Log

Levendiger en grappiger dan het vorige deel, wat met name te danken is aan de aanwezigheid van Karl Urban als Johnny Cage. Hij is feitelijk nogal miscast maar weet wel wat leuks van zijn rol te maken. Verder de gebruikelijke doorzichtige cgi-toestanden en (sporadisch) inventieve moordpartijen. Plot en personages zijn wederom van bordkarton.

Niet verkeerd, deze mengeling van science fiction en misdaadkomedie, maar de toonzetting is onevenwichtig en de film is flink te lang. Voornaamste pluspunt is de sterke hoofdrol van John Boyega, die de film met gemak weet te dragen. Jamie Foxx en Teyonah Parris zijn ook leuk. Jammer dat de boel op cruciale momenten inkakt, waardoor de film uiteindelijk niet boven het maaiveld uit weet te komen.

Wrang, vaak pijnlijk maar ook wel weer komisch relatiedrama, een beetje beperkt qua plot maar net boeiend genoeg. Robert Pattinson en Zendaya doen het prima in de hoofdrollen en regisseur Kristoffer Borgli begint inmiddels een eigen subgenre te ontwikkelen. Plaatsvervangende schaamte dus weer, herhaaldelijk.

Mooie film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Shelby Van Pelt, over de ontluikende vriendschap tussen twee schoonmakers (Sally Field en Lewis Pullman) in het fictieve havenplaatsje Sowell Bay. De gimmick van de pratende octopus (met de stem van Alfred Molina) die centraal in het verhaal staat werkt verrassend goed en plot en personages ontvouwen zich op een bijzonder aangename manier, resulterend in een aangrijpende finale waarbij ik het in ieder geval niet droog hield.

Typisch zo'n iconische film waarvan je je hele leven denkt 'm ooit wel gezien te hebben, terwijl dat in mijn geval feitelijk niet zo was. Toch maar gekeken dus, ook al haat ik doorgaans musicals. Gezegd moet worden dat dit wel erg aanstekelijk (en kleurrijk) in elkaar is gezet; de lol en energie spatten van het scherm. De onverwoestbare soundtrack helpt natuurlijk ook flink mee. John Travolta en Olivia Newton-John zijn ontwapenend in de hoofdrollen en zien zich omringd door een eersteklas cast. Het beste gedeelte is wat mij betreft de lange danswedstrijd in de gymzaal, die echt briljant gefilmd en gemonteerd is.

De meer recente films van regisseur Guy Ritchie beginnen te lijken op de formule die Hallmark hanteert; dezelfde akteurs in steeds een andere setting met een min of meer vergelijkbaar plot. Dat is wellicht een beetje onaardig gesteld, temeer omdat Ritchie's films (en series) het aanzien altijd wel waard zijn, maar de kwantiteit dreigt inmiddels de kwaliteit te overstijgen. Deze laatste worp komt wat moeizaam op gang, met heel veel uitleg door ditmaal wel erg laconieke personages en niet bepaald scherpe dialogen. Ongeveer halverwege gaat de boel gelukkig alsnog los en valt er wel het één en ander te genieten. Visueel steekt het allemaal weer netjes in elkaar en de film is vermakelijk genoeg, maar je hebt het gevoel dat Ritchie de aandacht er niet helemaal bij had. Die was in gedachten natuurlijk al weer bezig met zijn volgende vijf projecten.

Na Caveat en Oddity wordt de stijgende lijn voortgezet door regisseur Damian McCarthy. Dit is een onbehaaglijk spookverhaal, met een spannend plot, vermakelijke personages, een aantal effectieve jumpscares en vooral heel veel sfeer. Mooi in beeld gebracht ook; knap hoe er in een overwegend donkere film toch zoveel detail en nuance is aangebracht. In het laatste half uur verloor ik een beetje de aandacht, maar de boel blijft gelukkig wel op de rails. Ik miste alleen het schurftige drummende konijntje uit Caveat, dat in Oddity nog opdook in een korte cameo. Wellicht heb ik 'm ergens gemist. Overigens is er wel weer een naargeestig konijn-gerelateerd motief aanwezig.

Eersteklas documentaire over de lange carrière van televisiepersoonlijkheid Ed Sullivan, die grote bekendheid verwierf als presentator van het baanbrekende The Ed Sullivan Show. Dit variétéprogramma genoot zijn grootste populariteit in de jaren vijftig en zestig en doorbrak barrières door zwarte artiesten te boeken. Een imposante stoet grote namen trekt langs in archiefbeelden en zowel de interviewfragmenten als de door AI gerecreëerde stem van Sullivan (die 'voorleest' uit eigen werk) zijn erg goed gedaan.

Uitputtende, zo'n beetjes allesomvattende documentaire over de magistrale science fiction/ horrorfilm The Thing van John Carpenter. Regisseur Ian Nathan hanteert min of meer dezelfde aanpak als bij zijn eerdere Aliens Expanded en haalt alles en iedereen uit de kast om er iets moois van te maken. Zelfs Matthijs van Heijningen Jr., die de prequel uit 2011 regisseerde, komt uitgebreid aan het woord. Jammer dat makeup-legende Rob Bottin er niet bij is, maar ja, die is er nooit bij. Afgezien daarvan komt iedereen die nog in leven is opdraven om ons te voorzien van mooie anecdotes. Met bijna vijf uur speelduur natuurlijk aan de belachelijk lange kant, wellicht dat dit soort projecten toch beter werkt als serie, maar voor fans van de film (en wie is dat nu niet) is het smullen geblazen.

Aanvankelijk intrigerende maar al snel dodelijk saaie science fiction-film over een veroordeelde man (regisseur Mark Fischbach) die op de dorre maan dorre maan AT-5 (niet te verwarren met de amsterdamse televisiezender) een onduidelijke missie uitvoert in een onderzeeër. Gedurende de hele film bevinden we ons in de onderzeeër, een gimmick die snel gaat vervelen, mede door het ontbreken van een boeiend plot. Hier had makkelijk een half uur uitgeknipt kunnen worden. Fischbach doet het niet eens zo slecht in de hoofdrol en ook als regisseur heeft hij wel wat te bieden, maar het ultra-lage tempo en gebrek aan aktie gaan ten koste van de spanning en het mysterie.

Sterke laatste film van Humphrey Bogart, hier uitstekend als aan lager wal geraakte journalist die zijn ziel verkoopt aan de louche wereld van het professionele boksen. Rod Steiger is ook indrukwekkend als zijn schimmige nieuwe werkgever. De plot steekt intelligent in elkaar en het script heeft zinnige dingen te zeggen over corruptie en integriteit. Niet alle elementen komen even goed uit de verf, maar de film is sfeervol en zeer onderhoudend.