The Personal History of David Copperfield (2019)

Jammer. Ik ben wel iets positiever dan de reviews onder mij. De film heeft vanaf het begin een bepaalde uitvergroting/fantasy feel aan zich hangen, dus dat het de cast wat gemêleerd is kon ik wel hebben. Visueel is de film ook op momenten best vrolijk en fris. Het nadeel is alleen Iannucci het nooit echt tot een lekker lopend geheel krijgt. Toen het eerste uur voorbij was had ik echt het idee dat de film toch al op de 2 uur moest zitten bijna. Nooit een geweldig teken als de film toch wat sleurt. Dat komt ook omdat het leven van Copperfield met wat weinig focus verteld wordt. Hij gaat van hot naar her, maar het willen nooit echt leuke avonturen/settings worden. Hoewel de cast alleraardigst is, acteren ze allemaal ook heel erg toneelmatig, wat het ook wat vermoeiend maakt. Het is jammer, want ergens kon hier een geslaagde film inzitten maar het gaat op teveel vlakken net te vaak mis. 2.5 sterren voornamelijk voor de sympathieke vibe.

Armando Iannucci slaagt er niet in zijn achtergrond als schrijver van satirische televisieseries te verhullen in deze rommelige, maar bij vlagen best vermakelijke film. Zijn radicale besluite om huidskleur en afkomst geen enkele rol te laten spelen bij de keuze voor de acteurs is even wennen, maar al snel merk je dat de geloofwaardigheid van een karakter afhangt van het acteerwerk. Op dat gebied scoort deze luchtige, maar onevenwichtige komedie hoge ogen. Tilda Swintons tirade tegen ezels levert een zeer vermakelijk moment op, Hugh Laurie speelt de rol van de verstrooide Mr Dick met verve en Ben Wishaw blinkt uit als de kruiperige gluiperd Uriah Heap. Er zijn voldoende vermakelijke momenten maar die onderstrepen ook meteen het probleem: deze 'Personal History' is slechts een film van momenten waarin karakters komen, gaan en later opnieuw verschijnen. Het geeft het gevoel dat je zit te kijken naar een serie, bestaande uit een stuk of zes afleveringen die kriskras door elkaar heen gemonteerd zijn.

Een film die waarschijnlijk diversiteit wil omarmen. Maar deze verfilming van Dickens ontspoord en doet geen enkel recht aan het verhaal. Er zijn opvallende rollen voor Peter Capaldi, Hugh Laurie en Tilda Swinton, maar soms ontsporen die in toneelachtig gehannes, met name Capaldi’s Micawber. Zet dat eens af tegen W.C Fields zure, sublieme vertolking.. Op geen enkele manier verschijnen in deze film de complexe sociale omstandigheden van negentiende-eeuws victoriaans Engeland. Ik bedoel de grote problemen, als de harde (dodelijke) kinderarbeid, het alcoholisme onder arbeiders, de rechteloosheid van de vrouw, die was overgeleverd aan de grillen en grollen van een echtgenoot, etc. Zet ernaast het schamele vooruitzicht van ‘gevallen’ vrouwen als ‘Emily’ en je begrijpt dat de regisseur kotst op de motor van Dickens schrijverschap. (Mind you: in sommige wijken in Engelse binnensteden in de 19e eeuw bedroeg de gemiddelde levensverwachting circa 30 jaar) Deze film presenteert diverse gezelschappen alsof we tussen 21ste eeuwse clubjes van collegestudenten pendelen, met clubleden zonder vlekjes in het gezicht, nergens een pokdalig gelaat, iedereen zonder tandverlies gezellig koutend. Nergens zie je de stank en dubbelzinnige netheid van die tijd, de discriminatie en de scherpe tweedeling in de film doorgelicht. Blijkbaar was een gemengd spelersveld, de diverse achtergrond, belangrijker dan het verhaal zelf. Het was simpeler en aantrekkelijker geweest als diversiteit de maatstaf was, dit verhaal te verplaatsen naar India of een andere Engelse kolonie uit 19de eeuw. Literatuur moet met de tijd meegaan, maar met zoveel bokkensprongen was het beter geweest een ander, meer eigentijds verhaal te schrijven, waarin diversiteit echt tot zijn recht komt.