Opinions

Het kan wel 20 jaar geleden zijn dat ik E.T. destijds gezien heb en ik weet nog wel dat het mij destijds allemaal niet zoveel deed. Een film als Willow was ik destijds bijvoorbeeld veel meer van onder de indruk en die vind ik nog steeds leuk. Gisteravond was de tweede keer dat ik E.T. zag en ik kon mij er nauwelijks meer wat van herinneren. Qua emoties deed de film mij vrij weinig, al is het wel een goed opgebouwde film. De film heeft zijn mindere wat langdradige momenten, maar daarnaast ook een aantal sfeervolle en sterke momenten. Zo is het fietsen in de lucht voor de maan een erg mooie en unieke scène. Ook de achtervolging op de crossfietsen is vermakelijk om te zien.

Verder snap ik best dat dit voor veel (jongere) mensen een ontroerende film is. Voor mij is dat niet het geval, maar ondanks dat gegeven heb ik me er zeker wel mee vermaakt. Ook leuk om weer eens een film te zien waar rubber gebruikt wordt en niet de soms erg lelijk CGI van tegenwoordig. Spielberg heeft echter zeker betere films gemaakt.

3,0*

Jammer dat deze film zichzelf zo serieus neemt, dan had het allemaal misschien nog wat kunnen worden. De film is echter zo clichématig en ongeloofwaardig dat spanning eigenlijk ver te zoeken is. Het tempo van de film is hoog en door de vele actie is het allemaal nog redelijk onderhoudend. De effecten in de film zien er trouwens sowieso wel goed uit en LaBeouf doet het niet onaardig, maar dat kan niet voorkomen dat het allemaal niet echt boeit en uiteindelijk een film oplevert, die ik morgen alweer vergeten zal zijn!

2,0*

Hele aardige documentaire, met de fijne vertelstem van Patrick Stewart. Ondanks dit gegeven hoeft de man soms zelfs niets te zeggen wat mij betreft, want de schitterende beelden van het zeer fraaie camerawerk spreken voor zich. Vooral de beelden van de voorbijtrekkende camera, die haast op een wolk lijkt te zitten en zo bijvoorbeeld een kudde dieren filmt is echt mooi. de beelden zijn ook de kracht van deze documentaire, want nergens zien we qua dieren eigenlijk iets wat men nog nooit heeft gezien, als was dat zeldzame luipaard wel bijzonder. Helaas wordt het na verloop van tijd soms een beetje eentonig.

3,5*

Toch wel een verrassend sterke film dit moet ik zeggen. Mijn eerste kennismaking met James Dean en die smaakt absoluut naar meer. Hij acteert erg sterk in deze film, waar eigenlijk de hele cast wel overtuigd. De film bevat naast een aardig verhaal ook de nodige diepgang, wat ervoor zorgde dat ik me aardig in deze film kon inleven. Ik zat op een gegeven moment echt te hopen dat Cal eindelijk eens wat medeleven van zijn vader zou krijgen. De middenfase van de film is iets minder, maar het begin en einde zijn ijzersterk. Ik wil zeker nog wel meer films zien van James Dean.

4,0*

Aardige film van Cronenberg, die met deze film een mooie Oosterse sfeer neer zet dat is een ding dat zeker is. De aankleding en inrichting, zoals bijvoorbeeld in het Russische restaurant zijn echt mooi gedaan. De sfeer is lekker grimmig en de actie is af en toe lekker grof en duidelijk in beeld gebracht.

De acteurs doen het zeker niet slecht, al hangt Naomi Watts er in deze film helaas maar wat bij. Mortensen overtuigd in ieder geval, maar vooral Mueller is overtuigend als maffialeider. De beruchte scène in de sauna, is trouwens erg goed. De film is soms spannend, maar bij vlagen best voorspelbaar. Het is verder een bovengemiddelde film, maar zeker geen topper. Desondanks heb ik me prima vermaakt.

3,5*

Best een leuke film dit.

Het leukste aan de film zijn vooral de clichés omtrent roddelen, geruchten e.d., die deze film soms lekker overduidelijk en op een ietwat sarcastische manier uitvergroot. Het is toevallig de derde keer deze week dat ik Emma Stone in een film zie en voor de derde keer overtuigt ze.

De humor is wel leuk, soms flauw, maar gedurende de gehele film goed te doen. Het had soms iets scherper gemogen en sommige karakters waren net iets teveel een typetje, maar echt aan storen kon ik me daar ook niet. Easy A kijkt uiteindelijk lekker weg en is goed genoeg voor anderhalf uur vermaak.

3,0*

Naar aanleiding van het overlijden van Dennis Hopper heb ik deze film ook maar eens bekeken. Het nummer Born to be Wild is onherroepelijk met deze film verbonden en de scène waarin dit nummer wordt gespeeld is ook wel erg mooi om te zien. De film zelf is dat niet altijd. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar gelukkig wordt dat goed gecompenseerd door de sterke sfeer die de film uitstraalt en het puike acteerwerk van vooral (een erg jonge) Jack Nicholson.

Verder is het een typische road-movie, waarin de hoofdrolspelers in ieder geval genoeg meemaken, er af en toe best mooie plaatjes voorbijkomen en het einde van de film voor de hoofdrolspelers keihard inslaat. Ik kan het einde in ieder geval wel waarderen. De hele film zelf vind ik minder speciaal en op sommige momenten ook wat minder boeiend, maar ik kan best begrijpen dat dit voor sommige mensen een zeer genietbare film is.

3,0*

Redelijke film, die vooral in het eerste uur behoorlijk sfeervol is.

Het script heeft verder weinig verrassends of nieuws te bieden, maar dat hoeft niet altijd erg te zijn. De opbouw is rustig en het tempo niet al te hoog, maar de suggestieve spanning wordt in ieder geval behoorlijk geschept, iets wat altijd wel fijn is.

Bradford doet het ook niet slecht. Hij speelt rustig, en reageert vooral ook nooit te overdreven, iets wat het allemaal net wat echter maakt. Toch zakt het niveau het laatste half uur behoorlijk in. De suggestieve spanning verdwijnt en het wordt allemaal vrij voorspelbaar en niet allemaal even logisch meer.

Jammer ook dat het einde vrij zwak en braaf is. Een wat scherper einde was zeker op zijn plaats geweest. Het begon allemaal best sterk, maar langzaam liep het niveau af. Er had achteraf gezien zeker meer in gezeten. Het is echter niet anders.

2,5*

Met het zien van L’Eclisse heb ik dan Antonioni’s trilogie voltooid. Een mooie trilogie moet ik zeggen, waarbij deze film iets beter is dan L’Aventura en iets minder dan La Notte, maar de verschillen zijn niet heel groot.

L’Eclisse draait vooral om personages, want veel verhaal zit er in eerste instantie niet in, wat op zich totaal niet erg is. Monica Vitti speelt de vertaalster Vittoria, die geen geluk heeft in de liefde. Dit straalt ze ook vol overtuiging uit in de film. Alain Delon is haar tegenspeler, een effectenhandelaar op de beurs, die een druk maar liefdeloos leven leidt.

De manier waarop Delon wordt neergezet is best goed. Er wordt stil gestaan bij zijn drukke leven en ik heb nog nooit iemand zo vaak het woordje pronto horen zeggen als Delon in deze film, als hij weer eens een zakelijk telefoontje aanneemt.

Vitti en Delon hebben overigens maar weinig chemie met elkaar. Normaal gesproken vind ik dat een minpunt, maar hier lijkt het erop dat dit precies Antonioni’s bedoeling was. Hun leven was al redelijk liefdeloos en ze lijken beiden niet de wil en overtuiging te hebben om met elkaar verder te gaan. Een punt wat goed naar voren komt aan het einde van de film, waarbij Antonioni afsluit met mooie beelden, waarvan Delon en Vitti echter geen deel meer uitmaken. Erg mooi gedaan moet ik zeggen.

Sowieso is het niveau van de film verder hoog. Prima acteerwerk, boeiende personages en een fijne cinematografie, zoals Antonioni dat eigenlijk altijd wel heeft.

4,0*

Bela Lugosi!

Erg leuke film toch wel van Tim Burton, die wederom Johnny Depp gebruikt voor de hoofdrol in een film van hem. Depp doet het prima als de altijd optimistische regisseur Ed Wood. Leuke, aparte man, van wie ik toch maar eens een film moet gaan zie, want ik ben nu toch wel een beetje benieuwd geworden. De ster van deze film is echter Bela Lugosi, geweldig neergezet door Martin Landau. Wat een uitstraling heeft die man. Verder is de sfeer ook weer prima, iets wat je wel aan Burton toe kunt vertrouwen. Enige jammere van de film is, dat de film op sommige momenten toch wel wat inzakt, wat wel jammer is want anders was een nog hogere score niet uitgesloten geweest. Nu blijft de film echter steken op een ruime voldoende.

3,5*

Erg sterke en realistische horrorfilm dit. De eerste vijfentwintig minuten van de film hebben een redelijk standaard opbouw, maar daarna wordt de sfeer steeds rauwer en grimmiger.

Eerst dacht ik het zal allemaal wel loslopen, maar dat gebeurde niet en in feite ging de film op elk moment steeds weer een stapje verder. De spanning loopt op een gegeven moment zeer hoog op, ook voor mij gelukkig en het hele kat en muis spel wordt op een boeiende manier weergegeven, waarbij zo'n setting in de bossen altijd een extra sfeertje geeft.

Het acteerwerk is ook verrassend sterk voor een horror, waarbij vooral O'Connoll en lerares Reilly er duidelijk bovenuit springen. Daarnaast is de boodschap van de film ook nog eens sterk en actueel, want door de drukke maatschappij wordt er tegenwoordig bij veel gezinnen minder aandacht en opvoeding dus aan de kinderen besteed, met alle gevolgen van dien. Verder is het einde trouwens ook erg sterk!

dikke 4,0*

Dat is precies hetgene wat ik ook dacht toen ik op een gegeven moment midden in de film zat. Beetje bij beetje ontdek je samen met de hoofdrolspeler meer, tot de film uiteindelijk afgelopen is en het spel uitgespeeld is.

Verder is het zeker geen slechte film. Vooral het eerste gedeelte is erg sfeervol weergegeven en geeft je soms ook een claustrofobisch gevoel. Ook de soms mysterieuze wezens droegen daar allemaal sterk aan bij.

Helaas wordt de film in het tweede gedeelte toch wat minder. Het verhaal wordt wat duidelijker en langzaam maar zeker verdwijnt toch die sterke beklemmende sfeer, waardoor alles toch een stuk minder overkomt.

Desondanks is het gewoon een knappe film, zeker gezien het budget en heeft de film zeker in het eerste gedeelte een paar erg sterke scenes. Jammer van het tweede gedeelte, anders had er zeker minimaal een halfje meer in gezeten.

3,0*

Je kunt veel zeggen over Gibson, maar voor dit soort filmpjes is hij uitermate geschikt. Het is verder niets nieuws onder de zon, een wraakfilmpje met een op zich voorspelbaar verloop, maar desondanks is het allemaal erg vermakelijk. Vooral ook door Gibson dus, die zijn rol overtuigend neerzet, niet de man is om lang bij de pakken neer te zitten, maar eentje die probeert om de moord op zijn dochter op te lossen. De actie is vermakelijk en de film houdt de vaart er aardig in. Verder is het geen film die lang zal blijven hangen, daarvoor gebeurt en te weinig memorabels en is het allemaal te simpel. Toch gaan dit soort films er op sommige momenten best in bij mij en afgelopen weekend had ik dus zo'n moment. Dan rest me nog te zeggen dat Gibson wel een oude kop heeft gekregen, maar zichprima staande houdt in deze film.

3,0*

Vermakelijk sciencefictionspektakel, die gretig gebruik maakt van het concept van Groundhog Day.

Aan de ene kant leuk, aan de andere kant soms wat vervelend. De film valt hierdoor logischerwijs wat in herhaling en het haalt een gedeelte van de spanning weg. Edge of Tomorrow kent gelukkig wel prima actie, die goed in beeld wordt gebracht en ook de setting en designs zijn zeker de moeite waard.

Tom Cruise mag dan al 52 zijn, maar de tijd lijkt geen vat op hem te krijgen. Een rol als deze kan hij nog prima aan. Wel is zijn samenspel met Emily Blunt niet al te sterk. Positief is trouwens ook, dat men de boel af en toe van de nodige humor weet te voorzien, waardoor er af en toe ook wat te lachen valt. Het tempo blijft hoog en het herhalende wordt gelukkig wel op een dermate afwisselende manier gebracht, dat het nooit storend wordt.

Hoogstaand is het nooit, maar slecht gelukkig ook niet. Een nette voldoende is hetgeen dat resteert van mijn kant.

3,0*

Vermakelijke film, met een redelijk verhaal en een Hopkins en een Baldwin die aardig op dreef zijn in deze film. De film bevat af en toe mooie beelden van de natuur en geeft ook een interessante weergave van de strijd tussen mens en natuur. Deze strijd komt op een gegeven op een hoogte punt als Hopkins en Baldwin oog in oog komen te staan met een woeste beer. Erg sterke scene en wat mij betreft ook het hoogtepunt van de film. De film bevat soms wat toevallig en ongeloofwaardigheden, maar wist mijn aandacht tot het eind toe wel vast te houden.

3,0*

Matige film. Edison bevat geen bijster origineel verhaal, omdat het qua verhaal een heel klein beetje doet denken aan LA Confidential, maar hierbij zeker geen moment in de buurt komt. Ondanks dat gegeven is Edison nog best aardig om naar te kijken. Justin Timberlake doet het niet slecht, net als LL Cool J. Het zijn vooral de ervaren acteurs die tegnvallen. Freeman overtuigd al helemaal niet, terwijl zelfs Spacey lichtelijk tegenvalt en dat terwijl ik hem bijna altijd wel goed vind acteren. Verder ontbeert de film de nodige spanning, is op sommige momenten wat ongeloofwaardig en is e.e.a. qua afloop wel voorspelbaar. De zangers doen het dus niet slecht, maar de rest van de film is ronduit teleurstellend!

2,0*

Leuke komedie, die een beetje slecht getimed was, omdat deze zowat gelijktijdig met The Truman Show uitkwam, al zijn de films wel behoorlijk verschillend van elkaar.

Maar qua film past het goed bij die tijd, omdat het hele Big Brother gebeuren eind jaren negentig ook pas echt goed los kwam. Matthew McConaughey zet een prima rol neer als Ed, die steeds meer moeite krijgt met de dagelijkse camera om hem heen. Het verhaal is leuk en niet onaardig uitgewerkt. Naast McConaughey speelt vooral Woody Harrelson een erg leuke rol.

De film geeft uiteindelijk een goed beeld van hoe sommige mensen nu feitelijk in elkaar zitten. Zeker geen slechte film.

3,0*

Al na 5 minuten kun je zien dat dit een film is van Tim Burton, want wat een mooie haast sprookjesachtige wereld en sfeer weet hij ons weer voor te schotelen. Ook het verhaal is vrij uniek. Depp zet een uitstekende rol neer en laat zien toen al een acteertalent te zijn. Helaas vallen de overige acteurs wat tegen en zijn vooral de buurvrouwen met hun vaak overdreven recties soms nogal irritant. Ook het liefdesverhaaltje dat erin verwerkt zit vond ik nogal gemaakt en zwak overkomen. Het einde was dan wel weer sterk. Hele ruime voldoende voor deze film.

3,5*

Matige film van eigen bodem.

Ik ben niet bekend met het boek, maar deze film is niet geweldig. Het begin is redelijk, maar vooral de introductie van de diverse personages is rommelig en zorgde in onze huize voor enige verwarring. Bracha van Doesburgh en Tom Hoffman spelen degelijke rollen, maar de rest van de cast is niet veel soeps.

De film is wel redelijk sfeervol, ziet er qua cinematografie aardig verzorgd uit, maar schiet in het matige tweede gedeelte toch behoorlijk tekort. Het verhaal wordt op een gegeven moment nogal vergezocht. en ietwat ongeloofwaardig. De grootste storende factor is echter het gebrek aan fatsoenlijke dialogen. Het komt er soms wel hakkelend uit bij sommige mensen en de gesprekkken lopen daardoor ook niet altijd even vloeiend.

Verder mist de film spanning en dat is toch wel een cruciale factor voor een thriller. Ja de eetclub is misschien nog wel meer een soort van soap, met al dat soort van acteurs, dan een echte thriller en eigenlijk is daarmee alles al gezegd.

1,5*

Tjonge jonge wat een film zeg! Regisseuse Susanne Bier heeft mij met deze Deense film enorm weten te raken zeg. Ik heb zelden een film gezien, die mij zoveel emotie op deed wekken aan het einde, als bij deze film.

Het acteerwerk van zowel Mads Mikkelsen als Rolf Lassgård is fenomenaal te noemen. De rest van de cast levert trouwens ook prima werk af. Ook de dilemma’s waarin de mensen zich in deze film voor geplaatst zien zijn vaak moeilijk en de gevolgen van de keuzes leveren een aantal zeer indrukwekkende en zwaar emotionele scènes op, zonder dat het er ook weer te dik op ligt.

Het camerawerk is apart, met vaak korte shots van de mensen waar erg op ingezoomd wordt, zodat de emoties van degenen zeer duidelijk naar voren komen. Deze manier van filmen is niet voor elke film even prettig, maar hier werkt het en wordt de film juist sterker, ook omdat het sterke acteerwerk op deze manier nog duidelijker naar voren komt.

De film is op een geven moment misschien enigszins voorspelbaar, maar dat maakt de film zeker niet minder genietbaar. Indrukwekkend drama dus, met een einde waar je stil van wordt. Ik ben na deze film zeker benieuwd naar andere films van Susanne Bier. De film krijgt van mij de maximale score en komt ook nieuw binnen in mijn top 10, al moet ik nog even nadenken over de plek.

5,0*

Mijn derde film van Fassbinder en deze viel niet tegen.

Dat komt allereerst door Hanna Schygulla, die een erg sterke rol neerzet als Maria Braun. Ze is een vechtster en iemand die het moeilijk heeft om contacten goed te onderhouden, waardoor ze nogal vervreemd van veel mensen. Desondanks had ik de gehele speelduur een bepaalde sympathie voor haar. Sterke uitstraling heeft ze trouwens ook. Ze is zowel zielig als bewonderenswaardig tegelijk. Twee opvallende tegenstrijdige kenmerken, die haar personage juist zo bijzonder maken.

De cinematografie is erg mooi en de sfeer is sterk. Vooral de geluiden komen op bepaalde momenten sterk naar voren en zijn ook erg belangrijk. Het verhaal zelf is niet altijd even sterk, maar dankzij Maria Braun blijft het toch meestal wel boeiend. De rest van de personages staat ook slechts in dienst van Maria. Het einde vond ik dan wel weer erg sterk. Het geluid waarbij je hoort dat de wk-finale van 1954 opstaat, is al erg mooi. De dood van Maria, sloeg daarnaast letterlijk en figuurlijk hard in, en zorgt dat die laatste minuten zowel vrolijk als triest tegelijk zijn. Erg mooi gedaan moet ik zeggen.

Goede film dus, waar misschien ook nog wel een klein beetje rek in zit.

3,5* ruim

Verrassend goede film nog. Ik had vooraf weinig verwachtingen, maar moet zeggen dat ik me best vermaakt heb met deze film. Paul Walker is een aardig acteur aan het worden en laat dat hier ook zien. Het verhaal is verder natuurlijk erg voorspelbaar, maar de prachtige beelden van de zuidpool en de boeiende ontwikkeling in de groep honden zorgden ervoor dat de film geenszins verveeld.
Wat een raar beest is zo'n zeeluipaard trouwens . leuk vermaak voor het hele gezin.

3,5*

Behoorlijk over the top filmpje, waarin de spinnen op een gegeven moment wel erg overdreven vormen aannemen.

Op zich niks mis mee, want de film wil de jaren vijftig films een soort van ode toen toebrengen en probeert net zoiets te creëren, alleen lukt het niet helemaal. Dat de film een horror komedie wil zijn is leuk, maar van enige vorm van spanning blijft in deze film vrij weinig over, daarvoor is het allemaal op een gegeven moment te overdreven.

Qua komedie houdt de film ook niet over. Arquette is een matig acteur en de grappen zijn vaak flauw, hoewel gezegd moet worden dat er ook nog wel een paar geslaagde tussen zitten. Waar de film gelukkig nog wel in slaagt is een fijne sfeer te creëren, door de fijne soundtrack.

Een aantal goede zaken en een aantal slechte zaken zorgen er echter voor dat deze film uiteindelijk duidelijk middelmaat is en daar is de score dan ook naar.

2,5*

Een prima film dit, die ook uitstekend past in het oeuvre van Luis Buñuel.

El is in de eerste plaats een drama, maar wel eentje waar de kenmerkende zwarte humor, die Buñuel vaker gebruikt, regelmatig voorbij komt. Het hoofdpersonage Francisco, die overigens prima wordt gespeeld door Arturo de Córdova, heeft last van obsessief gedrag richting zijn geliefde. Buñuel laat hier een voorbeeld zien van een op het oog ideaal liefdeskoppel, dat uiteindelijk te onder gaat door het obsessieve gedrag van de man. Een interessant uitgangspunt, waarbij de film juist de omgekeerde weg volgt, ten opzichte van diverse romantische komedies, waar het paar op het einde vaak voor elkaar gemaakt lijkt.

Hoewel El tamelijk rechtlijnig is, weet Buñuel er toch een aantal absurdistische en surrealistische scenes in te verweven. Af en toe lijkt het dan ook alsof El een soort van parodie is op de romantische komedies. Het is overigens wel een erg leuke parodie, dat moet gezegd worden. Het gedrag van Francisco leidt uiteindelijk tot een behoorlijk spetterende finale, waarin Buñuel deze film op een stijlvolle en mooie manier weet te eindigen. Ook Buñuels gebruikelijke thema’s rondom de kerk en familie waarden, komen in El weer aan bod. Ik heb me erg vermaakt en kan dit soort films altijd wel waarderen.

4,0*

Een erg vermakelijke western, die hier en daar wel aan Rio Bravo doet denken, maar die op sommige punten gelukkig toch heel anders is.

Wat Howard Hawks hier goed doet is een lekkere sfeer creëren. Dat begint gelijk al bij de leuke opening en die sfeer blijft er tot het einde toe in zitten. Ondanks dat er hier en daar wel wat grimmige momenten in zitten, is de sfeer grotendeels vrij luchtig. De introductie van de hoofdpersonages zijn leuk en vooral de manier waarop het personage van Caan zijn intrede doet is uiterst vermakelijk. John Wayne is degelijk, maar speelt vooral zijn vertrouwde rol, zoals hij dat zo vaak doet. Het is Robert Mitchum, die hier bij vlagen toch de show steelt. Ik moest toch best een paar lachen, als hij weer zat te mopperen en te tieren omdat hij zo last van zijn maag had.

In het tweede gedeelte komt de vaart er pas echt lekker in en zitten er ook nog wat leuke shoot-outs in. Het mist in mijn eigen wel net die echte top momenten om een hele goede western te zijn, maar los daarvan is het continu vermakelijk, verveelt het geen seconde en zijn het hier duidelijk de leuke personages die film maken. Rio Bravo heb ik overigens een beetje hetzelfde gevoel bij en als is ze dan toch moet vergelijken, zit er qua niveau dan ook nauwelijks verschil tussen. Het positieve aan El Dorado is, dat het in ieder geval eigen aanvoelt en niet als een herhaling van.

Hawks heeft dit genre duidelijk goed in de vingers, zo bewijst hij hier maar weer eens, al blijf ik Red River overigens wel zijn beste western vinden.

3,5*

Aardig filmpje met een sfeertje dat meer aan de jaren tachtig dan aan de jaren negentig doet denken. Zou het door Broderick komen?

Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking is wel leuk, al zakt de film soms ook in.

Reese Witherspoon is erg goed en speelt hier echt een ongelofelijke bitch. Broderick is ook niet slecht, maar Chris Klein speelt wel erg ondermaats. Dat is ook zo'n typische acteur die alleen maar geschikt is voor komedies en zelfs daarin nooit weet te overtuigen.

De film blijft tot het einde toe redelijk luchtig, maar mist de scherpte om echt goed te worden. Maar ik heb me er op zich wel goed mee vermaakt. Voldoende dus.

3,0*

Een filmpje over elektriciteit, zo kun je dit allemaal kort samenvatten.

Laat ik het maar gelijk zeggen. Ik ben nooit een punker geweest en zal het hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer worden. En punkmuziek is toch wel een van de voornaamste elementen waar deze film om draait. En die muziek is nu niet bepaald mooi en een regelmatig terugkerend item in deze film.

Gelukkig zitten er ook zeker positieve elementen in deze film. De twee hoofdrolspeler zijn beiden maf op hun eigen wijze, want soms wel leuk is om te zien. Daarnaast zitten er best wat originele ideeën en vondsten in deze film en is het visueel ook best aardig. Die momenten duren helaas nooit lang, waardoor de film tussendoor soms wel wat wegzakt. Gelukkig is het eindgevecht dan wel weer leuk en voor je het weet is de film dan alweer afgelopen.

Al met al is het net niet boeiend genoeg voor een voldoende, maar ook weer niet zo slecht dat ik me enorm verveeld heb.

2,5*

Erg tegenvallende film van Van Sant. Van Sant heeft gepoogd een soort van docu-film te maken over leerlingen van een Amerikaanse highschool op een "gewone" schooldag, dat anders dan "gewoon" eindigt. In deze film worden diverse relatief onbelangrijke ontmoetingen en gebeurtenissen in en rond de school in beeld gebracht. Dit wordt vaak ook nog eens herhaald vanuit verschillende camerapunten en andere personages. Best leuk verzonnen, maar voor mij werkte het gewoon niet op die manier. De leerlingen die gevolgd worden krijgen niet of nauwelijks diepgang en doordat sommige shots, die toch al weinig interessant zijn ook nog eens twee keer herhaald worden, wordt het hele gebeuren wel een heel saai en oninteressant gegeven.
Op het einde gebeurt dan het incident waar eigenlijk de hele film naar toe gespeeld wordt , maar door alle oninteressante personages met nauwelijks diepgang deed het mij helemaal niets. Als geheel vond ik het allemaal maar knap waardeloos, op een paar aardige shots na. Nee geef mij dan maar een film als Bang Bang you'[re Dead over hetzelfde onderwerp, veel indrukwekkender en met veel meer overtuiging neergezet.

1,0*

Hele aardige film van David Lynch. Ik had vooraf een vrij "moeilijke" film verwacht, maar deze film is vrij toegankelijk voor iedereen. Het verhaal is natuurlijk in en in triest. Lynch laat de film ouder lijken door de film geheel zwart wit te maken, iets wat de film in mijn ogen een authentieker karakter meegeeft.

Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is uitstekend. Zowel Hopkins als Hurt spelen uitstekend, al is Hurt natuurlijk nauwelijks te herkennen hier. Ook de muziek en de bijtijds erg grauwe sfeer zijn best aardig. Toch mist de film in mijn ogen iets om een echte topper te zijn. op de een of andere manier pakte de film mij niet, hoewel ik niet echt kan verklaren waarom. Daarentegen vond ik het einde van deze film juist wel aardig.

3,5*

Laat Pinkaew maar lekker in Thailand blijven.

Na drie fijne Thaise actiefilms waagt Pinkaew zich eens aan iets anders. Natuurlijk is ook dit een actiefilm, maar i.p.v. gevechten, ligt de nadruk in deze film meer op het schieten. Hoewel het kleurgebruik en belichting en de sfeer allemaal nog best redelijk zijn, schort er een hoop aan de film.

Hounsou doet het redelijk, maar heeft verder maar weinig uitstraling. Kevin Bacon is echt dramatisch slecht met zijn gemaakte Britse accent. Daarnaast is het verhaaltje vrij slap en onzinnig en boeit het eigenlijk vrij weinig. Ook de dialogen zijn soms haast lachwekkend. Nu is het qua verhaal toch niet zo sterk, maar de actie laat in deze film soms ook te wensen over. Soms is het nog wat maar meestal echter niet.

Pinkaew heeft het in ieder geval geprobeert, maar moet gauw weer gaan doen waar hij goed in is en daar is hij al weer volop mee bezig zo schijnt. Jaa mag binnenkort weer lekker tekeer gaan in Tom Yum Goong 2 en daar heb ik wel alle vertrouwen in, ondanks deze uitglijder van Pinkaew.

1,5*