Opinions

Redelijk tegenvallend, waarbij Sandler na Jack & Jill wederom een vrij ondermaatste komedie aflevert.

De plas, poep en seksgrappen zijn niet van de lucht en ieder paar minuten komt er wel een banale grap voorbij zetten. Vooral de eerste helft is tenenkrommend slecht. Later wordt het ietwat beter, omdat Samberg wat beter in zijn rol komt te zitten en er zowaar ook nog een paar aardige bijrolletjes voorbij komen.

Maar redden doet het dat bij lange na niet. Daarvoor is het overgrote deel van de grappen gewoonweg niet leuk genoeg of vaak zelfs helemaal niet leuk. Wel opvallend, dat er altijd zoveel bekende acteurs in Sandler zijn films komen opdraven. De vorige keer Al Pacino, en nu weer James Caan en Susan Sarandon.

Ik blijf hopen dat Sandler in de toekomst weer wat leukers kan afleveren, want dit was niet best.

1,5*

Thelma & Louise is een titel, die erg bekend klinkt in de oren, maar desondanks had ik de film nog nooit gezien. Best raar eigenlijk, want meestal houd ik wel van roadmovies en dat blijkt ook wel weer, want Thelma & Louise is absoluut erg goed te noemen.

Dat is in de eerste plaats te danken aan het verfrissende damesduo dat de hoofdrollen vertolkt. Geena Davis en Susan Sarandon spelen beiden ontwapenend en zetten twee geweldig sterke rollen neer. De bijrollen met o.a. Brad Pitt, Michael Madsen en Harvey Keitel worden ook prima neergezet. Ridley Scott slaagt erin om tijdens de reis, erg mooie plaatjes op het beeld te toveren, waardoor het met de cinematografie ook wel goed zit.

Het tempo is over het algemeen vrij hoog, alleen tijdens het middenstuk gaat de vaart er soms iets uit. De transformatie van de dames is echter indrukwekkend en de geleidelijke wijze waarop het plaatsvindt, maakt het allemaal ook nog geloofwaardig. Het onvermijdelijke einde zag ik al enigszins aankomen, maar is daarnaast wel enorm sterk en een prachtige scène op zich.

Toch fijn om weer eens een erg goede Scott gezien te hebben.

4,0*

Ook mij verraste deze film in positieve zin.

Vooraf had ik mijn twijfels en de eerste twintig minuten was ik ook nog niet helemaal overtuigd. Langzaam aan wordt het allemaal beter en ontspint zich een mooie biopic, waarin ontzettend sterk geacteerd wordt.

Eddie Redmayne is echt fantastisch als Hawking. Alle maniertjes, uitdrukkingen en gedragingen zijn zeer overtuigend. Vooral in het latere stadium van de ziekte is hij onweerstaanbaar goed. Het helpt daarbij dat hij sterk tegenspel krijgt van Felicity Jones. Mooie rollen van mooie personages, waarbij ook de bijrollen erg goed ingevuld zijn.

Hier en daar zijn sommige zaken wel wat geromantiseerd, maar verder wordt alles zeer waarheidsgetrouw weergegeven. Ik wist dat de man een briljant natuurkundige was, maar zijn opvallende liefdesleven is verrassenderwijs net zo interessant.

Ook op filmisch gebied is The Theory of Everything van een hoog niveau. Er wordt leuk gespeeld met de beelden en het kleurgebruik. Daarnaast komt ook goed naar voren wat een enorme rotziekte ALS is. Zoiets wil je nooit meemaken, want je laatste fase van je leven is gewoonweg verschrikkelijk.

Maar al met al een erg mooie biopic dus, met een paar geweldige rollen en een fijne bijna natuurgetrouwe weergave van het leven van een briljante wetenschapper.

4,0*

Paul Thomas Anderson levert met deze film een werk af waar veel over nagepraat wordt zo blijkt. De een vind de film een meesterwerk de ander vindt het helemaal niets. Na deze film dan eindelijk gezien te hebben kan ik beide meningen wel begrijpen.

Dat de film een meesterwerk genoemd wordt is enkel en alleen te danken aan Daniel Day Lewis, die op een geweldige manier zijn rol neerzet. De man zijn houding, zijn accent en zijn manier van acteren zijn in deze film gewoon perfect waarvoor hulde.

Verder klopt het aardig wat Thildin al over de film zegt. Vond het camerawerk niet bijzonder, de muziek ook niet echt speciaal. Kan me voorstellen dat de film voor sommigen saai overkomt, omdat het tempo van de film nu eenmaal erg traag is. Ik vond het verhaal op zich vrij standaard en niet bijzonder, maar dankzij het goede einde, waardoor je toch over de film blijft nadenken en het geniale spel van Lewis kom ik tot 3,5* met een kleine kans op verhoging.

In ieder geval een film die stof tot nadenken geeft.

There's Something About Mary is een niet minder dan hilarische film over het wel en wee van Mary, waar iedereen wel iets mee heeft of gek op is.

De Farrelly broers wisten mij met Dumb & Dumber al erg veel plezier te bezorgen, maar ook om There's Something About Mary heb ik toch behoorlijk vaak dubbel gelegen van het lachen. Het zijn de acteurs en actrices die met hun timing en gevoel voor komedie, de meeste scènes tot een succes weten te maken. Stiller is prima op dreef als de sullige loser, die in nogal wat gênante situaties belandt. Cameron Diaz is de absolute ster als hoofdrolspeelster Mary. Ze is eerlijk, speels, ontwapenend en verre van arrogant en daarnaast geeft maakt Diaz er een vrouw van vlees en bloed van en geen bordkartonnen personage. Zelf iemand als Matt Dillon blijkt hier over bijzonder veel komisch talent te beschikken en heeft met de hond drogeerscène misschien wel het leukste moment van allemaal te pakken.

Alleen in het laatste kwartier gaat het soms iets te lang door, en lijkt men niet goed te hebben kunnen kiezen, wanneer er een einde aan te maken. Verder zijn er nauwelijks minpunten en is het bijzonder geslaagde en vooral erg grappige film, die ook na meerdere keren nog steeds ontzettend genietbaar is.

4,0*

They heeft maar heel weinig te bieden en is een uitermate teleurstellend horrorfilmpje geworden.

Het begin is nog wel aardig en doordat men het daar nogal mysterieus houdt, wordt de interesse op zich wel gewekt. Helaas duurt dat niet zo lang. Na een half uurtje verdwijnt het mysterie naar de achtergrond en veranderd They in een clichématige horror.

Eng is het vanaf dat moment al totaal niet meer en de monsters, die op een gegeven moment verschijnen, zien er ook vrij lachwekkend uit. Sfeer is er niet of nauwelijks in te ontdekken en zelfs en het einde wordt gemakkelijk afgewerkt.

Zeer matig dit dus.

1,0*

I'm here to chew bubblegum and kick ass, and I'm all out of gum!

Fantastisch deze oneliner, die ik oorspronkelijk kende van de Duke Nukem spellen, maar die dus uit deze film afkomstig blijkt . Wat een heerlijke onzin is deze film trouwens. Het verhaal is leuk bedacht en de uitwerking is ook best aardig. Het acteerwerk is gewoon beroerd, maar de heerlijke sfeer en grappige overdreven humor maken dit een aangenaam tijdverdrijf. De beelden door de bril zijn leuk gemaakt en ergens is de film ook nog een beetje maatschappij kritisch. Persoonlijk vond ik het gevecht halverwege de film wel wat te lang duren, maar de eindscene is dan bijvoorbeeld weer erg grappig verzonnen. Leuke originele film dus!

3,5*

Goede debuutfilm van Nicolas Ray, die thematisch de nodige overeenkomsten heeft met Bonnie & Clyde. Ik vind deze film persoonlijk net iets beter.

Vooral de sfeer kon mij erg bekoren. Een donkere atmosfeer, met een mooie zwart-wit cinematografie. Cathy O'Donnell en Farley Granger vormen een mooi duo en acteren prima. Ik vond alleen hun personages iets te naïef en onschuldig neergezet worden. Dat was soms een klein beetje teveel van het goede. De bijrollen worden overigens ook prima ingevuld en zijn boeiend om te zien. Het verhaal is licht voorspelbaar, maar Ray weet er in ieder geval goed zijn eigen stempel op te drukken.

Goed dus, en een mooie opmars naar het nog veel betere “In a Lonely Place”. Ray is en blijft een interessante en erg goede regisseur.

3,5

Erg goede film, dat moet ik zeker toegeven. Het onderwerp sprak me in eerste instantie niet zo heel erg aan, maar dat veranderde al heel snel tijdens het kijken.

In la Grande Bouffe zag ik al eens de waanzin van het blijven eten. Hier wordt de waanzin van een danswedstrijd weergeven. Op papier klinkt het in eerste instantie vergezocht, maar dan blijkt dat dit soort zaken ook in het echt plaatsvonden. Bizarre zaken zijn blijkbaar van alle tijden. Sydney Pollack slaagt er goed in een sterke sfeer te scheppen, die naarmate de film vordert, steeds claustrofobischer wordt.

De personages zijn goed, de acteerprestaties zijn nog beter. Jane Fonda viel me in Barbarella op door haar schoonheid, maar blinkt hier uit in acteren. Ze zet een ontzettend intense rol neer, die mij enorm meesleepte. In het begin lijkt het allemaal erg leuk en is de toon zelfs licht komisch. Langzaam maar zeker slaat die toon echter om en naarmate de vermoeidheid toeslaat komen de negatieve gevoelens ook om de hoek kijken. Niet gek trouwens, als je ziet hoe vernederend deze wedstrijd is voor de deelnemers.

Het einde is het meest indrukwekkend en sloeg bij mij echt in als een bom. De film zat sowieso al erg in mijn hoofd, maar daardoor bleef ik er nog veel meer over nadenken. Briljant einde trouwens, van een erg boeiende film. Het onderwerp wordt ontzettend intrigerend uitgewerkt, pakt vast en liet mij ook nooit meer los.

Ik ben nooit zo weg geweest van Pollack zijn films, maar They Shoot Horses Don’t They? is onvergetelijk. Ook een erg mooie titel trouwens.

4,5*

Een redelijke oorlogsfilm van John Ford, maar het houdt allemaal niet over.

Dat de film nogal patriottistisch is, is niet zo gek gezien het jaar waarin de film gemaakt is. Daar had ik ook niet zo heel veel problemen mee. Het is vooral de speelduur die op een gegeven moment gaat klagen, omdat de uitwerking van het gehele verhaal enigszins oppervlakkig is. Er komen diverse personages in voor, er wordt redelijk tot goed geacteerd, maar echt uitgewerkt worden ze niet. Dat is wel jammer, want hierdoor bleef het letterlijk en figuurlijk een ver van mijn bed show, en kreeg ik niet tot nauwelijks feeling met de mannen.

Gelukkig zit er nog wel een hoop actie in, die goed gemaakt is en er daarnaast voor zorgt dat het allemaal nog onderhoudend is. Die actie, die veelal bestaat uit schietende bommenwerpers en andere oorlog scènes, ziet er spectaculair en behoorlijk realistisch uit. Op dat gebied kun je toch duidelijk zien dat Ford een goede filmmaker was, die echt wel wist hoe het moest, al komt het er niet altijd uit.

They Were Expendable is zeker niet heel slecht, maar de speelduur en de ietwat oppervlakkige uitwerking van alles zorgt ervoor dat de boel richting het einde toch enigszins gaat slepen.

2,5*

O Thiasos is een film waar je even goed voor moet gaan zitten. Je moet je voorbereiden op een uiterst langzame film, van een kleine vier uur, met zeer lange shots. Het verhaal is ook behoorlijk complex en ik heb er dan ook lang niet alles van begrepen.

O Thiasos bestrijkt een tijdsperiode van 1939 tot 1952, maar lijkt wel terug te gaan in de tijd. Het openingsshot en het eindshot zijn namelijk hetzelfde, al staat er bij de opening 1952, en bij het einde juist 1939. Ik vond het door de eerder genoemde punten een behoorlijk zware film. Daarnaast is het lastig om de samenhang tussen sommige scenes te ontdekken. Ook kreeg ik gedurende de totale speelduur nooit feeling met de personages. Het blijft allemaal net wat te afstandelijk.

Maar de cinematografie en de stijl is gelukkig niet verkeerd. Het registeren van het toneelgezelschap deed me soms aan het werk van Kenji Mizoguchi denken. Daar leek het qua stijl soms heel veel op. Inhoudelijk helpt het blijkbaar veel om enige kennis van de Griekse geschiedenis te hebben. Daar ontbreekt het bij mij blijkbaar nog wel enigszins aan.

Er zitten een aantal mooie momenten in, maar dat waren vooral de momenten waarin er muziek voorkomt of er liederen gezongen worden. Daaromheen hoopte ik telkens dat ik er een beetje ingezogen zou worden, maar dat gebeurde niet echt.

Deze tweede film, die ik van Theodoros Angelopoulos zag, is me net wat minder bevallen dan zijn eerste. Het is zeker geen slechte film, maar soms net wat te abstract om me er echt goed in te kunnen in leven. Angelopoulos is echter een regisseur waar ik nog wel meer van wil zien. Daarvoor zijn de ideeën van hem, en zijn stijl in ieder geval interessant en boeiend genoeg.

3,0*

Ik heb enkele maanden geleden de vers uit 1940 gezien en ondanks dat die ook leuk was, vind ik deze versie stiekem toch een tikkeltje beter.

Wat een enorme settings zijn er hier gebruikt zeg. Dit moet ontzettend veel tijd en moeite gekost hebben om het allemaal zo naturel na te maken. Verder is Douglas Fairbanks echt een perfecte hoofdrolspeler. Zijn uitstraling met dat ontblote bovenlijf geeft hem een ontdeugende uitstraling, wat perfect past bij het personage dat hij hier speelt.

Verder is het verhaal best leuk verzonnen. Het ademt in ieder geval avontuur uit. Er komt van alles voorbij, van vliegende tapijten tot de meest rare monsters, je kunt het zo gek niet verzinnen. Natuurlijk zijn de effecten hier en daar flink verouderd, maar het heeft nog altijd zijn charme. Wel vond ik, dat sommige passages in het verhaal erg snel voorbij gaan. De tijdsduur is weliswaar lang, maar had misschien iets beter verdeeld kunnen worden.

Maar verder heb ik me er goed mee vermaakt. het is niet allemaal top, maar de tijd vloog, net als de vliegende tapijten, voorbij en het was bij vlagen zelfs erg leuk.

3,5* ruim

The Thief of Bagdad ademt toch wel een soort van zeer charmante sfeer uit.

Ondanks dat het een en ander qua effecten en daaromheen nogal gedateerd oogt, is het een leuke avonturenfilm, die vooral een sterke sfeer heeft. Vooral aan de setting is duidelijk veel aandacht besteed. Die technicolor kleuren-effecten zijn echt ontzettend mooi en dragen bij aan dat typische Oosterse sfeertje dat alles uitademt. Zwart-wit had hier zeker afbreuk gedaan aan het geheel.

Het verhaaltje is wel wat standaard, maar de uitwerking is vrij goed. De manier waarop sommige zaken tot leven worden gewekt, geeft het fantasy-gedeelte een bepaalde magie, die anno nu nog steeds werkt. Sabu speelt zijn rol van Abu met veel charisma en van Jaffar gaat hier nog best wat dreiging uit. Verder kent de film een prima tempo en is het een leuk avontuur dat na ruim 70 jaar nog goed mee kan.

Op de één of andere manier deed het me overigens ook aan The Princes Bride (1987) denken. Soms best fout en met genoeg mankementen, maar het geweldige sfeertje maakt uiteindelijk meer dan genoeg goed.

3,5*

”If there was ever a hell on earth, it's Dallas County.”

Op papier klinkt the Thin Blue Line als een erg interessante documentaire, die een beeld schetst van de fouten die gemaakt zijn bij de veroordeling van Randall Adams, die achteraf gezien ook daadwerkelijk onschuldig bleek te zijn.

Hoewel de film voor zijn tijd best vernieuwend was en het onderwerp interessant, werd ik nooit echt helemaal meegezogen in het verhaal. Errol Morris probeert zoveel mogelijk feiten te laten zien, om de kijker een zo duidelijk mogelijk beeld te laten zien van de gebeurtenis. De diverse interviews zijn zeker niet slecht, maar daarnaast zit er ook erg veel herhaling in, waardoor het op de een of andere manier toch erg afstandelijk blijft. Het ene moment is het allemaal wat boeiender dan het andere moment, maar dat de documentaire uiteindelijk leidt tot het echte bewijs van de onschuld van Adams, is natuurlijk wel helemaal geweldig en dat geeft deze documentaire ook net dat beetje extra.

Jammer dat het zo afstandelijk blijft, maar verder is het natuurlijk een erg interessant onderwerp en een degelijk gemaakte documentaire, die uiteindelijk zeer belangrijk is gebleken voor de toekomst van de man die hierin geportretteerd wordt. Voor mij ook een reden om deze docu net een halfje meer te geven, dan ik normaal gezien hier zou hebben gedaan.

3,5*

Now don't make a move or that dog will tear you to shreds.

Een zeer aangename komedie, die mij erg beviel en mag wat mij betreft gerekend worden tot de beste komedies uit de dertiger jaren.

Ik had hiervoor al eens een film gezien met William Powell en daarin beviel hij mij goed. Ook hier is hij weer lekker op dreef in een vlotte en charismatische rol, en vormt met Myrna Loy een aanstekelijk komisch duo, dat inderdaad erg goed op elkaar is ingespeeld. De dialogen zijn vlot en scherp en de humor is veelal geslaagd, waarbij ik toch een aantal keren behoorlijk heb moeten lachen, om wat er allemaal werd gezegd. Daarom heen is het niveau soms wat wisselend. Het plot is enigszins aan de rommelige kant, maar lijkt vooral gemaakt om de grappen te kunnen opvoeren, wat overigens goed werkt. Ik vond de afloop met het diner overigens ook uiterst vermakelijk en het een en ander bleek uiteindelijk net iets anders in elkaar te zitten dan ik had verwacht.

The Thin Man is in ieder geval een typisch voorbeeld van een bijna 80-jarige film, die qua humor totaal niet verouderd is en waar heden ten dage nog flink om gelachen kan worden. Ben best benieuwd of de vervolgen van eenzelfde niveau zullen zijn. Binnenkort maar eens kijken, of ik die ook kan vinden.

4,0*

”In this world, a man, himself, is nothing. And there ain't no world but this one.”

Prima film van Terence Malick, die visueel echt wonderschoon is, maar ook inhoudelijk nog wel wat te vertellen heeft. Het verhaal wordt redelijk fragmentarisch aan de kijker voorgeschoteld, waardoor een en ander wat moeizaam op gang lijkt te komen. Het is ook niet direct een oorlogsfilm zoals anderen. Waar je veel actie zou kunnen verwachten, is dat hier zeker niet het belangrijkst. Malick maakt een antioorlogsfilm, maar doet dat op zijn geheel eigen wijze met redelijk wat flashbacks, een aantal surrealistisch ogende scènes, daarbij ondersteund door de acteurs, die goed werk afleveren.

Toch kun je hierbij ook verkeerde verwachtingen krijgen, als je bijvoorbeeld de namen van de acteurs op de DVDhoes ziet. Op de hoes staat bijvoorbeeld de naam van George Clooney vermeld, maar als hij twee minuten in beeld is, dan is het veel. Maar iemand als James Caviezel, die ik in andere films nooit bijzonder vond, speelt hier wel erg sterk. Hetzelfde geldt voor iemand als Sean Penn, die de soldaat moet voorstellen, die twijfelt over alles en de oorlog duidelijk ziet als een soort van hel waarin hij terecht is gekomen. Centraal staan dan ook meer de personen, die de oorlog ondergaan en niet zo zeer de oorlog of het vechten zelf.

Waar ik echter bij The Tree of Life echt volledig in het verhaal en de beelden vastgezogen zat, daar schoot ik er bij The Thin Red Line nog wel eens uit. Ook hier is duidelijk een filosofische laag aanwezig, maar ik werd er wat minder door gegrepen. Dat neemt niet weg, dat ook dit een prima film is, die visueel schitterend is, met soms echt fantastische beelden, maar dat is al bijna normaal met iemand als Malick aan het roer. Veel andere regisseurs kunnen vaak alleen maar dromen van dit soort mooie beelden.

Een unieke kijkerervaring en een unieke oorlogsfilm, zoveel is zeker.

4,0*

Een aantal jaren geleden kwam ik erachter, dat Carpenters The Thing een remake is, van deze versie. Aangezien ik die film erg goed en ook behoorlijk spannend vind, was ik toch wel benieuwd naar het origineel. Hoewel dat uiteindelijk nog even geduurd heeft, kwam het origineel gisteren dan eindelijk aan de beurt.

The Thing from Another World is in ieder geval origineel te noemen. Het is best sfeervol en het wezen is zeker niet alledaags te noemen. De personages zijn zeker geen hersenloze tieners of ander dom slachtvolk, maar intelligente mensen, die diepgang meekrijgen en goed nadenken over de manieren om het ding aan te pakken. De dialogen zijn ook best goed, al vond ik het aantal personages net iets teveel om het echt goed overzichtelijk te houden. Een ander minpuntje is de spanningsboog, die niet of nauwelijks aanwezig is. Dat is op zich wel jammer, want juist die dreiging kan dit soort films net dat beetje beter maken, maar dat lukt hier niet.

Wat resteert is een aardig en soms ook best leuk avontuur, waarvan de manier waarop men tegen het ding te werk gaat, misschien nog wel het allerleukste is. Dat het verhaal een goede basis biedt voor een potentiële horrortopper, is later wel gebleken. Alleen daarom al is The Thing from Another World de moeite van het bekijken waard. Leuk en sfeervol, maar eng is het echter allerminst.

3,0*

Sterke film. Ik was een van de weinigen die deze film nog niet gezien hadden, maar dat is dan eindelijk gebeurt. Carpenter weet in deze film de spanning zeer goed op te bouwen en ook goed vast te houden, mede dankzij de geweldige tonen van Ennio Morricone.
De acteurs spelen allemaal naar behoren en het leuke aan de film is dat je op een gegeven moment geen idee meer hebt in wiens lichaam " The Thing" nu zit. Het ding zelf ziet er behoorlijk goed uit, al maakt het niet zoveel indruk als bijvoorbeeld een Alien.
Carpenter weet de film waardig af te sluiten en eindelijk kan ik zeggen weer eens een goede horrorfilm gezien te hebben.


4,0*

Niet zo heel slecht moet ik zeggen.

Het grootste probleem met deze versie is het feit, dat het er niet echt in slaagt om spanning op te wekken. Daarvoor is "The Thing" al te snel in beeld. Ook zijn de diverse personages niet heel sterk, al was ik al lang blij dat het geen tiener slachtvoer was.

Los daarvan is het verder wel een vermakelijk werkje. "The Thing" gaat soms lekker zijn gang en is best goed gemaakt. Vooral het muteren ziet er erg goed uit. Ook vond ik het wel leuk dat op het einde duidelijk de link naar Carpenters versie werd gemaakt.

Vergelijken heeft geen enkele zin. Bekijk je dit los van de oude film, dan is het een redelijke horror, die wel vermaakt, maar helaas nooit echt heel spannend wordt.

2,5*

Leuke film met maffe personages en leuke zwarte humor.

Het script heeft niet zo heel veel om het lijf, maar dat maakt hier niet zo heel veel uit. De karakters die er in voorkomen zijn kleurrijk en hebben grappige namen. De acteurs tillen de film duidelijk naar een iets hoger plan. Andy Garcia, Christopher Walken, Steve Buscemi en Treat Williams dragen allemaal hun steentje bij. Vooral Walken is erg goed hier. Allemaal hebben ze wel iets aparts, maar ook allemaal zijn ze op hun eigen manier grappig.

Er zitten ook wel enkele harde scènes in. Richting het einde zakt het een beetje in, maar op zich mag dat de pret niet drukken. Het is niet dat ik constant dubbel lag van het lachen of zo, maar ik heb toch grotendeels wel met een glimlach op mijn gezicht gezeten. Een bovengemiddelde film dus.

3,5*

Wat mij altijd opvalt aan de films van Susanne Bier is, dat in haar films de acteerprestaties altijd erg goed zijn. In deze film is dat gelukkig niet anders. De film kent een sober, maar realistisch verhaal, wat ook sterk naar voren wordt gebracht door de acteurs. Halle Berry vind ik een nogal wisselvallige actrice, maar doet het hier gewoon goed. De show wordt echter absoluut gestolen door een fenomenale Benicio Del Toro. Tjonge jonge wat laat hij enorm goed acteerwerk hier zien. Ik was hem even een tijdje uit het oog verloren, maar nu ik deze film gezien heb, weet ik gelijk weer waarom ik vroeger altijd zo’n fan van hem was.

Het verhaal zelf is deze keer iets minder sterk, maar Bier werkt het wel weer op een mooie manier uit. In het eerst half uur leer je de personages goed kennen en krijgen ze ook de nodige diepgang mee. Het drama wordt nooit te overdreven en de film is soms dankzij Del Toro zelfs wat luchtig, misschien bedoeld of onbedoeld. Ook het einde is wat mij betreft gewoon goed. Ik had het wel zwak gevonden als Del Toro uiteindelijk wat met Berry zou hebben gekregen, maar gelukkig kiest Bier voor een andere en betere weg. Mooie film dus!

Dikke 3,5*

Gewoon een slechte film.

Een groepje mensen gaat op onderzoek in een huis waar het spookt en al snel lijken zij de slachtoffers te worden. Dat klinkt op zich nog wel leuk, maar de uitwerking is dat zeker niet altijd.

Het acteerwerk is zwaar ondermaats. Op Shalhoub na is er geen persoon die ook maar in de buurt van een voldoende komt. De personages irriteren vooral. Verder worden er soms nogal rare en onlogische keuze gemaakt. Het grootste probleem van de film is echter het grote gebrek aan spanning. Een op enkel geslaagd schrikmoment na is er van spanning niets te merken. Ook de effecten zijn soms maar matig en op het einde wordt het een grote rommelpot en lijkt alle logica ver te zoeken.

Het enige wat wel positief is aan de film is de setting. Het huis is wel erg mooi ontworpen. Best jammer eigenlijk, want daardoor had er ook veel meer uitgehaald kunnen worden, maar dat gebeurt echter niet. Een gemiste kans dus.

1,5*

Een erg sfeervolle film-noir!

Jongens jongens wat kan ik toch van film-noirs genieten. Ik vind het een heerlijk genre en gisteren was het met deze film ook weer behoorlijk genieten geblazen. Wat bij the Third man er meteen bovenuit springt is het enorm sfeervol gebruik van schaduwen, donkere hoekjes, lichtval, waardoor de film alleen daardoor al erg mooi om te zien is.

Naast het prachtige zwart-wit gebruik bevat de film tevens een sterk verhaal. Harry Lime is onder erg mysterieuze omstandigheden gestorven en samen met Holly Martins, sterke rol van Joseph Cotton, gaan we op onderzoek uit om te proberen het mysterie boven water te krijgen. Ik moet zeggen dat ik tot het moment dat de film {spoiler] een voor mij vrij onverwachte wending neemt de film erg spannend vond en eigenlijk geen idee had hoe het allemaal verder zou lopen, laat staan dat ik dacht dat Harry Lime nog in leven was. Ook een geweldige schurkenrol trouwens. Ook daarna blijft de film best spannend met uiteindelijk een mooie achtervolging in het riool, die leidt tot het onvermijdelijke.

Ik vond het alleen jammer dat de film in het begin toch erg op gang moet komen, iets wat zeker een half uur duurt, maar misschien is dat bij een herziening wel anders. Verder is er een hoop kritiek op de muziek, iets wat mij persoonlijk niet echt stoorde. Het is wel even wennen, dat moet ik toegeven, maar na een tijdje gaat de muziek echt bij de film passen. Kortom een erg mooie film, die na al die jaren de tand des tijds makkelijk lijkt te hebben overleeft.

Dikke 4,0*

Zeer zwakke film. Typisch verhaaltje doordrenkt met clichés van een meisje dat meegesleurd wordt door het populairste meisje van de klas. De overgang gaat veels te snel en kwam op mij totaal niet geloofwaardig over. Daarnaast is het acteerwerk ook lang niet altijd even goed. Evan Rachel Wood moet in de film een meisje van dertien voorstellen, maar door haar drukke, overacterende spel, lijkt het er regelmatig op dat we met iemand van een jaar of vier ouder te maken hebben. Wederom erg ongeloofwaardig dus en behoorlijk irriterend op den duur ook. Ik had dan ook totaal geen medelijden met het hoofdpersonage, wiens eigen schuld het immers is wat haar hier allemaal overkomt. Verder zijn de cinematografie en de muziek van de film nog best goed, maar dat zijn wat mij betreft dan ook de enige twee positieve punten, die te melden zijn over deze totaal ongeloofwaardige film, waarbij ik echt zoiets heb van eens maar nooit meer!

1,0*

Goede film van Meadows, waar ik best geboeid naar heb zitten kijken. Knappe rol ook van Thomas Turgoose, die de 12-jarige Shaun speelt, die zich aansluit bij een groep skinheads. Mooie rol, heel puur en heel echt. Hetzelfde geldt voor het groepje, mooie figuren zo allemaal bij elkaar en niet echt stereotiep. De groep wordt ook op een mooie manier gevolgd, en krijgen we een kijkje in het hoe en waarom van hun daden. Verder wordt ook goed weergegeven hoe machteloos een moeder kan zijn, als je kind zich aansluit bij een groep als deze.

De sfeer is ook best goed. Soms hangt de dreiging echt in de lucht, zeker op het moment dat Combo zijn optreden maakt. Sterke rol is dat trouwens ook van Stephen Graham. Hij oogt aan de ene kant vriendelijk en sympathiek, maar is uiterst gevaarlijk. Ik had ook constant het idee dat hij Milky iets zou gaan aandoen, en uiteindelijk gebeurde dat ook. Wel jammer trouwens. Ik vond dat een iets te makkelijke en voor de hand liggende keuze. Ook de relatie van Shaun met zijn oudere vriendin, was wel bijzonder en niet helemaal geloofwaardig.

Uiteindelijk is het wel een fijn filmpje. Behoorlijk subtiel voor een onderwerp als deze en met een sterke opvallende soundtrack.

3,5*

Een middelmatige documentaire, die vooral geschikt is voor de echte Jackson fans. Ik had vooraf op wat meer informatie rondom de concerten en Jackson zelf gehoopt, maar het is vooral een soort van vervangende muziekdvd van de cocerten in de O2-Arena die er door zijn dood nooit geweest zijn. Alles wordt inderdaad nogal eenzijdig belicht. Sommige zaken zijn best leuk om te zien, maar op den duur begint het een beetje te vervelen en oogt het allemaal nogal inhoudsloos.

2,5*

Eindelijk heb ik dan This Is Spinal Tap gezien. Ik had vaak over deze Rockumentary gehoord en was er stiekem best wel benieuwd naar. De opzet is best leuk en af en toe oogt het als een aardige parodie op jaren60/70 bands. Je kunt duidelijk zien dat er veel aandacht aan details is besteed en in alles lijkt het eigenlijk op een “gewone” documentaire. Er zit aardig wat pogingen tot humor in verwerkt en het ene is beter geslaagd dan de ander. Sommige dialogen zijn erg grappig, anderen juist weer niet. Desondanks is het allemaal wel vermakelijk om te zien hoe alles rondom deze nepband in zijn werk ging en zelfs de muziek is bij vlagen nog best redelijk. Leuk voor een keertje wat mij betreft, maar dan heb je het dan ook wel gezien.

3,0*

Het algehele niveau is nogal wisselend, maar het geweldige einde trekt, de boel uiteindelijk wel naar de goede kant van de score.

Het is een typische Stoner film, met veel gepraat over seks, drugs en alles daaromheen. Het begin is aardig, met een hoop bijrolletjes van bekende mensen, die “zichzelf” spelen. Hill, Rogen en Franco doen het best leuk, alleen Danny McBride vond ik nogal vervelend. Vaak wordt er ook net wat te lang door geouwehoerd over bepaalde zaken. Maar net op het moment dat de film dan echt helemaal lijkt in te zakken, gebeurt er toch weer iets leuks, waardoor de aandacht weer ten volle terugkomt.

De effecten en het post-apocalyptische sfeertje, zijn wel sterk neergezet. Ik was op een gegeven moment toch wel benieuwd, hoe men het zou laten eindigen. De laatste twintig minuten zijn gelukkig bijzonder leuk. Hillbezeten van exorcisme, is al bijzonder grappig, maar de Backstreet Boys, die optreden in de hemel, was toch wel helemaal het einde, in zowel letterlijke als figuurlijke zin.

Het had hier en daar iets ingekort mogen worden, maar verder was dit toch best vermakelijk.

3,0*

Redelijke film, die volgens de vaste formule wordt afgewerkt.

Het onderhoudt allemaal voldoende, maar echt heel leuk of grappig wordt het nooit. De cast is wisselend. Tom Hardy is bij vlagen best grappig, terwijl Chris Pine toch een stuk minder leuk voor de dag weet te komen. Reese Witherspoon zelf is redelijk en het is vooral haar vriendin in de film, die voor een paar leuke momenten weet te zorgen.

Verder vrij degelijke actie en een behoorlijk tempo. Daarnaast is het meest positieve dat het geen seconde verveelt en dat is ook wel wat waard, maar een iets meer originele insteek had This Means War op sommige momenten uiteindelijk zeker goed gedaan.

Geen hoogvlieger dus, die in de middelmaat vast blijft zitten

2,5*

Leuke verfrissende film, al mist het duidelijk iets om een echte topper te zijn.

Sean Penn speelt een aparte rol hier. Aan de ene kant acteert hij best sterk, maar aan de andere kant is zijn rol soms bijna een typetje i.p.v. een personage, al moet ik zeggen, dat dit in de tweede helft uiteindelijk wel verdwijnt. Ook een leuke rol nog van Frances McDormand als zijn vrouw.

De muziek is aangenaam en visueel vallen vooral de mooie beelden van Amerika op. Het blijft altijd mooi om die zoutvlakte weer te zien. Uiteindelijk is het stukje met die ex-nazi misschien nog wel het meest indrukwekkend. Ik gunde Penn zijn wraak. Mooi einde ook trouwens.

Leuk om weer een Sorrentino gezien te hebben. Il Divo viel destijds wat tegen, maar hiermee komt hij weer in de buurt van zijn beste werk.

3,5*