zo'n film die het best tot zijn recht komt zonder enige voorkennis van plotdetails. Dat geldt natuurlijk voor de meeste films, maar zeker voor deze. Spannend, grappig en voortdurend inventief, met prima rollen van Jack Quaid en Sophie Thatcher.

Leuk plot, maar de visuele aanpak van de film laat te wensen over. Zo is het camerawerk aan de statische kant en zijn de moordpartijen letterlijk en figuurlijk behoorlijk bloedeloos. De cgi-effecten zijn ook hopeloos achterhaald. Jammer, want inhoudelijk steekt de japanse film best aardig in elkaar, tot en met de prima finale.

Best leuke mengeling van aktie, horror en romantiek, met vooral een sterk eerste uur. Hoofdrolspelers Miles Teller en Anya Taylor-Joy doen het prima, al laat de chemie tussen de twee te wensen over. Het tweede uur zakt een beetje weg in een opzichtig cgi-moeras, waarna het niet helemaal meer goed komt, maar al met al toch wel een ruime voldoende.

Burghart Klaußner is geweldig in de hoofdrol als voormalige joodse rechter die zich na de tweede wereldoorlog verdienstelijk maakt bij het opsporen van oorlogsmisdadigers. Wanneer hij zijn zinnen zet op de naar Buenos Aires gevluchte Adolf Eichmann wordt hij van alle kanten tegengewerkt. Niet alle verhaalelementen werken even goed, zo is de subplot rond de fictieve collega Karl Angerman (Ronald Zehdfeld) een beetje clichématig uitgewerkt, maar overwegend steekt de film meeslepend en intelligent in elkaar.

Hier en daar best taai voor iemand die niet van ballet houd, maar afgezien daarvan is dit een fascinerend, meeslepend drama over een impresario die absolute toewijding van zijn danseressen vraagt. Anton Walbrook is uitstekend in de hoofdrol en Moira Shearer is betoverend als de door hem ontdekte nieuwe sensatie. Levendig, kleurrijk en fraai in beeld gebracht door regisseurs Powell en Pressburger.

Grappige documentaire over het deense fenomeen LEGO, de grootste speelgoedfabrikant van Europa en de tweede grootste van de wereld, na Mattel en voor Hasbro. Producenten en fans komen volop aan het woord en we zien hoe het product zich door de jaren heen ontwikkeld heeft. De documentaire is iets te breed van opzet, met sporadisch teveel aandacht voor bijzaken, waardoor de focus soms wat zoek is. Maar onderhoudend is het in ieder geval wel, mede door de geinige voice-over van akteur Jason Bateman. Die uiteraard ook als LEGO-poppetje in beeld te zien is.

Mooi verhaal dat zich afspeelt in een klein duits stadje vlak na de eerste wereldoorlog. Regisseur Francois Ozon weet op subtiele wijze melodrama te vermijden en houdt de emoties hoofdzakelijk klein, daarbij geholpen door een prima cast en werkelijk prachtig zwartwit camerawerk. Op cruciale momenten, voor bepaalde personages althans, schakelt de film over naar kleur, met indrukwekkend resultaat. Traag maar nergens saai, ouderwets maar nergens oubollig.

Onderhoudend maar soms wat gekunsteld magisch-realistisch drama over de vriendschap tussen een meisje (Nykiya Adams) en een mysterieuze jongeman (Franz Rogowski), tegen de achtergrond van een verloederde volksbuurt. De levendige, rauwe sfeer is knap getroffen door regisseuse Andrea Arnold en het akteerwerk is uitstekend (met vooral een leuke bijrol van Barry Keoghan als de maffe vader), maar inhoudelijk laat de film wel wat steken vallen. Het script is soms ook aan de manipulatieve kant, met een iets te weinig organisch verhaalverloop.

Virtuoos geregisseerde, visueel overweldigende (soort van) biopic over leven en carrière van zanger Robbie Williams. Het is even wennen, maar de gimmick Williams te laten vertolken door een digitale aap pakt verrassend goed uit. Zelfs de musical-achtige intermezzo's vallen als puzzelstukjes op hun plaats. De schaduwkanten van het succes worden zeker niet geschuwd en Williams wordt flink door de mangel gehaald. De finale mag dan wellicht iets te sentimenteel zijn ten opzichte van de wrange en rauwe voorgaande gebeurtenissen, maar tegen die tijd kun je als kijker wel een lichtpuntje gebruiken. De muziek van de beste man is verder subliem in de film verwerkt, in veelal bewerkte en/of nieuwe versies.

Voor regisseur Takashi Miike een vrij ingetogen en subtiele bedoening, met slechts een minimum aan bloedvergieten. Verder wel veel spectaculair in beeld gebrachte aktiescenes overigens. De plot, over een zelfmoordmissie van dertien samoerai om hun wrede landheer te vermoorden, komt wat langzaam op gang maar is verder boeiend genoeg.

Herzien. Blijft een heerlijke mix van science fiction, horror en humor, waarbij regisseur Fred Dekker precies de juiste toon weet te treffen. Vooral de zwartwit openingsscenes zijn subliem gefilmd en gemonteerd. De leuke cast weet tenslotte wel raad met het grappige script en de vele hilarische one-liners. Laat dat maar aan Tom Atkins over.

Een beetje gewoontjes, deze documentaire over de flora en fauna van België, maar gezegd moet worden dat alles wel erg fraai in beeld gebracht is. Het camerawerk is van grote klasse. Over de opdringerige muziek en de flauwe voice-over van akteur Matteo Simoni ben ik helaas minder te spreken.

Herzien. Nog steeds een zeer onderhoudende mengeling van science fiction en aktie, vlot geregisseerd en met een leuke cast. De plot is ook best geinig. Inmiddels bijna 40 jaar oud, maar zowel visueel als inhoudelijk is de film amper gedateerd.

Slapstick... niet mijn ding. Dat gezegd hebbende moet ik wel toegeven dat deze vroege film van regisseur Peter Bogdanovich best aardig in elkaar steekt, van de leuke cast tot de vele inventieve visuele grappen en grollen. Vooral de lange autoachtervolging tegen het einde is erg onderhoudend in beeld gebracht.

Het gebruikelijke pretentieuze navelstaren in dit goed gespeelde maar nogal onbestendige drama over een actrice op leeftijd (Juliette Binoche) die op pijnlijke wijze geconfronteerd wordt met haar verleden. Binoche doet haar best maar haar personage is onsympathiek en vervelend, vooral in de tweede helft van de film. Kristen Stewart, als haar trouwe assistent, komt er wat dat betreft beter vanaf. De eindeloze stroom aan dialogen begint op gegeven moment nogal tegen te staan, waarna de film zich voortsleept naar een weinig bijzonder einde.

Intens docudrama over de sportafdeling van het amerikaanse televisiestation ABC, dat min of meer toevallig live verslag doet van de terroristische akties in het München van 1972. Sterk gespeeld en spannend in beeld gebracht, met een mooie integratie van de onvergetelijke archiefbeelden in de rest van de film. Het tijdsbeeld is ook fraai gerealiseerd. En, ook al weet je hoe het afloopt; het tragische einde komt toch weer hard binnen.

Rommelige, onsamenhangende oorlogsfilm die na een redelijk begin snel vastloopt in onwaarschijnlijke en langdradige situaties. Met Robert Mitchum en Peter Falk heeft de film klinkende namen in de cast, maar beiden slagen er niet in de aandacht naar zich toe te trekken. Daar is het allemaal te vlak en flauw voor. Geproduceerd door, hoe kan het ook anders, Dino de Laurentiis.

Niet heel bijzonder, deze kleinschalige nieuwe versie van het klassieke verhaal, maar gaandeweg blijkt regisseur Leigh Whannell toch wel wat aangename verrassingen voor de kijker in petto te hebben. Zo zijn setting en sfeer dik in orde, net als de make-up effecten. De boel escaleert ook op spannende wijze, godzijdank zonder 'hulp' van cgi. Het tempo ligt laag en de personages zijn niet bepaald interessant, maar wanneer je de onnodig uitgebreide opbouw op de koop toeneemt blijkt deze Wolf Man behoorlijk intens.

Droogkomisch canadees drama over een experiment waarbij een groep vrijwilligers de eerste bemande ruimtevlucht naar Mars nabootst, ergens in een barak in de woestijn. Het doel is om problemen, die zich tussen de astronauten onderling voordoen, te kunnen voorkomen. Uiteraard loopt één en ander flink uit de hand. Leuk gemaakt en gespeeld, met veel onderkoelde humor, maar uiteindelijk net iets te eentonig en vlak om echt memorabel te zijn.

Onderhoudend maar uiteindelijk nogal stuurloos drama over machtsverhoudingen binnen relaties en (vooral) het bedrijfsleven. Het is verfrissend om Nicole Kidman weer eens in een wat meer uitdagende en complexe rol te zien en zij levert uitstekend spel, maar haar personage blijft kil en afstandelijk. Ook de rol van Harris Dickinson is nogal ongrijpbaar. De regie van Halina Reijn is degelijk genoeg en de film beschikt over een aantal sterke, ongemakkelijke en onvoorspelbare momenten, maar uiteindelijk laat het script haar en de kijker een beetje in de steek.

Prachtig belgisch/ nederlands drama over een eenzame jongen (Micha Hulshof) die in een broeierige zomervakantie moet zorgen voor zijn zwaar lichamelijk en verstandelijke beperkte broer Lucien. Hulshof is onvergetelijk in de hoofdrol en de film is zowel grappig en aangrijpend, met veel aandacht voor de troosteloze leefomgeving van de broers. De volstrekt verpauperde camping waar het verhaal zich afspeelt is geweldig in beeld gebracht.

Vreemde, dromerige thaise film over reïncarnatie en leven na de dood. Of zoiets. Het is allemaal erg vaag en onbestendig, alsmede traag en statisch. Zo dient de eerste camerabeweging zich pas na 45 minuten aan. Hier en daar een paar droogkomische momenten, maar overwegend kon ik er weinig mee.

Musicals en ik zullen nooit vriendjes worden. Ook bij deze valt het kwartje niet en is er geen klik. Niet met de plot, niet met de personages en niet met de liedjes. Ik ben fan van regisseur Audiard en kan het waarderen dat hij eens iets anders wil proberen, maar het is allemaal net iets te melodramatisch en vergezocht. Wat dat betreft past het musical-format wel bij de inhoud van de film, zou je denken, maar de muzikale intermezzo's doen onwennig en geforceerd aan, hoe subtiel ze ook in het geheel zijn geïntegreerd. Gelukkig barsten de personages niet te pas en onpas uit in gezang; dat blijft ons dan wel weer bespaard.

Veel prachtige muziek en mooie verhalen in deze onderhoudende, zij het wat oppervlakkige documentaire. Een carrière van 50 jaar laat zich natuurlijk ook wat lastig vangen in een documentaire van nog geen 105 minuten. Elton John blikt openhartig terug terwijl hij zich voorbereidt op zijn allerlaatste concert in Noord-Amerika. Iets teveel zijsprongetjes naar minder interessante gebeurtenissen en bepaalde periodes worden volledig overgeslagen. Dit had waarschijnlijk beter gewerkt als serie.

Een heerlijk nieuw avontuur van het onwaarschijnlijke duo, zoals altijd weer heerlijk onderkoeld qua humor en prachtig geanimeerd. De plot is ook erg leuk. Dit soort films moeten we koesteren. Wellicht iets minder geslaagd dan voorganger The Curse Of The Were-Rabbit, maar een kniesoor die daarover valt.