Opinions

Prima film weer van Kurosawa en wat haalt hij iedere keer weer een hoog niveau.

Deze film is dus gebaseerd op Hamlet van Shakespeare, maar daar ben ik niet zo heel erg mee bekend. Daarom liet ik deze film maar over mij heen komen. De openingsscène van de film is gelijk erg sterk, wij gelijk de sterke cinematografie opvalt, die Kurosawa gelukkig gedurende de film nog een aantal keer laat zien. Daarnaast krijg je de introductie van de diverse personages. Dat zijn er nogal wat en daardoor had ik de eerste drie kwartier soms even wat moeite met wie nu wie was, maar gelukkig kwam dat alsnog goed.

Het acteerwerk is erg goed. Toshirô Mifune is een persoonlijke favoriet, maar herkende ik hier, mede door de bril, bijna niet. Samen met de andere acteurs worden geloofwaardige en overtuigende rollen neergezet. Het plot zit erg goed in elkaar en ik vond het uitermate boeiend hoe Mifune als Nishi wraak ging nemen. Ik had op de een of andere manier wel verwacht dat hij daarin uiteindelijk zou slagen. Dat gebeurde echter niet, waar ik op zich best wel verrast door was. Achteraf gezien is het wel een sterk einde, wat de film uiteindelijk meer kracht meegeeft en wat meer laat nawerken op mij.

De film zit als geheel verder prima in elkaar. De tijdsduur is lang, maar is nodig om het verhaal goed uit te diepen en daarnaast is de film op sommige momenten zelfs spannend, uitermate sfeervol en na een lastig eerste drie kwartier uiteindelijk uitermate boeiend, met een best wel sterk en zelfs enigszins indrukwekkend einde. Goed ik heb zeker nog wel betere Kurosawa’s gezien, maar de beste man heeft zo’n enorm hoog basisniveau, dat bij bijna elke film die ik zie van hem, er wel genoeg te genieten valt. Bij deze film is dat ook absoluut het geval.

4,0*

Lachwekkend slecht, zo valt deze horror wel te omschrijven. Op de laatste tien minuten na, valt er eigenlijk maar bar weinig te genieten.

Het grootste probleem van The Washingtonians is dat er geen horror inzit, maar ook nauwelijks humor. The Washingtonians zelf, zijn op een bepaalde manier wel lachwekkend, door hun nogal erg overdreven gedrag, maar angst boezemt het totaal niet in. Een aantal pogingen tot wat gore komen ook niet echt uit de verf, want die hompen mensenvlees zien er nogal goedkoop uit.

Het hoogtepunt was duidelijk het moment dathet leger even goed The Washingtonians afschiet. Ook de eind scène was leuk, maar verder is dit een erg matige film en duidelijk een minder deel uit de Masters of Horror reeks.

1,5*

Toch nog best een leuke film dit, ook al is het gemiddelde vrij laag. Dat is vooral te danken aan een leuk uitgewerkt verhaal en het Alien concept, dat goed gebruikt wordt en ik vooraf niet had verwacht, omdat ik vooraf niet zo heel veel van The Watch af wist.

Meestal vind ik Ben Stiller en Vince Vaughn wel leuk en zij waren dan ook de belangrijkste reden om The Watch te gaan zien. Het zijn echter Jonah Hill en Richard Ayoade, die hier duidelijk voor de leukste momenten zorgen. Vooral die laatste is erg leuk, en kende ik nog totaal niet. Vooral zijn manier van praten is leuk.

Ook de actiemomenten zien er best goed uit. Er zitten ook zeker wat mindere momenten in en het hele gebeuren rondom de problemen tussen Stiller en zijn vrouw en Vaughn en zijn dochter, had van mij niet zo gehoeven. Maar over het algemeen is het leuk en is The Watch toch aardig in zijn opzet geslaagd.

Leuk dus en Ayoade wil ik in de toekomst nog wel eens vaker in een film zien.

3,0*

Bijna net zo'n miskleun dit, als Snyders 300.

Ik heb nooit veel interesse in deze film gehad, maar vanavond kon ik er echter niet omheen. vooraf was ik niet zo heel erg bekend met het verhaal en de comic, dus ik dacht van ik laat het allemaal wel over me heen komen.

Maar wat is het een matige film en wat duren 2 uur en 40 minuten dan lang. Wat me vooral tegenviel is het totale gebrek aan leuke en/of interessante personages. De enige die soms nog een beetje interessant was, is Rorschach, mede ook door dat masker, dat op zich wel mooi gemaakt is. De meeste vervelende is Dr Manhattan, die er visueel ook nog eens spuuglelijk uitziet. Sowieso is de CGI in de film soms echt behoorlijk lelijk.

Verder is de muziekkeuze raar en onevenwichtig. De ene keer is het bombastisch en de andere keer komen Simon & Garfunkel of Nena voorbij, wat ik dan nog wel enigszins kan waarderen, maar raar en onevenwichtig is het wel.

Soms zitten er dan nog wel wat mooie plaatjes tussen, maar helaas veel te weinig of te kort, waarna toch telkens weer die lelijke CGI de beeldbuis komt vullen. Goed ik heb de film gezien en het is duidelijk dat ik niet veel met deze film en zijn karakters heb, Voor mij was deze film eens maar nooit meer.

1,5*

Standaardfilm met te weinig leuke grappen om een voldoende te scoren. Sandler maakt vaak best aardige komedies, maar deze is toch wel enigszins minder. Happy Gilmore bijvoorbeeld is toch een heel stuk leuker dan deze film.

2,0*

Een zeer goede Britse animatiefilm, die jaren later nog steeds goed mee kan en zeker wel kan concurreren met de Disney films van destijds en nu.

In tegenstelling tot de Disney films is Watership Down een stuk harder, waardoor de film voor volwassenen beter tot zijn recht komt en voor kinderen waarschijnlijk erg zielig is en zeker niet geschikt voor de allerkleinsten, omdat de film best veel geweld bevat. De film vertelt het verhaal van een groep konijnen die in eerste instantie vredig met elkaar en enkele andere dieren ergens in het Engelse landschap leven. Op een dag krijgt een konijn echter visioenen waarin hem verteld wordt dat het bos en de weide waar ze leven binnenkort verwoest zal worden. Lang niet alle dieren geloven hem, maar samen met de kleine groep die hem wel gelooft, gaan ze op avontuur en op zoek naar een nieuwe plek om te wonen. De zoektocht levert echter een hoop gevaren en problemen op, maar vastberaden zetten ze door.

De animatie is prima verzorgd en het verhaal wordt op een duidelijke goed gestructureerde wijze verteld. De stemmen zijn perfect afgestemd op de karakters van de dieren en na dertig jaar is dit nog steeds een prima animatiefilm, die de tand des tijd prima heeft weten te doorstaan.

4,0*

Deze film wordt nogal eens genadeloos afgekraakt, net als Kevin Costner, wat mijns inziens wel een beetje onterecht is. De film maakt dan zijn enorme budget misschien niet waar, maar is best vermakelijk. Niet al te serieus nemen dit verhaal en dan is het allemaal nog best vermakelijk. Costner is dan misschien een tikkeltje minder hier maar laat bijvoorbeeld in Dances with Wolves, The Untouchables en onlangs ook in Mr. Brooks, zien wel degelijk zeer goed te kunnen acteren. Hopper als bad-guy stelt eigenlijk bijna nooit teleur.

3,0*

Dit is echt het voorbeeld van een les Maatschappijleer, en daar zag ik de film dan ook voor het eerst.

Visueel mag het dan allemaal maar bar weinig voorstellen, inhoudelijk is het echter wel een sterk filmpje, die de boodschap in ieder geval goed weet over te brengen. De opbouw van het verhaal is goed, en ondanks dat het acteerwerk van lang niet iedereen voldoende is, blijft het toch redelijk boeiend. Daarnaast verliest The Wave ondanks de minpunten nooit zijn geloofwaardigheid, en dat is eigenlijk toch wel het allerbelangrijkste aspect bij een film als deze.

Vooral het idee, dat zoiets gemakkelijk waarheid kan worden en dat de mens makkelijk beïnvloedbaar is door zijn omgeving, is eigenlijk best eng om te zien. Een beetje regisseur kan met zo’n concept in ieder geval er iets heel goeds uit halen. Grasshoff is echter niet zo’n regisseur en weet er slechts iets aardigs van te maken.

3,0*

Leuk al die experimentele filmpjes uit de zestiger jaren, maar erg boeiende cinema levert het niet altijd op. Wavelength mag zich ook in dit rijtje scharen.

Wavelength is ook zo’n experiment, waarbij de camera registreert, en in een kleine 45 minuten steeds verder op een bepaald punt inzoomt. Van buiten, gaan we door een raam naar binnen, waarbij we een foto van een golf steeds dichter en dichterbij zien komen. Dialoog is er nauwelijks. Wel wordt er veel afgewisseld met kleur en af en toe gaat dat zo snel, dat je zelf in een soort van disco waant. Wat hier verder gezegd wordt over de soundtrack is zeker waar. Het is een monotone, steeds harder wordende toon, die erg onaangenaam klinkt en op een bepaalde manier een grote onrust teweeg weet te brengen.

Tussendoor hoor je op een gegeven moment een keer the Beatles, maar verder is er qua soundtrack weinig afwisseling. Wel is het zo, dat je door die scherpe toon niet de kans krijgt om weg te zakken. In slaap vallen is er zeker niet bij, maar desondanks blijft het lastig om naar te kijken, omdat er soms maar erg weinig op het scherm gebeurd.

Het is interessant om een keer gezien te hebben, maar ik ben er verder niet kapot van. Het is een aardig experiment, dat er visueel niet al te best uitziet en een vreselijke, maar wel slim gebruikte soundtrack kent.

2,0*

Een erg vermakelijk filmpje dit. De toon wordt al gelijk gezet in de eerste vijf minuten, waarin Phillipe en Del Toro gelijk laten zien wat voor soort personen ze zijn en gelijk dacht ik ook dat dit weleens een leuk filmpje zou kunnen zijn.

Dat is het dus gelukkig ook. De film heeft soms echt lekker scherpe humor, met een sterke sfeer en en aook aardige bijrollen in de personen van o.a. James Caan en Juliette Lewis. Verder lijkt lijkt het een beetje of de film een beetje een mix is van van diverse andere films, maar dat is zeker niet storend.

Het einde mag er ook zijn en is overigens een stuk spectaculairder dan het middengedeelte, dat het vooral van de dialogen moet hebben, die overigens regelmatig ook best leuk om te volgen zijn.

3,5*

Ik heb vroeger wel eens films van Laurel en Hardy gezien, maar veel kan ik me daar niet meer van herinneren.

Ik was op zich wel benieuwd naar deze film, die door velen als hun grootste klassieker gezien wordt. Ik moet zeggen dat het best een geinige film is, waarbij het duo elkaar op een leuke manier aanvult. Laurel is vaak degene die de problemen veroorzaakt. Hardy krijgt dan regelmatig de klappen, waarna hij meestal boos wordt, en Laurel zielig gaat zitten kijken of huilen.

Het duo is in ieder geval perfect op elkaar ingespeeld, dat zie je er duidelijk vanaf. Verder is de muziek behoorlijk aangenaam. Het stukje waarbij ze samen op de muziek dansen is een voorbeeld van zo’n leuk moment. Het dansje is grappig, evenals de prima bijpassende muziek. Verder zijn de momenten dat Laurel zijn vinger als aansteker gebruikt ook elke keer weer grappig. Soms is de humor wel wat flauwig of minder leuk, maar door het hoge tempo en het feit dat er genoeg geslaagde momenten in de film zitten, verveelt het geen moment.

3,5*

Ik vond het maar een matig filmpje uit de reeks. Er is erg weinig horror aan te ontdekken en dat wordt ook niet goedgemaakt door de pogingen tot humor, die ik ook niet altijd even geslaagd vond.

Het grote pluspunt aan We All Scream for Ice Cream is de clown, die goed wordt neergezet door William Forsythe. De rest van de cast is niet echt overtuigend. De pogingen tot drama, door het verleden van de mannen te laten zien, hebben maar weinig toegevoegde waarde. De enige echt leuke scene, is inderdaad de al veelgenoemde badscene, die er erg goed uitziet.

Maar verder werd ik er niet warm of koud (haha) van. Weinig horror, maar vooral veel te weinig fun, iets wat funest is voor een film met een onderwerp als dit.

1,5*

Een sympathieke film met een leuk verhaal.

Nou ja leuk niet, maar vooral interessant dan. Het is altijd moeilijk om het leven weer op te pakken na de dood van een geliefde natuurlijk. Matt Damon vult die rol hier goed in, als de man die een totaal nieuwe stap in zijn leven wil maken.

Ondanks dat de afloop niet moeilijk te raden is, is de weg ernaar toe best aangenaam. Het blijft ingetogen en geloofwaardig met hier en daar een lach en een traan tussendoor. Daarnaast zijn de personages verder ook redelijk goed uitgewerkt.

Ik gunde ze allemaal het succes, en dan doet de film uiteindelijk toch precies wat hij moet doen. Een goed verhaal dat goed is uitgewerkt, al verrast het nergens. Best aangenaam kijkvoer dus.

3,5*

Bij komedies uit genres zoals deze bekijk ik de laatste jaren de trailers niet meer, omdat je dan vaak het leukste al gezien hebt. Hoe minder je vooraf weet, hoe leuker achteraf de ervaring kan zijn is mijn insteek. We're the Millers is zeker een leuke ervaring gebleken. Een paar keer goed gelachen en leuke personages en situaties, zorgen voor een leuke avond.

Zo iemand als Jason Sudeikes, die meestal de bijrolletjes in dit soort films speelt, doet het hier vrij goed. Hij weet zijn personage vrij overtuigend neer te zetten en heeft een goede komische timing. Maar ook de rest van ”het gezin” zit goed in elkaar. Jennifer Aniston speelt hier eindelijk eens een iets andere rol, dan we haar haar gewend zijn en dat doet ze erg goed. Dat ondeugende ligt haar goed, maakt haar komischer en afwisselender. Toch wordt de show hier gestolen door Will Poulter. Als nerd zet hij niet alleen het sympathiekste en meest meelevende personage neer, maar daarnaast belandt hij ook nog eens in meest komische en vaak ook pijnlijke situaties. Emma Roberts maakt het gezin compleet, voldoet net, maar is wel de minste van het stel.

Naast de vier hoofdrolspelers, belanden ze ook in komische situaties en is het scenario vrij goed en scherp geschreven. Ed Helms heeft een leuke bijrol en het einde is zowaar ook eens een keer niet zo overdreven moralistisch. Soms is het wel wat flauw en soms gaat men bijna de fout in om het teveel richting plas, poep en seksgrappen op te sturen, maar gelukkig gebeurt er daarna dan al snel weer iets leuks, al moet je hier zeker geen subtiele humor verwachten.

Kortom,scherp geschreven, fijne personages, leuke situaties en de fijne avond is al bijna gegarandeerd.

3,5*

Fijne film, met een sterke sfeer en die die erg goed in balans is qua drama en (zwarte) humor. Nicolas Cage zet bovendien een prima rol neer en ook de leuke bijrol van Michael Caine is zeker het vermelden waard. Met zijn tweeën dragen ze eigenlijk de hele film. De film bevat tevens ook enkele sterke dialogen. Soms iets te gemakkelijk, maar verder is het wel een lekkere wegkijk film. Regisseur Gore Verbinsky laat in ieder geval zien dat hij naast de Blockbusters van de Pirates of the Carribean films ook een prima film kan maken zonder al te veel actie.

3,5*

Leuke en vermakelijke film, waarbij Wilson en Vaughn een vermakelijk duo vormen en elkaar goed aanvullen. Wilson vind ik sowiso altijd bijzonder komisch, vooral de manier hoe hij praat en altijd zo droog weet over te komen. Het verhaaltje bevat de nodige clichés en is vrij voorspelbaar, maar verveelt door het enthousiasme van de acteurs en een aantal leuke grappen eigenlijk geen moment.

3,0*

Geweldige leuke en absurde komische film van Godard dit.

Vooraf had ik alleen het verhaaltje gelezen en gezien dat het genre drama was. Nou ik weet niet hoe anderen deze film opvatten, maar ik heb toch wel een aantal keren hardop zitten lachen om alle onnozelheid, die op een gegeven moment voorbijkomt. Vooral de al veel geprezen filescène is echt ontzettend grappig. Auto’s die botsen, gescheld, brandende auto’s, veel bebloede mensen en doden en ga zo maar door. Het duurt een minuut of tien en Godard loodst ons en de hoofdrolspelers er vakkundig doorheen met zijn camera. Een mooi staaltje filmkunst, dat goed op de lachspieren werkt.

Hoewel het absolute hoogtepunt van Week End dan al voorbij is, blijft het ook daarna constant vermakelijk. Er gebeuren nog steeds bijzonder bizarre zaken en veel meer onvoorspelbaar kan een film ook niet zijn, maar ik vond het allemaal best. Godard experimenteert er lekker op los en ik vermaak me er ondertussen prima mee. Godard speelt verder erg veel met kleuren en overgangen, en zelfs de muziek is vrij experimenteel. Alles en iedereen lijkt op een gegeven moment naar de verdoemenis te gaan en dat wordt ondersteund door diverse surrealistische scènes. Daarbij maakt Godard net als in enkele van zijn andere film, goed gebruik van kleurrijke overgangen met tekst, die ook nog eens voorzien zijn van leuke humor.

Week End is een unieke filmervaring, die niet in een zin samen te vatten is. Zien is in feite geloven hier en het is duidelijk eerder komisch dan dramatisch.

4,0*

Mijn tweede Haneke die ik zie en hoewel dit ietsje beter is dan Funny Games, is ook deze film erg teleurstellend. Goed de film geeft een mooi tijdsbeeld van de jaren voor WO, is af en toe best mooi geschoten en ziet er authentiek uit, maar daar houdt het voor mij dan ook wel op.

De film zit echter vol nietszeggende dialogen en naarmate de film vordert wordt het allemaal steeds minder interessant. Ik hield het vooral nog wel goed vol omdat ik benieuwd was naar de uiteindelijke ontknoping, maar die viel me uiteindelijk ook nog tegen. Teleurstellende Haneke wederom.

krappe 2,0*

Een erg flauwe komedie, waarin Martin Lawrence en zijn vriendjes zich vooral kunnen uitleven in het irritant en vervelend zijn. Vooral Cedric the Entertainer is echt een doorn in het oog en mag zich scharen in het rijtje meest vervelende acteurs aller tijden.

Gelukkig zijn er nog James Earl Jones en Michael Clarke Duncan, die nog wel aardig leuke rolletjes spelen. Het verhaaltje zelf is nogal standaard en voorspelbaar en op de ouders na, mist bijna elk personage enige vorm van geloofwaardigheid.

Kortom, niet echt leuk dus. Matig geschreven personages, zwakke grappen en een voorspelbaar, matig geschreven script, zorgt ervoor dat deze Meet the Parents achtige kloon nooit echt leuk wordt.

1,5*

Goede slasher van onze zuiderburen, dat moet gezegd worden.

Toen ik het verhaal las, dacht ik aanvankelijk dat de film weleens te kinderachtig zou kunnen gaan worden, maar daar is gelukkig geen sprake van. Govaerts kiest voor de weg der geleidelijkheid en heeft goed begrepen, dat in dit genre overdaad juist schaadt.

Hij gooit het hier vooral op sfeer en dat lijkt de juiste aanpak te zijn. Het is zeker sfeervol, waarbij het prima camerawerk ook niet onvermeld mag blijven. Hoewel er misschien her en der wat geleend is uit gelijksoortige films, is de aanpak met die kinderen in ieder geval best origineel te noemen. Als er een kill plaatsvond, was het in ieder geval best origineel.

Het wordt alleen nooit echt spannend, maar das een kleine smet op een verder erg aangename slasher. Met veel gevoel gemaakt en uitgevoerd. Hier en daar is er wat ruimte voor kleine verbeterpunten, maar Govaerts heeft zeker talent, dat is zeker.

3,5*

Intrigerende film met enorm sterk camerawerk, die uiterst sterk begint. Ook het moment daarna, als hoofdrolspeler Janos naar huis loopt, ziet er schitterend uit.

Toch had ik daarna enorm moeite om in de film te komen. Verhaaltechnisch was er niet altijd een touw aan vast te knopen en daarnaast bleef het allemaal nogal afstandelijk. Toch kwam ik halverwege nog behoorlijk goed in de film terecht. De beelden blijven regelmatig erg goed en de combinatie met de erg fijne soundtrack werkt erg goed.

Er zitten zeker momenten in dat de film erg intrigeert, maar ook momenten dat de film minder is en oogt. Daarom krijgt de film ook zeker geen topscore van mij, maar ik moet zeggen dat de film grotendeels toch wel geboeid heeft. Het fantastische camerawerk en de mooie soundtrack zijn voldoende voor een bovengemiddelde beoordeling.

3,5*

Dat viel me toch niet mee dit. Zeg maar gerust dat het 140 minuten ellende was. Een marathon lopen is misschien nog wel minder afzien voor mij. Dankzij mijn vrouw kijk ik de laatste tijd ook weleens wat musicals en muziekfilms en hoewel dat absoluut niet mijn genre is, zit er soms nog wel eens wat aardigs tussen. Deze Oscar winnende film was echt ontzettend matig.

Vooral de muziek, datgene waar musicals vaak grotendeels op drijven vond ik matig tot slecht. Verder snap ik best dat overacting bij een musical hoort, maar hier irriteerde het wel heel erg. Tsja en als een film met een enorm simpel verhaaltje dan ook nog eens behoorlijk lang duurt, dan is het makkelijk voor te stellen dat er weinig te genieten overblijft. Zeg maar helemaal niets. Deze film was eens maar nooit meer voor mij!

0,5*

Erg leuk dit hoor!

Geweldig concept ook. Een robotpark, waar je jezelf als bezoeker kunt vermaken, door je echt in de tijd van het wilde westen of bij de Romeinen te wanen. Het lijkt mij ook een soort van jongensdroom en dat laatste zie je er in de eerste helft van Westworld echt goed aan af.

De mannen vinden het geweldig en genieten echt van het bijzondere park. Het wordt allemaal erg sfeervol neergezet en ondanks dat sommige zaken wat vergezocht zijn is het vaak droogkomisch en is het geen straf om te wachten op het moment, dat het mis gaat.

Het laatste half uur is ook boeiend om te volgen. Het tempo is hoger, er komt meer spanning bij kijken en het verveelt allemaal geen seconde. Ook de personages zijn leuk en Brenner heeft de mooiste rol van allemaal.

4,0*

Waardeloze film, die zo standaard is als het maar zijn kan. Het verhaal is saai en alles is zo enorm voorspelbaar. Bynes zelf doet het nog redelijk, maar Firth speelt echt enorm slecht. Ook de zogenaamde grappen zie je van een kilometer af aan aangekomen, waardoor ze allemaal hun doel missen. Kan me voorstellen dat (jongere) meiden dit misschien wat vinden, maar ik vond het waardeloos allemaal.

1,0* voor de rol van Bynes

Geweldige thriller met fantastisch acteerwerk!

Laat ik maar gelijk beginnen met te zeggen dat ik dit echt een zeer goede film vond. Vorige week heb ik kennis gemaakt met het werk van Aldrich, maar deze tweede film die ik zie van hem, heeft mij pas echt weten te overdonderen.

Dat is mede te danken aan de twee hoofdrolspeelsters, die beiden voortreffelijk acteerwerk leveren. Ik was vooraf al bekend met de persoonlijke vete die de twee voor, tijdens en ook na deze film hadden. Dat geeft deze film nog een extra lading mee, zeker als blijkt dat de een de ander in de film moet treiteren. Bette Davis maakt op mij nog de meeste indruk. Wat zet zij een eng personage neer als de compleet gestoorde Jane, die echt op alle punten weet te overtuigen. Brrrr wat een eng mens is me dat zeg. Dan zou je haast vergeten dat Joan Crawford ook gewoon ontzettend goed acteert. Zij moet als Blanche wat meer ingetogener spelen, maar doet dat voortreffelijk. Ik had op een gegeven moment echt medelijden met haar. Het lijkt er haast op dat de twee vrouwen doordat ze elkaar niet konden uitstaan elkaar naar grote hoogten stuwen.

Verder natuurlijk ook een compliment voor Aldrich, want je moet het maar durven om twee van zulke feeksen, naast elkaar in een film te zetten. Dat lijkt me niet gemakkelijk om daar mee te werken als regisseur zijnde. De regie van Aldrich is trouwens ook meer dan in orde. Hij weet van de onheilspellende momenten goed gebruik te maken, door de cinematografie ook te voorzien van veel schaduwen, wat de duistere en naargeestige sfeer van de film absoluut ten goede komt.

Verder was ik uiteindelijk ook enorm benieuwd naar het einde. Het moment waarbij Blanche aan Jane vertelt, dat Jane onschuldig is aan haar handicap, vond ik echt een meesterlijk moment. Als je erover gaat nadenken, geeft het de film als het ware nog meer impact mee. Ja ik ben erg onder de indruk van deze film, dat moge duidelijk zijn. Vooralsnog geeft ik de film vierenhalve ster, maar ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog een halfje bijkomt.

4,5* dik

Standaard komedie met een zeer voorspelbaar verloop, Kutcher en Diaz zijn aardig, maar verder ook niet echt bijzonder. Vond de bijrol van de advocaat, wiens naam ik niet ken bij vlagen best grappig. Te weinig genietbare momenten echter voor een voldoende.

2,5*

Een prima thriller met spannende momenten.

De film kent een degelijke opbouw, met een meer dan behoorlijke spanningsboog. De film heeft een aantal verrassende plotwendingen en degelijke schrikeffecten. Hoewel het verhaal niet al te origineel is, vermaakt het wel en zit het een en ander toch behoorlijk goed in elkaar. De film heeft een fijne soundtrack en is mede daardoor ook erg sfeervol.

Qua acteerwerk is de film ook zeker niet slecht. Pfeiffer en Ford zijn misschien niet eens de beste acteurs, maar slagen er in deze film in hun personages overtuigend neer te zetten. De locatie is prima gekozen en vooral het goede gebruik van geluid, zorgt ervoor dat deze film blijft boeien. De film doet op sommige momenten ook erg aan Hitchcock denken en als “the master of suspence” nog zou leven, had dit zomaar een film van zijn hand kunnen zijn.

4,0*

Het viel me nog reuze mee moet ik zeggen, want op de een of andere manier, had ik het allemaal veel erger verwacht. Er worden een aantal stellen gevolgd, die allemaal op een verschillende manier met het fenomeen zwangerschap te maken krijgen.

Het ene stel is wat interessanter, dan de ander, maar over het algemeen worden de verschillende invalshoeken, best aardig belicht. Alleen de humor blijft vaak wat achter. De leukste momenten, waren iedere keer met dat kleine zwarte ventje, waar van alles mee misgaat. Voor de rest was het op dat gebied vrij spaarzaam. Dat is jammer, want het had alles nog net iets leuker en beter kunnen maken.

De cast is verder wel oké en het blijft allemaal behoorlijk luchtig, waardoor het wel gemakkelijk wegkijkt. Dat maakt het allemaal nog niet goed, maar het zeker niet zo slecht, als je misschien zou verwachten.

2,5*

Erg leuke mockumentary, die op een uiterst originele wijze een inkijk geeft in het leven van een aantal vampiers en daarnaast de wezens ook nog eens op een grappige manier parodieert.

De droogkomische aanpak werkt van de eerste tot de laatste minuut. Jonathan Brugh is een leuke verteller, die als de charmante Deacon je iedere keer weer bij praat. Hij doet dat op zo'n droge manier, dat ik tot een paar keer goed moest lachen. Tussendoor zat ik overigens ook de gehele tijd met een grote glimlach te kijken.

Vooral de wijze, waarop ze over alles praten op een manier, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, is erg leuk. Daarnaast zijn het camerawerk en de bijbehorende effecten van een bovengemiddeld goed niveau.

Erg geslaagd dus, behoorlijk uniek en gewoon erg leuk om het genre eens op een erg leuke manier op de hak te zien worden genomen.

4,0*

Ietwat tegenvallende film.

Dat mannen en vrouwen totaal anders denken, is niets onbekends. Er een film over maken is op zich best een leuk idee. In het begin van de film is er ook nog niets aan de hand en is de film soms best leuk en fris en krijgt de denkwijze van laten we zeggen “de gemiddelde man” er flink van langs. Tevens is de manier waarop we te zien krijgen hoe vrouwen denken ook niet onaardig.

Mel Gibson is ook goed gecast als de macho man, die vooral op zijn carrière gericht is. Helent Hunt is wat minder op dreef, als de vrouw waar Gibson voor valt. Ze heeft ook totaal geen timing en weet nergens grappig voor de dag te komen. Langzaam maar zeker zakt de film dan ook weg. Het laatste gedeelte is uiterst voorspelbaar en behoorlijk moralistisch, want Gibson komt aan het einde van de film natuurlijk niet meer van Mars maar bijna ook van Jupiter, om het maar eens spreekwoordelijk te zeggen.

Best jammer want het idee is goed en het eerste gedeelte van de film was ook zeker niet onaardig.

2,5*