Log

Sobere, saaie interpretatie van het welbekende duistere sprookje, met vooral een gebrek aan plot. Met de dromerige, horror-achtige sfeer zit het wel goed en de film is mooi vormgegeven, maar de abstracte personages en het tergend lage tempo doen het kijkplezier danig de das om.

Spannende, intelligent uitgewerkte thriller die in de climax een onfortuinlijk, rommelig uitstapje richting aktiefilm maakt. Daarna komt het helaas niet meer helemaal goed, maar tot die tijd is het genieten, mede door de prima cast. Regisseur David McKenzie begint langzaam maar zeker een behoorlijk interessant oeuvre op te bouwen.

Middelmatig horrorwerkje dat vaak frustrerend dicht tegen een hogere waardering aan zit. Zo steekt het script best goed in elkaar, met heel wat creepy en verrassende elementen. De opbouw van de film is ook spannend gedaan, resulterend in een bevredigende finale. Minpunten zijn er helaas ook. Zo is Pete Davidson nogal miscast in de hoofdrol en heeft de film visuele ambities die het budget niet kan waarmaken. Vooral de climactische storm die de hele film wordt aangekondigd ziet er uiteindelijk behoorlijk knullig uit. Maar goed, saai is de film gelukkig nergens.

Het eerste deel van regisseur Pablo Larraín's drieluik over het leven in Chili ten tijde van het regime van dictator Pinochet, gevolgd door Post Mortem en NO. De bizarre plot handelt over een zwijgzame psychopaat (Alfredo Castro) die gebobsedeerd is door Tony Manero, het door John Travolta gespeelde personage uit Saturday Night Fever. De film is aan de trage kant maar weet wel onder de huid te kruipen en is afwisselend schrijnend en onderkoeld grappig. Castro en Antonia Zegers zien we ook terug in de andere twee genoemde films, zij het in steeds een andere rol.

Belabberde aktiefilm met een bijzonder ongeloofwaardig uitgangspunt, vervelende personages en een nijpend gebrek aan aktie. En de aktiescenes die er wel zijn zuigen behoorlijk. Mark Strong is nog wel vermakelijk als slechterik maar de rest van de cast is waardeloos. Een atypische misser voor regisseur Joe Carnahan, die doorgaans wel betrouwbaar is.

Slotstuk van de trilogie van regisseur Pablo Larraín over het leven in Argentinië ten tijde van de dictatuur van Pinochet. De film, over het referendum van 1988, is boeiend genoeg en heeft een aparte visuele aanpak (alsof je naar een VHS-band uit die tijd zit te kijken), maar de plot mist net dat beetje spanning en de personages zijn helaas niet heel interessant. Gelukkig maken de rake sfeer en het treffende tijdsbeeld veel goed.

Saai, uiteindelijk nogal doelloos drama met thriller-elementen over een verongelukte man (Roy Dupuis) die met geheugenverlies ontwaakt uit een lange periode van coma en probeert zijn leven te reconstrueren. De film begint aanvankelijk nog wel intrigerend en Dupuis is sympathiek in de hoofdrol, maar naarmate de film vordert wordt het script steeds suffer. De vormgeving laat ook te wensen over, met personages geplaatst in kunstmatig overkomende, lege decors. Het sfeervolle camerawerk is het enige pluspunt, maar dat is dan vooral te danken aan de mooie omgeving.

Na Drive-Away Dolls de tweede misser op rij van regisseur Ethan Coen, die op basis van deze beide films weinig waard is zonder broer Joel. Ook dit werkje zit vol met flauwe humor, platte seksgrappen en (te) dik aangezette personages. De plot heeft gaandeweg wel wat aardige verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is het te laat om de boel nog te redden.

Het is de valkuil van iedere sequel: het moet grootser en sneller! Dit drukke vervolg op het sympathieke, meer uitgebalanceerde eerste deel stinkt er in ieder geval volledig in. De eerste helft kan er nog wel mee door, maar gaandeweg wordt alles steeds vlakker en meer onwaarschijnlijk. Zelfs voor een animatiefilm is de plot behoorlijk vergezocht. De personages komen er een beetje bekaaid af en moeten genoegen nemen met een plek op de tweede rang.

Na 50 jaar herzien in de bioscoop, zowaar in 3D! Geen idee hoe ze dat geflikt hebben, maar het zag er geweldig uit. Vooral de diepte in de shots richting en op zee is echt heel goed gedaan. En tja, wat kan ik hier verder nog over zeggen. Jaws is wat mij betreft één van de weinige werkelijk perfecte films. Alles klopt gewoon; hoe vaker je 'm kijkt, hoe beter ie wordt. Volle mep derhalve.

Slim geconstrueerde, zeer effectieve horrorfilm die begint als mysterie en dan langzaam maar zeker verandert in iets anders. Waar plot en personages uiteindelijk belanden zal niet naar ieders smaak zijn, maar ik vond het te gek. Een flinke stap vooruit in ieder geval voor regisseur Zach Cregger, wiens debuut uit 2022, Barbarian, al niet misselijk was.

Veel te lang opgerekte herbewerking van de japanse film Tengoku To Jigoku van Akira Kurosawa uit 1963. Het morele dilemma dat ten grondslag ligt aan de plot is op zich interessant, maar de uitwerking laat te wensen over. Halverwege wil de film dan opeens een thriller worden, met karig resultaat. Denzel Washington (voorzien van maf gebit) is degelijk in de hoofdrol en de aanwezigheid van Jeffrey Wright kan nooit kwaad, maar buiten hen om is het akteerwerk matig. En de alom aanwezige jazzy score is behoorlijk irritant.

Niet de flop die veel mensen hadden verwacht, maar helaas ook niet echt heel leuk. Het zit er een beetje tussenin. Deze soort van sequel begint nogal geforceerd, is vervolgens oprecht grappig en gaat dan uit als een nachtkaars. Liam Neeson doet het evenwel verrassend goed in de hoofdrol en ook Pamela Anderson gaat er volledig voor. Jammer dat de grapdichtheid aan de lage kant is en de film mede daardoor niet belachelijk genoeg is.

Saaie maar visueel zeer indrukwekkende autobiografische Fellini-film over een succesvolle regisseur (Marcello Mastroianni) die moeite heeft om aan zijn volgende (hopeloos pretentieuze) project te beginnen. Het prachtige zwartwit camerawerk moet hier de kar trekken en dat lukt krap aan, aangezien personages en dialogen amper weten te boeien. Enkele schitterend in beeld gebrachte surrealistische scenes zorgen er voor dat de aandacht er nog net bij blijft.

Onbehaaglijke, nog steeds effectieve thriller over een dorp in de buurt van New York waar de vrouwen wel heel gedwee en gewillig zijn. De plot komt langzaam op gang en er valt niet veel te griezelen, maar de langzaam escalerende sfeer van paranoia is knap getroffen en cast en vormgeving zijn prima. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Ira Levin.

Rommelige, vage film over de vrijgevochten Ana (Manuela Vellés), die op 18-jarige leeftijd van Ibiza naar Madrid verhuisd om zich verder te ontwikkelen in de schilderkunst. Maffe plotlijnen (hypnose! reïncarnatie!) en pretentieus geleuter tuimelen over elkaar heen, met alleen de uitzonderlijk mooie Vellés om de aandacht vast te houden. De neerwaartse spiraal van regisseur Julio Medem zou met deze film worden ingezet.

Aangrijpende, op ware gebeurtenissen gebaseerde film over Sir Nicholas Winton, een britse bankier die zich vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog inzet om een groot aantal kansarme kinderen uit het geannexeerde Praag te smokkelen. De jonge versie van Winton wordt degelijk vertolkt door Johnny Flynn, maar het is toch weer eens Anthony Hopkins die hier de meeste indruk maakt. Die scene in de televisiestudio bijvoorbeeld, met Hopkins nietsvermoedend tussen het publiek geplaatst, is diep ontroerend.

Mysterieus drama dat zich grotendeels in een rijdende auto afspeelt, met ouders Rosamund Pike en Matthew Rhys die zich naar hun dochter haasten, wanneer deze ergens in een bos een voetganger heeft aangereden. De combinatie van hoorspel en eenheid van plaats en handeling zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het sterke spel van de twee hoofdrolspelers en de langzaam escalerende sfeer zorgen in ieder geval wel voor een intense kijkervaring.

Teleurstellende, tamme sequel, vreemd genoeg van de hand van regisseur Timo Tjahjanto, die zich doorgaans niet laat beperken qua geweld en bloederige toestanden. Hier bakt hij er helaas weinig van, al moet wel gezegd worden dat hij opgezadeld zit met een waardeloos script. Een paar aardige momenten waarin de film kortstondig tot leven komt, maar overwegend is dit een hopeloos voorspelbaar en fantasieloos uitgewerkt aktiefilmpje geworden.

Dik aangezet drama over opkomst en ondergang van een invloedrijke familie in het Chicago van de 19e eeuw. Met de oubollige en nogal overdreven gespeelde familietoestanden en politieke intriges kon ik niet zoveel (om over de vele muzikale intermezzo's met zang en dans nog maar te zwijgen), maar de climax van de film is de moeite waard. Daarin wordt de grote brand van Chicago in 1871 op indrukwekkende en spectaculaire wijze in beeld gebracht.

Heerlijke western die glorieus de tand des tijds heeft doorstaan. Dat is deels te danken aan het eersteklas camerawerk, maar zeker ook aan de capabele cast, vol klinkende namen als Lee Marvin, Burt Lancaster en Jack Palance. De hele cast heeft er duidelijk zin in en iedereen krijgt volop ruimte een memorabele rol neer te zetten. Tegen het einde begint de boel een beetje te slepen, maar tot die tijd valt er te genieten van veel aktie, spektakel en humor.

Fantasierijk, leuk vormgegeven verhaal over rouwverwerking, verpakt als avontuurlijke jeugdfilm. Kinderachtig wordt het gelukkig nergens en de film balanceert aangenaam tussen humor en spanning, met sympathieke personages en inventieve special effects. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en beginnen de tekortkomingen van het script op te vallen, maar overwegend is dit een fris en vooral veelbelovend debuut van regisseur Seth Worley.

Op veilig spelende verfilming van het populaire gelijknamige boek, voorzien van een indrukwekkende maar slechts sporadisch effectieve cast. Zo is Helen Mirren prima in de hoofdrol, maar iemand als Ben Kingsley is hier echt verspild. De film begint nogal flauw en het dreigt al snel iets te gezellig te worden, maar gelukkig wordt het gaandeweg allemaal wel iets beter. Klusjesman Chris Columbus is nooit de ideale keuze om wat dan ook te regisseren, maar hij levert hier degelijk, zij het weinig subtiel, werk af. Hij zal op zijn oude dag wel hopen dat dit weer een succesvolle reeks oplevert, net als destijds met zijn eerste paar Harry Potter-films.