Opinions

The Missing van regisseur Ron Howard is een mooie western, met veel hard geweld, maar vooral een goed verhaal met prima acteerwerk.

Sfeerschepping is ook een punt, waar deze film sterk in is. De sfeer is duister en soms best naar en daar speelt de cast ook goed op in. Blanchett speelt een krachtige vrouw, die moeite heeft met haar vader en soms ook racistisch is ingesteld. Tommy Lee Jones speelt op een et zo sterke manier haar vader. Hij speelt ingetogen en zet overtuigend een man neer, die al langere tijd bij de Indianen woont. Ook de kinderen in de film doen het goed. Het fijne aan de personages is, dat ze worden neergezet als echte mensen, met hun goede en slechte eigenschappen. De scheidslijn tussen goed en kwaad is wat dat betreft maar heel dun.

De film bevat tevens een fijne cinematografie en prima actie. Ook de soundtrack is erg goed en past perfect bij deze duistere film. De laatste jaren vallen de films van Howard mij tegen. Dit is echter een mooie film, niet echt gericht op het grote publiek en dat is ook wel eens een keertje fijn. Mooie beelden, fijne sfeerschepping en een goed script zorgen voor een mooie beoordeling.

4,0*

Goede namen maken niet altijd een goede film, zo blijkt hier maar weer.

Regisseur de Palma is een vakman, die ik hoog heb zitten. Hetzelfde geldt voor acteurs als Robbins en Sinise. Qua acteurs is er niet eens zo heel veel aan te merken op Mission to Mars. De acteurs doen het niet slecht en krijgen ook de tijd om hun personages van enige diepgang te voorzien.

Helaas is het echter vooral de Palma zelf, die op een gegeven moment behoorlijk de mist ingaat. Het begint allemaal aardig en interessant, maar naarmate het verhaal vordert, gaat het steeds verder bergafwaarts. Er zit totaal geen spanning in en het verhaal wordt op den duur steeds ongeloofwaardiger, met alle clichés en als dieptepunt het ongelofelijk zwakke einde.

Cinematografisch is het niet heel bijzonder. De special effects zijn soms ronduit zwak te noemen. Op een paar momenten na boeit het geheel ook totaal niet en de afloop kon me na verloop van tijd ook niet echt meer boeien.

Van alle De Palma’s die ik tot nu toe zag, is dit met stip zijn grootste misser. Mission to Mars is dan ook zeker geen aanrader, dat moge duidelijk zijn.

1,5*

Dit blijft toch wel een lekkere actiefilm.

Tom Cruise is niet voor elke rol weggelegd, maar een rol als deze voert hij toch haast moeiteloos goed uit. Brian de Palma maakt van deze film een waar spektakelstuk, dat het nodige vermaak biedt en garant staat voor een hoop actie. Vooral de scène, waarbij Cruise de vloer niet mag raken, is inmiddels toch wel een klassieke scène geworden. Daarnaast bevat de film nog wel meer mooie actie, veel vaart en een lekker verhaal vol complotten, bedrog en andere spionage-elementen. Soms is de film iets overthetop, maar aan de andere kant hoort dat ook wel een beetje bij een film als deze.

Naast Cruise is er een degelijke rol weggelegd voor Jon Voigt, die de teamleider speelt van het team waarin Cruise zijn opdrachten uitvoert. De leukste rol is echter weggelegd voor Ving Rhames, die een grappige computerexpert speelt, iets dat je niet direct van hem zou verwachten als je hem ziet. Tenslotte heeft de film nog een fijne herkenbare soundtrack. Ook niet zo raar als je weet dat Mullen en Clayton deze verzorgd hebben, want die staan sowieso garant voor kwaliteit.

Erg vermakelijk dus.

3,5*

Leuke blockbuster, die de gehele speelduur wel weet te entertainen.

Dat komt vooral door het tempo dat lekker hoog ligt en de aangename actie die er goed uit ziet en bij vlagen behoorlijk spectaculair is. Ook zijn er weer een hoop nieuwe snufjes en gadgets bijgekomen.

Tom Cruise doet het trouwens prima en laat zien ook nu hij ouder wordt, nog gemakkelijk een film als deze te kunnen dragen. Ook Renner is degelijk, terwijl Pegg hier inderdaad niet thuishoort en dat ook laat zien. Hij komt onwennig over en zijn humor is veelal niet leuk, terwijl ik in andere films meestal wel om hem kan lachen.

Het eerste gedeelte is duidelijk het beste. In de tweede helft zakt het niveau soms wat in, maar ach voor een vierde deel is het zeker niet slecht en ik heb me aardig geamuseerd.

3,0*

Een ietwat minder vervolg.

John Woo staat altijd garant voor spectaculaire en coole actie, maar juist hierdoor vliegt de film toch wel enigszins uit de bocht. De kracht van het eerste deel lag hem in een degelijk plot en prima actiescènes, die misschien ook iets overthetop waren, maar die de boel nog wel redelijk geloofwaardig hielden. Die geloofwaardigheid verdwijnt in deze film, omdat de actie,hoe cool het er misschien ook uitziet, gewoonweg te ongeloofwaardig wordt.

Tussen alle spectaculaire actie door zit een redelijke film verweven. Cruise acteert wat minder dan in het eerste deel, maar Dougray Scott is hier overigens wel een prima bad-guy. Toch is het verhaal minder boeiend en minder interessant, door het de te overdreven actie. In een niet te serieus te nemen film zou dit absoluut een pluspunt zijn. Hier haalt het de film onderuit en is het wat mij betreft juist een negatief punt.

2,5*

Een erg vermakelijk spektakel!

Vooraf wordt de kijker bij deze film een hoop spektakel beloofd door J.J. Abrams. Achteraf kan geconcludeerd worden dat dit niets teveel gezegd is, want de film barst werkelijk van het spektakel en de hoogstandjes. Het verhaal is eigenlijk vrij simpel, maar dat mag de pret niet drukken. De actie is behoorlijk goed en daarnaast wordt de film in een mooi gegoten jasje aan de kijker voorgeschoteld. De film kent verder een hoog tempo met enkele plotgaatjes, maar dat is verder niet storend. Tom Cruise doet het aardig, maar sneeuwt toch enigszins onder bij de bad-guy. De ster van de film is dan ook Phillip Seymour Hoffman, die werkelijk bijna elke rol die hij speelt overtuigend weet neer te zetten, zo ook in deze film. Hij behoort wat mij betreft echt tot de topacteurs van dit moment. Erg vermakelijk dus allemaal en wat mij betreft de beste in de reeks.

3,5*

Prima film dit over rassenhaat, die van begin tot eind weet te boeien. Het verhaal is vrij simpel, maar de uitwerking en invulling ervan is gewoon meer dan goed. Dafoe en Hackman zijn twee tegenstrijdige personages die hun handen vol hebben om de rassenhaters uit Mississippi aan te pakken. Dafoe speelt redelijk, maar Hackman speelt echt fantastisch en zet een zeer kleurrijk personage neer, terwijl de twee ook leuke dialogen met elkaar hebben. Verder mag het rolletje van Frances McDormand ook niet onvermeld blijven, die het zoals gewoonlijk ook prima doet. Verder is de cinematografie gewoon goed, evenals de muziek en weet de film door de harde, rauwe sfeer en de soms heftige beelden een behoorlijke indruk te maken. Verder komt de film behoorlijk gedetailleerd en realistisch over. Vakwerk dus!

4,0*

Teleurstellende film!

Jammer dat Darabont zich deze keer wel aan een King verhaal vertilt, want anders kan ik het helaas niet noemen. Het eerste halfuur van deze film is nog het best, daarna wordt het eigenlijk steeds ongeloofwaardiger, wat vooral wordt veroorzaakt door vreemde beslissingen, die o.a. Reinbo hier ook al aangehaald heeft.

Aparte film, maar op zich best goed, al duurde het wel even voordat ik erin zat.

Ik zat me op een gegeven moment steeds meer te verwonderen over de gang van zaken in de Roemeense ziekenhuizen aldaar. De arrogantie en onmenselijkheid ten top. Soms leek het ook wel een persoonlijke machtsstrijd, waarbij de dokters even moesten laten zien dat ze hoger in rang waren dan de verpleegsters aldaar.

Opvallend ook, dat ik toch steeds meer met Lazarescu mee ging leven. Bij ieder ziekenhuis had ik nieuwe hoop, maar dat werd ook iedere keer weer de grond ingeslagen. Ik had wel bewondering voor de ambulancemedewerkster, die echt het beste met Lazarescu voor had, maar ook steeds weer op die zelfde “muur” van eigenwijsheid stuit.

Het einde komt uiteindelijk niet echt onverwacht. Een einde wat ik jammer vond, maar dat helaas onvermijdelijk was. Het is een dikke aanklacht tegen de Roemeense zorg. Een aanklacht die werkt, want bij mij is de boodschap in ieder geval wel overgekomen.

3,5*

Prima Chaplin film en wat mij betreft tot nu toe zijn beste, al moet ik The Great Dictator en City Lights nog zien. De film bevat natuurlijk de kenmerkende Chaplin humor en is bij vlagen behoorlijk grappig. Daarnaast is de boodschap van de film goed, want het was voor de mensen in die tijd niet altijd even leuk dat de mechanisatie in die tijd steeds maar toenam, zoals Chaplin op een leuke manier in de film laat zien. Dit is voor mij tot nu toe de enige Chaplinfilm, waarbij zowel het verhaal als de humor prima in orde is.

4,0*

Een heerlijk speels filmpje dit.

Ik heb nu alle drie de Hulot films gezien en ze worden steeds beter. Het is duidelijk te zien dat Tati zich in die jaren ontwikkeld heeft als filmmaker. Playtime is en blijft wat mij betreft zijn beste film.

Mon Oncle is echter ook leuk. De film heeft een charmante uitstraling en het is leuk om te zien, wat er allemaal in het plaatsje gebeurt. De muziek is rustig en vriendelijk en het is daarom wel een perfecte film om ontspannen voor te gaan zitten. De film kent een aantal sterke momenten, maar zakt af en toe een klein beetje weg. Vooral de ontwikkelingen en misverstanden in de moderne tuin waren echt leuk om te volgen, evenals de kwajongens die mensen tegen de lantaarnpaal lieten lopen.

Al met al is Mon Oncle een leuke film. Net wat beter dan Monsieur Hulot's vkantie en net wat minder constant en experimenteel dan Playtime. Al met al een unieke en best fijne trilogie.

3,5*

Redelijke film, vooral dankzij het duo Wesley Snipes en Woody Harrelson.

Ze zijn behoorlijk op elkaar ingespeeld en hebben een sterke chemie met elkaar en dat zie je op sommige momenten duidelijk terug. Ze hebben er duidelijk plezier in en de combinatie met de actie en het redelijke script is niet onaardig. Het script is echter wel voorspelbaar en af en toe worden sommige scènes te lang gerekt, waardoor de film in zijn geheel soms ook een tikkeltje langdradig aanvoelt.

Ook is het jammer dat het nooit echt spannend wordt. Daarvoor is de regie ook te vlak en niet goed genoeg. Desondanks vermaakt het allemaal wel, dankzij het leuke duo, de aardige actie en hier en daar wat geslaagde humor. Een betere regisseur had hier echter duidelijk veel meer uit kunnen halen.

2,5*

Erg fijne film dit.

Een goed script, ondersteunt door sterke acteerprestaties en een fijne muzikale score, maken van deze film in ieder geval een erg aangename kijkervaring.

Baseball heb ik altijd wel een fijne sport gevonden. Daarom alleen al is het leuk om eens een kijkje achter de schermen te nemen bij het reilen en zeilen van een Amerikaanse baseballclub. Pitt zet een buitengewoon sterke rol neer als de manager Billy Beane. Verder heeft de altijd goede Philip Seymour hoffman een sterke bijrol als coach van het team. Toch ben ik het meest onder de indruk van Jonah Hill, die ik voor het eerst in een serieuze rol zag. Dat blijkt hij zeer goed te kunnen.

De 'Oakland Athletics' is duidelijk een ploeg die met minder middelen dan de andere clubs moet roeien. Al vond ik de verhoudingen op zich nog meevallen, want het budget van de Athletics is maar drie keer zo klein als van de Yankees. Dat werd soms iets teveel benadrukt. Ik bedoel het verschil in budget tussen de numer 1 in de eredivisie en de nummer 18 is bijvoorbeeld in verhouding een heel stuk groter.

Maar verder dus een erg fijne film. Sterk verhaal, interessant systeem, goede acteerprestaties en zelfs de voorspelbare afloop van sportfilms, werd hier erg goed omzeild. Best van genoten dus en zeker een aanrader.

4,0*

Alweer mijn vierde Miyazaki na Spirited Away, Castle in the Sky en Howl’s Movin Castle. De film is iets donkerder dan de andere films van Miyazaki en niet geschikt voor de allerkleinsten. Voor volwassenen en grotere kinderen is de film echter prima te volgen. Deze film kenmerkt zich net als de andere Miyazaki’s door het feit dat er geen echte slechteriken zijn en ook geen echte helden. Elk karakter heeft zijn goede en slechte eigenschappen en daardoor kan iedereen zijn eigen mening vormen voor wie hij of zij het meeste sympathie voelt. Ook in de strijd tussen mens en dier wordt niet echt partij gekozen door Miyazaki, al legt hij de moralistische boodschap van dat de natuur heilig is er in mijn ogen wel duidelijk bovenop. De animaties zijn bij vlagen mooi, met erg goed uitgewerkte achtergronden. De film is met zijn 130 minuten wel een tikkeltje aan de lange kant. Hoewel ik het nog steeds een aanrader vind, is deze film in mijn ogen wel de minste van de vier Miyazaki’s die ik tot nu toe heb gezien. Echter nog altijd veel en veel beter dan de gemiddelde animatiefilm.

3,5*

Monsieur Lazhar is een warme en licht ontroerende film, met het hart op de juiste plaats.

Mohamed Fellag speelt een overtuigende en vooral ontwapende hoofdrol als Monsieur Lazhar, een Algerijnse immigrant, met een vervelend verleden. De klas waar hij voor komt te staan heeft ook een naar verleden, aangezien hun vorige juffrouw zichzelf in de klas van het leven heeft beroofd. Net als Lazhar beleven zij ook een proces van verwerking. Dat Lazhar en de kinderen veel aan elkaar zullen hebben op dat gebied, beseffen ze aanvankelijk nog niet, maar wordt op een mooie manier in het geheel verwerkt.

Naast Fellag spelen ook de kinderen erg goed. De manier waarop leerlingen en onderwijzers met elkaar omgaan is tegenwoordig anders dan vroeger. Dat wordt ook nog eens op een subtiele, maar originele manier aangehaald. Het onderwerp is best zwaar, maar door de soms erg speelse benadering wordt het nooit zwaar. Hierdoor komt er tussendoor soms zelfs wat subtiele humor bovendrijven. Ook de muzikale bijdrage is goed. De muziek is vaak rustig op de achtergrond aanwezig, maar past hier echt erg goed bij.

Mooie film dus, met een overtuigend verhaal en zeer goed overgebracht.

4,0*

Toch niet zo’n heel geslaagde film dit.

Chaplin speelt een redelijke rol als de goedlachse Monsieur Verdoux, die achter het geld van rijke vrouwen aanzit. Hij overtuigd niet altijd moet ik zeggen. Hij moet zogenaamd een sympathiek voorkomen hebben, maar juist op dat punt vond ik het niet zo geslaagd. Ik voelde gedurende de gehele film eigenlijk geen moment sympathie voor Monsieur Verdoux.

Het script is wel goed. De sfeer is ook niet onaardig, maar de mix van verschillende genres werkt niet altijd even goed. Spanning heeft de film geen seconde en leuk wordt het ook bijna nooit. Als drama overtuigt de film een klein beetje, maar daarbij moet gezegd worden dat de moraal van de film op een gegeven moment wel enigszins onverwacht om de hoek komt kijken.

Uiteindelijk is de film gelukkig niet heel vervelend, daarvoor is het script gelukkig te goed. Maar ik moet wel zeggen dat ik de meeste films uit deze tijd boeiender vind.

2,5*

Aardige film, die een hoop ellende laat zien. De lofuitingen voor Charlize Theron zijn in ieder geval terecht. Een erg sterke overtuigende en ook fysieke rol zet ze neer. Ook Ricci doet het bovengemiddeld goed.

Toch is het verder allemaal niet zo heel bijzonder. De regie van de film is tamelijk simpel en nergens wordt het echt heel goed of meeslepend. Alle gebeurtenissen in de film wekten daarnaast ook maar weinig emotie op. Ook qua muziek had het wel wat beter gekund.

Theron zorgt er echter voor dat de film tot het einde toe interessant blijft en mede daardoor ook zeker niet verveelt.

3,0*

Tegenvallende film.

Op het acteerwerk is weinig aan te merken, want dat is meer dan in orde. Vooral Halle Berry speelt erg goed, maar ook aan Thornton is dit soort rollen wel toevertrouwd. Maar toch wisten hun personages mij niet echt te pakken te krijgen.

Vooral de ommekeer van Thornton was mij te ongeloofwaardig. Het was te plots en daarnaast stopt regisseur Forster op een gegeven moment teveel drama in het geheel, waardoor het op een gegeven moment niet meer werkt. Discriminatie, rassenhaat, zelfmoord van de zoon van Thornton, de dood van de zoon van Berry, etc. het was voor mij net een paar druppeltjes teveel. Ook de rouwverwerking bij Berry, ging me iets te snel, al kwam daar trouwens wel weer een erg mooie scene uit voort.

Ook boeide het verhaal op een gegeven moment steeds wat minder. Jammer, want het acteerwerk was zoals gezegd, zeker niet slecht en alles wordt ook redelijk goed in beeld gebracht. Helaas overheersen de minpunten en de ongeloofwaardigheid toch teveel.

2,0*

”I've been waiting for this my whole life! I'm gonna be a scarer!”

Pixar lijkt de laatste jaren iets minder creativiteit te hebben dan een klein decennium geleden, want voor de derde keer in vier jaar komen ze met een vervolg, in dit geval een prequel. Monsters, Inc. was op diverse gebieden best origineel en had een slim verhaal. Best lastig om te evenaren.

Monsters University doet in ieder geval een aardige poging. Het verhaal is deze keer wat minder ingenieus, maar er zitten diverse nieuwe personages in, waarvan de schooldecaan Hardscrabble wel de allerleukste is. Ook vond ik de Scaregames erg leuk en zeer vermakelijk. De animatie is er in die jaren duidelijk weer wat op vooruitgegaan en alles ziet er nog wat frisser en helderder uit. Mike en Sully krijgen deze keer ook wat meer uitdieping en daarnaast is de humor best geslaagd.

Wel voelt het allemaal iets fragmentarischer aan, maar dat is niet heel erg. Ik moet daarnaast toch zeggen, dat men er toch aardig in is geslaagd om in de buurt van het eerste deel te komen. Qua animatie is het erg mooi, het verhaal is best leuk, de personages zijn erg kleurrijk en de uiteindelijke link naar Monsters, Inc is ook best geslaagd te noemen. Overigens was het korte filmpje “The Blue Umbrella”, dat hieraan voorafging in de bioscoop echt waanzinnig mooi.

3,5*

Weinig bijzonder, maar redelijk onderhoudend. Bij Dreamworks valt me vaak het enorm hoge tempo op, waarmee ze een beetje hun tekortkomingen proberen te verdoezelen. Hier, lijkt dat ook weer het geval te zijn. Monsters vs. Aliens heeft verder een zeer dun verhaaltje. De animatie vond ik niet heel bijzonder en op dat gebied loopt Dreamworks ook mijlenver achter op Pixar.

Gelukkig waren er nog wel een paar geslaagde personages, die ook voor enigszins leuke humor zorgden. B.O.B. en insectosaurus sprongen er op dat gebied duidelijk uit, al lijkt die laatste duidelijk geïnspireerd te zijn door Ghibli’s Totoro, waar ik hem erg op vond lijken. De Aliens vond ik dan weer weinig bijzonder en ook niet echt leuk. Verder zitten er in zijn geheel gewoon te weinig echt leuke momenten in.

Richting het einde begint het wel een beetje aan te slepen en wordt de kinderachtige humor vaak ook net wat teveel van het goede. Het is allemaal ook net wat te leeg en te weinig origineel om het anderhalf uur lang boeiend te kunnen houden.

2,0*

Leuke film voor jong en oud.

Hoewel het verhaal van deze film vrij simpel en mager is en in zijn geheel het zeker bijvoorbeeld niet haalt bij een Finding Nemo of een Ratatouille, is de film toch ontzettend grappig en vertederend, doordat er een heleboel onverwachte en uiterst grappige situaties zich voordoen. Vooral het idee dat de monsters in deze film haast nog banger voor de kinderen zijn dan omgekeerd is leuk.

De animatie is ook goed, hoewel we vandaag de dag alweer een heel stuk verder zijn. Een leuk punt van deze film is ook het feit, dat er aan het einde van de film bloopers vertoond worden, die ook behoorlijk grappig zijn. Goodman en Chrystel doen het daarnaast ook uitstekend. Hoewel de film nergens echt groots wordt, kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg en verveelt het geen seconde.

Pixar blijft het over het algemeen goed doen bij mij, enkele uitzonderingen daargelaten.

3,5*

Ik heb toch best wat aparte en rare films gezien, maar deze “The Holy Mountain” overtreft op dat gebied bijna alles.

Het verhaal staat hierboven dan wel omschreven, maar voor mij was er niet altijd een touw aan vast te knopen. Het had ook niet echt zin en ik besloot dan ook om mij te laten verrassen met wat er allemaal voorbij zou komen. Jodorowski kan ik ieder geval originaliteit niet worden ontzegd, want de ene scène is soms nog absurder dan de andere. Het wordt hier door Wibro abstracte beeldende kunst genoemd, en dat vind ik wel een erg mooie omschrijving, die precies de lading weet te dekken.

Wel is die kunst vrij wisselend van niveau. Het ene moment zit ik vol verbazing te kijken, het andere moment moet ik lachen om de rariteiten, terwijl er ook momenten zijn die duidelijk minder tot de verbeelding van mij spreken. Er zit in ieder geval genoeg boeiends in, en de soundtrack is ook best goed. Daarbij is het verder ook een erg onvoorspelbare film, waarbij ik soms geen idee had wat er stond te gebeuren. Dat houd je als kijker dan wel lekker scherp. The Holy Mountain is in ieder geval een leuke experimenteel ogende film, die een aantal leuke en boeiende scènes kent, maar daaromheen ook net wat teveel momenten die minder zijn. Ik kom daardoor niet hoger dan drie nette sterren.

3,0*

Ik had er wel wat meer van verwacht moet ik zeggen. Er zaten best wel wat leuke stukjes in, maar toch ook een heleboel erg flawe stukjes en momenten, die bij mij in ieder geval niet heel grappig overkwamen.

Het stukje met de Fransen was in ieder geval erg leuk en ook John Cleese kan mij toch altijd wel een lach op het gezicht bezorgen. Verder vielen de personages in zijn geheel mij toch een tikkeltje tegen. Ik heb de film echter met gemak uitgekeken en bovendien was het einde nog best wel goed, dus een voldoende is wat mij betreft zeker op zijn plaats. Maar meer echter zeker niet.

3,0*

Zeker een goede film dit. Onlangs zag ik de eerste film van Ousmane Sembene en met deze Moolaadé heb ik gelijk zijn laatste te pakken. Moolaadé heeft een interessant verhaal over een ritueel, waarbij vooral de vrouwenbesnijdenis centraal staat. Sembene begint luchtig en laat het verhaal langzaam maar zeker steeds zwaarder en dramatischer worden, zonder daarbij uit de bocht te vliegen.

Het acteerwerk is moeilijk te beoordelen, maar ik vond het er nochtans vrij goed uitzien. Sembene brengt het verhaal in ieder geval overtuigend en geloofwaardig. Het camerawerk is dynamisch en de film bevat een hoop frisse en zomerse kleuren.

Dit is tot nu toe de derde film die ik van de wijlen man zag, maar is tevens zijn beste, zij het met een erg nipt verschil.

3,5*

Moon is een veelbekeken en redelijk hoog gewaarde film, die destijds bij mij toch enigszins buiten mijn filmradar gebleven is. Toch raar, want het onderwerp spreekt mij op voorhand wel aan en Rockwell is een acteur, die het meestal ook wel goed doet.

Dat blijkt hier ook wel, want Moon is een leuke film. Rockwell doet het gewoon erg goed. De vergelijkingen tussen 2001, Blade Runner en Solyaris zijn niet moeilijk te maken voor degenen die die films gezien hebben. Maar Moon heeft gelukkig wel een eigen identiteit. Computer Gerty is een leuke toevoeging en die smiley’s van hem zijn een leuke manier om zijn gemoedstoestand weer te geven.

De twist met het klonen, kwam enigszins onverwacht voor me, maar was wel welkom. Daarvoor was het allemaal wel aardig en sfeervol, maar hierdoor werd het allemaal toch net wat boeiender. En ondanks dat het hierdoor wel enigszins voorspelbaar wordt, blijft het meer dan vermakelijk, ook dankzij de sfeervolle setting.

Moon is in ieder geval een veelbelovend debuut van Jones. Een leuk concept, en bovenal een prima en erg vermakelijke uitwerking.

3,5*

Moonraker is een Bondfilm, die in mijn ogen zeker niet tot de betere films in het rijtje behoort.

Het is vooral een film, waarin de scènes soms van de hak op tak springen en Bond letterlijk de hele wereld overvliegt en zelfs aan de wereld niet genoeg blijkt te hebben. Californië, Venetië, Brazilië en de maan. Ik geef toe er zijn saaiere locaties denkbaar, maar toch boeit het allemaal niet zo. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan de locaties en de effecten, maar een echt goed geschreven verhaal is het niet.

Moore doet het aardig, maar is hier ook minder grappig dan in zijn andere films. De zet om Jaws te laten terugkeren en uiteindelijk zelfs een goedzak te laten worden, vond ik ook niet echt sterk. Hij is vooral grappig en er gaat in deze Moonraker ook totaal geen dreiging van hem uit. Op een bepaalde manier oogt hij zelfs lachwekkend. Ook de soundtrack van deze Bond behoort duidelijk tot de minderen in de reeks en is behoorlijk inwisselbaar. Alleen Lois Chilles speelt als Bondgirl een sterke rol en zet een erg krachtige dame neer, een dame die indruk maakt. Dat doet deze bond uiteindelijk niet en hoewel het soms best vermakelijk is, is het in zijn geheel niet overtuigend genoeg voor een voldoende score.

Er zijn Bondfilms waar ik me erg mee kan amuseren, maar Moonraker behoort daar niet bij.

2,5*

Wes Anderson kun je niet verwijten dat hij geen creatieve geest heeft. Qua kleurgebruik en fantasie weet hij vaak vrij aparte en redelijk unieke films af te leveren, waar hij op een duidelijke manier zijn eigen stempel op heeft weten te drukken. Al zijn films, die ik tot nu toe zag lijken namelijk op elkaar. Op zich niet erg, want het draagt erg bij, aan de herkenning van een regisseur.

Toch hebben al zijn films nog een overeenkomstigheid. Ze weten mij niet echt te pakken, ondanks dat het leuk kijkvermaak is. Bij Moonrise Kingdom is dat eigenlijk niet anders. Visueel ziet het er allemaal erg mooi uit. Erg kleurrijk, leuke opvallende settings en veel gevoel en aandacht voor de details. Het verhaal wordt verteld als een soort van sprookje uit de zestiger jaren. De cast vond ik vrij opvallend. Murray en MCDormand passen hier bijvoorbeeld prima tussen, maar een Willis of Keitel zijn wat vreemdere eenden in dit genre. Toch doet iedereen het op dat gebied naar behoren en valt er weinig aan te merken. Ik vond vooral het rolletje van Willis erg vermakelijk.

Voor de rest viel het me qua humor ietwat tegen. Ik had het allemaal iets leuker verwacht. De focus lag hier vooral op het verhaal, dat bij momenten ook wat minder boeiend was. Anderson weet er voldoende afwisseling in te brengen, maar echt geweldig of indrukwekkend wordt het nooit. Best leuk om een keer gezien te hebben, maar meer is het niet voor mij.

3,0*

Een hele leuke film deze Moonstruck, die ergens wel doet denken aan de films van Woody Allen, alleen ontbreekt het neurotische hoofdpersonage hier.

Want deze Moonstruck speelt zich af in New York en kent een aantal opvallende personages, die allemaal met hun eigen relatieperikelen lijken te kampen. De dialogen zijn leuk en de meeste personages ook wel. Het sfeertje is lekker en Cher, Nicolas Cage en Olympia Dukakis zetten leuke rollen neer. Die Oscars zijn misschien wel iets teveel van het goede, maar aan de andere kant is er ook niet zo heel veel op aan te merken.

Het mooiste vond ik uiteindelijk nog wel de ontbijt scène, die echt heel sterk gespeeld en neergezet wordt. Verder is het over het geheel gezien gewoon verrassend leuk vermaak, want ik had er van tevoren eigenlijk niet echt veel van verwacht.

3,5*

Uiteindelijk een vrij standaardfilmpje.

Dat vind ik wel jammer, want de film heeft het wel in zich om meer te zijn dan dat, maar het komt er niet helemaal uit. Rachel McAdams is in ieder geval de positieve factor in deze film. Met enorm veel enthousiasme vult ze haar rol in en zet een vlot en fris personage neer. Sowieso vind ik haar altijd wel een fijne actrice om te zien.

De rest van de acteurs stellen lichtelijk teleur. Ford speelt op de automatische piloot en zet vooral ook een vervelend personage neer, waarbij de te verwachten omslag ook redelijk gemaakt en ietwat ongeloofwaardig overkomt. Keaton is redelijk, maar heeft ook te weinig schermtijd om zich echt goed te laten zien. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Jeff Goldblum.

Verder blijven de personages redelijk oppervlakkig, waardoor het drama niet altijd even goed uit de verf komt. Hetzelfde geldt voor de humor. Die is ook niet altijd even geslaagd. Het vitten van keaton en Ford op elkaar vond ik bijvoorbeeld niet echt grappig. Uitiendelijk loopt het allemaal zoals je kunt verwachten en is het echt puur en alleen aan de sterke McAdams te danken, dat deze film niet een lagere score krijgt. Zo fris als zij is, zo duf is eigenlijk de rest van de film.

Kleine 2,5*

Het derde deel uit de Fantômas reeks is de langste, maar ook best een interessant deel.

Dat er op een gegeven moment weer misdaden worden gepleegd is duidelijk. Het verbaast niemand dat Fantômas hier achter zit, maar het is best boeiend om te zien hoe hij zijn daden voorbereid en pleegt. Ondanks dat dit deel ook wel wat inzak momenten kent, vond ik het verhaal deze keer mysterieuzer overkomen. Ook krijgen de personages wat meer drama en diepgang mee, wat het verhaal op zich wel ten goede komt.

Visueel is het ook ietwat een verbetering t.o.v. zijn twee voorgangers. Vooral de scene,in een tunnel buiten de gevangenis, is erg mooi gefilmd. Alleen die afwisseling in kleuren vind ik niet zo geweldig, maar dat is waarschijnlijk inherent aan de tijd waarin dit gemaakt is.

Al met al een leuk deel en tot nu toe zelfs de beste, al zijn de verschillen zeer klein.

3,0*