Youth (2015)

Sorrentino's beste film? Misschien. Maar zeker zijn warmste film. Een prachtige film over het ouder worden, een overpeinzing over de ervaringen die je rijker of armer bent geworden. Keitel en vooral Caine zijn geweldig in hun rollen en de thematieken zijn altijd enorm voelbaar en emotioneel maar nooit sentimenteel. Sorrentino wordt nergens te pretentieus. Sorrentino's technieken zijn weer enorm functioneel voor de film zijn 'feel' en 'mood', al voelt het soms wat overdone maar dat is niet het geval. echt een aaneenschakeling van mooie scenes, maar het is vooral de mood die de film zo'n heerlijk energiek momentum geeft.

Hoewel de poster anders deed vermoeden is dit misschien wel de saaiste film die ik dit jaar heb gezien. Op visueel vlak zaten er enkele zeer mooie scènes in - dat wel -, zoals die droomscènes bij voorbeeld en de scènes met de "Führer", maar dat oeverloze geleuter van Harvey Keitel en Michael Caine hing mij op een gegeven moment de keel uit. De bezoekers van de sneak in Arthouse Lux dachten daar waarschijnlijk anders over want die waardeerden deze film met een gemiddelde van 8.1. Voor sommige bezoekers was het zelfs de mooiste film die ze ooit gezien hebben. Voor mij niet dus en dat ligt niet aan mijn leeftijd want ik ben de 65 inmiddels al gepasseerd en het is toch de 50+ doelgroep waar deze film zich op richt lijkt me. Kijk, ik ben niet meer zo geïnteresseerd in al dat terugkijken naar vroeger. Ik zie het zo; Leef in het nu, dan leef je in de eeuwigheid. Geniet van het schone zoals die jonge vrouw die naakt het zwembad in liep en vergeet daarbij de rest. We gaan allemaal een keer dood en wat er daarna komt, ach ja misschien mogen we het allemaal nog een keer over doen in een volgend bestaan. "Einmal ist keinmal" waren de woorden van Thomas in het boek "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" van Kundera. "Wat maar één maal gebeurt, hoeft net zo goed helemaal niet te gebeuren. Als we maar één leven mogen leven, hoeven we net zo goed helemaal niet te leven." Die woorden hadden ook van mij af kunnen komen. Maar genoeg hierover. Ik ben weer veel te filosofisch bezig, maar ja, dit soort films geven daar ook alle aanleiding toe. Waardering :2,0*. Ik kan er helaas niks meer van maken, ondanks dat Sorrentino met "Le Conseguenze dell'Amore" voor mij een van de mooiste films ooit heeft gemaakt.

Riskant om er direct na een eerste visie het etiket 'meesterwerk' op te plakken maar ik doe het toch omdat uiteindelijk de film heeft gedaan wat een kunstwerk doet nl ontroeren. Een film vol inventiviteit (die scene waarin de dirigent een muziekstuk dirigeert met koebellen en tjirpende vogels is het beste dat ik dit jaar heb gezien), muzikale schoonheid en knipoogjes (of hoe moet je die scenes met die Maradonna lookalike interpreteren ?). Hoe Sorrentino zijn thematiek visualiseert, die glijdende camera bewegingen waarin de confrontatie tussen jeugd en ouderdom voortdurend doorheen het beeld lopen (1 vb : een jonge fietser die een wheelie doet terwijl de 2 oude mannen keuvelen over ouderdomsziektes). Ik wil de film even laten bezinken maar die magnifieke beelden torpederen mijn gedachten (de kus van Weisz en haar bergbeklimmer op het einde, de ontdekking als Dano zijn Hitler rol opneemt, de verschijning van talrijke oude scenes die de filmcarrière van de muze van Keitel illustreert, die videoclip, ...). Ik krijg geen rust, de personages houden mij nog lang gezelschap. Deze nacht behoort toe aan 'De zevende kunst'. Voor alle anderen : Slaap zacht.