Opinions

IJzersterke televisieserie geschreven van de hand van Dan Fogelman, bedenker en schrijver van de prachtige serie This Is Us, waar we hoofdrolspeler Sterling K. Brown ook al van kennen. Bepaalde personages en dialogen lijken zo uit die serie weggelopen te zijn, iets dat een mooie aanvulling vormt op de mysterieuze en spannende plot. Alles is verder tot in de puntjes verzorgd, van de fraaie vormgeving tot het zeer inventieve gebruik van (pop)muziek. Hoe minder je van tevoren weet hoe beter, dus probeer info vooraf te vermijden. Dit eerste seizoen komt tot een intense climax in de briljante aflevering zeven; daar kan de laatste aflevering (acht) helaas niet aan tippen, inclusief een toepasselijk maar wel wat voorspelbaar open deurtje naar seizoen twee.

Zeer vermakelijke, heerlijk botte spin-off van de film Suicide Squad, die doorgaat waar de film ophield. John Cena is verrassend goed in de titelrol; hij heeft een grote reeks heerlijk foute monologen en opmerkingen toebedeeld gekregen en hij weet zich zonder enige moeite staande te houden. De cast om hem heen is ook eersteklas. Niet iedereen zal deze weinig subtiele cocktail van lomp geweld, zwarte humor en ultrafoute glamrock kunnen waarderen, maar ik verheug me alvast op een tweede seizoen.

Sterk tweede seizoen, dat profiteert van een hoger tempo, meer (en betere) plotlijnen en een grote verzameling kleurrijke personages. En als je dan ook nog Tom Hardy weet te strikken voor een belangrijke (en hilarische) bijrol doe je natuurlijk iets goed. De reeks is in ieder geval duidelijk op stoom en komt zelfverzekerd en overtuigend voor de dag. Met slechts zes afleveringen is het ook qua lengte precies goed.

Minder dan het vorige seizoen, met vooral de laatste drie afleveringen wat rommelig en onsamenhangend. De dik aangezette stilering (de slow-motion, het roken, de kleding) begint ook een beetje te irriteren. Dat had wel wat minder nadrukkelijk in beeld gebracht mogen worden. Afgezien daarvan valt er wel weer het één en ander te genieten en het is altijd leuk om Paddy Considine en Tom Hardy te zien.

Indrukwekkende spin-off van de film The Batman, met Colin Farrell subliem (en onherkenbaar) als de onbetrouwbare, berekende titelfiguur. Inhoudelijk is dit meer The Sopranos dan DC Comics, maar de grimmige, vrij realistische aanpak werkt uitstekend binnen de context van de miniserie. De rest van de cast is ook eersteklas, met een glansrol voor Cristin Milioti, als de krankzinnige maar intelligente aartsvijand van Oswald Cobblepot. Het smaakt uiteindelijk naar meer, maar eigenlijk is het ook wel prima als het hierbij blijft.

Zowel grappige als ontluisterende vierdelige documentaire-reeks over een amerikaanse jongen die in 1995 probeert een straaljager te winnen bij een ongelukkig opgezette spaaraktie van Pepsi. De herinneringen van een groot aantal betrokkenen zijn vaak hilarisch en de afleveringen steken vlot en bijzonder onderhoudend in elkaar, al had dit makkelijk in de vorm van een film gegoten kunnen worden, in iets afgeslankte vorm. Niettemin erg vermakelijk.

Niet alle fotografen die aan bod komen in deze zesdelige documentaire-serie zijn even interessant, maar er zitten een paar geweldige bij. Wat mij betreft is de aflevering over mode-fotograaf Campbell Addy het minst boeiend, maar daar tegenover staan hele mooie over Paul Nicklen, Dan Winters en Muhammed Muheisen. Een mixed bag dus, maar veelbelovend genoeg voor een (hopelijk) tweede reeks.

Levendige, enthousiast gespeelde miniserie over de legendarische punkband Sex Pistols. Regisseur Danny Boyle is de juiste persoon voor de klus en maakt er een zeer onderhoudende, energieke reeks van. De eerste en de laatste aflevering zijn wat minder en plot en personages weten niet overal te overtuigen, maar het raak getroffen tijdsbeeld en de tomeloze energie die van het scherm spat maken veel goed.

Sublieme vijftiendelige ziekenhuisserie over een vijftien uur durende ploegendienst op de spoedeisende hulp in het Trauma Medical Hospital in Pittsburgh, Pennsylvania. Het is een soort 'ER on steroids', iets dat wordt versterkt door de aanwezigheid van Noah Wyle in de hoofdrol. Hij is hier overigens geweldig, net als de rest van de cast. Hier en daar zit de serie tegen het ongeloofwaardige aan, hoe kan het ook anders met zoveel drama en ellende in slechts vijftien uur gepropt, maar door het hoge tempo, de innemende personages en de intense (en ook vaak komische) situaties maakt dit gelukkig weinig uit. Beter dan dit wordt het genre niet, wat mij betreft.

Een soort omgepimpte versie van de BBC-reeks Walking With Dinosaurs, aangepast naar de special effects-eisen van deze tijd en geproduceerd door Jon Favreau. De fraaie voice-over van David Attenborough krikt het niveau nog wat verder op. Visueel valt er weinig op de vijfdelige serie aan te merken, maar inhoudelijk is het helaas wel nogal gewoontjes. De structuur van de afleveringen wijkt feitelijk amper af van, pak 'm beet, de serie Planet Earth. Op gegeven moment heb je het idee naar het dagelijkse leven van echte dieren te kijken, ondanks de aanwezigheid van dinosaurussen. De wow-factor ontbreekt dan een beetje. Maar goed, wellicht is dat dan wel weer de grootste prestatie van de serie...

Wederom visueel indrukwekkend en voorzien van de fraaie stem van David Attenborough, maar ook dit tweede seizoen heeft te lijden onder een gebrek aan verrassing. We zijn inmiddels zo gewend aan dit niveau van special effects dat je de dino's bijna op de koop toeneemt. Het oogt allemaal zo realistisch dat je het gevoel hebt naar een normale, maar helaas nogal doorsnee natuur-documentaire zit te kijken.

Verrassend oprechte en diepgravende tweedelige documentaire over leven en carrière van fotomodel en actrice Brooke Shields. Begonnen als kindsterretje groeide zij al snel uit tot wereldberoemd icoon, met alle gevolgen van dien. Shields is openhartig in de interviewfragmenten en voorziet de schat aan archiefbeelden van kritisch commentaar. Vooral de complexe relatie met haar alcoholistische moeder maakt indruk.

Leuke prequel van de superieure serie Prime Suspect met Helen Mirren, hier in haar jonge jaren gespeeld door de onwaarschijnlijk mooie Stefanie Martini. Zij doet dat overigens prima, al rijmt haar interpretatie van het personage niet helemaal met de meer afstandelijke aanpak van Mirren. De plot is niet heel complex maar onderhoudend genoeg, langzaam toewerkend naar een spannende climax. Het tijdsbeeld is verder goed gedaan en de hele cast is op dreef. Had hier nog wel een tweede reeks van willen zien, maar helaas is het hier vooralsnog bij gebleven.

Ontluisterende driedelige documentaire-reeks over tuchtschool Ivy Ridge, waar vermeende probleemjongeren geestelijk en lichamelijk mishandeld werden, terwijl de ouders van de tieners werd voorgespiegeld dat het hier zou gaan om therapie en recreatieve activiteiten. Regisseuse Katherine Kubler is zelf door haar vader naar de tuchtschool gestuurd, wat de documentaire natuurlijk heel persoonlijk maakt. De scenes waarin zij haar vader confronteert met de waarheid zijn vanzelfsprekend behoorlijk heftig. Kubler kan niet voorkomen dat haar documentaire soms een beetje sensationeel en exploitatief aandoet, maar overwegend levert zij hier indringend en memorabel werk af.