Opinions

Omdat ik er vorige week achterkwam dat ik toch wel benieuwd ben naar The Avengers, besloot ik gisteravond om dan maar verder te gaan met de individuele films van de superhelden. Iron Man en Hulk had ik al gezien en nu was Thor dus aan de beurt, een held waar ik verder totaal niet bekend mee was.

Ja de naam ken ik wel en de andere namen uit de Noorse Mythologie zeggen me ook wel wat, maar dat is het dan ook wel. Ik kan overigens niet zeggen dat ik onder de indruk ben van Thor. Het is voorspelbaar, soms grappig, en de actie is goed te doen, maar dan heb je het meeste ook wel mee benoemd.

Vooral de personages zijn opvallend mat. Thor wordt nog wel redelijk goed neergezet door Chris Hemsworth, maar iemand als Natalie Portman staat er soms nogal verloren bij. De rest speelt behoorlijk op de automatische piloot en oogt weinig geïnspireerd. De actie is verder niet onaardig, de CGI redelijk goed en ik moet zeggen dat ik me verder totaal niet verveeld heb. Echt goed is het allemaal niet. Nu Captain America nog maar eens zien en dan daarna kijken wat de combinatie van alle helden samen gaat opleveren.

2,5*

Waar ik de eerste Thor nog wel behoorlijk onderhoudend vond, is dat bij dit vervolg slechts bij vlagen het geval. Van “The Avengers” vind ik Thor na Iron Man wel de meest interessantste en lijkt het op papier een hoop spektakel te gaan opleveren. Ik ga niet beweren dat het spektakel er in de praktijk niet is, maar het is in ieder geval een stuk minder boeiend dan gehoopt.

Het geklets in de Godenwereld wordt ontzettend oninteressant gebracht. Het kon me eigenlijk al vrij snel niet echt meer boeien. De vormgeving ervan valt tegen en de nieuwe bad-guy heeft, afgezien van het feit dat hij ontzettend lelijk is, eigenlijk totaal geen uitstraling. In Thor heeft Chris Hemsworth een hele ontwikkeling meegemaakt. Hier staat hij er al en ontdek je in feite maar weinig nieuws over hem. Qua humor valt het ook wat tegen. De enige die duidelijk gegroeid is in zijn rol is Loki. Ik vond hem in het eerste deel vrij suf, in “The Avengers” al een stukje beter, maar hier is hij echt de beste van allemaal. Hij heeft de ontwikkeling doorgemaakt, die je juist van iemand als Hemsworth zou verwachten. De scenes met hem zijn duidelijk de beste en de leukste.

Verder zijn de actiescènes op zich nog wel aardig, al vond ik de CGI bij vlagen ook best wel lelijk. Wel voelt het allemaal duidelijk aan als een soort van zoethoudertje, op weg naar het vervolg van “The Avengers”. Ik vond het over het geheel gezien maar matig en kan niet zeggen dat ik echt een fan geworden ben van Thor. Een spin-off daarentegen met Loki in een grote rol, zou ik misschien nog wel leuk vinden.

2,0*

Een behoorlijke deprimerende film, die op sommige momenten best indruk weet te maken.

Kwalitatief is het duidelijk te zien dat het een film is die voor de televisie gemaakt is. Dat maakt Threads er enerzijds niet mooier op. Anderzijds draagt het wel bij aan het realisme, dat de film ook door middel van de soms nogal documentaireachtige stijl probeert uit te stralen. Qua regie is het echter niet groots en ook de acteurs zijn niet altijd even goed. Wel leuk trouwens om Reece Dinsdale weer eens te zien, die mij in I.D. op een erg positieve manier was opgevallen.

Ik had aanvankelijk wel wat problemen om in het verhaal te komen. Ik vond het soms wat saai en het hele gebeuren wat vooraf gaat aan de nucleaire ramp is ook zeker niet het sterkste gedeelte. Als de nucleaire ramp eenmaal heeft plaatsgevonden en Threads de gevolgen daarvan behandelt, worden de beelden steeds indrukwekkender en naargeestiger. Het einde met die verminkte baby zag er ongelofelijk indrukwekkend uit. Sowieso weet men het erg realistisch te houden.

Uiteindelijk blijkt Threads dus toch een bovengemiddeld goede film. Het is even doorbijten en er zijn serieuze minpunten, maar de tweede helft is echter zo goed, dat dit toch vrij gemakkelijk naar de achtergrond wordt gedrukt.

3,5*

Ietwat tegenvallende Keaton film. Na het leuke avontuurlijke The General en Our Hospitality, is deze derde film die ik van Keaton zie toch wel een stukje minder. Het idee van de drie tijdperken is op zich leuk verzonnen, maar de humor is vaak maar erg matig en vooral niet altijd even leuk. De steentijd is dan nog het het best, hoewel de scene met de voorgebonden kat bij de sledehonden uit de Romeinse tijd het grappigste moment van de film is. Het einde is dan wel weer sterk, maar tussendoor is de film ondanks de korte speelduur toch enigszins langdradig.

2,5*

Het viel me allemaal nog reuze mee moet ik zeggen, mede misschien omdat ik er niet al te hoge verwachtingen van had.

Vooral het eerste gedeelte is best leuk. Het filmpje dat Donald te zien krijgt van de pinguïn, is mooi getekend en bijzonder geestig. Ook zijn reis naar Brazilië, alwaar hij Joe Carioca ontmoet is zeker vermakelijk. Hoogtepunt is toch wel het moment, waarbij die irritante spotvogel in beeld komt, en er een of ander geweldig deuntje uitgooit. Ik moest toch wel even lachen om dat moment.

In de tweede helft, wanneer Panchito ten tonele verschijnt, zakt het niveau wel enigszins weg. Er komt meer muziek in, het wordt wat drukker en de combinatie live-action en animatie is niet heel geweldig. Gelukkig duurt het allemaal niet zo heel lang, en is de film afgelopen voor je er erg in hebt.

3,0*

Three Kings speelt zich af tijdens het einde van operatie Desert Storm. Saddam Hussein en zijn aanhangers hebben een staakt het vuren verdrag ondertekend en dit wordt gevierd met een groot feest bij de Amerikanen zodat er in principe 2 filmgenres door elkaar lopen. Enerzijds is het een antioorlogsfilm die wijst op de gruwel en het realisme van oorlogstijden en anderzijds is Three Kings een actiefilm met op zijn tijd een aardige dosis humor. Regisseur Russel laat deze 2 verschillende genres door elkaar heen lopen zodat de film geen moment verveelt en nergens overgaat in al te grote clichés. Amerikanen worden deze keer eens niet neergezet als de helden die sterven voor het vaderland en voor vrijheid, maar als gewone mannen die een taak verrichtten. Hetzelfde geldt voor de Irakezen die niet worden neergezet als psychopathische zelfmoordcommando's. Iets wat je tegenwoordig niet tot zelden nog in een film ziet en mede hierom is de film zeer genietbaar.

Ook met de humor zit het wel goed. Zo hebben de heren op de voorkant van hun Humvee een grote Bart Simpson pop en zien we in de beginscène hoe soldaten onverschillig staan te roken, terwijl een paar meter verderop nog geschoten wordt. Deze grappige scènes waaronder ook de bestorming van een Irakees fort met limousines, worden afgewisseld met de harde realiteit, waarin het volk in opstand is gekomen tegen de onderdrukker en geen steun krijgen van de aanwezige troepen in Irak. Zonder teveel sentiment besluiten de mannen een groep inwoners te helpen om te vluchten naar de grens. Ook het acteerwerk in de film is goed van zowel Clooney als Wahlberg. Daarnaast irriteert Ice Cube een keertje niet, wat voor zijn doen al heel bijzonder is.

Een sterke mix van actie, humor en een kritische blik op de golfoorlog en mede daarom een bijzondere kijkervaring.

4,0*

Matige film. De nadruk in deze film ligt op de humor en de actie. De humor is er te weinig en de actiesscenes zien er af en toe wat knullig uit. Verre van een topper dus!

2,0*

Onderhoudend, maar daar is een van de grootste pluspunten gelijk al mee genoemd, want echt goed is het allemaal niet.

Het is een bekend verhaal in een nieuw jasje, maar voegt eigenlijk weinig toe t.o.v. de oudere films. Anderson is een regisseur die van veel actie houdt en dat is hier wel te zien. Dat is ook het pluspunt van de film en houdt alles nog enigszins overeind.

Qua personages, dialogen en humor is de film echter behoorlijk ondermaats. Geen een musketier is echt overtuigend en het gaat de vier mannen met alles echt veels te gemakkelijk af, waardoor er ook nooit sprake is van enige spanning.

Visueel is het redelijk. Sommige zaken zagen er goed uit, zoals de schepen in de lucht, maar op andere momenten is de CGI beduidend minder.

Gelukkig is het tempo hoog en zit het qua actie wel aardig goed, waardoor de film toch makkelijk wegkijkt. Maar echt goed wordt het nooit en ik zal ook niet snel fan van de musketiers worden vrees ik.

2,0*

Three to Tango is een matige romantische komedie, met af en toe een aardige grap, maar echt heel leuk wil het allemaal toch niet worden.

Daarnaast is het allemaal erg voorspelbaar. Matthew Perry doet zijn rol van Chandler uit Friends nog eens even dunnetjes over. Neve Campbell heeft ook wel eens beter gespeeld en is hier vaker niet, dan wel leuk. Voor de rest is er weinig wat het vermelden waard is.

2,0*

Don't you "In a minute, Momma" me! Get off your fat little ass or I'll break it for you! I want two soft boiled eggs, white toast, and some of that grape jelly god damn it! And don't burn the toast!

Het idee is best aardig, om van het concept van Strangers on a Train een komedie te maken, maar de uitwerking is niet bijzonder grappig.

Billy Crystal doet het nog niet zo slecht en zorgt af en toe voor wat leuke momentjes. Tegenspeler Danny DeVito is toch een stuk minder op dreef en zijn pogingen tot humor zijn veelal flauw en niet leuk. En zo is het ook met de rest van de film gesteld. De meeste humor is flauw en niet zo leuk en scherp als gehoopt. De moeder is natuurlijk wel een rol op zich en haar grofgebekte uitspraken, zorgen gelukkig nog wel af en toe voor een glimlach. Zeldzaam lelijk is ze ook en dat het een verschrikking is om met haar in hetzelfde huis te wonen, speelt ze zeer overtuigend.

Al met al toch redelijk tegenvallend. De moeder steelt de show, maar verder had ik constant het idee dat er veel meer uit te halen viel. Het aantal echte lachmomenten is namelijk gemakkelijk op een hand te tellen.

2,0*

De vierde officiële Bondfilm uit de reeks, maar wel de minste en dat valt extra op, omdat hiervoor het erg goede Goldfinger gemaakt is.

Met deze Bond keert ook regisseur Terence Young weer terug, die de eerste twee Bondfilms ook al voor zijn rekening nam. Thunderball valt vooral op door de mooie en spectaculaire onderwater scènes, die er alleen al voor zorgen dat deze Bond de moeite van het kijken waard is. Sean Connery is wederom prima op dreef als de charmante en zelfverzekerde geheim agent, die het wederom met de misdaadorganisatie Spectre aan de stok krijgt.

De badguy maakt hier echter maar weinig indruk en ook de Bond girl, in de persoon van Claudine Auger is zeker niet de allersterkste. Verder valt de soundtrack ook wat tegen. Tom Jones is op zich wel een goede zanger, maar het nummer dat hij zingt is niet bijster sterk en blijft ook niet lang hangen. Het verhaal is ook wat rommeliger, al zit er wel wat meer actie in, dat er best goed uitziet. Ook de introductie van nieuwe gadgets komen in Thunderball duidelijk naar voren. Die Jetpack is bijzonder leuk gevonden. Dat soort snufjes zijn altijd wel grappig in deze serie.

Thunderball heeft dus een aantal sterke en een aantal zwakke punten. Het vermaakt zeker en het gehele onderwater gebeuren is toch wel erg goed, waardoor de film uiteindelijk net aan de goede kant van de score blijft staan.

3,0*

Aardige film, die vooral dankzij zijn visuele uitstraling de aandacht vast weet te houden. Qua verhaal is het allemaal niet zo bijzonder, maar de focus op de kleur wit in deze film is af en toe erg fraai gedaan. De film is soms lekker mysterieus en doordat het ook op het eind niet alles weggeeft, weet het dat mystieke vast te houden. Toch mist de film wel een behoorlijke vorm van spanning. Het is soms leuk om te zien wat THX allemaal meemaakt, maar de spanning die hij heeft voelde ik in ieder geval nooit. Maar best leuk om dit een keer gezien te hebben in ieder geval.

3,0*

Eindelijk ook eens Tsai zijn bekendste werk op moviemeter gezien. Van de vorige vier bevielen me er drie vrij goed, maar The Wayward Cloud is helaas weer iets minder.

De subtiele traagheid lijkt hier te zijn verdwenen en plaats te maken voor uitbundige traagheid. Dat klinkt natuurlijk geweldig, maar dat is het niet. Visueel is het meer dan in orde, met als grote pluspunt de kleurrijke muzikale intermezzo's die best leuk waren om te zien.

Buiten dat, viel vooral de humor me tegen en valt het allemaal enigszins in herhaling met die porno scenes. Dat werd op het laatst nog vrij vervelend. Het is allemaal niet heel slecht en er zitten een paar mooie momenten in, maar het is niet genoeg in mijn ogen.

Ik ben trouwens wel benieuwd hoe dat eten in de film heet, dat in het hete water uitzet. Dat zag er erg lekker uit en heb ik echt nog nooit gezien.

2,5*

Wat een drama dit zeg! En bedoel ik natuurlijk niet het genre van de film. Dit is een van de weinige Seagal films die ik nog nooit gezien had, maar tegelijkertijd ook een van zijn slechtste films. Seagal kan zich in deze film ook niet uitleven met zijn Aikido kunstjes, want er wordt eigenlijk nauwelijks gevochten in de film. Tom Sizemore speelt in feite de hoofdrol, maar zet een matige rol neer en oogt totaal ongeïnspireerd. De film zelf is ook rommelig qua verhaal en ook de montage bij de actie scènes is maar matig, want nooit wordt het fijn in beeld gebracht.

Het enige fijne in deze film is dan nog bad-guy Dennis Hopper, die weliswaar op de automatische piloot acteert, maar zelfs dan nog veruit de beste acteur van de film is. Dat en de tijdsduur zijn de enige pluspunten die ik eigenlijk in de film kan ontdekken.

1,0*

Aardige avonturenfilm van Lang, die zich afspeelt in het verre India, waar het 1001 nachten sfeertje nooit ver weg is. Het deed me ook heel erg aan The Thief of Bagdad denken, die ik recent zag, maar die laatstgenoemde is toch een stukje beter.

Der Tiger von Eschnapur ademt in ieder geval een lekkere sfeer uit. De settings zijn groot en zien er indrukwekkend uit. Het acteerwerk en de personages zijn soms lekker overdreven aangezet, maar dat past wel goed bij dit soort films. Het was wel even wennen om iedereen Duits te horen praten. Dat deed weer even terugdenken aan vroeger, toen ik nog wel eens nagesynchroniseerde films op de Duitse zender keek, wegens gebrek aan beter. Maar ook daar was ik hier vrij snel aan gewend.

Het oogt soms allemaal wat simpel en dan doel ik vooral op de personages en de dialogen, maar ergens heeft het ook wel weer een bepaalde charme. Hoewel ik het nergens groots vind, verveelt het ook geen seconde en gaat het door het degelijke tempo allemaal toch in een redelijke sneltreinvaart voorbij. Aangezien het tweede deel hier vrij naadloos op aansluit, heb ik de planning om die binnen nu en een paar weken ook te gaan zien.

3,0*

Het verhaal over de problemen van het bestaan in een ver Afrikaans land, in dit geval Burkina Faso, worden op een interessante manier door regisseur Idrissa Ouedraogo verteld.

Soms is het best fijn om een cultuur te zien, waarin het moordende tempo nog niet regeert, en waar men het leven neemt, zoals het komt. Tradities en regels zijn belangrijker dan de personen zelf, en gaan ook vaak ten koste hiervan. Centraal staat de onmogelijke liefde tussen Saga en Nogma, een liefde die ook te lijden heeft aan die regels.

Het tempo van Tilai is loom en traag. De regie is niet onaardig, maar in de tweede helft zakt het niveau langzaam iets in. Ik vond het in ieder geval een interessant verhaal dat redelijk goed wordt neergezet, al is het acteerwerk niet altijd even goed.

Tilai is in ieder geval een geslaagde productie en een degelijke Afrikaanse film, die een halfje meer had verdiend, als het niveau van de eerste helft was gecontinueerd. Dat zat er helaas net niet in, maar een voldoende is meer dan verdiend.

3,0*

Wederom een erg mooie film van regisseur Lukas Moodysson na het prima Fucking Amal. Ik wist van tevoren eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten, maar ik moet toegeven dat dit echt een heerlijk filmpje is. Best leuk om te zien hoe deze mensen nu leven in zo’n commune en hoe ze eigenlijk allemaal op hun eigen manier veranderen. De sfeer is erg fijn en de film wisselt drama en komische elementen net zo makkelijk met elkaar af. De dialogen zijn goed en soms zelfs lekker gek, net als de personages. Eigenlijk spelen alle acteurs meer dan goed, waarbij vooral de kinderen erg overtuigend zijn. Elke dag is weer anders in het leven van deze mensen, want wat vandaag goed is, zou morgen zomaar een stuk minder kunnen zijn. Het einde van de film vond ik erg mooi. Echt mooi om te zien hoe eigenlijk iedereen even zijn of haar zorgen vergeet en lekker meevoetbalt op muziek van Abba . Wederom een moment opname, maar wel een hele mooie afsluiter van deze mooie film. Ik ben na deze film toch wel erg geïnteresseerd in de andere films van deze regisseur.

4,0*

Prima film met een zeer goede Samuel L. Jackson en een verrassend goede Matthew McConaughey. Het verhaal zit goed in elkaar en zet je aan het denken. Mooi einde ook!

3,5*

”A decent man doesn't want to kill, but if you're gonna shoot, you shoot to kill.”

Een mooie western weer van Anthony Mann, die toch telkens weer bewijst echt een vakman in dit genre te zijn. Hij slaagt er altijd in om zijn personages iets extra’s en vooral iets sympathieks mee te geven. Daarnaast krijgen ze de nodige diepgang en ook de actie mag niet ontbreken. Deze ingrediënten bevat The Tin Star ook allemaal en wederom zijn ze goed gemixt.

Henry Fonda speelt hier een sterke rol als premiejager. Het natuurlijke overwicht en de rust die hij hier uitstraalt, zorgen automatisch voor een bepaalde manier van gezag. Daarnaast heeft de man zoveel uitstraling, dat een rol als deze hem ook op het lijf geschreven is. Anthony Perkins vond ik in eerste instantie een opvallende keuze voor een rol in een western, maar hij vult de rol van onervaren sheriff prima in. Mann diept het verhaal beetje bij beetje uit en brengt in de tweede helft, de vaart er goed in. Dit soort verhalen hebben als enige manco, dat ze ietwat voorspelbaar zijn, maar hier vind ik dat totaal niet erg.

Er zitten nog een paar mooi geschoten actiescènes in, waarbij ik het vooral mooi vond hoe Fonda op een gegeven momentde twee schurken letterlijk uitrookte. Sowieso is de cinematografie hier dik in orde. Ook het einde vond ik best goed. The Tin Star is in de basis al erg solide, maar wordt door de uitwerking van het verhaal en de invulling van de personages naar behoorlijke hoogten gestuwd.

4,0*

Tini Zabutykh Predkiv is de tweede film die ik van Sergei Parajanov zie en die is een stuk toegankelijker dan Sayat Nova, mede door zijn meer verhalende karakter, al maakt hem dat niet automatisch beter.

Het camerawerk is in ieder geval erg dynamisch en origineel. Neem alleen al het begin, waarbij de camera in een om te hakken boom wordt geplaatst, waarbij wij als kijker van zeer nabij getuige zijn van de val ervan, die ook nog eens noodlottige gevolgen heeft. Verder ziet de omgeving, de woeste en ruige Karpaten, er erg mooi uit.

Maar inhoudelijk is het allemaal iets minder boeiend. Het acteerwerk is theatraal en mede daardoor vond ik het lastig om echt feeling met de personages te krijgen. Op zich wel jammer, want Parajanov is wel een regisseur, die iets moois op het scherm kan toveren. Dat doet hij hier ook, maar het blijft soms wat halfbakken, omdat het acteerwerk niet echt aansluit bij de mooie cinematografie. Overigens was dat huisje wel grappig, dat leek echt sprekend op het huisje uit Sneeuwwitje en de Zeven dwergen, die ik toevallig onlangs ook weer eens zag.

Al met al is het weer een bijzondere kijkervaring, maar net niet helemaal top en qua niveau ongeveer gelijkwaardig aan Sayat Nova.

3,5*

Erg fijne spionagethriller dit.

Het begint gelijk al bij de cast, want wat spelen er veel grote namen mee in deze film, die het allemaal ook nog eens goed doen. Aan de andere kant had ik door de vele namen en rollen aanvankelijk wat moeite om in de film te komen. Het is goed opletten geblazen wie nu precies wie is, maar toen ik dat eenmaal doorhad, ontspon zich een zeer interessante film. Oldman, Strong, Hardy, Hurt en vooral Firth doen het allemaal erg goed.

Daarnaast heeft de film een sterke sfeer. Films die zich in Europa afspelen vind ik op dat gebied vaak al mooie dan de Amerikaanse tegenhangers, omdat de locaties in Europa vaak veel mooier zijn voor dit soort films. Regisseur Alfredson weet hier goed raad mee en schept een sombere grauw sfeer, die erg goed past bij deze film. Ook erg mooi hoe iedereen gefilmd wordt en het wantrouwen richting elkaar dat iedereen uitstraalt, versterkt het paranoïde sfeertje. De muziek is ook erg mooi trouwens, rustig, beetje Fransachtig en goed passend bij de situaties, waardoor de onderhuidse spanning vaak alleen nog maar toeneemt.

Tinker Tailor Soldier Spy is dus een erg boeiende film geworden. Een spionagethriller hoeft niet altijd met veel vaart en actie gebracht te worden, om erg goed te zijn. Het kan natuurlijk wel, maar Afredson bewijst dat je met een sterke regie, fijne sfeerschepping en een handvol topacteurs minstens net zo ver kan komen. Tinker Tailor Soldier Spy is de zoveelste bevestiging van het feit dat 2011 gewoonweg een erg goed filmjaar is.

4,0*

Hoewel Tirez sur le Pianiste zeker niet de allerbeste film is van Truffaut, is het wel een erg vermakelijk werkje geworden.

Dat Truffaut graag iets uitprobeert, was mij na het zien van La Nuit Américaine al duidelijk, waarbij hij het maken van een film op een leuke manier belicht. Tirez sur le Pianiste lijkt op sommige momenten een soort van parodie op de toenmalige gangsterfilms te zijn. Er zitten in ieder geval een aantal erg droogkomische momenten in. Charles Aznavour zet een prima hoofdrol neer als Charlie, de man die graag op de piano speelt in een barretje in Parijs. Naarmate het verhaal vordert komen we meer over hem te weten, waarbij zijn verleden, zijn problemen en zijn liefdesleven duidelijk aan bod komen. Hierbij speelt Marie Dubois een sterke rol, een mooie vrouw die haar rol vlotjes neerzet.

Er gebeurt op een gegeven moment van alles. Er zijn gangsters er wordt gemoord en iedere keer zit Charlie weer achter de piano, waarbij hij het allemaal doet voorkomen alsof er niets gebeurd is en het leven weer rustig verder gaat. Op die manier speelt de piano telkens een belangrijke rol hier. Het deuntje dat Charlie erop speelt is overigens best aanstekelijk. Truffaut vertelt het verhaal niet op rechtlijnige wijze, maar aan de hand van flashbacks. Qua stijl en cameragebruik, gebruikt hij net als Godard jump-cuts, al zijn deze wel iets minder sterk aanwezig.

Het levert uiteindelijk een vermakelijke film op, met veel humor, al is het soms ook wel erg flauw, maar ook het drama wordt redelijk goed uitgewerkt, waarbij het dramatische einde, mij toch wel pakte. Leuk, origineel, een hoog tempo, en een prima voorbeeld van de Franse New Wave cinema van die tijd.

3,5*

Destijds heb ik nooit echt meegedaan aan de Titanic hype. Mensen om mij heen gingen naar de bioscoop en sommigen zelfs wel meer dan één keer. Ik denk dat ik één van de weinigen ben, die Titanic pas jaren later zag. Bevooroordeeld als ik toen was, dacht ik dat het allemaal toch niets zou zijn. Di Caprio en het hele liefdesverhaaltje kon me gestolen worden en het zou allemaal wel, zo’n gezonken boot. Toen ik Titanic uiteindelijk zag, wist ik dat ik fout zat. Het bleek toch wel een behoorlijk meeslepende film te zijn. Ook na de tweede keer jaren later, ben ik nog steeds die mening toegedaan.

Het verhaal van Rose en Jack is bij velen bekend. Di Caprio en Winslet, toen allebei nog jong, doen het heel behoorlijk en hebben een sterke chemie met elkaar. Naast het verzonnen liefdesverhaaltje, valt echter op dat de rest van de film behoorlijk gelijkwaardig is aan het vergaan van het schip. James Cameron is duidelijk een vakman, die weet waar hij mee bezig is en hij slaagt er hier in, om iets te maken, wat ontzettend veel mensen aanspreekt. Het is mooi en gedetailleerd gemaakt en het liefdesverhaaltje werkt gewoon.

Ook de special effects zien er allemaal erg goed uit en de uiteindelijke ondergang van de onzinkbare boot is een geweldig spektakel om te zien. Het is meeslepend, groots gebracht en daarnaast is het gewoon knap dat iets als dit, gewoonweg de volle drie uur dat het duurt, weet te boeien. Het zal nooit mijn favoriete film worden, maar ik moet toegeven, dat het een sterk drama is, met sympathieke hoofdpersonages, mooie effecten en een interessant verhaal.

4,0*

Mijn verwachtingen waren vooraf niet al te hoog, omdat kluchten en alles wat enigszins met toneel te maken heeft, meestal niet helemaal mijn soort humor is. To Be or Not to Be wist mij echter positief te verrassen. Sterker nog, het is gewoon een ontzettend leuke film, vlot geschreven met diverse twists, scherp en het verveelt eigenlijk geen moment.

De film begint gelijk erg goed en scherp en houdt dat niveau gewoon constant vast. Hitler was nog nooit zo leuk. Heil Myself! en trouwens ook best knap dat zulke schrikbarende gebeurtenissen op zo’n vrolijke natuurlijke luchtige wijze verteld worden. Erg grappig ook hoe af en toe flink de spot met de Duitsers gedreven wordt. Het acteerwerk is prima en het tempo van de film is vlot en snel en past precies bij een verhaal als deze. Regisseur Ernst Lubitsch verdient een dikke pluim voor een film als deze, zeker gezien de tijd waarin deze film gemaakt is.

4,0*

Uiterst sfeervolle film, dankzij vooral de mooie locatie aan de Franse Riviera, waar deze film zich grotendeels afspeelt. Cary Grant zet net als in North by Northwest een erg sterke rol neer. Zijn tegenspeelster Grace Kelly is mooi, maar vond ik het in deze film toch net iets minder doen. Ze straalde op de een of andere manier weinig emotie uit.

Het eerste half uur van de film vond ik vrij rommelig en soms leek het even alsof Hitchcock even niet leek te weten waar hij met het verhaal heen moest. Daarna wordt de film gelukkig steeds beter en krijgen we een interessant verhaal te zien, dat uiteindelijk leidt tot een bij vlagen best spannende film, ondanks dat ik op het einde wel wist wie de dief was. . Verder is het jammer dat het romantische gedeelte af en toe de boventoon ging voeren, iets dat in mijn ogen soms ten koste ging van het verhaal en de spanning.

Desalniettemin heb ik mij weer prima geamuseerd met deze vermakelijke en uiterst sfeervolle Hitchcock, die naast eerder genoemde punten ook uiterst fraaie shots van de Riviera bevat. Ik kreeg tijdens de film gewoon zin om er eens heen te rijden!

3,5*

Redelijke film, die inderdaad zoals een aantal hier al aangeeft, qua setting erg aan Casablanca doet denken. Ook speelt Bogart hier de hoofdrol, maar daar houdt het dan qua vergelijking wel mee op.

Bogart speelt een aardige rol en ook Bacall doet het niet onaardig. De sfeer van de film is bij vlagen luchtig en bevat enkele leuke dialogen en dat zorgt ervoor dat de film op zich best lekker wegkijkt. Toch is de film qua verhaal en andere gebeurtennissen nergens echt bijzonder te noemen. Soms vermakelijk en soms ook niet.

3,0*

Mooie film, met een erg mooie en toepasselijke titel, zo zal later blijken. Een Mockingbird is volgens de film een vogel zonder kwaad en dus een onschuldig dier. De neger bleek uiteindelijk ook onschuldig, maar werd toch vermoord.

De film blinkt qua cinematografie ook uit. Zeer mooie zwart-wit beelden worden op fraaie wijze met elkaar afgewisseld, waarbij ook goed gebruik wordt gemaakt van schaduwen. Het deed me op de een of andere manier een klein beetje aan The Night of the Hunter denken, waar dit soort shots ook al zo mooi naar voren komen.

De film heeft een goede opbouw en de vertelstructuur vanuit het meisje werkt ook erg goed. Sowieso leuk om naar de avonturen van de kinderen te kijken, waarna op een gegeven moment plotsklaps de rechtzitting begint. Peck acteert naar behoren, maar heeft vooral een sterke uitstraling. De kinderen acteren overigens wel erg sterk, vooral het meisje. De rechtszaak zelf is voorspelbaar en de argumenten die op tafel komen ook niet altijd even sterk. Gelukkig gaat de film daarna weer ijzersterk verder, met een paar verrassende momenten en een wat mij betreft prima einde.

Kleine 4,0*

Daar waar ik Midnight in Paris tot Woody Allen zijn beste werk vond behoren, daar lijkt To Rome with Love niet veel meer te zijn dan een luchtig niemendalletje. Ondanks dit gegeven, is Allens nieuwste toch wel een aardige wegkijker. Hoogstaand is het allemaal niet, maar het vermaakt in ieder geval wel.

De film heeft in ieder geval een heerlijk sfeertje. Allen weet een aantal mooie plaatjes van een paar zomerachtige dagen in Rome op het beeldscherm te toveren. Allen tovert vier verschillende verhaallijnen uit de hoge hoed, die niet heel veel met elkaar te maken lijken te hebben. Het was leuk om Allen zelf weer eens te zien acteren en hij is zijn komische opmerkingen na al die jaren gelukkig nog niet verloren. Ik vond de verhaallijn rond hem en de operazanger ook het leukste segment. Het verhaaltje van Benigni was redelijk en ook Benigni zelf viel me nog mee, al weet hij ook hier niet te overtuigen. Het Italiaanse echtpaar gaf het geheel een extra Italiaanse bijdrage, maar qua segment is het wel het minste gedeelte. Tenslotte is er nog het verhaal van Paige en Eisenberg, die ik wel leuk vond, ook al zie je dit wel vaker terug in Allen zijn vroegere films. Vooral Eisenberg doet het erg goed en zijn wisselwerking met Alec Baldwin was best leuk.

En zo is dit alles nog best leuk geworden. Qua camerawerk is het goed, maar qua verhaal is het zeker niet Allens beste werk. Toch is zo’n vrolijk zonnig filmpje wel lekker in de dagen dat er buiten sneeuw ligt. Dat het maar weer snel zomer mag worden.

3,0*

To the Wonder is aan de ene kant een typische Malick, maar heeft niet de kracht om mij erin mee te zuigen, die een aantal van zijn andere films wel hebben. Het lijkt aan de ene kant ook wel een beetje op een kleine herhalingsoefening van The Tree of Life, maar is eigenlijk in opzicht net wat minder dan zijn voorganger.

De cinematografie is in ieder geval het grootste pluspunt. In To the Wonder is deze verzorgd, mooi en uiterst verzorgd. De beelden zijn soms echt prachtig en op dat punt is het soms nog best genieten geblazen. Waar ik The tree of Life de eerste keer qua betekenis ook nog niet helemaal kon plaatsen, daar had ik dat ook met deze film. Ja geloof, hoop, liefde en twijfel spelen hier een zeer voorname rol. Maar het verhaal zelf kon me niet altijd even boeien en helaas heeft de beeldenpracht hier soms zijn beperkingen. Qua acteren is het ook vrij wisselend. De enige die een goed niveau haalt, is Rachel McAdams. Affleck en Kurylenko zijn redelijk tot matig en wat Bardem hier aan het doen was ben ik eigenlijk nog steeds niet over uit. In ieder geval is het van alles wat ik van hem zag, wel zijn slechtste rol tot nu toe.

Het maakt To the Wonder nogal wisselend. Aan de ene kant is er een sterke dromerige sfeer met mooie beelden, aan de andere kant zijn er ook stukken die minder boeiend zijn en wordt er niet altijd even goed geacteerd. Het is daardoor wel een twijfelgeval geworden, die ik toch net het voordeel van de twijfel geef. Toch hoop ik dat Malick de volgende keer weer met iets beters komt en er wat meer de tijd voor neemt. Want als hij dat doet, kan hij met zeer mooie dingen komen, zo heeft hij in het verleden inmiddels reeds bewezen.

3,0*

Aardige film, met een onderwerp dat niet iedereen zal aanspreken, want Jehova’s getuigen zijn niet zo heel populair. Op zich wel begrijpelijk aangezien veel mensen er niet op zitten te wachten om overtuigd te worden van iemand anders zijn of haar geloof. Ik heb er zelf ook niets mee, maar toevallig hebben wij vrienden die wel Jehova’s zijn en daardoor ben ik wel redelijk op de hoogte van dit onderwerp.

Net als bij het Christelijke geloof heb je ook hier diverse gradaties en de Jehova’s in To Verdener zijn wel duidelijk van de zwaarste soort. Men doet het voorkomen alsof ze geen opleidingen volgen, maar er zijn bijvoorbeeld zat Jehova’s die dokter, advocaat zijn of een hoge opleiding hebben afgerond. Los daarvan probeert Oplev wel alle aspecten van het geloof te belichten. Persoonlijk vind ik het helemaal niets. Je offert je als het ware op voor iets waarvan je niet zeker weet dat het er is en de geloofsgemeenschap zelf is duidelijk belangrijker dan bijvoorbeeld je broer of zus.

Rosalinde Mynster doet het redelijk als hoofdrolspeelster Sara, maar mist op de dramatische momenten de echte overtuiging. De rest van de cast is in orde. Verder loopt het verhaaltje wel enigszins voorspelbaar, maar is desondanks onderhoudend en de kille soms wat naargeestige sfeer die er rondhangt, geeft het geheel wel iets extra’s. Zeker niet slecht en best interessant voor de mensen, die eens een kijkje willen nemen in de wereld van de zwaardere Jehova’s.

3,0*