Log

Nou, zo slecht is ie nu ook weer niet. De compromisloze aanpak van het karige gegeven, compleet met over de top bloederige toestanden en een oprecht naar einde, werken in het voordeel van de film, ook al heeft het allemaal niet veel om het lijf. De jeugdige cast doet het leuk, met vooral Sarah Abbott een prettige verschijning. Zij heeft ook direct de meest opvallende scene in de film, wanneer zij zich met een half verlamd lichaam moet zien te redden. De visuele effecten laten verder flink te wensen over. Een krappe voldoende.

Sobere, ingetogen oorlogsfilm over leden van een franse verzetsgroep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Traag, kil en afstandelijk, maar deze aanpak past goed bij de thematiek en de personages. Fraai in beeld gebracht en amper gedateerd.

De film neemt sporadisch iets teveel hooi op de vork en de toon schiet soms een beetje ongemakkelijk heen en weer tussen komedie en drama, maar in essentie is dit een charmant portret van een getalenteerde maar getormenteerde pianostemmer (Leo Woodall) met een aanleg voor het kraken van kluizen. Woodall is perfect gecast in de hoofdrol en regisseur Daniel Roher maakt er op visueel en muzikaal vlak een feestje van. De supporting cast is ook niet misselijk.

25 jaar na dato wordt The Matrix nog steeds geplunderd, zowel visueel als qua gedachtengoed. Beter goed gejat dan slecht bedacht natuurlijk, maar dan moet je het wel goed doen. En dat kunnen we van deze canadese low budget SF-film niet zeggen. Het script hangt van oeverloos gelul aan elkaar, de hoofdrolspelers zijn van bordkarton en qua special effects zou men hier in 1999 al niet van onder de indruk zijn geweest. Leuk sympathiek rolletje van cultheld David Hewlett, maar verder is dit waardeloos.

Niet bepaald spannend opgebouwd, dit portret van Ted Kaczynski (Jacob Tremblay), beter bekend als de titelfiguur. De nadruk ligt op flashbacks, die laten zien hoe de zestienjarige wonderstudent deelneemt aan controversiële psychologische experimenten die hem uiteindelijk zullen vormen. De klopjacht vormt slechts een klein onderdeel van de plot. Best interessant allemaal en goed gespeeld, ook door Russell Crowe als professor Henry Murray, maar iets te vrijblijvend en afstandelijk om de benodigde indruk te maken.

Grappige maar uiteindelijk qua onderwerp iets te beperkte mockumentary (een term die destijds natuurlijk nog niet bestond) over het leven van de menselijke kameleon Leonard Zelig (Woody Allen), die in de jaren '20 van de vorige eeuw kortstondig een beroemdheid wordt. Vindingrijk in elkaar gezet, met een kunstige mix van archiefbeelden en filmopnamen, en voorzien van een droogkomische voice-over. De koek is helaas wel ruim voor het einde op, hoe kort de film ook is. Qua thematiek zijn er overeenkomsten met het later Forrest Gump, al is de aanpak van het onderwerp compleet anders.

Mooi, sprookjesachtig drama dat een spin-off van het eveneens fraaie Wonder (2017) blijkt te zijn. Wellicht iets te dik aangezet qua toonzetting en visueel is het allemaal wel erg overdadig, maar plot en thematiek weten desondanks te overtuigen en de twee jonge hoofdrolspelers zijn indrukwekkend.

De indrukwekkende tour de force-hoofdrol van Rose Byrne redt dit psychologische drama van de ondergang, maar echt boeiend wil de film helaas niet worden. Daar zijn de gebeurtenissen te abstract en vooral te vaag voor. De vervreemdende visuele aanpak, met veel extreme close-ups, en de nachtmerrie-achtige sfeer die wordt neergezet werken ook niet bepaald in het voordeel van de film. Een intense maar trage en saaie kijkervaring. Leuk bijrolletje overigens van Conan O'Brien.

Absoluut beter te pruimen dan de eerste twee films van regisseuse Jane Schoenbrun, maar ook dit werkje, een soort queer eerbetoon aan de slasherfilm, kon me niet echt bekoren. Daar is het allemaal net te gekunsteld en meta voor. Hannah Einbinder en Gillian Anderson doen het evenwel prima in de hoofdrollen. Schoenbrun blijft zich in positieve zin ontwikkelen, maar een echt goede film zie ik haar/ hem/ het voorlopig nog niet afleveren.

Middelmatig vervolg op Westworld, met vooral een gebrek aan aktie en spanning. In plaats daarvan krijgen we veel geleuter en een nogal flauw script, dat nergens echt tot de verbeelding spreekt. En ondanks de indrukwekkende production design doet alles nogal goedkoop aan. Peter Fonda en Blythe Danner vormen evenwel een groovy stel.

Tragikomische verfilming van het gelijknamige toneelstuk, dat destijds erg populair was op Broadway. De prima cast weet wel raad met het materiaal en zorgt voor veel memorabele momenten, daarbij geholpen door het scherpe script, met vooral veel heerlijk onderkoelde humor en grappige dialogen. De overgang van komedie naar drama in het laatste half uur werkt daarnaast ook goed.

Mooie, sporadisch spannende film over de onzekere dagen vóór D-Day, met Andrew Scott als meteoroloog James Stagg, die de ondankbare opdracht heeft gekregen het weer te voorspellen tijdens de invasie. Prachtig gespeeld door de hele cast en mooi in beeld gebracht door regisseur Anthony Maras, die na Hotel Mumbai wederom een indrukwekkende film aflevert. Goed gekozen titel ook.

Vrij originele maar nogal onevenwichtige film, met vooral in het eerste uur een overdaad aan blugrass-muziek en nogal hyper akteerwerk van Matthew McConaughey. Halverwege de film komen plot en personages in rustiger vaarwater en wordt alles wat meer conventioneel maar ook beter te pruimen, wat mij betreft. Tegen het einde wint de film aan kracht, met ook een mooie bijrol van Kurt Russell. Uiteindelijk niet helemaal mijn ding, maar de film heeft visueel en inhoudelijk zeker sterke momenten.

Grappige tragikomedie over een man van middelbare leeftijd (Koen De Graeve) die in zijn nieuwe huis te maken krijgt met de geest van de vorige bewoner. Wellicht iets te karig qua plot om de speelduur van bijna twee uur te kunnen verantwoorden, maar ik kon er wel iets mee. De personages worden leuk neergezet en het slimme script bevat een aantal inventieve en verrassende vondsten.

Oubollig verhaaltje over een werkloze ingenieur (Sidney Poitier) die tijdelijk les geeft op een school in een engelse arbeiderswijk. De kinderen in de klas lijken zo weggelopen uit Grease en ogen veel te oud om uberhaupt nog op school te zitten. De onhandige regie van James Clavell draagt niet bepaald bij aan de juiste sfeer en camerawerk en montage doen erg gedateerd aan. Poitier zet een leuke rol neer, maar ook hij kan dit niet naar een hoger plan tillen.

Spielberg-achtige en door J.J. Abrams geproduceerde familiefilm met een aantal best schokkende scenes, over een natuurverschijnsel dat ervoor zorgt dat een hele woonwijk wordt verplaatst naar de prehistorie. De toon zit ergens tussen Gremlins en Back To The Future in, al wordt dat niveau nergens gehaald. Daar is het script te onevenwichtig en te weinig origineel voor, al heeft dit zeker zijn momenten. De degelijke cast en de uitstekende special effects tillen dit net boven de middelmaat uit.

Flink te lang en voor geloofwaardigheid ben je hier aan het verkeerde adres, maar dit is verder wel een onderhoudende en flitsend in beeld gebrachte aktiefilm. Hier en daar iets te opzichtig hip gemonteerd, dat wel. Voornaamste pluspunt is de fraai uitgewerkte bad guy (Tony Ka Fai Leung), die de film naar een hoger plan tilt. Jackie Chan doet het daarnaast leuk in de hoofdrol.

Oubollige maar nog steeds onderhoudende en spectaculaire western over de uitbreiding van de Verenigde Staten richting het westen, verteld vanuit het perspectief van één van de pioniersfamilies. Het is een komen en gaan van personages en de meer dan imposante cast leidt soms een beetje de aandacht af van de plot, maar uiteindelijk steekt het script toch wel kunstig in elkaar, ondanks een aantal flauwe momenten. Spektakel genoeg in ieder geval, gerealiseerd door maar liefst drie door de wol geverfde western-regisseurs, die ieder een deel van de film voor hun rekening nemen.

Sterk, vaak aangrijpend drama over het dilemma van de 30-jarige Sandra (Marion Cotillard), die haar baan alleen kan behouden als haar collega's bereid zijn om af te zien van hun bonus. In één weekend moet zij de collega's zien te overtuigen, iets dat een reeks onverwachte en emotionele gebeurtenissen in gang zet. Prachtig gespeeld door Cotillard en overtuigend uitgewerkt door de gebroeders Dardenne, opgebouwd uit lange scenes die veelal in één take zijn opgenomen. Eén van hun beste films, wat mij betreft.

Dodelijk saai drama over eenzaamheid en rouwverwerking, bevolkt door oninteressante personages. Bud Clay (Vincent Gallo) is een professionele motorrijder die op weg is naar zijn volgende race in Californië. In langdradige shots die oneindig lijken te duren volgen we zijn reis over nietszeggende snelwegen. Verder gebeurt er eigenlijk niets. Althans, tot de beruchte climax zich aandient, met inderdaad een behoorlijk expliciete seksscene waar de film zijn dubieuze reputatie aan te danken heeft. Zonder die scene was iedereen deze kansloze film allang vergeten.

De films van regisseur Paolo Sorrentino zijn een beetje hit and miss, maar dit is gelukkig één van zijn betere (en minder hoogdravende) werkstukken. Michael Caine en Harvey Keitel vormen een leuk bevriend duo en de licht surrealistische, fraai vormgegeven film zit vol met mooie dialogen en treffende melancholische observaties. Sporadisch is de film ook erg grappig.

Middelmatig drama over Edie Sedgwick (Sienna Miller), die in het New York van 1965 aanpapt met kunstenaar Andy Warhol (Guy Pearce) en muzikant Danny Quinn (Hayden Christensen). Miller gaat er volledig voor, maar haar personage is behoorlijk irritant en het script heeft op dramatisch en narratief vlak weinig boeiends te bieden. Leuk als rariteitenkabinet en nergens saai, maar inhoudelijk schiet de film gewoonweg tekort.

Leuke buddymovie over een in Rusland neergestorte amerikaanse piloot (Ryan Reynolds), die noodgedwongen moet samenwerken met een ex-KGB'er (Kenneth Branagh) om weer thuis te komen. Het oubollige concept lijkt zo weggelopen uit de jaren '80 maar werkt hier verrassend goed, vooral door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en het grappige script. Vooral de dialogen zijn heerlijk onderkoeld. Er is overigens ook geen gebrek aan keurig in beeld gebracht aktie en spektakel. Regisseurs John Francis Daley en Jonathan Goldstein beginnen inmiddels een indrukwekkend oeuvre op te bouwen.

Wellicht helpt het als je bij het kijken van deze mallotige stoner-comedy zelf stoned bent; zoniet, dan is dit behoorlijk flauw en doelloos. Voornaamste pluspunt is de leuk uitgewerkte vriendschap tussen Kristen Stewart en Alia Shawkat. Afgezien daarvan blijft er weinig hangen.

vote posted

Marginaal tussendoortje van regisseur Steven Soderbergh, bestaande uit een cast van niet-professionele akteurs en een minimaal plot. Sfeervol genoeg en de plot kabbelt redelijk aangenaam door, maar uiteindelijk is dit toch wel erg karig.

Bombastische, Michael Bay-achtige russische science fiction-film over een buitenaards schip dat boven Moskou wordt neergeschoten. De plot zit vol gaten en de onlogische ontwikkelingen volgen elkaar in hoog tempo op, maar toch... Visueel steekt de film indrukwekkend in elkaar, met eersteklas camerawerk en uitstekende special effects. De personages zijn ook best leuk en eigenlijk is de film stiekem erg vermakelijk, ondanks de lange speelduur. Gevolgd door Attraction 2: Invasion. Die ga ik zeker ook kijken.

Deprimerende, sombere verfilming van het deprimerende, sombere gelijknamige boek van George Orwell. Prachtig sober camerawerk van Roger Deakins en sterk spel van John Hurt en Richard Burton, maar naast een beklemmende naargeestige sfeer heeft de film niet heel veel te bieden. Toch is dit een fascinerende, zij het bijzonder grimmige kijkervaring. Amper gedateerd overigens, iets dat waarschijnlijk een hoop zegt over de huidige staat van de wereld.

Eersteklas documentaire over de legendarische soulgiganten, van het prille begin eind jaren '60 tot de wereldwijde roem in de jaren '70 en daarna. Mooi om te zien hoe de muziek van deze band generaties en grenzen overstijgt. Natuurlijk is dit grotendeels een portret van bandleider Maurice White, een complex persoon die er niet altijd even goed af komt, maar hij wordt door regisseur Questlove wel eerlijk en met veel affectie neergezet, deels aan de hand van archiefopnamen en deels door middel van interviews met familie- en bandleden. Al met al een fraai in elkaar gezet muzikaal document.

Dodelijk saaie miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die sinds zijn doorbraak met Drive (2011) duidelijk het padje een beetje kwijt is. Dit is wat mij betreft zijn slechtste film tot nu toe, voorzien van een kansloos plot, onbenullige personages en een kitscherige neon vormgeving die pijn doet aan de ogen. De private hell uit de titel slaat dan ook meer op de kijker dan op de inhoud van de film.

Araki is doorgaans een acquired taste en ook dit werkje, zijn eerste na een landurig verblijf in televisieland, zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik kon er wel om lachen. Olivia Wilde en Cooper Hoffman zijn prima in de hoofdrollen en script en dialogen zijn spitsvondig en fris. Leuk ook om Araki-huisakteur James Duval te zien opduiken, helemaal op het einde.

Niet bepaald spannend en er zijn plotgaten groot genoeg om een vrachtwagen doorheen te rijden, maar toch heeft deze film wel wat. Waarschijnlijk vooral omdat dit helemaal mijn genre is. Daardoor kan ik bepaalde tekortkomingen wat makkelijker door de vingers zien. De onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn fraai uitgewerkt en her en der zijn er rake emotionele momenten. De cast presteert daarnaast naar behoren en visueel is alles netjes verzorgd.

Zeer onderhoudende zwarte komedie met een dramatische ondertoon, over overwerkte, onderbetaalde en bijna opgebrande hulpverleners op een ambulance. Herhaaldelijk voelt de film aan als een aanklacht tegen het haperende amerikaanse zorgsysteem, maar gelukkig wordt de boodschap niet door je strot geduwd. Rainn Wilson is perfect gecast in de cynische hoofdrol en de film steekt vlot en overtuigend in elkaar.

Langdradige, oersaaie russische film die vooral in het tweede uur volledig de weg kwijt raakt. Aanvankelijk zijn de personages en de dialogen nog wel te trekken, maar dan loopt de boel onherroepelijk vast en kruipt de film naar een nietszeggend einde. Mooi openingsshot overigens, dat helaas niet representatief is voor de rest van deze wazige prent.

Minste deel tot nu toe, wat mij betreft, wellicht door de wat meer fragmentarische aanpak en het naar de achtergrond delegeren van Woody (Tom Hanks). De plot is ditmaal vooral gericht op de lotgevallen van Jessie (Joan Cusack), die ik altijd al minder leuk vond. Genoeg grappige momenten en qua animatie en stemmencast blijft het allemaal top, maar al met al geen hoogvlieger.