Opinions

Ik moest er de eerste paar afleveringen even inkomen, maar op gegeven moment beginnen de personages te intrigeren en ontpopt dit zich tot een uitstekende serie. Jon Hamm is perfect in de hoofdrol en hij heeft een eersteklas cast om zich heen. Vaak erg grappig, maar de serie bevat daarnaast genoeg drama en intriges om te blijven boeien. Ik ga de hierop volgende seizoenen dan ook zeker kijken.

Meeslepende, erg goed geschreven en uitgewerkte serie over een jonge moeder (Margaret Qualley) die met haar dochter een nieuw leven probeert op te bouwen nadat ze aan huiselijk geweld is ontsnapt. Aanvankelijk vraag je je af hoe de makers in godsnaam tien afleveringen gaan vullen met dit karige uitgangspunt, maar al snel wordt je als kijker volledig ingepakt door de fascinerende personages en de rauwe, realistische aanpak van het geheel. Dialogen en sfeersetting zijn daarnaast eersteklas. Prachtig gespeeld door vooral Qualley, maar de volledige cast is uitstekend. Andie MacDowell, als de zweverige artistieke moeder van Qualley, steelt de show.

Zeer onderhoudende, spectaculair in beeld gebrachte zevendelige serie over de wereld van het professioneel surfen. De beste mannelijke en vrouwelijke surfers van het moment worden gevolgd terwijl zij strijden om de wereldtitel. Mooie mensen, prachtige locaties en veel spannende toestanden, zowel in als uit het water. Dit smaakt naar meer, dus kom maar op met het tweede seizoen.

Minste seizoen tot nu toe, voornamelijk omdat het qua plotlijnen eigenlijk nergens over gaat. Het ziet er visueel allemaal zeer gelikt uit, met spektakel dat zich makkelijk met de films kan meten, maar inhoudelijk is het erg karig. Dieptepunt is de knullige, door Bryce Dallas Howard geregisseerde aflevering Guns For Hire, waarin Christopher Lloyd en Jack Black opeens onfortuinlijk opduiken. Pas in de laatste twee afleveringen keert het juiste gevoel terug en voel je de aansluiting met het omliggende Star Wars-universum.

Hier had ik vooraf veel zin in, maar deze derde oorlogsserie van producenten Tom Hanks en Steven Spielberg, na Band Of Brothers en The Pacific, valt helaas flink tegen, zeker gezien het betrokken talent. Het enorme budget zag ik er ook niet aan af. De vele luchtgevechten zijn spectaculair in beeld gebracht en de reeks kent een aantal spannende en aangrijpende momenten, maar op de grond is het behelpen. De verhaallijnen en personages zijn erg geromantiseerd en abstract, net als de dialogen. Naar het einde toe wordt de boel wel wat meer meeslepend, maar ook dan blijft de benodigde impact uit.

Druk baasje, die Taylor Sheridan. Momenteel lopen er drie series van zijn hand (ook Yellowstone en 1883) en spoedig volgen er nog veel meer. Wanneer de kwaliteit gehandhaafd blijft heb ik daar in ieder geval geen moeite mee. Mayor Of Kingstown is in ieder geval zeer de moeite waard, als je van bot geweld en naargeestige toestanden houdt tenminste. Alle typische Sheridan-kenmerken zijn present: een naar, onheilspellend sfeertje, laconieke en door de wol geverfde hoofdpersonen, pretentieuze dialogen en veel bombast. En o ja, de belangrijkste vrouwelijke hoofdpersonen zijn hoeren. Duidelijk meer een serie voor mannen dan voor vrouwen, dat mag duidelijk zijn. Ik kon er in ieder geval wel wat mee. De spanning wordt knap opgebouwd tot het kookpunt, waarbij de laatste afleveringen fungeren als een fraaie driedubbele finale. Voorlopig dan, want seizoen twee is reeds aangekondigd.

Onderhoudende, zij het nogal eenzijdige en oppervlakkige vierdelige documentaire-serie over MMA-grootheid McGregor, die hier gevolgd wordt in een duidelijk mindere fase van zijn carrière. Het zit de beste man niet mee; veel blessures en dan ook nog eens de welbekende Covid-jaren. Stuiterbal McConnor is een leuke, charismatische verschijning die altijd voor opschudding weet te zorgen, maar de serie gaat niet bepaald de diepte in en echt veel kom je niet over hem en zijn leefwereld te weten.

Groots opgezette documentaire-serie over het onstaan en de ontwikkeling van metalmuziek, opgesplitst in twaalf afleveringen die een bepaalde periode en/of subgenre behandelen. Een feest der herkenning voor metalfans, maar ook voor niet-ingewijden heeft de serie wel het één en ander te bieden, vooral door de lekkere no-nonsense aanpak van presentator en regisseur Sam Dunn. Natuurlijk mis je hier en daar wel een band, zo schitteren bijvoorbeeld Machine Head en Devin Townsend door afwezigheid, maar ook met twaalf afleveringen kan nu eenmaal niet alles aan bod komen. Van glam tot thrash en van grunge tot death- dit is genieten!

Na het uitstekende The Haunting Of Hill House, The Haunting Of Bly Manor en Midnight Mass valt deze vierde reeks van regisseur/ producent Mike Flanagan wel een beetje tegen. Het is allemaal een een beetje tam en qua toon meer drama dan horror. De jeugdige personages en hun lotgevallen zijn ook niet echt boeiend. Gelukkig wordt de boel enigszins gered door de enge verhalen die de hoofdpersonen elkaar 's nachts in het geheim vertellen en waarin we veel bekende gezichten uit de eerdere drie series zien terugkomen. Aardig, al met al, maar dit smaakt niet naar meer.

En weer een prima serie van regisseur Mike Flanagan, die zich zo ondertussen begint te ontpoppen als een grootmeester binnen het horrorgenre, zowel qua film- als televisiewerk. Hij neemt ruimschoots de tijd om de boel op te bouwen en de personages neer te zetten, maar dit gebeurt op zeer meeslepende en boeiende wijze. De spanning wordt vervolgens knap opgevoerd tot het kookpunt. Wel jammer dat de climax dan uiteindelijk een beetje tegenvalt. Neemt niet weg dat dit een uitstekende reeks afleveringen is, met veel bekende gezichten uit Flanagan's vorige twee series.

Lekkere pulpy gangsterserie van de hand van Guy Ritchie, die hier ook de eerste twee afleveringen regisseert. De plot is niet bepaald origineel, we hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de eersteklas cast maakt er iets moois van. Met Tom Hardy, Pierce Brosnan, Paddy Considine en Helen Mirren heeft de serie natuurlijk een indrukwekkende set zwaargewichten in huis, die hier de kans krijgen volledig los te gaan. Vooral Brosnan is geweldig. Verder heel veel bot geweld en meer dan genoeg leuke verhaallijnen om de aandacht er makkelijk bij te houden.

Bij vlagen erg sterk en visueel ziet het er allemaal prima uit, maar inhoudelijk is deze serie binnen het Godzilla-universum erg wisselvallig. Een aantal matige afleveringen in het midden van het seizoen halen de vaart er behoorlijk uit en er zijn simpelweg te weinig monsters. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de rol van vader Kurt en zoon Wyatt Russell is erg leuk bedacht en wanneer de titanen dan toch hun opwachting maken valt het spektakel niet tegen. Ik ben in ieder geval van de partij als een tweede reeks zich aandient.

Evan Peters is indrukwekkend als sullige maar tegelijkertijd berekenende seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, in deze eersteklas 10-delige miniserie. Sfeertekening, camerawerk en gebruik van geluid en muziek zijn van zeer hoog niveau. Bijna nog beter dan Peters is Richard Jenkins als de vader van Dahmer. Hij vormt het emotionele hart van de serie en zet hier echt een onvergetelijk personage neer. Na de eerste zes sublieme afleveringen wordt de focus helaas een beetje verlegd naar een aantal minder interessante personages en ontwikkelingen, waarna het allemaal wat minder boeiend wordt.

Minder goed dan de eerste worp (The Jeffrey Dahmer Story), maar ook dit tweede seizoen heeft zeker een aantal sterke afleveringen. Met name de tour-de-force prestatie van Cooper Koch in aflevering 5 maakt indruk, maar ook het spel van Javier Bardem in aflevering 6 is geweldig. In de eerste paar afleveringen moest ik vooral lachen om de niet aflatende reeks domme beslissingen van de broers (en om het geniale gebruik van een aantal tracks van Milli Vanilli), maar gaandeweg wordt één en ander serieuzer en meer schrijnend. Net als bij The Jeffrey Dahmer Story is de rek er in de laatste paar afleveringen helaas een beetje uit.

Maffe maar vermakelijke derde reeks, met Charlie Hunnam uitzonderlijk goed in de hoofdrol. Laurie Metcalf als zijn totaal verknipte moeder is ook eersteklas. De plot volgt deels de (grotendeels fictieve) lotgevallen van Ed Gein maar probeert daarnaast iets te zeggen over de rol die seriemoordenaars spelen in de huidige populaire cultuur. Zo zien we de invloed van Gein op films als Psycho en The Texas Chainsaw Massacre, waarbij zowaar Alfred Hitchcock en Tobe Hooper opduiken als fictieve personages. Later komen The Silence Of The Lambs en zelfs Mindhunter ook nog langs. Het maakt de reeks onevenwichtig en een beetje rommelig, maar door de strakke regie en het unaniem sterke akteerwerk blijft de boel stevig op de rails.

Matige Marvel-miniserie die na een sterke eerste aflevering langzaam maar zeker afzakt naar een bedenkelijk niveau. Vanaf het moment dat de hoofdpersonen in Egypte aankomen gaat het mis en wordt het een rommeltje. Jammer, want Oscar Isaac is aanvankelijk erg leuk in de hoofdrol en dit had zeker enige potentie. De focus ligt helaas teveel op de achtergronden/ trauma's van zijn personage(s) en de plot is op gegeven moment amper meer te volgen. Of het boeide me niet meer, kan ook.

Wanneer haar populaire medepresentator Mitch Kessler (Steve Carell) wordt ontslagen vanwege seksueel wangedrag, vecht Alex Levy (Jennifer Aniston) om haar baan als nieuwslezer te behouden. Sterk drama met uitstekende rollen voor zowel Aniston als Reese Witherspoon, al zijn het vooral de mannelijke hoofdrolspelers die indruk maken. Carell is hier geweldig, net als Billy Crudup als gladde maar gehaaide producer. De hoofdrol voor het #MeToo gebeuren doet aanvankelijk het ergste vrezen, maar al snel ontpopt dit zich als een scherp geschreven en intelligent uitgewerkte serie, vol geweldige dialogen en verrassende ontwikkelingen. Ik ben benieuwd hoe men zich herpakt in het tweede seizoen na de tergend spannende finale van deze eerste reeks.

Leuke serie documentaires over een achttal films die een ieder gezien heeft of in ieder geval kent. Seizoen één spreekt iets meer tot de verbeelding dan twee, wellicht omdat iedereen reeds veel weet over titels als Back To The Future en Jurassic Park, maar ook die afleveringen zijn onderhoudend genoeg. Regisseurs als Steven Spielberg en Robert Zemeckis schitteren door afwezigheid, maar afgezien daarvan komt er toch wel een imposante stoet betrokkenen opdagen. De beste afleveringen zijn wat mij betreft die over Ghostbusters en Die Hard, beiden uit het eerste seizoen.

Leuke serie documentaires over een achttal films die een ieder gezien heeft of in ieder geval kent. Seizoen één spreekt iets meer tot de verbeelding dan twee, wellicht omdat iedereen reeds veel weet over titels als Back To The Future en Jurassic Park, maar ook die afleveringen zijn onderhoudend genoeg. Regisseurs als Steven Spielberg en Robert Zemeckis schitteren door afwezigheid, maar afgezien daarvan komt er toch wel een imposante stoet betrokkenen opdagen. De beste afleveringen zijn wat mij betreft die over Ghostbusters en Die Hard, beiden uit het eerste seizoen.

Meer schrijnend dan dit wordt het niet: deze ijzersterke vierdelige miniserie vertelt het verhaal van één van de grootste gerechtelijke dwalingen in de britse rechtsgeschiedenis. Honderden onschuldige postmedewerkers werden begin deze eeuw ten onrechte beschuldigd van diefstal, fraude en valse boekhouding vanwege een defect IT-systeem. Een zeer lange rechtzaak volgde. Toby Jones is geweldig in de hoofdrol maar ook de rest van de cast is eersteklas. Het intelligent uitgewerkte script zorgt ervoor dat je ademloos zit te kijken, althans, op die momenten dat je niet naar het scherm zit te schreeuwen. Onrecht!

Grotendeels fascinerende zesdelige documentaireserie over de opkomst en ondergang van de controversiële oprichter van de WWE, Vince McMahon. Het kijkje achter de schermen bij de voor mij grotendeels onbekende wereld van het professioneel worstelen is absoluut onderhoudend en de interviews met vele betrokkenen (Hulk Hogan, Dwayne Johnson, John Cena etc.) zijn eersteklas, maar één en ander zeurt wel wat te lang door en op gegeven moment werd ik al dat overdreven theatrale gedoe wel een beetje zat. Regisseur Chris Smith maakt er echter wel wat spectaculairs van en McMahon ontpopt zich als een charismatisch figuur, al geeft hij zich nooit volledig bloot.