Opinions

T.N.T. is om het zo maar eens te zeggen echt een draak van een film!

Bij een film als deze hoef je van tevoren natuurlijk niet zo heel veel te verwachten, maar leuke B-film pulp is soms nooit weg, maar dat zit er hier duidelijk niet in.

Eric Roberts kun je echt in elke willekeurige film terugvinden en ook voor een film als deze deinst hij blijkbaar niet terug. Hij speelt een redelijk rolletje waarin hij zich nogal eens te buiten gaat aan overacting, maar hij is het kleine lichtpuntje in deze film. De rest van de cast is te verwaarlozen. De actie in deze film is warrig gemonteerd en vooral bijna allemaal in het donker gefilmd. Daarnaast is het allemaal ook bijzonder weinig vermakelijk, nee soms zelfs erg vervelend. Gelukkig duurt de film maar vijf kwartier, maar dat is nog geen reden om deze film niet met de laagst mogelijke score te beoordelen.

0,5*

Apart, maar wel fijn filmpje dit. Ik houd altijd wel van films met verschillende verhaallijnen, die dan op de een of andere manier in elkaar overlopen of met elkaar verbonden zijn. Dit is zo’n film en ook deze beviel me wel. Door het zwart-witte en de drukke eerste 5 minuten, schept de film gelijk een eigen sterke sfeer. Doordat het allemaal op oudejaarsavond plaatsvindt, komt alles extra over, omdat het contrast met het drama van de verschillende hoofdrolspelers natuurlijk erg afsteekt tegen de feestende inwoners van Split.

Alle drie de verhalen hebben wel iets sterks, maar vooral het verhaaltje met de donkere matroos maakte indruk. Ik vond de dialoog tussen hem en de vrouw best sterk en de afloop maakte indruk en wist mij in tegenstelling tot de twee andere verhaaltjes wel emotioneel te raken. Verder heb ik normaal gesproken niet zoveel met hiphopmuziek, maar hier vond ik het goed bij de sfeer van de film passen en zeker niet storend.

Verder kan ik gewoon concluderen dat dit best wel een sterk regisseursdebuut is. Mooie zwart-wit beelden en een interessant en goed uitgewerkte verhaallijn. Zeker leuk om een keer gezien te hebben en wie weet waar deze regisseur in de toekomst nog mee komt.

3,5*

Een bijzondere film dit, van Abbas Kiarostami, maar wel eentje die me erg beviel.

Ik had niet veel moeite om in de film te komen. Het verhaal is ook niet al te moeilijk. Het is in feite gewoon een roadmovie, waarbij de hoofdrolspeler mensen zoekt, die hem willen helpen om zijn zelfmoord te kunnen verwezenlijken. Dat blijkt moeilijker dan gedacht en daardoor ontstaat toch een fijn stukje cinema. Baddi is op zich een goede hoofdrolspeler, maar de mensen die hij ontmoet zijn minstens zo interessant. Van de jonge soldaat tot de oude Turk wordt er wat af gefilosofeerd over vooral de zin van het leven. De dialogen zijn erg sterk en geven deze Taste of Cherry duidelijk een diepere betekenis mee.

Kiarostami filmt alles dicht op de huid zittend van de hoofdpersoon. Op die manier krijgen wij als kijker vrijwel hetzelfde mee als hijzelf. Verder gebruikt Kiarostami een hoop symboliek. Aan de ene kant kan de kijker zo natuurlijk zelf invullen hoe hij of zij bepaalde zaken ziet of interpreteert. Aan de andere kant zal dit hoogstwaarschijnlijk ook uit noodzaak geboren zijn, omdat Iran altijd een sterke censuur heeft gehad. Het wordt in ieder geval op een erg mooie manier omzeilt. De film zelf is daarnaast vrij traag en behoorlijk minimalistisch, maar boeide mij van begin tot einde.

Het einde is wel apart overigens en stelde me een tikkeltje teleur, ook al begrijp ik best dat ook dit uit noodzaak geboren is. Maar verder ben ik best onder de indruk en is dit, ondanks het neerslachtige onderwerp, een uiterst fijne roadmovie met een minimalistische maar wel erg sterke regie.

4,0*

Wel een aardige film hoor, maar echt heel goed is het in mijn ogen ook weer niet. Ik vond vooral het eerste uur wat te langdradig en het duurde allemaal wat lang, eer Khan zelf ten tonele verschijnt en het jongetje gaat helpen.

Ook de muzikale intermezzo's waren soms net wat teveel van het goede en vond ik niet altijd even goed passend in het verhaal. Verder stoorde de rol van de ouders me toch wel. Ik kan me niet voorstellen dat je op een gegeven moment heleaal niet meer naar je kind omkijkt. Dat vond ik een tikkeltje ongeloofwaardig.

Maar ik moet zeggen dat de tweede helft best sterk is. Khan speelt een fijne rol, evenals het jongetje zelf en de manier waarop hij met hem aan de slag gaat is, ondanks dat het soms wat gemakkelijk gaat, best verfrissend om te zien. Bij de schilderwedstrijd, komt zowaar ook best nog wat geslaagde humor om de hoek kijken en met het einde kon ik uiteindelijk ook goed leven.

Het had in het begin iets minder uitgebereid gekund en hier en daar ook wat minder muziek. Maar verder is het best een aangename wegkijker met een interessant verhaal en een goede tweede helft.

3,0*

Een goede film van Murnau, die mij met zijn stomme films toch vaak wel weet te boeien.

Net als bij Sunrise gaat het verhaal hier over twee geliefden, die te maken krijgen met tegenslagen en bemoeienissen van anderen. Geen al te moeilijk plot dus, maar Murnau weet het weer op een mooie manier op het beeld over te brengen. De locatie ziet er in ieder geval erg mooi uit. Het heeft iets weg van Honolulu met al die palmbomen, het exotische sfeertje en de bijbehorende kransen. Qua sfeer is het goed geslaagd. In het eerste gedeelte had ik nog enigszins het idee, dat dit een erg luchtige film zou gaan worden. Maar dat had ik mis.

In het tweede gedeelte verdwijnt dat sfeertje echter langzaam naar de achtergrond. Die oude man die de hoofdrolspelers in de gaten houdt, is erg dreigend. Het wordt dan op een gegeven moment zelfs nog behoorlijk spannend. Ondanks dat ik me niet zo heel goed kon verplaatsen in de hoofdpersonen, had ik op het einde wel medelijden met de jongen, omdat hij de onvermijdelijke verdrinkingsdood tegemoet ging. Dat einde is ook wel erg sterk. Verder is het allemaal heel degelijk en goed gemaakt.

Een bovengemiddelde film dus van Murnau, die helaas niet de kans heeft gekregen om een film met pratende mensen te maken.

3,5*

Deze film deed me in eerste instantie denken aan Saving Private Ryan en dan vooral voor de heftige en harde actiescènes, waarbij de ledematen soms letterlijk in het rond vliegen. Die actiescènes zien er prima uit en dat is dan gelijk ook het grote pluspunt van de film. Ik ben verder niet zo bekend met de Koreaanse oorlog, dus dat was op zich ook nog wel enigszins interessant, al ebde dat naarmate de film vorderde wel enigszins weg.

Het verhaal wordt op een gegeven moment gewoon te overdreven uitgewerkt. Er wordt alleen maar aandacht besteed aan de twee broers, de rest van de personages zijn oppervlakkig bijrolspelers. Dat de oudste broer op een gegeven moment lijnrecht aan de andere kant tegenover zijn jongste broer komt te staan vond ik tamelijk ongeloofwaardig. Het was zeg maar net een stap te ver in een film, die het overdreven, soms erg aangedikte drama toch al niet schuwt. Dat het drama voor mij totaal niet werkte, kwam ook door de overdreven en vaak erg matige muziek. Die past soms totaal niet bij datgene wat je ziet en zwakt sommige scènes juist af.

Toch waren de twee uur en twintig minuten dat de film duurt makkelijk uit te zitten en verveelde de film nooit. Vooral door de vele actiescènes, die er toch voor zorgden dat mijn blik ondanks het zeer late tijdstip nooit afdwaalde. En het is ook geen muziek waar je makkelijk bij in slaap valt, dat moet natuurlijk ook gezegd worden.

2,5*

Aardige film, die vooral opvalt door zijn retro-look en retro-muziek.

Dat is ook niet zo verwonderlijk, aangezien het verhaal van de film zich afspeelt in 1988. Back to the Eighties dus. Qua sfeer zit het in de film in ieder geval meer dan goed. De aankleding is fijn, evenals de muziek, die ik uit een tijdperk als dit altijd goed kon en kan waarderen.

Het verhaaltje is wel aardig, maar stelt verder niet zo heel veel voor. Topher Grace speelt een prima rol en hoewel het allemaal niet memorabel is, doet hij verder ook weinig verkeerd. Dan Fogler vond ik een stuk minder goed. Hij moet zogenaamd zijn onnozele vriend voorstellen, maar echt grappig wordt hij nooit. De rol van Anna Faris is klein en valt ietwat tegen. Teresa Palmer daarentegen doet het goed, al komt dat misschien ook, omdat ik het echt een zeer mooie vrouw vind om naar te kijken.

Verder valt er voor mij eigenlijk niet zoveel over te zeggen. Fijne look, fijne sfeer en al met al wel een geinig filmpje.

3,0*

Leuke film van Allen. Som is het wel wat onevenwichtig, maar de potentie is er zeker.

De eerste films van Allen vallen vooral ook op door hun hoge slapstickgehalte. Bij Take the Money and Run, is dat ook het geval. De stijl is wel leuk. Allen gebruikt een documentaireachtige stijl om het aparte verhaal van een fictieve kruimeldief te vertellen, gespeeld door zichzelf.

Take the Money and Run heeft zeker zijn leuke momenten en ik heb een paar keer moeten lachen, maar tussendoor zakt het soms ook wat weg. Ik vond de scène waarin hij met zijn cello in een fanfare meeloopt, en de ontsnapping uit de gevangenis, de leukste momenten. Verder weet Allen ook altijd in zijn films, leuke vrouwen voor zich te winnen. Al met alis het zeker niet geweldig, maar bij vlagen dus best wel leuk.

3,0*

Aardige actiefilm, die echter nogal overgewaardeerd is hier. De film is lekker snel, de actiescènes mogen er best zijn, maar toch ontbreken er tal van zaken om van een echte topper te spreken. Allereerst neemt de film zich veels te serieus en is er nauwelijks humor in te ontdekken. Ten tweede is de film behoorlijk voorspelbaar en lukt het Neeson soms wel erg makkelijk om iemand te vinden of om te ontsnappen . Daarnaast krijgt hij in de gevechten nauwelijks klappen, iets wat ook niet echt realistisch overkomt. Tenslotte is er dan nog het einde waar iedereen dolblij lijkt met de goede afloop, maar niet wordt stilgestaan bij de verschrikkelijke dood van de beste vriendin van de dochter van Neeson .
Ik heb mij zeker niet verveeld, maar als de film zichzelf iets minder serieus had genomen zoals bijvoorbeeld een Crank, dan had je pas echt een goede film kunnen hebben. Nu rest slechts een voldoende.

3,0*

Taken was een vermakelijke actiefilm, maar ook zeker niet meer dan dat. Taken 2 is toch echter een stuk minder en dat heeft vooral met de spanningsboog en de gevechtscènes te maken.

Waar het Neeson in Taken soms al vrij gemakkelijk afgaat, weet hij hier helemaal gemakkelijk met zijn tegenstanders af te rekenen. Dat haalt de spanning, voor zover die hier al aanwezig was, helemaal weg. Verder valt de enorm slechte montage bij de gevechtscènes hier negatief op. Neeson is al wat ouder en om dat te verhullen knipt men als een gek in die scenes, om het er toch maar zo geloofwaardig en echt te laten uitzien. Het resultaat is echter dramatisch, want ik vond het er soms echt niet uitzien en de choreografie hierbij is soms echt om te huilen zo slecht.

Nee dan vond ik de autoscènes, ondanks de ongeloofwaardigheid ervan, toch heel wat beter. De smalle straatjes van Istanbul zijn hier prima geschikt voor en daarnaast wordt dat dan weer wel vrij goed in beeld gebracht. Toch is Taken 2 uiteindelijk toch wel een flinke misser gebleken. Maak een verhaal als deze overtuigend en geloofwaardig, of doe het lekker overdreven, maar dit was heel vaak een beetje halfbakken mengeling. En iets dat halfbakken is, smaakt vaak niet lekker en dat geldt ook voor deze film.

1,5*

Leuke film wederom van Kitano, die qua humor soms enigszins doet denken aan Sonatine. Lekker absurd soms weer, lekker hard soms ook en vooral ook weer lekker veel Kitano, aangezien hij maar liefst twee rollen op zich neemt en ze beide prima invult.

Het verhaal is ook behoorlijk vaag. Ik dacht het goed te kunnen volgen allemaal, tot ik na 75 minuten de draad op een gegeven moment wel enigszins kwijt was. Laatste halfuur is dan ook wel wat minder scherp. Neemt niet weg dat het verder best weer genieten geblazen is. Kitano slaagt er wederom in om een sterke sfeer te scheppen en vooral de humor, zoals bijvoorbeeld het stel bij de lift, waardoor Kitano steeds wordt uitgelachen.

Erg vermakelijk wederom al zorgt het laatste half uur er voor dat ik niet voor de derde keer op rij vier sterren aan een Kitano kan uitdelen.

3,5*

Verrassend leuke komedie, die van begin tot eind leuk blijft.

Hoewel ik van tevoren weinig verwachtte viel de film me alleszins mee. Het verhaal heeft veel vaart en Belushi is af en toe bijzonder grappig. De situaties waarin hij terecht komt zijn best vermakelijk. Het is echter wel raar dat iedereen die hij ontmoet nooit zijn gezicht gezien heeft, maar goed dat mag de pret niet drukken.

Als je een luchtige komedie zonder enkel pretentie zoekt, dan moet je deze eens proberen.

3,0*

Matige film, die erg voorspelbaar is en eigenlijk nergens bijzonder of echt interessant wordt. Taking Lives doet niet aan karakterontwikkeling en is eigenlijk alleen maar een soort van "raad maar eens wie het gedaan heeft" film. Iedereen die enigszins bekend is met de regels van film zal al snel doorhebben hoe het een en ander in elkaar zit. De film barst verder van de clichés. Het acteerwerk is op zich wel redelijk en hoewel de film een redelijk verrassend einde heeft, betekent dit niet automatisch dat het einde ook goed is. Teleurstellende film dus, die niets nieuws heeft te bieden voor mensen die al redelijk wat films gezien hebben!

2,0*

Een enigszins onderhoudende, maar uiterst voorspelbare slappe thriller, waarbij Scott weer een gebruik maakt van Denzel Washington en daarnaast de film een hippe en vlotte look probeert mee te geven, wat slechts gedeeltelijk lukt. Visueel is het af en toe best aardig, waarbij vooral het sterke begin van de film opvalt. Qua acteerwerk doen Washington en Turturro het redelijk, maar is het vooral Travolta, die zich weer eens lekker kan uitleven in de rol van bad guy.

Helaas is de film inhoudelijk aan de zwakke kant, wat ervoor zorgt dat er nauwelijks spanning aanwezig is. Het einde is inderdaad uiterst slap en dat zorgt ervoor dat de film als een nachtkaars uitdooft. Ik ben benieuwd of Scott het niveau van Enemy of the State ooit nog eens weet te evenaren, maar ik heb daar inmiddels grote twijfels over.

2,0*

Zeer rustige film qua tempo, die het verhaal verteld rondom een man, die graag wat meer van zijn leven wil maken, maar al snel ziet dat dit niet eenvoudig zal zijn.

De hoofdrolspeler zelf komt ook niet al te snel over, al past dat overigens goed bij zijn rol. Je ziet hem vaak nadenken, tenminste zo lijkt het, en hij oogt enorm ontevreden met zijn huidige leven. Regisseur Jafar Panahi maakt er een uiterst realistische film van, die door middel van een grote flashback toont hoe de zaak in de juwelierszaak uiteindelijk zo uit de hand kon lopen. De dikke Hussein oogt niet al te sympathiek, maar blijkt uiteindelijk sympathieker te zijn dan gedacht.

Panahi laat zien dat er in Iran een zeer grote tegenstelling is tussen arm en rijk, wat in diverse scenes naar voren komt en waar Hussein uiteindelijk het slachtoffer van wordt. De kritiek van de regisseur uit zich ook duidelijk daarop. Los daarvan vond ik het een film, die me bij vlagen greep, maar die ondanks de gebeurtenissen, geen onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Het heeft in ieder geval wel een interessant onderwerp, dat moet gezegd worden.

3,0*

Heerlijke thriller met een sterk zomers sfeertje.

Niet raar natuurlijk, want de film speelt zich grotendeels af in Italië, waar het lekkere weer op dat moment hoogtij viert. De locaties en de setting waar het verhaal zich afspeelt zijn erg fraai en dragen bij aan de sterke sfeer. Matt Damon is een acteur waar ik wel gecharmeerd van ben. Zo goed als hij hier speelt heb ik hem echter nog bijna nooit gezien. Hij speelt enorm charismatisch en weet ondanks al zijn daden, nog altijd gemakkelijk mijn sympathie te winnen. Warm van buiten en koud van binnen en fraai neergezet door Damon. Naast Damon spelen ook Jude Law en Gwyneth Paltrow niet onverdienstelijk. Vooral Law is ook erg goed bezig als het verwende rijkeluiszoontje.

Verder is de spanningsopbouw behoorlijk goed. Vooral in de tweede helft is het op een gegeven moment behoorlijk spannend. Uiteindelijk leidt het een en ander tot een vermakelijke ontknoping. Het knappe is dat bij een herziening de verrassing er misschien vanaf is, maar er daarnaast wel weer nieuwe zaken opvallen. Daarnaast zorgt de sterke sfeer, het prima acteerwerk en de opbouw van het script ervoor dat de film ook bij herziening gemakkelijk overeind blijft en misschien zelfs nog wel een tikkeltje beter wordt.

Oh ja en die alternatieve titel is echt

4,0*

Toch wel een verrassend sterke film dit, die ik persoonlijk beter vond dan Martyrs. Het gemiddelde is niet al te hoog, maar dan kan natuurlijk komen doordat mensen hier met verkeerde verwachtingen zijn ingegaan. Wie een soort van tweede Martyrs verwacht, zal ook van een koude kermis thuiskomen.

The Tall Man valt ook niet echt in die categorie te scharen. Waar Martyrs een pure horror is, is deze film meer een thriller, maar wel eentje van het betere soort. Vooral het camerawerk is buitengewoon sterk. Laugier weet het plaatsje waar het verhaal zich afspeelt van veel sfeer en mysterie te voorzien, en laat d.mv. van de camera ook regelmatig zien, in wat voor een prachtige omgeving het verhaal zich afspeelt. Aanvankelijk lijkt het een redelijk standaard verhaal, maar door het mysterieuze sfeertje is het wel aardig spannend. Die spanning verdwijnt halverwege, als blijkt datBiel zelf niet deugt, en ik mij op dat moment ook even afvroeg, wat er in de tweede helft nog kon gaan komen.

Hoewel het vanaf dat moment wel enigszins gedaan is met de spanning, wordt het verhaaltechnisch alleen maar interessanter en daardoor blijft het tot het einde uitermate boeiend. De boodschap die Laugier in dit verhaal legt is minstens zo interessant als die van Martyrs. Het zette me in ieder geval wel weer even aan het denken. Het einde was in ieder geval erg sterk. Qua acteerwerk doet Jessica Biel haar ding, maar het is voor de jonge Jodelle Ferland, die zeer sterk speelt. Het moet ook wel gezegd worden, dat ze het perfecte uiterlijk heeft voor dit soort films, maar daarnaast benut ze dit gegeven wel optimaal in haar spel.

The Tall Man heeft mij in ieder geval positief verrast, en het is mooi om te kunnen concluderen dat Laugier ook in Amerika zijn eigen stempel op een film kan drukken.

4,0*

Tegenvaller!

Step Brothers vond ik best een aardige komedie en Ferrell bevalt mij meestal wel, dus opnieuw een combinatie tussen Ferrell en Reilly kan haast niet fout gaan zou je zeggen. Dat gaat het helaas wel. Het idee is op zich leuk. Een soort van “:Dodgeball” idee, maar dan toegepast op Nascar Racing, waarin af en toe een aantal zaken lekker overdreven worden neergezet. In tegenstelling tot Dodgeball wordt deze film echter nooit echt leuk. Het scenario is rommelig en op de een of andere manier zijn de grappen, op een paar na gewoon niet leuk. Ferrell en Reilly slagen er deze keer wat mij betreft niet in om de kar te trekken. Sacha Baron Cohen is trouwens ook verre van grappig als Franse nicht en heel irritant in zijn rol. Positief punt aan de film zijn de Nascar races, die spectaculair zijn en darnaast goed en overzichtelijk in beeld worden gebracht. Dat kan echter niet verhinderen dat deze film een pijnlijke tegenvaller is.

1,5*

Viel me nog reuze mee deze film.

De animatie in deze film is best mooi met vrolijke frisse kleuren en ziet er goed uit. De lampionnenscène is op dat gebied absoluut het hoogtepunt van de film. Verder zit er veel muziek in, waarvan sommige liedjes best de moeite waard zijn.

Qua humor heeft de film niet zo heel veel te bieden. Alleen Pascal, de in allerlei kleuren veranderende kamelon van Rapunzel is grappig. Het paard doet zijn best, maar komt niet altijd even goed uit de verf.

Dat het verder allemaal erg voorspelbaar en zoetsappig is neem ik voor lief. Een ander einde met een prinses in de hoofdrol is met een Disney immers niet denkbaar.

3,0*

Bijzondere film, die in erg mooi zwart-wit geschoten is. Het verhaal is zeer interessant en vooral de uitwerking, die de verandering van uiterlijk op de persoonlijkheid heeft, sprak me erg aan.

Teshigahara maakt hier in de eerste plaats een realistisch drama van, maar laat op sommige momenten er surrealisme doorheen lopen, waardoor het geheel een heel apart sfeertje meekrijgt. Ik vond het in ieder geval wel wat hebben. Vooral de manier waarop het begint en eindigt, is krachtig gedaan en visueel gewoon bijzonder sterk. Ik vond de hoofdrolspeler overigens bijzonder onsympathiek overkomen. Af en toe was het wel heel bot, dat was soms iets teveel van het goede.

Het subplot met de jonge vrouw wordt hier bejubelt door iedereen en daar kan ik alleen maar mee instemmen. Geweldig verhaaltje, goed uitgewerkt, sterk acteerwerk en ik werd hier echt enorm door geraakt. Kortom een erg mooie film, die maar weer eens bewijst dat klassieke Japanse cinema erg mooi kan zijn. Een echte aanrader dus.

4,0*

Een aardige poging om een spannende thriller te maken, die grotendeels gefilmd wordt met een handheld camera.

Atsma en Visser acteren vrij goed en hebben ook best een goede klik met elkaar. Daarnaast weet men toch enige vorm van spanning te scheppen, doordat de camera vaak erg dicht op de huid zit. Dat is best fijn bij een film als deze.

Maar uiteindelijk weet men de spanning niet al te lang vast te houden, doordat er net wat teveel ongeloofwaardige momenten voorbij kwamen. Dat is lcihtelijk vervelend en hierdoor verslapt de aandacht uiteindelijk en weet de film de aandacht uiteindelijk niet meer volledig terug te krijgen, ondanks een alleraardigst einde.

2,5*

Interessante film, die heel anders is dan ik altijd gedacht had. Ik ken ik een plaatje van de film, die me altijd deed denken dat dit een soort voorloper van “The Bourne Identity” was. Dat blijkt echter totaal niet het geval te zijn, maar dat maakt Targets er in ieder geval gelukkig niet minder om.

Er zijn hier twee grote verhaallijnen, die op het einde bij elkaar komen. Het mooie is dat beide verhaallijnen boeiend zijn, al is dat van de Sniper wel het allerbest. Daar zitten ook echt hele sterke momenten in. Vooral het moment bij de snelweg is echt fantastisch. Knap ook hoeveel Bogdanovich er weet uit te halen met het kleine budget dat hij had. Boris Karloff speelt daarnaast erg goed als zichzelf. Daarbij zijn vooral de verwijzingen naar oudere films en rollen mooi in het verhaal verweven.

Er zijn best wat kleine minpuntjes, maar ik heb me 90 minuten bijzonder goed geamuseerd en was continu boeiend. Zo zie ik ze graag.

4,0*

Een leuke Disneyfilm met veel vaart en een aardig verhaal.

Tarzan mag dan wel een bekende naam zijn in de filmgeschiedenis, maar tot aan deze Disney heb ik er verder nog nooit wat van gezien. Misschien dat ik het daarom soms best verfrissend vond om deze Disney te zien. Tarzan zelf is niet zo heel mooi qua animatie, maar vooral de actiescènes in de jungle mogen er absoluut zijn. Het slingeren aan de lianen is mooi in beeld gebracht.

Qua personages is het niet al te sterk. Tarzan zelf is misschien nog wel het best en de grappig bedoelde nevenpersonages lijken, naarmate het verhaal vordert, wat meer naar de achtergrond te verdwijnen. De oude opa is trouwens nog best grappig en van de personages ook duidelijk het mooist geanimeerd. Verder zit er gelukkig opvallend weinig gezongen stukken in en eindigt het allemaal zoals verwacht, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik heb me voldoende geamuseerd. Het is niet onaardig, bevat leuke animatie en heeft me geen moment verveeld.

3,0*

Leuke vlotte Franse misdaadfilm.

Ik heb een zwak voor deze reeks. Hoewel de film zeker zijn mankementen heeft en het nergens een topniveau bereikt, is dit vooral toch een vermakelijke film, die erg makkelijk wegkijkt en geen seconde verveelt.

Samy Naceri is de vlotte pizzabezorger Daniel, die gek is op auto’s’ en vooral een erg goede chauffeur blijkt. Dat komt goed van pas om agent Émilien te helpen, die juist totaal niet kan autorijden. Émilien wordt leuk neergezet door Frédéric Diefenthal. Samen vormen deze twee een apart, maar vooral erg grappig duo, dat elkaar een handje helpt in de strijd tegen de misdaad. De chemie tussen de twee is sterk en misschien wel de belangrijkste reden waarom de humor in deze film zo goed werkt. Soms is de humor ook ietwat slapstickachtig, want dommer dan commissaris Gilbert zul je ze niet snel tegenkomen. Verder bevat de film veel vaart en behoorlijk leuke actie en achtervolgingsscènes.

Toettoet! Ehhh Taxi…….

3,5*

Erg leuk vervolg en een tikkeltje beter dan het eerste deel.

Dezelfde succesvolle ingrediënten van de vorige film worden weer gebruikt, met hier en daar wat aanvullingen en dat levert weer een ontzettend vermakelijke film om die voorbij is voor je er erg in hebt.

Vooral de openingsscène is echt ontzettend leuk. Daniel, die met zijn Taxi in een rallywedstrijd belandt en toetert omdat hij vindt dat de leider te langzaam rijdt. Die verbazing en onnozelheid zorgen voor een spetterend begin en doen je gelijk weer midden in de film belanden. Samy Naceri en Frédéric Diefenthal vormen nog steeds een grappige tandem. De humor is leuk, de actie degelijk en de film zelf vliegt haast net zo snel voorbij als dat Daniel met zijn Taxi rijdt.

Het woord "Ninja" krijgt door deze film ook een andere betekenis

3,5*

Derde en minste deel uit de reeks. Het verhaal in deze film is weer lekker simpel en eigenlijk komen alle succesvolle ingrediënten van de eerste twee delen weer terug. Actie en humor dus en dat is weer in voldoende mate aanwezig in deze film, hoewel ik wel moet zeggen dat de formule wel een beetje uitgewerkt begint te raken en de humor ook flauwer is. De openingsscène is echter zeer leuk, met een leuke rolletje voor Sylvester Stallone. De wisselwerking en dialogen tussen Daniel en Emilien zijn soms ook best vermakelijk, maar ergens heb ik het idee dat het hele concept nu wel een beetje uitgewerkt is. Het is allemaal niet meer zo leuk en origineel als de eerste twee delen. Deel vier zal ik ooit nog wel eens een keer kijken, maar daar heb ik voorlopig geen haast mee.

2,5*

Toevallig deze gisteren op televisie meegepakt. De eerste drie delen zag ik jaren geleden al eens en die waren best vermakelijk, al was deel drie wel duidelijk de minste.

Dit vierde deel voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. Het is allemaal een stuk flauwer en daarom ook minder leuk. Daniel rijdt deze keer ook niet zoveel in zijn taxi en er zitten maar weinig echte goede actiemomenten in.

Jammer, maar op zich ook wel te verwachten.

2,0*

”You Talkin' to Me?”

Taxi Driver is de zoveelste sterke film, die regisseur Martin Scorsese in zijn carrière heeft weten af te leveren. Waar hij in zijn latere film veel gebruikt maakt van Leonardo DiCaprio, daar had Scorsese in zijn vroegere films duidelijk een voorkeur voor Robert de Niro. Dat is hier maar goed ook, want ik denk niet dat iemand anders de hoofdrol in Taxi Driver zo goed had kunnen spelen. Hij zet Travis Bickle neer als een gestoorde,eenzame man, die uiteindelijk steeds meer van de samenleving vervreemd raakt. De manier waarop hij de wereld ziet is verre van optimistisch te noemen.

Scorsese heeft er niet zomaar een oppervlakkige film van gemaakt. Taxi Driver bevat duidelijk meerdere lagen en is ook wel een spiegel voor de samenleving in die tijd, waarbij Amerika er halverwege de jaren zeventig niet zo heel goed voor stond. New York wordt dan ook getoond als een grauwe stad, niet mooi met een hoop armoede, maar prima passend bij de toon die deze Taxi Driver uitdraagt. De nachtelijke beelden van New York, die met enige slowmotion worden getoond, zijn overigens schitterend. Het zelfde geldt voor de soundtrack, die op een vrij rustige manier altijd aanwezig is en iets sombers en treurigs uitstraalt.

Naast de fenomenale De Niro, spelen ook Harvey Keitel en die piepjonge Jodie Foster sterke rollen. Vooral Foster, doet het zeker gezien haar leeftijd, hier bijzonder goed, ook omdat de rol die ze speelt, niet bepaald de gemakkelijkste is. In Taxi Driver bekijk je alles in feite door de ogen van Travis. Uiteindelijk kun je helemaal zelf bepalen wat je van hem vindt. Dat is wel mooi. Toch is het jammer dat ik nooit helemaal echt in Taxi Driver gezogen wordt. Het is een uitstekende film, maar op de één of andere manier is het net alsof ik iets mis, al kan ik totaal niet verwoorden wat dat dan precies zou moeten zijn.

Het is wel de reden dat ik niet hoger kom dan vier sterren, ook al blijft dat natuurlijk ook een mooie score. Taxi Driver heeft zich in ieder geval in de loop der jaren zeker bewezen. Het is een film, die staat als een huis en die na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Ooit hoop ik nog eens dat het kwartje bij mij helemaal valt. Het is in ieder geval een film, die je niet snel vergeet en die zich terecht in het rijtje der klassiekers mag scharen.

4,0*

In het rijtje meest bizarre films die ik tot nu toe heb gezien, zou deze Taxidermia zeker niet misstaan. Een drieluik over drie generaties mannen, die alle drie een ziekelijke neiging tot iets hebben. Blijkbaar gaat hier zoiets over van vader op zoon.

Het eerste deel over de soldaat met de seksverslaving was erg bizar, maar vooral opvallend goed gefilmd. Een erg mooi kleurgebruik en een paar hilarische scenes, waaronderde haan die in de eikel pikt, zorgen ervoor dat dit alles goed door te komen was.

Het tweede deel van ik ronduit de zwakste van de drie. De zoon van de soldaat uit deel 1 blijkt een enorme eter, die meedoet aan eetwedstrijden. Die eetwedstrijden waren aanvankelijk nog wel interessant. De hoofdrolspeler is echter zo’n ranzig figuur, dat hij constant zat te kotsen e.d. Dat soort bijdragen in films zijn nooit mijn favoriet geweest, en al dat ranzige gedoe hier vond ik al vrij snel enigszins vervelend worden, ondanks dat het filmisch niet slecht was.

Gelukkig was er nog een derde deel, die veruit het beste was. De man met de Taxidermia verslaving is erg bijzonder en het gaat wel erg voor. Wel grof, maar ook wel mooi hoe die vervelende vader van hem aan zijn einde komt. Ook goed geacteerd trouwens van de Taxidermist. Ik had geen moment het idee, dat hij niet echt zo gestoord was, erg goed gedaan.

Taxidermia is toch wel een bijzondere film. Film technisch is het op momenten erg knap gemaakt en inhoudelijk komt de boodschap ook zeker over. Jammer van dat tweede deel, anders had ik hier wel vier sterren aan kwijt gedurfd. György Pálfi is in ieder geval een regisseur waar ik nog wel eens wat meer van zou willen zien, dat heeft hij in ieder geval wel bereikt.

3,5*

Sterke Nederlandse film dat moet echt gezegd worden. Zowel Theo Maassen als Lisa Smit zetten een sterke en overtuigende rol neer. De film boeit eigenlijk van begin tot einde, is goed in beeld gebracht, is ondanks de ietwat voorspelbare afloop best spannend en komt op mij zeker wel geloofwaardig over.
Goed Maassen ontsnapt misschien wat makkelijk omdat de bewaking volgens sommigen niet scherp is, maar is dat juist niet de grote kritiek van iedereen richting de TBS-klinieken, omdat er de laatste jaren veel TBS-ers ontsnapt zijn? Niets ongeloofwaardigs aan dus.
Ook de vertrouwensband die Maassen met het meisje opbouwt is verklaarbaar aangezien zij net aan het puberen is en het thuis bij haar ook allemaal niet zo goed schijnt te gaan. Bovendien geeft hij haar zelfvertrouwen en waardering, iets waar pubers op zo'n leeftijd erg gevoelig voor kunnen zijn.
Prima vermaak dus en een van de betere Nederlandse films van de laatste jaren.

4,0*