How the West Was Won (1962)

Ik heb me prima vermaakt met deze film. De reputatie die de film hier op MovieMeter heeft deed althans erger vermoeden. Ik moest in het begin wel wennen aan Karl Maden en Tudor Owen die dienst deden als hoofd van hun familie. Ik had kabouter plop immers nog nooit zonder muts gezien. Met het acteren is uiteraard niets mis. Hoe kan het ook anders met zo’n sterrencast. Toch weet dit de film niet geheel te redden. De film ging m.i. iets te veel van de hak op de tak, waardoor ik de zusjes bijvoorbeeld niet altijd even goed uit elkaar kon houden. Het duurde wel een tijdje voor ik Henry Fonda herkende met zijn snor en lange haren. Toen ik in de gaten had dat hij het was, zat zijn screentijd er al weer bijna op. Mooie scène is die waarin honderden buffels een ‘dorpje’ verwoesten. Ik heb zelden zoveel buffels bij elkaar gezien (in een film). "That? That ain’t crying. That’s just new life going on."

Het beste aan deze film is wellicht de legendarische titelsong van Alfred Newman. Voor de rest veel bekende gezichten in een nogal gedateerde film die ook mij een beetje aan de (veel leukere) serie Centennial doet denken.

Ik zou deze film alleen aanbevelen aan liefhebbers van de geschiedenis van filmtechniek. Kwam op mij over als Avatar: mechanische innovatie als hook zonder de fundering van een degelijk script. Hoor ook altijd dat de eerste geluidsfilms slechter waren dan de volwassen stomme films van dezelfde periode. Wellicht dat een vooruitgang op technologisch vlak eerst voor een dip zorgt. Het feit dat het lijkt dat bij deze film alle dialoog naderhand in de studio opgenomen is, helpt ook niet. Dit in combinatie met de hier al meermaals opgemerkte gefragmenteerde structuur, de panorama's waarin de acteurs verdrinken, gebrek aan interessante hoofdpersonen, niet genoeg opgebouwde gevechtsclimax etc. maakt het kijken van How the West Was Won een onaangename ervaring. (Wel genoten van de treffende James Stewart impressie.)