Opinions

Wilhelm Reich is een man, waar ik tot aan het zien van deze film nog nooit van gehoord had. Ik moet zeggen dat zijn ideeën en therapiën over het menselijk lichaam op zich wel interessant zijn.

W.R. - Misterije Organizma lijkt een beetje een mengelmoesje te zijn van zijn ideeën, een aanklacht tegen het fascisme en nog even laten zien dat we de seksuele revolutie goed hebben verwerkt. Ik moet zeggen dat ik het in het begin nog wel aardig vond, maar dat er daarna toch steeds meer oninteressante zaken inslopen.

Het springt allemaal teveel van de hak op de tak en de samnehang tussen Stalin en de blote mensen lijkt me ook even te ontgaan. Als je van cult houdt zou dit best weleens iets voor je kunnen zijn. Soms vind ik het leuk en soms is het niet zo heel veel. Helaas valt dit voor mij onder die laatste noemer.

2,0*

Goede film, dat zeker. Films uit de Oosterse wereld, die in het westen goed ontvangen worden hebben vaak een politieke boodschap te vertellen. Bij Wadjda is dat ook het geval.

Dat vrouwen onderdrukt worden in Saoedi-Arabië zal voor velen wel bekend zijn. Voor wie hier niet bekend mee is, is Wadjda sowieso al een interessante film om meer over het onderwerp te weten te komen. Het is allemaal vrij eenvoudig van opzet, ietwat voorspelbaar, maar de invulling is goed. Ik heb geen idee hoeveel acteerervaring de acteurs hebben, maar er wordt gewoon goed geacteerd. Daarnaast wordt er op subtiele wijze telkens getoond dat de vrouw achtergesteld wordt ten opzichte van de man, waardoor ik ook al vrij gemakkelijk sympathie kreeg voor de vrouwen in de film.

Het kijkt allemaal vrij gemakkelijk weg, heeft de nodige bravoure en dat de regie in handen is van een vrouw, maakt het zowaar nog wat sterker. Ze heeft trouwens haar doel wel een beetje bereikt, want enige tijd na het uitkomen van deze film is het in Saoedi-Arabië weer toegestaan voor vrouwen om te fietsen. Dat is toch wel mooi.

3,5*

Een degelijke Kurosawa, die niet zo heel bekend is, maar zeker nog wel de moeite.

Kurosawa kan hier misschien wat minder zijn regisseurstempel op drukken, want op dat gebied vond ik het niet heel bijzonder. Het zijn echter de acteurs, die dit toch nog een hoger niveau weten te tillen. Zowel Setsuko Hara, als Susumu Fujita weten hun personages erg overtuigend neer te zetten. Daarbij wordt hun rol bemoeilijkt door het feit dat ze hun karakter in een jonge versie moeten spelen en tien jaar later. Beiden doen dat echter zeer overtuigend, waarbij Hara mij overigens nog nooit heeft teleurgesteld en daarom ook mijn favoriete Japanse actrice is.

Verder is het nog interessant om te zien hoe het eraan toe ging in Japan, zo net na de Tweede Wereldoorlog en de bekende dramatische afloop voor Japan.

3,5*

Mormonen zijn een volk, dat ik alleen van naam kenden en verder nog nooit iets van had gezien. Wagon Master gaat over mormonen en zo krijg ik dan eindelijk eens een beeld van wat voor mensen het precies waren.

Ford schetst hier op geheel eigen wijze een beeld van deze mensen. Wagon Master is vooral een verhalende film, waarin het drama centraal staat en er niet of nauwelijks actie plaatsvindt. De reis van de Mormonen door de woestijn is bij vlagen best boeiend, kent ook een paar mindere stukjes, maar is vooral erg degelijk. De cinematografie is in orde, evenals het acteerwerk en zonder echte hoogte of dieptepunten is Wagon Master een aardige film.

Ford heeft zeker betere films gemaakt, maar desondanks is dit geen vervelende film om te zien.

3,0*

Een vermakelijk filmpje, met als grote pluspunt de grove en originele kills van een vrouwelijke dader, die uiterst gewelddadig en bloederig te werk gaat.

Verder is het thema, rondom de woningmarkt crisis wel leuk gevonden en zeker nog enorm actueel. Toch lijkt regisseur Pang op sommige momenten ook niet altijd te weten wat hij wil. Aan de ene kant zit er af en toe wat zwarte humor tussendoor, maar aan de andere kant wordt het hele gebeuren door middel van de flashbackscènes nogal overdreven dramatisch gemaakt. Oké het geeft wat meer inzicht in de beweegredenen, maar bij dit soort films vind ik het persoonlijk fijner als niet alles wordt uitgelegd of voorgekauwd.

Verder mist de film duidelijk ook spanning. Het was eerder soms nogal stuntelig om te zien hoe de dader te werk ging bij haar moorden. Het maakte de geloofwaardigheid er niet altijd beter op. Toch moet ik uiteindelijk vaststellen dat het geen slechte film is geworden. De insteek is in ieder geval origineel, en ik heb me ook best geamuseerd, al was het niveau duidelijk niet altijd even hoog.

Voldoende van mijn kant voor dit werkje.

3,0*

Do I have to be the world champion blind lady?

Een goed gemaakte thriller, waarbij het vooral knap is dat deze in de tweede helft nog behoorlijk spannend wordt, aangezien de gehele speelduur zich zowat in één en dezelfde ruimte afspeelt.

Het zijn vooral ook de acteurs, die het goed doen en de film naar een iets hoger plan weten te tillen. Hepburn is vrij degelijk en goed, maar het zijn Alan Arkin en Richard Crenna, die pas echt een sterk staaltje acteren laten zien, wat hier duidelijk een toegevoegde waarde heeft. Het laatste halfuur is erg spannend, en de scene met de koelkast, is geweldig, en vormt voor mij het hoogtepunt van deze thriller.

Wait Until Dark heeft wat toneelachtigs en is daar ook duidelijk op gebaseerd. Maar hier haalt de film wel zijn kracht uit, en vertoont na al die jaren nog geen ouderdomsgebreken. Het sterke acteerwerk maakt van Wait until Dark toch wel een kleine aanrader, al is het misschien wel jammer dat de spanning ietwat laat op gang komt.

3,5*

Een normale Engelse man komt in een andere cultuur terecht en maakt daar kennis met het harde, ruige Australische leven, dat is een prima samenvatting voor Wake of Fright.

Heerlijke film overigens. Goed acteerwerk, lekkere bizarre taferelen, fijn acteerwerk met een erg leuke rol van Donald Pleasance. het kangoeroe jagen is aan de ene kant wat zielig, maar wel erg boeiend om te zien.

De Australische hitte is elke seconde van de tijdsduur voelbaar. Net als de Engelse leraar had ik op het eind het gevoel een vrij unieke ervaring te hebben beleeft. Best een aanrader dit dus.

4,0*

Wake of Death is een film, die vol staat van de af en toe zeer harde actie, maar waar verder eigenlijk nauwelijks enig verhaal in te ontdekken valt. De actie is keihard en het zijn vaak hele duistere scènes, waarin niet altijd alles even duidelijk is. De gevechten zijn aardig, maar er zijn talloze films waarin de gevechten beter en spannender zijn. ook wordt alles maar matig tot slecht in beeld gebracht Ook het acteren is niet echt bijzonder, hoewel van Damme er als hij zo getekend is als in deze film wel de looks voor heeft. Kortom het is een dertien in een dozijn film, die nog enigszins onderhoudend is en misschien alleen voor de die hard fans geschikt, die door de slechte regie, camerawerk etc. heenkijken. Ik kon mijn ogen er echter niet voor sluiten!

1,0*

Een aardig experiment van Linklater, maar het duurt wat te lang en je krijgt teveel informatie in korte tijd.

Inhoudelijk is het zeker niet verkeerd. Het gefilosofeer over dromen en alles daaromheen is zeker interessant. Maar er wordt op momenten eenvoudig weg teveel gefilosofeerd. Het filosoferen moet de kijker immers aanzetten tot nadenken, wat op zich ook wel aardig lukt. Maar doordat er zoveel gepraat wordt, was ik soms met mijn gedachten nog met het een bezig, terwijl men in Waking Life dan alweer met de volgende stap bezig was. Iets meer rust tussen sommige sequenties, was wat dat betreft wel op zijn plaats geweest.

Qua animatie is het overigens niet heel fraai. Ik weet niet precies hoe Waking Life gemaakt is, maar het lijkt er soms net op alsof je gewoon naar de echte acteurs zit te kijken, overgoten met een of ander animatiesausje. Dat ziet er soms redelijk goed uit, maar grotendeels oogt het allemaal toch wel bijzonder lelijk. Dat en het feit dat de informatie op een gegeven moment teveel van het goede wordt, zorgt ervoor dat het uiteindelijk toch niet helemaal werkt.

Het idee is op zich best goed, maar de vorm en uitwerking hadden duidelijk anders gemoeten om het voor mij echt goed te laten werken.

2,5*

Leuker dan ik van tevoren gedacht had.

Elizabeth is een leuke verschijning, maar mist hier en daar nog wel de komische timing. Haar trip is wel leuk en de humor komt vooral van de mensen,, die zij tijdens haar trip ontmoet en dat levert soms best wel grappige situaties op.

Het verhaaltje zelf heeft wel het standaardverloop, wat je mag verwachten, inclusief het licht moralistische einde. Het kon me gelukkig niet al te erg storen. Ik vond het ook wel leuk dat het geheel zich grotendeels in de nachtelijke uren afspeelt. Dat geeft het allemaal toch net wat extra.

Walk of Shame is al met al een luchtig tussendoortje geworden. Niet heel bijzonder, maar leuk genoeg om je er anderhalf uur mee te vermaken en met weinig tot geen storende elementen en dan doe je als komedie toch al heel veel goed.

3,0*

Best een aardige film dat moet ik toegeven. Het verhaal is niet bijzonder, want een biografie over het leven van een bepaald persoon of zanger is al zo vaak vertoond. Dat deze film de middelmaat ontstijgt, is dan ook vooral te danken aan de actuers. Joaquin Phoenix schijnt alles zelf gezongen te hebben in deze film. Nou petje af hoor, want wat heeft hij een ongelooflijk goede stem en wat zingt hij voortreffelijk. Ook Reese Witherspoon speelt haar rol zeer overtuigend en laat zien behoorlijk wat in haar mars te hebben. Toch vond ik het ondanks die twee zeer goede rollen verder maar een vrij standaard film, die verder nergens verrassend is.Ondanks dit gegeven kan ik trouwens wel begrijpen dat mensen die fan zijn van de muziek de film maximaal beoordelen. Voor de echte fan zal het inderdaad een geweldige belevenis zijn geweest.

Ik kom tot 3,5*

Deze film is mij achteraf nog enigszins meegevallen. Ik was eigenlijk alleen benieuwd naar de film vanwege de hoge waardering en verwachtte een vrij standaard tienerfilmpje. Het eerste uur kwamen mijn verwachtingen op dat gebeid in ieder geval volledig uit. Het bekende uitgemolken verhaaltje van de “populaire jongen en het saaie meisje,” dat geïnteresseerd is in niet coole zaken en ook nog eens een vader heeft die dominee is. Toch blijken ze het natuurlijk goed met elkaar te kunnen vinden. Als dan op een gegeven moment het geheim onthuld wordt wordt de film wel beter omdat de emotie die getoond wordt echt overkomt, hoewel het mij persoonlijk niet zoveel deed. Het acteerwerk kan er verder mee door. Shane West en Mandy Moore zijn niet geweldig, maar ze slagen erin de romance realistisch over te laten komen en dat is voor beginnelingen zoals hen al heel wat. De laatste pak hem beet veertig minuten van de film zijn op zich best de moeite waard, maar het is alleen zo jammer dat de rest van de film dit niet is.

1,5*

Bijzondere film, die meteen al weird begint met de hele aparte zelfmoordscène. Vond het erg vaag dat de vader ook op de kinderen begint te schieten, eigenlijk zonder enige aanleiding. Je krijgt dan meteen het idee dat de band tussen vader en kinderen niet goed was en het leek vooral de dochter dan ook weinig te doen. . Gedurende de film kom je hier eigenlijk nauwelijks iets over te weten.
Daarnaast krijgen we vooral af en toe erg mooie beelden van de natuur voorgeschoteld en worden realisme en surrealisme soms makkelijk met elkaar afgewisseld. Hierdoor werd de film in mijn ogen soms behoorlijk mystiek, wat leuk is om te zien. De afwisseling in scènes tussen natuur en beschaving vond ik soms wel mooi en soms wat minder.
Grootste minpunt van de film vond ook ik de harde kilheid van de zus, die zelfs bij 2 zelfmoorden nauwelijks emotie lijkt te tonen. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers was echter prima. Ondanks dat ik de film in het tweede gedeelte iets vond inzakken heb ik me prima vermaakt met mijn eerste Roeg. Ik wil in de toekomst zeker nog wel meer van de man zien. Wat een mooie dieren heeft Australië trouwens.

Dikke 3,5*

Walking Tall is een echte rechttoe rechtaan actiefilm waarin lekker ouderwets geknokt wordt zonder gebruik van touwen, CGI of dat soort zaken. Het verhaal van de film is misschien een beetje mager, maar het enthousiasme van de acteurs en de leuke actie en humor zorgen ervoor dat het allemaal toch wel vermakelijk is om naar te kijken. Dwayne Johnson komt uiterst charismatisch over en ook Knoxville is niet onaardig. Het tempo van de film is daarnaast lekker hoog en zorgt er mede met de korte speelduur voor dat ik me eigenlijk geen moment verveelt heb.

3,0*

”It's not always the most popular person who gets the job done.”

Wall Street is zo’n typische film, die echt draait om één personage en dat is Gordon Gekko. Ja natuurlijk speelt Charlie Sheen de hoofdrol, maar Wall Street is vooral interessant als Gekko in beeld is en helaas toch minder boeiend, als dit niet het geval is. Ik moet zeggen dat Michael Douglas hem sterk neerzet. Ietwat overdreven, maar dat past hier prima bij het personage, met een aantal sterke dialogen en oneliners.

Los daarvan is Wall Street ook niet meer dan gemiddeld. Het verhaal is niet echt bijzonder en ook de personages blijven redelijk oppervlakkig. Wat nog wel leuk is, is omdat vader en zoon Sheen ook hier dezelfde relatie met elkaar hebben. Beide acteren redelijk, wat overigens niet gezegd kan worden van Daryl Hannah. Verder legt Oliver Stone de boodschap er soms wel erg dik bovenop en wordt het allemaal wel wat te zwart-wit neergezet. De regie is verder vrij degelijk, maar ook op dat gebied heeft Stone het weleens beter gedaan.

Gelukkig is het allemaal wel vermakelijk om naar te kijken, zijn de dialogen behoorlijk goed en is Douglas gewoon erg goed bezig. Het maakt Wall Street niet tot een topper, maar tot een degelijke wegkijker, die zonder Douglas waarschijnlijk een stuk minder leuk was geweest.

3,0*

Leuke film uit de Pixar studio's, die meteen fenomenaal begint. Eerste kwartier is erg sterk met zeer mooie animatie en indrukwekkende beelden van een lege met vuil bezaaide aarde. Wall E zelf is een alleraardigst lief robotje, met goede bedoelingen, al is hij op sommige vlakken nogal eens onhandig. Het eerste gedeelte totdat Wall E en Eve uiteindelijk op het ruimteschip belanden is dan ook het best. Niet alleen de animatie van de mensen is minder, het verhaal is vanaf dat moment ook een stuk meer standaard. In de toekomst hebben de mensen de natuur en de aarde verwaarloost, zijn dik geworden en hebben zich de wil op laten leggen door computers en robots, die alles voor hen doen, maar daarnaast ook de baas over hen willen zijn, zo blijkt later. De computer die de macht heeft doet natuurlijk erg veel aan Hal uit 2001 van Kubrick denken, een leuke vondst. De grappen en het voorspelbare verhaal zorgen er echter voor dat dit tweede gedeelte van de film toch wat minder is.

In zijn geheel is Wall-E toch wel weer een bovengemiddeld leuke film en bewijst Pixar nog steeds dik beter te zijn dan bijvoorbeeld Dreamworks. Toch vond ik Ratatouille vorig jaar echter nog een paar stapjes beter.

3,5*

In de bios draaiden ze trouwen een geweldig voorfilmpje genaamd "Presto".

” What's up, Dog?”

Eindelijk deze langspeelfilm van Wallace & Gromit ook eens gezien. Ik heb de diverse korte films van het duo allemaal al eens gezien en die bevielen allemaal wel goed, met zelfs enkele hoge uitschieters daar tussen.

Gelukkig is dit ook leuk. Je kunt duidelijk zien dat het met liefde en veel geduld gemaakt is en dat er soms veel aandacht besteed is aan de details. Hoewel het verhaal niet veel voorstelt, maakt de humor veel goed. Het blijft een leuk duo, waarvan de zwijgende, slimme en humoristische Gromit toch altijd wel mijn favoriet is. Wallace is ook leuk door zijn uitvindingen, waarvan de een nog kunstiger is dan de ander.

Verder is het allemaal heel herkenbaar en vermakelijk, al zijn de meeste korte filmpjes wel beter, waarbij dit overigens veel over de kwaliteit van hen zegt, want ook dit is verre van slecht. De soundtrack maakt het helemaal af, inclusief het bekende W&G deuntje, dat altijd lang blijft hangen, ook nu weer.

3,5*

Goede film van Barbara Loden, haar enige film, waarin ze tevens de rol van het gelijknamige titelpersonage vervuld.

Het verhaal doet hier en daar wel wat denken aan Bonnie en Clyde. Wanda wordt goed neergezet door Loden en is iemand, die de nodige feministische trekjes kent. Toch maakt Loden niet de fout om Wanda als de perfecte vrouw af te schilderen. Ze heeft ook haar negatieve eigenschappen en maakt de nodige foute keuzes. Desondanks had ik wel een bepaalde sympathie voor haar.

Het is wel een bijzonder filmpje, dat door het natuurlijke spel van de cast en het bijzondere hoofdpersonage duidelijk boven de middenmoot uitsteekt.

3,5*

Koreeda heeft mij na twee films nog niet kunnen overtuigen, maar vooral Distance had toch wel iets bijzonders, ondanks dat het er daar allemaal niet even goed uitkwam. Deze After life is zijn derde film, die ik zie en is mij gelukkig ook het beste bevallen.

Het concept is in ieder geval erg interessant. Welke herinnering over je leven zou je kiezen om nog eens terug te kunnen zien, een vraag die je zelf ook aan het denken zet. Ondanks dat geven vond ik de film nogal moeizaam op gang komen. Daarna wordt het allemaal wat fijner en het is prettig om e zien hoe afwisselend de verschillende personages overkomen en welke afwegingen ze allemaal maken, om hun meest speciale moment uit te kiezen.

Ook de locatie is best fijn te noemen. Hoewel ik het geen top cinema vond, is dit vooral in de tweede helft toch wel een erg fijne wegkijker te noemen. Het tempo mag dan langzaam zijn, maar het concept is sterk, met een vrij goede uitwerking. Een iets andere invulling van het eerste gedeelte had de film ongetwijfeld nog meer goed gedaan, maar verder viel het me zeker niet tegen.

3,5*

Een hoop schaamteloze grappen maakt nog geen goede film, zoveel is wel duidelijk na het zien van Wanderlust.

Ik had vooraf niet echt hoge verwachtingen, maar iemand als Paul Rudd weet toch altijd minimaal wel voor een paar leuke momenten te zorgen. Dat lukt hem hier ook wel, maar het is vooral het slecht geschreven script en de rest van de cast, die maar weinig grappig zijn. Aniston speelt dezelfde rol als altijd en heeft maar weinig feeling met Rudd. Ook de personages uit de commune zijn vaak niet leuk, om de naakte man na, die nog wel voor een paar geslaagde momenten zorgt.

Verder blijft het allemaal ontzettend oppervlakkig en wordt het nergens scherp of echt leuk. Alleen het moment van Rudd voor de spiegel is wel erg goed en laat zien wat voor een talen Rudd is op komisch gebied. Helaas is zelfs dat te weinig om Wanderlust te kunnen redden van de ondergang. Daarvoor is het in zijn geheel niet goed en vooral ook niet leuk genoeg.

2,0*

Leuke, vermakelijke actiefilm, die zichzelf totaal niet serieus neem en naast spetterende actie een hoop zelfrelativerende humor bezit. De film is van begin tot eind vermakelijk, bevat degelijk acteerwerk, van een prima Jolie, tot een matige Freeman. De actie is lekker over the top en ziet er bij vaak prima uit. Het verhaal is aardig, al zag ik de plotwending al wel aankomen al schiet men met de code in de wollen vezels wel wat te ver door.
Maar goed de actie is dus prima en de film is mede door de vaart en humor behoorlijk vermakelijk en dus zeker in zijn missie geslaagd!

dikke 3,0*

Jason Statham heeft door de loop der jaren in aardige films meegespeeld en kan een aardig potje vechten, zo laat hij bijvoorbeeld in The Transporter zien. Als hij dan in een actiefilm tegenover Jet Li moet spelen, mag je als kijker een hoop spektakel verwachten. Helaas valt dit alles in de film War toch enigszins tegen.

Het simpele verhaal is op zich geen probleem, maar erg matig uitgewerkt deze keer. De dialogen zijn maar matig, het acteerwerk is niet best en de gevechtsscènes zijn maar matig in beeld gebracht. De plotwending in de film is misschien wat vergezocht, maar vond ik persoonlijk wel verrassend en gaf de film nog net een enigszins bevredigend gevoel.

Meer dan 2,5 * is de film zeker niet waard

Het laatste deel uit de Why We Fight reeks, die ik per ongeluk verwisseld heb met het zesde deel, die ik nog moet kijken.

Het is niet het beste deel. Er wordt wederom redelijk wat interessante informatie verteld. Informatie, waar ik nog nooit van gehoord had. Wat dat betreft is de reeks sowieso erg goed, want elk deel heeft wel iets interessants te vertellen. Wel is dit deel wat eentoniger dan de voorgaande delen. Amerika wordt op elk punt superpositief belicht. Aan de ene kant is dat vrij logisch, maar aan de andere kant, doet dat wel wat afbreuk aan dit deel.

Nu snel nog even het zesde deel opzoeken. Het niveau van de gehele reeks is niet altijd even goed, maar interessant is in ieder geval altijd.

3,0*

Een best wel goede mockumentary over de gevolgen van een eventuele nucleaire aanval. Tijdens de koude oorlog was dit beeld natuurlijk best wel actueel. In de loop van de tijd is dat beeld natuurlijk wat afgezwakt, maar in een tijd als deze met die terroristische aanslagen en de mogelijke dreiging van een land als Noord-Korea is dit nog steeds wel actueel.

De makers zetten hun statement tegen een nucleaire aanval extra kracht bij, door hun verhaal te ondersteunen met soms indrukwekkende beeldtaal. Wat richt zo’n aanval toch een enorme schade aan bij mensen, een en al ellende. De verteller had wel iets vlotter en afwisselender mogen vertellen, nu kwam het ondanks de korte speelduur soms nogal eentonig over. Desondanks is het zeker een knap gemaakt stukje werk, dat zeker de mensen die geïnteresseerd zijn in alles wat met oorlog te maken heeft, zeker eens gezien zouden moeten hebben.

3,5*

Tja Spielberg gaat de laatste jaren nogal eens de fout in met zijn films bij mij en met War Horse is dat eigenlijk niet anders.

Qua verhaal is het cliché en erg zoet. Jeremy Irvine is de hoofdrolspeler, maar hij faalt op sommige momenten jammerlijk. Zijn charisma en acteerwerk is gewoonweg te zwak om mij voor zich te winnen. Sowieso ben ik verder ook niet zo kapot van de rest het acteerwerk. Het is vaak wel in orde, maar ik werd er totaal niet door geraakt.

Visueel is de film gelukkig niet verkeerd. Spielberg tovert af en toe best mooie plaatjes tevoorschijn en de actie ziet er ook allemaal degelijk uit. Maar meer dan degelijk is het totaalplaatje ook nooit. Het geheel richt zich soms te veel op het oproepen van sentiment en bewandelt verder een vrij voorspelbare route.

De muzikale bijdrage van John Williams is niet onaardig, maar ook hij lijkt over zijn hoogtijdagen heen. Vaak is het allemaal net wat te bombastisch, om echt mooi te zijn. Tenslotte wordt dit geheel dan ook nog eens uitgespannen tot een tijdsduur van bijna tweeënhalf uur. Dat is erg lang voor iets dat lang niet altijd even boeiend is.

2,0*

Prima film wat mij betreft. In War of the Worlds werken regisseur Steven Spielberg en acteur Tom Cruise wederom samen, na het geweldige Minority report. War of the Worlds is wel een tikkeltje minder goed, maar toch zeker bovengemiddeld te noemen. De special effects zijn dik in orde en het acteerwerk van Cruise en de soms wat irritante Fanning is gewoon in orde. Met het einde hebben veel mensen problemen, maar ik vond het wel goed bedacht. De film bevat misschien wel wat clichés en een wat ongeloofwaardige scène, maar verder levert Spielberg wederom puik werk af met een degelijke en vooral ook zeer vermakelijke film.

3,5*

Degelijke film van John Carpenter.

De film kan zich niet meten met Carpenters beste werk, maar het is ook zeker geen film waar hij zich voor hoeft te schamen. Amber Heard is in ieder geval een prima keuze als hoofdrolspeelster en zij kan met haar soms venijnige spel makkelijk een film als deze dragen.

De film is redelijk sfeervol en Carpenter slaagt erin om de film een jaren zestig sfeertje mee te geven. Het verhaal zelf is redelijk, al is het niet nieuw en heeft de geoefende horrorkijker het wel vaker gezien. Toch werkt Carpenter het degelijk uit en slaagt hij erin om de film van een paar spannende momenten te voorzien. Het enige wat hierin ontbreekt is Carpenters typische score, maar dat komt omdat hij dat deze keer niet zelf heeft gedaan, wat op zich wel jammer is, want het gaf zijn films altijd wel wat extra.

De uiteindelijke afloop mag dan niet zo verrassend zijn, toch is het wel een film die de gehele speelduur boeit en waarin een paar redelijk sterke scenes verwerkt zijn. De naald door het oog moment is namelijk erg sterk. Daarnaast verveelt het allemaal geen moment. Voldoende dus voor Carpenters nieuwste.

3,0*

Leuke film met een origineel uitgangspunt, dat op een fijne manier wordt uitgewerkt.

Ik was in eerste instantie even bang voor een herhaling van Twilight, maar afgezien van Teresa Palmer, die de tweelingzus van Kirsten Stewart zou kunnen zijn, gaat de vergelijking gelukkig al snel mank. Jonathan Levine weet er een aardig sfeervol geheel van te maken en de post-Apocalyptische zombiesetting is ook niet verkeerd.

Ik moet zeggen dat Nicholas Hoult het ook wel goed doet. Hij speelt niet onaardig en de personages en het verhaaltje wordt ook redelijk goed uitgewerkt. Af en toe is het wat aan de trage kant, maar dat wordt dan vaak weer goed gemaakt door de humor, die ook in voldoende mate aanwezig is. Ook de soundtrack, die vooral uit jaren tachtig muziek lijkt te bestaan is erg lekker en draagt op een goede manier bij aan het sfeertje. Het enige echte minpunt zijn dan de Boneys, die ik er wat zwak vond uitzien en waar verder ook totaal geen dreiging van uit gaat. Ik vroeg me trouwens ook af waar ze vandaan kwamen, al maakt dat bij een film als deze verder niet zo heel veel uit.

Warm Bodies is dus best vermakelijk. Weinig horror, maar een originele invalshoek, een leuk sfeertje en genoeg humor maken dit alles meer dan goed.

3,5*

De 140 minuten vlogen voorbij.

Vooraf had ik zo mijn twijfels over deze film. Het verhaal leek me een opzet voor een oversentimentele film vol cliché's, die alleen eens een keertje niet over boksen gaat, maar over mixed martial-arts. Gelukkig had ik het mis!

De film heeft even nodig om op gang te komen, maar is daarna een geweldige adrenalinerush richting het einde toe. De film bevat zeker wel cliché's, maar ik heb me er geen seconde aan gestoort. De regie omzeilt de cliché's, door ze soms net even iets anders aan de kijker voor te schotelen.

Het acteerwerk in de fim is erg goed. Hardy is het best, maar Edgerton en Nolte doen nauwelijks voor hem onder. De gevechten zijn gaaf opgezet, met geweldig commentaar erbij. Daarnaast leefde ik op een gegeven moment echt volledig mee tijdens de gevechten. Het enige echte minpunt was het soms iets te overdreven aangezette Amerikaanse sentiment. Maar verder dus erg genoten.

Wat lijkt boksen trouwens saai vergeleken met dit!

4,0*

Leuke film zeg! Het nogal voorspelbare verhaal en het acteerwerk in de film is niet echt bijzonder, maar de sfeer is bij vlagen geweldig. De aankleding van de warriors en de andere bendes, de grafity op de muren in de stations en de verdere aankleding van de film, doen i.m.o. al erg aan de “cheesy” jaren tachtig denken, terwijl de film zelf al ouder is. De actiescènes zijn vermakelijk en er gebeurt gewoon lekker veel in de film. Echt zo’n film die puur voor het vermaak dient en waarbij de sfeer, je de eventuele minpunten grotendeels doet vergeten.

3,5*