Opinions

Wauw! Wat een schitterende film van regisseur Lasse Hallström is dit. De film wist mij wel te pakken en hoe. Mooie indrukwekkende en vooral ook realistische film Met uitstekend acteerwerk en bijna alleen maar goed rollen. Ondanks dat Di Caprio zeer goed speelt vind ik Depp eigenlijk nog wel het meest indrukwekkend. Zijn rustige ingetogen manier van acteren en vertellen zorgt ervoor dat je jezelf als kijker helemaal kunt inleven in de film en daardoor draagt hij dus ook helemaal de film. Verder eigenlijk weinig op aan te merken. De sfeer, de stijlvolle rustige muziek en de mooie plaatjes maken dit bijna tot de perfecte film en een nieuwe binnenkomer in mijn top 10.

5,0* voor dit meesterwerk!

Geen superkomedie, met wel een redelijk onderhoudende, die redelijk gemakkelijk wegkijkt.

Martin Lawrence is zijn eigen irritante ik in deze film, maar het zijn vooral de andere rollen, die de film nog enigszins de moeite waard maken. Danny DeVito is altijd wel goed als hij een oplichter moet spelen en ook hier doet hij dat met overtuiging en biedt hij Lawrence meer dan voldoende tegenstand. Verder hebben Bernie Mac en William Fichhtner uiteindelijk nog de grappigste rollen, waarbij vooral die laatste als blonde homo, bijzonder grappig uit de hoek komt. Helaas zijn hun rolletjes niet zo heel groot.

2,5*

Leuke klucht, waarin de grappen in een razend tempo op de kijker afgevuurd worden.

Het verhaaltje stelt weinig voor en draait vooral om de reistassen, die constant worden verwisseld, waardoor iedereen in de film en de kijker op een gegeven moment wel de kluts kwijt is. Barbara Streisand doet het redelijk, maar vooral Ryan O'Neill is grappig. Tussen de geslaagde droge humor door, zitten ook wel momenten dat het allemaal enigszins inzakt en grappen die niet geslaagd zijn, maar grotendeels werkt het wel.

hoogtepunt was voor mij de achtervolgingsscene, waaraan iedereen meedoet en waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de heuvelachtige straten die San Francisco rijk is. Oh ja, die rechter was trouwens ook wel grappig. Al met al een geslaagde komedie.

3,0*

Geweldig concept, maar wel eentje die geschikt is voor pak hem beet een kwartiertje of twintig minuten. Daarna gaat de lol er toch wel heel snel af.

Toch leuk om te zien, hoe Allen ooit begonnen is. Hij heeft altijd wel leuke ideeën gehad, maar kan ze niet altijd even goed uitvoeren. Zijn debuut is, hoop ik, het slechtste wat hij gemaakt heeft. De echt leuke momenten zijn spaarzaam en visueel, cinematografisch of inhoudelijk valt er ook niet heel veel bijzonders aan te ontdekken.

1,5*

Standaard romkomverhaaltje, die behoorlijk voorspelbaar is, maar dankzij de twee hoofdrolspelers nog wel enigszins genietbaar is.

Anna Faris is sowieso een vrouw, waar ik een licht zwak voor heb. Ze kan op zo'n droge manier onnozel doen, dat ik in haar vaak een soort vrouwelijke versie van Leslie Nielsen herken. Ook in deze komedie, weet ze door haar komische timing van een aantal scenes toch weer iets leuks te maken. Verder viel Chris Evans mij ook erg mee. Als superheld heeft hij maar weinig uitstraling, maar zijn komische timing is best goed.

Het is dan ook aan hen te danken, dat deze What's Your Number nog prima kijkbaar is. Het verhaaltje zelf en de grappen zijn bijzonder slap en missen duidelijk scherpte. Op dat gebied is het dan ook duidelijk geen aanrader. Alleen voor de fans van Faris en Evans zullen we maar zeggen.

kleine 2,5*

Toch wel weer een typische Woody Allen film dit, die echt voor Allen zelf geschreven lijkt, maar waarin Alleen zelf niet meespeelt. De hoofdrolspeler is echter iemand, die toch zeer veel van Allen zelf lijkt weg te hebben. Larry David vult die rol prima in als zeer cynische man, die mensen de waarheid zeggen en de daarbij vaak bijhorende beledigingen, tot zijn levensdoel gemaakt lijkt te hebben. De film werkt grotendeels, omdat David en ook Evan Rachel Wood hun rol gewoon erg goed spelen, al ben ik zelf van mening dat Allen zelf de rol van David nog overklast zou hebben. De film zit vol grappige dialogen, leuke karakters en onverwachte gebeurtenissen, al moet gezegd worden dat het laatste half uur de film wel enigszins inzakt. Toch is ook deze Allen film lekker onderhoudend en bij vlagen zelfs erg grappig, zoals bijvoorbeeld Boris zijn zelfmoordpoging of de paar keer dat hij met een kind aan het schaken is. Leuk en luchtig zullen we maar zeggen.

3,0*

Standaard filmpje, die nooit echt spannend wordt.

Tijdens het begin van de film zien we een gruwelijke moord, waarna we al snel overgaan naar het eigenlijke verhaal. Camilla Belle ziet er goed uit, maar schiet qua acteren soms wel wat tekort. Na een korte kennismaking mag ze al snel gaan oppassen in een groot maar chique huis, waar ze al snel door een vervelende beller wordt lastiggevallen. Is het de moordenaar van het begin of toch iemand die het duidelijk op haar voorzien heeft, vanwege andere redenen?

De spanning in de film komt er eigenlijk nooit. De muzikale score is degelijk, maar niet echt bijzonder. Alleen het huis is echt prachtig, waarbij voor het tuintje met vijver in het midden van huis buiten, er mystiek uitziet. De killer is trouwens weinig bijzonder. Lange tijd wordt hij uit beeld gehouden, zodat we zouden kunnen denken dat het om een bekende gaat. Verder zit er totaal geen gore in de film, waardoor het allemaal uiteindelijk vrij braaf blijft.

De uiteindelijke voorspelbare afloop is niet bijzonder. Op het einde proberen de makers nog even verwarring te zaaien in het ziekenhuis, maar dat blijkt slechts loos alarm te zijn en zou ook een vrij onwaarschijnlijk einde zijn geweest. De setting en locatie was best leuk, maar verder is het weinig bijzonders.

2,0*

When Harry Met Sally...., een film die ik van naam kende, maar ondanks dat deze best vaak op televisie verschijnt en volgens velen behoort tot de beste romantische films aller tijden, liet ik de film steeds links liggen.

Tot afgelopen week, toen ik besloot de film een kans te geven, een kans die de film helaas niet pakte. Vooral Chrystal vind ik maar een vervelend mannetje. Als acteur heeft hij me nog nooit kunnen bekoren en ook hier slaagt hij niet. Hij is druk, vervelend en ik vond hem eigenlijk totaal niet grappig. Ook Ryan vond ik niet geweldig, al komt zij wel wat beter uit de verf. De beroemde scene in het restaurant, is letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de film.

De dialogen konden mij ook totaal niet pakken. Tja en dan blijft er eigenlijk niet zo heel veel over en wordt de film soms zelfs saai. Ik had stiekem gehoopt, dat deze film een beetje over zou komen als de Before Sunset/rise films. When Harry Met Sally oogt echter minder natuurlijk, is minder leuk en minder boeiend en daarom dus ook minder goed. Ik kreeg en heb er in ieder geval totaal geen gevoel bij.

1,5*

Leuke avonturen oorlogsfilm, boordevol actie en veel vaart, waardoor de lange speelduur toch redelijk snel voorbij vliegt.

Het verhaal en de actie begint ook gelijk van de eerste minuut. Nauwelijks introductie, maar bijna gelijk wordt er begonnen met het reddingsplan. Ik moet dat zeggen dat het allemaal heel fijn wegkijkt. De actie die er in voorkomt is geinig tot heel goed en de acteurs hebben er zichtbaar zin in. Eastwood is lekker droog, maar Burton kan er hier ook wat van.

De actie is zoals je die mag verwachten van een film als deze. Veel geschiet, ontploffingen, beklimmingen, geren, achtervolgingen en ga zo maar door. De setting in de bergen is fraai en vooral de scene met de kabelbaan is meer dan de moeite waard en ziet er anno nu nog steeds erg goed uit. Wel worden de plotwendingen hier en daar wat te ver doorgevoerd, wat de geloofwaardigheid op een gegeven moment niet helemaal ten goede komt. Maar verder is de film dik in orde en is het een goede invulling van de avond, als je van dit genre houdt.

Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt.

3,5*

Best een leuke fantasie film dit.

De vergelijking met Totoro wordt hier al enkele keren gemaakt en dat is ook logisch gezien het uiterlijk van de wezens in deze film. Daar houdt de vergelijking ook wel op. Ik vond het trouwens ook een film die mij af en toe deed terugdenken aan The Neverending Story.

Ik had vrij weinig verwachtingen omtrent deze film, maar het viel mij reuze mee. Dat de film enigszins werkt, komt vooral ook doordat de wezens in de film grotendeels niet van CGI zijn, maar gewoon mensen in pakken zijn, iets wat de sfeer ten goede komt. Wat heet, de film is uitermate sfeervol.

Jammer is wel dat ik het hoofdrolspelers bij vlagen nogal irritant vond, iets wat het meeleven met hem uiteindelijk niet ten goede kwam. Hierdoor kwamen de emoties die film op het einde probeert op te roepen, bij mij in ieder geval niet naar boven.

Ondanks het minpunt heb ik me zeker vermaakt met deze vlotte fantasiefilm, die ook voor volwassenen prima te genieten is. Uiteindelijk krijgt de film toch een makkelijke voldoende van me.

3,0*

Aparte, maar mooie film, met een goede mix van drama en een vleugje komedie.

Vooral de personages zijn erg interessant. De film is traag en er wordt niet bijzonder veel gepraat, maar vervelend is het nooit, want daarvoor boeien de personages teveel. Dit is typisch zo’n voorbeeld van een film waarin er veel meer verteld wordt over de personages door ze laten zwijgen, dan door ze te laten spreken. Marta is het boeiendst. Ze is positief, maar heeft ook iets zieligs over zich heen. Jacobo is het meest zwijgzaamst, maar heeft zulke sterke gezichtsuitdrukkingen, dat je toch wel goed kan zien wat er in hem omgaat. Een grappig detail, waarbij het camerawerk erg sterk is, is dan weer het enorme lengteverschil tussen hem en Marta, waardoor zijn hoofd soms uit beeld is, als de camera op Marta inzoomt.

Verder zijn de personages opvallend echt, komen de ongemakkelijke spanningen tussen de personen goed naar boven en is het bovenal een filmpje dat rustig, maar fijn voortkabbelt. De emoties zijn echt, de film is ontzettend eerlijk en oprecht en vooral ook erg realistisch. Het einde, waarbij Marta niet meer komt opdagen, vond ik erg begrijpelijk en zelfs licht ontroerend.

Fijn filmpje dus met het hart op de juiste plaats, zoveel is zeker.

4,0*

White Chicks is echt een matige film, die slechts bij vlagen een beetje grappig is. Natuurlijk probeert deze film o.a. Paris Hilton te parodiëren, wat op zich redelijk lukt, maar echt hilarisch is en wordt het eigenlijk nooit. De film kent een enkel leuk moment, vooral dankzij Shawn Wayans, maar het grootste gedeelte van de film is erg tegenvallen en pijnlijk ongrappig. Het verhaal is op zich trouwens nog niet eens zo slecht, al had er wat mij betreft veel meer uitgehaald kunnen worden. Nee geef mij dan maar een Scary Movie of zo, die is tenminste wel grappig.

1.5*

"Made it ma, top of the world!!"

Erg leuke gangsterfilm met een geweldige James Cagney, die mij net als een hoop anderen ook erg aan Pesci deed denken. Hij zet hier echt een memorabel en onvoorspelbaar personage neer, die af en toe zeer driftig uit de hoek kan komen en daarnaast een behoorlijk moederskindje is.

Sowieso ook een erg leuke rol voor haar en jammer dat haar rol zo ineens uitgespeeld is. Verder heeft de film een hoop actie en af en toe sterke dialogen en behoorlijke wat vaart. De politie zit er iedere keer dicht op en is niet bang om actie te ondernemen, wat regelmatig resulteert in leuke scene's.

Enige wat dan wel erg matig was, is de muziek, die vaak te bombastisch en overdreven is, al was het gelukkig voor de filmbeleving niet al te storend. Cagney is een gewledig acteur, daar ben ik na twee films met hem wel van overtuigd. Ik wil dan ook zeker meer films met hem zien en daar ga ik binnenkort zeker eens naar op zoek.

4,0*

Met iemand als Emmerich aan het roer kun je natuurlijk een hoop overdreven spektakel verwachten. Wat dat betreft voldoet White House Down op dat gebied wel aan de verwachtingen, al vond ik hem zich hier nog redelijk inhouden. Qua verhaal en inhoud is Emmerich nog nooit verrassend uit de hoek gekomen en ook hier is het verloop van het verhaal niet moeilijk te voorspellen.

Overigens is de timing van het uitbrengen van White House Down wel wat ongelukkig. Een paar maanden na Olympus has Fallen, die inhoudelijk precies hetzelfde is. Het is wel jammer dat Emmerich zulke sommige zaken er enorm bovenop legt. Hetverraad van Woods zie je bijvoorbeeld van mijlenver aankomen. En zo zijn er nog tal van dat soort momenten. Gelukkig is de cast niet slecht. Channing Tatum vind ik zelfs vrij goed en slaagt er hier in om een actiefilm als deze toch prima overtuigend te dragen. Qua looks en charisma zou hij zomaar de actieheld van de toekomst kunnen worden. Jamie Foxx speelt een aardige bijrol, maar had nog iets grappiger kunnen en mogen zijn. James Woods vond ik dan wat minder goed en mist hier de overtuiging van een dreigende badguy.

De actiescènes zelf waren redelijk vermakelijk en zorgden er in combinatie met de redelijke humor voor dat het allemaal niet verveeld. Ik vond de achtervolging met de auto’s door de tuin van het witte huis het leukst. Super ongeloofwaardig en helemaal over de top, maar het levert wel dikke fun op.

Zowaar niet heel slecht dus. Aardig popcornvermaak, dat weliswaar nergens echt verrast of bijzonder wordt, maar genoeg vermaak biedt voor de tijdsduur en daarnaast misschien ook nog eens een nieuw actie-icoon in de persoon van Tatum weet af te leveren?

2,5*

Een film over basketballen met een blanke en een donkere acteur in de hoofdrol, werkt dat?

Het antwoord is ja. Ondanks dat Snipes een ontzettend matige acteur is, vormt hij een redelijke sterke tandem met Woody Harrelson, waardoor het allemaal toch redelijk fijn wegkijkt. Het geheel is ietwat voorspelbaar, maar dankzij de nodige humor en vooral een erg goed op dreef zijnde Harrelson, verveelt het allemaal nauwelijks.

De regie is degelijk tot goed, waarbij vooral de diverse basketbalpotjes er duidelijk bovenuit springen. Daarbij wordt flink met de camera gespeeld, met veel slow motion en dicht op de huid scènes, waardoor het er erg boeiend uitziet. Een klein minpuntje is wel, dat er geen duidelijke keuze gemaakt wordt tussen komedie en drama, waardoor alles op dat gebied soms wat halfslachtig overkomt. Het blijft luchtig, maar vooral met de tegenstelling tussen blank en zwart, had zeker nog wel wat meer gedaan kunnen worden.

Toch is het een aangenaam filmpje, zonder echt grote pretenties en met een goed werkende acteurstandem.

3,0*

Film, die in zijn geheel erg tegenvalt. De film kent een vrij traag begin en de eerste 40 minuten is er vrij weinig te genieten en van echte spanning is totaal geen sprake. Daarna komt de film wel een beetje op gang en kent een paar aardige schrikmomenten, maar het eind van de film is wel weer zo lachwekkend slecht dat je je als kijker afvraagt hoe ze dit in hemelsnaam verzonnen hebben. Er zijn veel betere films in dit genre, die een stuk spannender en vermakelijker zijn. Dit is eens maar nooit meer wat mij betreft.

1,5*

Zoals hier al een keer gezegd is, heeft deze film een uiterst mooie setting op de koude, witte zuidpool. Er wordt echter veels te weinig mee gedaan en verder is de film eigenlijk maar een onbeduidend niemendalletje.

Wat volgt is een simpel whodunnit filmpje, die nog wel enigszins onderhoudend is, maar verder maar erg matig is uitgewerkt. Beckinsale is leuk om te zien, maar is qua acteren maar matig, evenals de rest van de cast. De film is vrij voorspelbaar en mist op een enkele scene na spanning. Wel aardig is trouwens dat ze laten zien hoe je hand eruit ziet als je deze een tijdje bij -50 graden celsius hebt gehouden.

kleine 2,0*

Ik heb nooit echt heel veel gehad met deze film.

Er moet gezegd worden dat de animatie erg goed in de echte wereld verweven is. Ook speelt Bob Hoskins best een leuke rol als detective. Daarnaast mag ook Christopher Lloyd niet onvermeld blijven, die een leuke schurkenrol neerzet. Verder is het best leuk gedaan, dat je andere oude en bekende cartoonfiguren af en toe ziet opduiken, zoals Donald en Daffy Duck.

Het grootste probleem is echter het titelpersonage zelf. Ik vind Roger Rabbit maar een irritant konijn, om wie ik geen seconde heb kunnen lachen. Dat konijn begint me op een gegeven moment echt op de zenuwen te werken. Ik heb zelfden zo’n vervelend beest gezien als Roger Rabbit, al is Garfield een goede tweede. Dat maakt Roger Rabbit uiteindelijk best moeilijk om te beoordelen. Aan de ene kant is het goed gemaakt en spelen de menselijke acteurs goede rollen, voorzien van de nodige humor. Aan de andere kant is er dus Roger Rabbit, een irritant beest dat totaal niet grappig is en bijna iedere seconde dat die in beeld is, wel weet te irriteren.

Na lang nadenken, resteren er twee kleine sterretjes.

2,0*

Dit viel me me toch enigszins tegen. Het is een film waarin het verbale tempo soms moordend hoog is. De een probeert de ander iedere keer te overtreffen door nog weer bijdehandter of cynischer te zien en vaak gaat dat gepaard met veel lawaai en een hoop geschreeuw.

Toegegeven er zitten best wel aardige dialogen tussen, maar het constante geschreeuw ging me op een gegeven moment wel enigszins tegenstaan. Richard Burton was wel aardig goed, Taylor vond ik niet echt geweldig, al komt dat ook wel een beetje, omdat ze gewoon een zeer vervelend stemgeluid heeft.

Het veel geroemde einde zag ik hier al een tijdje aankomen en deed me niet echt wat. Het was mij op een gegeven moment ook allemaal een beetje teveel van hetzelfde, al moet ik zeggen dat de film dankzij de som dus wel aardige dialogen tot het einde nog wel onderhoudend was. Een topper zie ik er echter zeker niet in, daarvoor is het wat mij betreft niet bijzonder genoeg.

2,5*

Vermakelijke film, met een leuke combinatie van Willis en Perry.

Het verhaal is wel aardig, maar vooral de aanstekelijkheid en het enthousiasme van de acteurs doen de film goed. Willis en Perry is zoals gezegd een leuke combinatie en hun uiteenliggende personages zorgen voor een aantal komische momenten. Verder zorgt vooral Amanda Peet voor een frisse en vrolijke bijdrage aan deze film.

Niet heel bijzonder, maar wel behoorlijk leuk dus.

3,0*

Misschien kwam het omdat ik geen hoge verwachtingen had, maar ik vond dit vervolg toch bij vlagen behoorlijk grappig. Deze film kun je overigens prima los vandie je ook los van het eerste deel kijken, maar enige voorkennis is op zich wel makkelijk. Er zitten toch wel een aantal geslaagde grappen in deze film en Perry en Willis zijn opnieuw goed op elkaar ingespeeld. De leukste rollen zijn echter voor Kevin Pollak, als de harde maffiabaas met onnozele blik en Frank Collisson, die als zijn zoon Strabo bij vlagen echt zeer grappig is. Voorspelbaar en minder origineel misschien, maar in ieder geval uitermate onderhoudend!

3,0*

Onaangename film dit, maar wel erg sterk.

Ik kende de film wel van naam, maar verder wist ik er niet zoveel van. Ik liet me in feite verrassen door wat er op het beeld voorbijkwam en achteraf gezien is dit zeker een unieke kijkervaring geweest.

Het knappe aan de film is eigenlijk dat deze steeds vreemder, maar ook steeds beter wordt. De eerste helft vond ik het een aardig filmpje, maar in de tweede helft wordt de film beter en beter. De sfeer is echt apart en erg sterk. Het is beklemmend, bevreemdend, mystiek, mysterieus, naargeestig en uniek in zijn soort. De locatie is ook erg sterk trouwens. Zo’n afgelegen eiland heeft altijd iets spannends, maar met al die rotspartijen ziet het er zelfs nog dreigender uit.

Het acteerwerk is ook prima. Edward Woodward zet overtuigend een politieagent neer, die op een gegeven moment al net zo verbaast is als de kijker zelf. Christopher Lee steelt echt de show hier als compleet gestoorde hogepriester, die er in ieder geval behoorlijk vreemde ideeën op nahoudt. De film kent een paar sterke scènes. Het moment dat alle dorpsgenoten verkleed gaan feesten, zat ik echt mijn ogen uit te kijken van wat er de revue passeerde. Haast letterlijk alle gekheid op een stokje zullen we maar zeggen. Het meest indrukwekkend is uiteindelijk voor mij het einde. Daar wordt een enorme houten bouwsel getoond, waarna het niet zo moeilijk meer is te raden wat er daarna zal gebeuren.

Ja een terechte klassieker dit, die me positief verrast heeft.

4,0*

De eerste kijkbeurt van Wild at Heart heb ik telkens maar weer voor mij uitgeschoven. Waarom weet ik eigenlijk niet, want Lynch bevalt me over het algemeen goed. Ik heb de film al ruim twee jaar in bezit, maar telkens gaf ik een andere film de voorkeur. Gisteravond was Wild at Heart dan eindelijk aan de beurt.

Hoewel ik films als Mulholland Drive en lost Highway wel duidelijk beter vind, is Wild at Heart ook een behoorlijk leuke film. Ja leuk inderdaad, want ik heb toch best een aantal keren kunnen lachen, iets wat ik tot nu toe eigenlijk nog nooit meegemaakt heb bij een film van Lynch. Wild at Heart is een film die moeilijk te omschrijven is. Eigenlijk is het een soort van extreem overdreven, romantische komedie met een verhaallijn dat in de verte een beetje lijkt op The Wizard of Oz.

Wat me wel beviel aan Wild at Heart waren de hoofdrolspelers. Zowel Cage en Dern spelen lekker overdreven en doen dat erg goed. Cage probeert een soort van moderne Elvis Presley te zijn, wat hem aardig lukt en heeft een goed gevoel voor humor. Dern speelt een behoorlijk verleidelijke vrouw en ziet er geweldig uit. Ik heb nooit wat aantrekkelijks gezien in Dern, maar na deze film kom ik op die mening terug. Verder is ook de rol van Willem Dafoe erg goed en is zijn geestelijk verkrachting van Dern een sterk stukje cinema.

Ja Wild at Heart is weer zo’n typische Lynch-film. Bizarre momenten, een fijn sfeertje, en een prima soundtrack. Toch weet de film me niet zo te pakken als enkele van zijn andere films. Weet eigenlijk niet zo goed waardoor dat komt. Ja ik had de film moeilijker verwacht, maar dat valt allemaal reuze mee, want de film is op zich redelijk rechttoe rechtaan. Zeker een leuke film, maar Lynch heeft gelukkig ook al bewezen nog wel een stuk beter te kunnen.

3,5*

“The western to end all westerns”

Eindelijk heb ik dan deze western gezien. Regisseur Sam Peckinpah slaat duidelijk een andere weg in dan de meeste westerns met deze film, omdat er hier duidelijk geen sprake is van goed en kwaad, want iedereen heeft duidelijk zijn foute en donkere kanten. Toch is het duidelijk waar de regisseurs sympathie naar uit gaat, net als die van de meeste kijkers. Die gaat namelijk duidelijk naar de “Bunch”.

De “Bunch” is trouwens een geweldig groepje mannen, die aangevoerd wordt door de erg sterk spelende William Holden. Geweldig hoe hij af en toe de groep zijn wil op weet te leggen en vooral mooi om te zien hoe sterk hij soms is in het non-verbale gebaren. Daarnaast bevat de film een paar geweldige actiescènes. De openingsscène is al enorm hard en rauw en is geweldig om naar te kijken. De kogels vliegen letterlijk echt overal in het rond en niemand lijkt gespaard te worden, zelfs vrouw en kind niet. Daarnaast is er nog de geweldige treinoveral, die erg mooi in beeld is gebracht en tevens behoorlijk spannend is. Hoogtepunt voor mij is echter de fantastische finale waarin de eer van de groep duidelijk op het spel staat en ze ondanks dat ze al weten dat ze het niet zullen overleven op een fantastische manier tekeer gaan tegen de overmacht aan Mexicanen.

Qua actie zit het met deze film dus zeker wel snor. Het is alleen jammer dat de tussenliggende fases soms wat minder zijn. Zo stelt het groepje mannen dat de “Bunch” achtervolgt niet zo heel veel voor, op leider Robert Ryan na en daarnaast boeit het verhaal helaas ook niet altijd genoeg om echt op een topscore uit te komen. Desondanks heb ik erg genoten van deze gewelddadige western, waarmee Peckinpah meteen zijn naam als eigentijds regisseur gevestigd heeft.

4,0*

Wild Hogs is een lekkere "wegkijk" film die wel een hoop clichés over vriendschap, zelfkennis en dat soort zaken bevat, maar door de humor, van vooral William H. Macy af en toe erg grappig is. Ook Travolta en Allen zijn goed op hun plaats, terwijl Lawrence er ook gezien zijn leeftijd toch een beetje buiten valt en hij voor de verandering wel eens een keertje een erg brave rol speelt. Ook de verwijzing naar motorklassieker "Easy Rider", omdat op het einde Peter Fonda in een cameo langskomt, is wel aardig. Kortom geen superfilm, maar gewoon hele aardige popcorn, die best leuk is om een keer gezien te hebben.

3,0*

Teleurstellende film. Dat is in de eerste plaats te danken aan Daniël Boissevain, bij wie ik toch maar heel weinig van Herman Brood in terug vind. De rol is sowieso moeilijk te spelen, maar ze hadden toch wel een beter iemand kunnen k\casten, want hem vond ik wel erg slecht. Marcel Hensema daarentegen deed het wel aardig en gaf zijn rol ook de benodigde humor mee. Verder blijft de film nogal oppervlakkig en plat en heeft weinig interessants te bieden op zowel inhoudelijk als visueel vlak. De laatste vijf minuten als de echte Herman in beeld verschijnt zijn gelijk het mooist en interesants en dat zegt helaas genoeg over de rest van de film, die wat mij betreft dik onvoldoende is.

1,5*

Vermakelijk luchtig filmpje dat weinig om het lijf heeft maar verder wel lekker wegkijkt.

Leuke cast trouwens dit, die goed samen gaat. Alle drie weten ze precies wat ze moeten doen en alle drie hebben ze hun vermakelijke momenten, al is Nighy wel het best op dreef. Het verhaal stelt zoals gezegd niet zo heel veel voor, maar de film moet het ook hebben van de personages, de dialogen en het soms best hoge tempo. Ik geef gelijk toe dat er ook best wat flauwe humor in de film verwerkt zit, maar grotendeels werkt het gelukkig allemaal wel.

Ook de soms onnozele boeven, waarbij de domme kleerkast er wel bovenuitspringt zijn geestig. Na anderhalf uur is het dan ook wel mooi geweest en gelukkig duurt de film ook niet langer, want dat had de film waarschijnlijk ook geen goed gedaan. Nu is en blijft het in ieder geval leuk hersenloos vermaak en dat is soms best lekker.

3,0*

Toch wel een fijn filmpje dit.

Altijd leuk zo'n "afvalrace" op een eiland. Een groepje criminelen, die te maken krijgt een een mysterieuze moordenaar. Klinkt allemaal leuk en dat is het ook, ondanks dat alles weleens gedaan is en de film grotendeels zo loopt als je mag verwachten, is het toch leuk kijkvoer.

Ik vond de personages wel aardig en daarnaast blijft het lang mysterieus wie er nu eigenlijk achter de moorden zit. De moorden zelf zijn best goed in beeld gebracht met af en toe de nodige gore.

Ik was uiteindelijk toch wel erg benieuwd hoe het af zou lopen. Ja heb me prima vermaakt hiermee, erg leuk filmpje, waarbij ik het gevoel heb dat ik deze met drie sterrren tekort zou doen. Dus daarom krijgt de film een halfje meer.

3,5*

Willow heeft de twijfelachtige eer de allereerste film ooit te zijn, die ik in de bioscoop zag. De kleine mannetjes zorgden toen voor een hoop vermaak en ik moet zeggen dat ik best onder de indruk was van alle schurken, fantasiewezens, gemene honden en alles waar erin voorbij komt. Willow heb ik daarna nog een aantal keren gezien. En hoewel het nooit meer zoveel indruk maakte als de allereerste keer, is het nog steeds een leuk en erg vermakelijk avontuur dat in veel opzichten lijkt op Lord of the Rings.

Willow is tevens de naam van het hoofdpersonage en mede de reden dat dit zo aanspreekt. De dwerg Warwick Davis zet Willow namelijk er goed neer. Hij maakt van hem een onzeker en liefdevol personage, die tevens een bepaalde vorm van charme heeft en zich altijd wil inzetten voor anderen. Dat maakt hem op een bepaalde manier erg sympathiek. Daarnaast doet Val Kilmer het ook niet onaardig als de veel meer egoïstische Madmartigan, die uiteindelijk een aardig koppel met Willow vormt.

Hoewel de film af en toe wat kinderlijk aandoet, ademt het wel een typisch avonturensfeertje uit. De aankleding is verzorgd, zowel de kostuums als de decors en de muziek is ook prima. Alleen qua actie begint het hier en daar wel enigszins gedateerd te ogen, maar aan de andere kant heeft ook dat op een bepaalde manier wel zijn charme. Willow blijft voor mij een klein beetje jeugdsentiment en daarnaast is het nog steeds een leuk werkje, dat op een bepaalde manier altijd zijn charme zal blijven behouden.

3,5*

Het verhaal is mij wel bekend, al weet ik niet zeker of ik deze film ooit eens in een heel ver geleden gezien heb. Er staat mij vaag wel iets van bij. De versie van Burton zag ik in ieder geval nog nooit en die zal binnenkort ook aan de beurt komen.

Stiekem was ik hier wel een beetje bevreesd voor. Ik verwachtte een heel zoetsappige film en echt niet alleen vanwege de chocolade. Dat bleek gelukkig nog wel mee te vallen. Hier en daar is het iets gedateerd en hoewel de liedjes ook niet altijd even goed waren, was het daarnaast goed kijkbaar. Vooral de rol van Gene Wilder is sterk. Hij speelt erg charismatisch en maakt van zijn personage iets authentieks. Die Oompa Loompa;’s zijn ook grappig. Verder is vooral de vormgeving van de fabriek de moeite waard.

Al met al leuker dan ik verwacht had en nu binnenkort maar eens kijken wat Burton ervan gemaakt heeft.

3,0*