This Is the End (2013)

“Seth, that's some of the better acting than I've seen in your last six movies. Where the fuck was that in Green Hornet?” Aardige komedie die erg sterk begint maar na drie kwartier wel heel vaak in herhaling valt en daarna weinig echt grappige momenten meer kent. This Is the End brengt een groep acteurs samen die in het normale leven ook vrienden zijn en dat is te zien. Het voelt allemaal erg vertrouwd aan en de inside jokes zijn in het begin erg grappig. Seth Rogen, Jay Baruchel, Jonah Hill, James Franco etc. hebben zichtbaar de grootste lol en het eerste gedeelte met de introductie van alle personages (die zichzelf spelen) in het huis van Franco is hilarisch en je hoopt dat de film dit niveau kan vasthouden. Wanneer de aliens aarde (of in dit geval Los Angeles) aanvallen komen sommige bekende gezichten op geweldige wijze aan hun einde (Cera, Rihanna) en de aanval ziet er erg sterk uit. Maar zodra Rogen, Baruchel, Hill, Franco, McBride en Robinson gaan schuilen in het huis van Franco wordt het wel erg kinderachtig en de meeste grappen slaan dood. Een parodie op de exorcist is wel het dieptepunt. Alhoewel de cameo van Channing Tatum er niet ver vanaf zit. In het laatste gedeelte komen regisseurs Evan Goldberg en Rogen nog met een moralistisch boodschap maar die past niet echt in de film. Het laatste gedeelte in de hemel is wel geweldig en zorgt ervoor dat This Is the End niet als een nachtkaars uitgaat.

Ik kan me nog goed herinneren hoe overdonderd ik indertijd was toen ik Knocked up had gezien: zonder enige verwachting aan begonnen, vooraf totaal onwetend van de makers, na afloop bijna euforisch vanwege de vaak geïmproviseerde humor, de schaamteloze dialogen, het ongegeneerde vieren van de levensstijl van de slackers en bovenal het gemak waarmee personages die nèt niet over-the-top-karikaturaal waren zo levensecht werden neergezet. Vele jaren en talloze films met al die acteurs later heb ik er onderhand mijn buik wel van vol: wéér die preoccupatie met wiet, poep, sex en popcultuur, wéér die gross-out-humor (Seth Rogen die vanwege het watergebrek in z'n eigen mond probeert te plassen), wéér die riffing-dialogen (Danny McBride die kijkt hoeveel grappen hij kan persen uit het onderspuiten van James Franco's huis), wéér die personages die eigenlijk steeds maar weer een variant op zichzelf spelen – zelfs als alien was Seth Rogen meer Seth Rogen dan Paul. Qua plot schiet deze film na het eerste halve uur ook niet echt meer op, de apocalyptische scènes vind ik bepaald niet zo indrukwekkend als andere gebruikers hier, en vanaf het moment dat ze het huis van James Franco verlaten sléépt de film zich echt naar het slot. Op gezette tijden zeer grappig, maar als geheel een dodelijk vermoeiende ervaring.

Niet mijn eerste keuze. Maar toch eens gekeken. Deed mij vooral denken aan 'The hangover' films. Dus als je die leuk vindt dan moet je deze ook meepikken.