Opinions

Zwakke thriller die hier en daar inderdaad wat weg heeft van The Thing, maar dat niveau wordt echter nergens gehaald.

De setting is in ieder geval mooi te noemen. In een afgelegen complex, liggend in de sneeuw en ogend als een soort van bunker, ligt dar in ieder geval een goede basis voor een film. Helaas komt dat niet helemaal uit de verf. De personages zijn allemaal vrij vlak en blijven dat ook, waardoor ze nooit echt gaan boeien. Sylvester Stallone doet zijn best speelt op momenten best redelijk, maar weet mij niet echt als personage te overtuigen.

De film heeft een paar aardige momenten, maar komt qua spanning nooit echt goed los. Vooral in het middengedeelte zakt de film op een gegeven moment behoorlijk in. Er had in die fase bijvoorbeeld wat meer met het wantrouwen jegens elkaar gedaan kunnen worden, waardoor je automatisch ook wat meer spanning creëert, maar dat gebeurt helaas niet. Uiteindelijk komt de film op het einde nog wel een beetje los, maar ook niet in die mate dat je echt op het puntje van je stoel zit.

De film is behoorlijk vlak, qua personages nogal stereotiep en niet spannend genoeg om echt te boeien en dat ondanks de erg mooie locatie en het onaangename kille sfeertje. Er had veel meer uitgehaald kunnen worden.

2,0*

Verrassend leuke film.

Vond dit vooraf gezien wel een interessant verhaal, al vroeg ik me vooraf af hoe regisseur Yimou Zhang dit ruim twee uur boeiend moest houden. Dat is echter prima gelukt. De film heeft de hele tijd een erg mooie sfeer. Ik betrapte me er zelf op dat ik iedere keer weer benieuwd was bij wie de meester de volgende keer de rode lichten zou ontsteken. Het verhaal van de 4 vrouwen is leuk gedaan en ook best goed uitgewerkt. De film is op sommige momenten misschien iets voorspelbaar, maar ik zag bijvoorbeeld totaal niet aankomen dat de tweede vrouw eigenlijk de grootste bitch van allemaal is. Ook het einde vond ik nog best verrassend.
Tenslotte is de muziek ook nog even het vermelden waard. Er werd regelmatig hele rustige (waarschijnlijk Chinese) muziek gespeeld, wat op de een of andere manier erg aangenaam was om naar te luisteren. De muziek draagt net als de mooie kleuren ook erg bij aan de mooie sfeer van deze film.

Een mooie 4,0*

Prima spaghettiwestern, die van begin tot einde toe vermaakt.

Het mooie aan spaghettiwesterns is dat er vaak een hoop actie in voorkomt, en hier is dat niet anders. Veel geschiet en een hoop geweld, het zit er allemaal in.

Mooi ook om Lee van Cleef weer een keer in een western te zien. De man heeft een fantastische kop en acteert de pannen van het dak. Tegenspeler John Phillip Law doet het ook niet onaardig, maar verbleekt lichtjes in de momenten met van Cleef.

Het verhaal is simpel, maar desondanks best interessant. De muzikale score is erg goed, dat kun je wel aan iemand als Ennio Morricone overlaten. Verder zijn vooral de actiescènes erg goed. Een paar erg mooie shootouts, met die in de bar voorop.

Fijne film dus, met prima acteerwerk, een leuk verhaal en erg goede actie. En zo hoort het!

4,0*

Deze film was misschien wel de meest spraakmakende film van 2006. Ik heb het boek niet gelezen moet ik zeggen, maar na afloop van de film vraag ik mij nog steeds af waar al die ophef toch over te doen is geweest. Het is allemaal een hoop ophef om niets, want zo bijzonder en spectaculair is het allemaal niet. The Da Vinci Code stelde mij in ieder geval zeer teleur. Het acteerwerk van zowel Hanks als Tautou en Reno is erg mat. Ook is de film verre van spannend en bij vlagen zelfs ronduit saai te noemen. Allen Ian McKellen doet het prima, maar die heeft helaas een niet zo grote rol. Het boek zal ongetwijfeld beter zijn dan de film, maar ik sta na het zien van deze film nu niet bepaald te springen om het boek te gaan lezen. Ik ben immers niet zo'n lezer, maar zie liever de beelden.Dit was eens maar nooit meer wat mij betreft.

1,5*

Ongelooflijke rukfilm om het zo maar eens te zeggen. Alles van begin tot einde is te standaard om op te noemen. Er zit echt geen een leuke grap in. En Cuba Cuba, het wordt tijd voor een goede film van je, want op deze manier zak je echt ver het moeras in!

Eddie Murphy is een acteur, die ik al jaren niet meer hoog heb zitten. In het verleden speelde hij soms in best leuke films, maar na dat Nutty Professor gebeuren, was ik wel een beetje klaar met zijn humor. Daddy Day Care is echter een behoorlijke meevaller.

De film begint nogal flauw en standaard, met een hoop plas en poepgrappen en als dan ook nog eens 'Walking on Sunshine' voorbijkomt, heb ik er al helemaal bijna geen hoop meer in. Vanaf dat moment wordt de film echter een stuk beter. Murphy speelt wat ingetogener dan normaal en dat werkt hier goed. Steve Zahn is een prima acteur voor komische rollen en slaagt er ook hier in om erg grappig uit de hoek te komen.

Wat me echter het meest opvalt, is dat de film geen platte komedie is, maar ook dieper in de materie gaat. Het probleem van de man die voor de kinderen moet zorgen, wordt duidelijk belicht en zelfs van meerdere kanten. De boodschap waarbij wordt getoond dat je kinderen gewoon kind moet laten zijn op jonge leeftijd, en niet teveel moet pushen, wordt op subtiele wijze uitgedragen. Mede daardoor vond ik het allemaal redelijk goed werken.

Een aardig voorbeeld van een film, die het hele gezin wel eens zou kunnen bevallen.

3,0*

Daens is een groot Vlaams epos, over de geschiedenis van Vlaanderen, waarin pastoor Daens opkwam voor de rechten van de armen en uiteindelijk wel het een en ander in beweging kreeg.

Dit lijkt me ook typisch zo’n film waarmee de Vlamingen onder ons goed uit de voeten kunnen. Ik snap wel dat het die mensen wat doet. Als Nederlander kijk je daar misschien toch weer op een andere manier tegenaan. Ik vond Daens een aardige film, maar echt meeslepend of heel goed wordt het eigenlijk nergens. Vooral visueel is Daens niet echt geweldig. Er zitten een aantal erg lelijk gefilmde scenes in en qua kleuren oogt het vaak ook erg dof.

Inhoudelijk is het allemaal gelukkig wel wat beter. Jan Decleir speelt in ieder geval erg goed. Hij overtuigt van begin tot einde en daardoor valt het gelukkig niet altijd op, dat de bijrolletjes soms wel een stuk minder goed ingevuld worden. Decleir is in één scene echt heel indrukwekkend. Het moment waarom hij tijdens de kerkdienst, in zijn preek de rijken enorm voor schut zet, is wel erg mooi en voor mij ook het hoogtepunt van Daens. De strijd tussen arm en rijk is altijd wel boeiend om te volgen, maar in Daens zitten ook diverse momenten dat het allemaal wat inzakt. Wel blijft het altijd mooi om te zien hoe de kerk en andere hooggeplaatsten aangepakt worden.

Al met al is Daens een niet onaardige film. Een goed verhaal en een prima hoofdrolspeler zorgen ervoor dat het, ondanks dat het niet allemaal even hoogstaand is, toch goed door te komen is.

3,0*

Een aardige thriller van vaderlandse bodem, met som erg goed acteerwerk en een verhaal, dat op zich wel de moeite waard is.

Daglicht is een thriller, die zich presenteert als een puzzel, die je als kijker samen met het hoofdpersonage Iris moet oplossen. Hier en daar worden er aanwijzingen gepresenteerd en langzaam maar zeker wordt duidelijk dat niet alles is, zoals het is. Ik moet zeggen dat het allemaal best sfeervol wordt neergezet en op dat gebied is het zeker niet slecht. Angela Schijf zet een degelijke vertolking van Iris neer, als de vrouw die vastbesloten is het familiegeheim te ontrafelen. Fedja van Huêt verdient echter de grootste lof, als de autistische Ray. Hij overtuigt zowel als de jongere, als in de oudere versie en legt ook duidelijk verschillen en accenten in zijn personage aan, en weet zijn rol van aardig wat diepgang te voorzien.

Het nadeel van Daglicht is dat het wel onderhoudend is, maar niet echt spannend. De aanwijzingen, die leiden naar de oplossing van het mysterie zijn soms wel erg overduidelijk, en daarnaast ontdekt Iris vaak wel erg gemakkelijk waar bepaalde zaken liggen of hoe de vork over iets, precies in de steel zit. Daarnaast liggen sommige zaken er ook net wat teveel bovenop. Aan de andere kant kijkt het allemaal wel lekker weg, is het best sfeervol en wordt er redelijk tot goed geacteerd, wat de balans uiteindelijk wel positief doet uitvallen.

3,0*

De films van Abbas Kiarostami zijn vaak erg eenvoudig van opzet, maar slagen er meestal wel in om een boodschap op een sterke manier naar de kijker over te brengen. Bij Ten is dat niet anders.

Ten gaat over een Iraanse taxi-chauffeuse, die tijdens haar werk ook voortdurend te maken krijgt met het feit dat vrouwen worden achtergesteld in haar land. We zien taxiritten waarin de vrouw gesprekken voert met haar medepassagiers. In de openingsrit voert de vrouw een gesprek met haar zoontje. Kiarostami zet hiermee gelijk de toon voor de rest van de film. Ik kreeg in het begin het idee dat de zoon zijn moeder totaal niet serieus neemt en je hoort het ook gelijk al praten vanuit een manier, waaruit blijkt dat hij , ondanks zijn jeugdige leeftijd, op vrouwen neerkijkt.

Hierna komt het zoontje nog een paar keer terug en ook een andere vrouwelijke passagier zien we meerdere keren. Ik moet zeggen dat ik de gesprekken erg boeiend vond, al is het begin wel duidelijk het sterkst. De achtergestelde positie van de vrouw komt goed naar voren en ik betrapte me erop, dat ik af en toe zelfs een klein beetje medelijden met de hoofdrolspeelster had. Verder vond ik het een sterke en zeer doeltreffende manier, waarop Kiarostami zijn boodschap weet uit te dragen.

Knappe film dus, waarmee Kiarostami maar weer eens bewijst, dat er niet veel nodig is om iets goeds af te kunnen leveren.

4,0*

Erg fijne, harde en stijlvolle misdaadthriller

Ik had vooraf op een soort van Oldboy gerekend, maar deze film zit toch wel wat anders in elkaar en overtreft Oldboy in mijn ogen zeker. Het verhaaltje is vrij standaard, maar de uitwerking ervan tilt de film ver boven een gemiddeld filmpje uit. Het acteerwerk is degelijk, de muziek bij vlagen erg sfeervol en er zitten enkele fantastische scènes in. Vooral het moment dat Sun-woo uit zijn eigen graf klimt en daarna wraak neem op degenen die hem begraven hebben is een fantastische Scène. Het donkere weer en de regen die valt, in combinatie met het vuur dat brandt en waar d.m.v van brandende fakkels mee geslagen wordt, was gewoon een lust voor het oog. Ook de eindscène is erg stijlvol en mooi in beeld gebracht en tevens een sterk einde van de film. Verder zitten er nog wel wat leuke humor in de film verstopt. Het is alleen jammer dat de film op een paar momenten een klein beetje inzakt, maar verder heb ik best genoten!

Ruime 4,0*

”God sure was dressin' the wrong doll when he blessed you with a set of balls.”

Aardige film, die vooral voortgestuwd wordt door een prima optreden van de acteurs hier. Matthew McConaughey kiest de laatste paar jaar duidelijk andere rollen en dat begint nu toch langzaam aan wel zijn vruchten af te werpen en daarnaast laat hij zien dat hij een behoorlijk veelzijdig acteur is. Hij speelt hier een buitengewoon sterke hoofdrol, waarin hij van een enorme klootzak langzaam aan wat sympathieker wordt. Jared Leto is misschien nog wel beter in zijn bijrol van travestiet. Geweldig om te zien hoe hij speelt met zijn stem, maar daarnaast nooit vervalt in een typetje, maar te allen tijde een levensecht personage is en blijft. Vooral de wisselwerking tussen hem en McConaughey is buitengewoon goed en daarnaast zijn beide heren fysiek behoorlijk vermagert om hun rol nog wat overtuigender te maken. Jennifer Garner verbleekt daarbij toch wel enigszins.

Het probleem van Dallas Buyers Club zit hem dan ook niet zozeer in het acteerwerk. Het is meer het script dat op sommige momenten niet helemaal overtuigend is. In de eerste helft loopt het allemaal nog wel enigszins vloeiend, maar in de tweede helft hapert het hier en daar toch wel wat. De medicijnkeuringsdienst wordt zeer negatief afgespiegeld en van enige objectiviteit rondom dit best heftige onderwerp, lijkt dan ook nooit sprake te zijn. Daarnaast slaagt men er niet in om me echt te raken, wat bij een onderwerp als deze, met zulke interessante personages en sterke rollen toch niet al te moeilijk had moeten zijn.

Wat resteert is een degelijke film, die vlot wegkijkt, dankzij de prima acteerprestaties en een vrij goede montage. Los daarvan had een objectievere benadering de film zeker veel goed gedaan. Nu is het allemaal te veel een kant op en daardoor op sommige momenten ook wat te eentonig. Zonder de twee top rollen had dit weleens een erg vergeten film kunnen zijn.

3,0*

Een redelijk filmpje, die de sfeer van het postapocalyptische goed neerzet.

Al vind ik het camerawerk echt ondermaats. Leuk geprobeerd om zo'n druk hip filtertje in te bouwen, maar op een gegeven moment vond ik het erg storend worden en mooi is het al helemaal niet.

De karakters zijn niet heel bijzonder, al zet Englund wel een aardig personage neer. Echt eng of spannend wordt het nooit, maar het is redelijk amusant, al had het soms nog best wat heftiger gekund, want op dat gebied blijft het nog tamelijk mak.

Tot nu toe één van de mindere in de reeks.

kleine 2,5*

Niet echt een geslaagde film, die vooral behoorlijk gedateerd oogt.

Toch wel een behoorlijk vreemde eend in de bijt deze film uit Polanski's oeuvre. Als horrorfilm is de film absoluut niet eng. Als komedie is de film niet leuk genoeg en personages weten niet of nauwelijks te boeien.

En toch is het nog wel een redelijke film geworden. De gedateerdheid heeft zo soms zijn charme en daarnaast heeft de film door de mooie aankleding en de mooie decors best een aangenaam sfeertje. De film kent enkele geslaagde momenten, maar valt ook vaak in herhaling en enkele moment dat ik me soms afvroeg waar ik in hemelsnaam naar aan het kijken was.

Polanski probeert dus eens wat anders,maar dat pakt niet helemaal goed uit en wat mij betret behoort deze film helaas tot zijn minste werken.

2,5*

Mooie film van von Trier en zowaar een musical die ik echt goed vond, dat is al een zeldzaamheid op zich.

Björk speelt in deze film trouwens op geweldige wijze het hoofdpersonage Selma. Het duurde niet lang of ik had al veel sympathie voor haar en dat bleef de gehele speelduur intact. Best een ontdekking eigenlijk, want het is niet iemand die je snel zou casten voor zo’n rol lijkt me. Ze doet het echter geweldig en mag daarnaast ook nog eens haar muzikale kunsten vertonen in deze film en dat is af en toe een welkome afwisseling tussen al het drama dat von Trier ons hier voorschotelt.

Het camerawerk is ook zo’n punt wat altijd wel opvalt bij von Trier. Net als bij Idioterne oogt het hier ontzettend schokkerig, maar daarnaast had ik wel het idee dat je, je als kijker af en toe echt tussen de acteurs bevindt. Het had voor mij dus zowel een positief als negatief effect. Maar dat schokkerige, vind ik in ieder geval echt geen meerwaarde hebben. Het drama gedeelte van de film is echter sterk uitgewerkt. Naast Björk spelen ook Peter Stormare, Catherine Deneuve en David Morse prima rollen. Vooral de scène met Morse, waarbij hij aan Selma vraagt om hem te vermoorden, is erg sterk en cruciaal voor het verdere verloop van de film.

De afwisseling tussen muziek en drama zorgde er bij mij voor dat de film nooit te zwaar werd, ondanks dat ik op het einde toch wel stil werd van wat ik allemaal voorbij zag komen. Hoogtepunt op muzikaal en filmisch gebied was voor mij toch wel de scène waarbij Björk op de brug met Stormare loopt en hem toezingt. Dat was ook een van de weinige momenten in de film waar ik echt even heel vrolijk van werd.

Von Trier houdt van experimenteren, dat ik me na een aantal van zijn films wel duidelijk. Het ene experiment is beter dan het andere, maar deze behoort in ieder geval zeker tot de beteren. Een behoorlijk indrukwekkende film, die nog wel een tijdje zal blijven hangen bij mij vermoed ik.

4,0*

Een erg knappe film van Kevin Costner, waarin hij tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Het begint allemaal wat traag en het is even inkomen, maar als Costner eenmaal in contact is gekomen met de Indianen, wordt het allemaal een stuk boeiender en interessanter. Ondanks dat het script niet eens zo heel bijzonder is, weet Costner er vrijwel het maximale uit te halen.

Wat ik zo mooi vind hieraan, is de manier, waarop Costner steeds vertrouwder begint te raken met de Indianen. In het begin is hij enigszins bevreesd en vormt de taalbarrière ook een probleem, maar langzaam maar zeker groeit Costner naar de Indianen toe en andersom trouwens ook. Ik vond het erg mooi om te zien dat er van beide kanten een sterk wederzijds respect naar elkaar was. De vertaalster, die het makkelijker moest maken voor Costner om met de indianen te communiceren was noodzakelijk, maar niet een bijster interessant personage.

Naast de relatie met de indianen, wordt er ook stil gestaan bij de natuur. Hieruit ontstaat een relatie tussen Costner en de wolf, en die is werkelijk waar schitterend om te zien. Prachtig hoe Costner die scènes gemaakt heeft. Daarom was het best jammer dat de wolf op het einde doodgeschoten werd. Daar kreeg ik toch wel een behoorlijke brok in mijn keel van.

Overigens is het acteerwerk erg goed. Ik lees wel eens dat men Costner een matige acteur vindt, maar hier doet hij het voortreffelijk. Ook de regie van hem is meer dan goed. Vooral de manier waarop hij de geweldige mooie landschappen hier in beeld brengt is echt schitterend. Dat draagt trouwens bij aan het respect voor de natuur dat het hoofdpersonage heeft. Costner laat op deze manier namelijk zien, dat hij dat als regisseur ook heeft. De prima ondersteunde muziek, versterkt de prachtige beelden nog meer.

Al met al een erg mooie film dus, met prachtige beelden, mooie muziek en een prachtig uitgewerkte relatie tussen mens en natuur.

4,5*

Een erg leuk kostuumdrama, die lekker wegkijkt en waarin heerlijke psychologische spelletjes worden gespeeld.

De losse remake Cuel Intensions is ook erg fijn, maar ik heb me altijd laten vertellen dat dit de beste versie is en ik kan het daar wel mee eens zijn. De setting leent zich perfect voor een verhaal als deze. De aankleding is fijn en verzorgd en alles ziet er tot in de puntjes verzorgd uit. Ik vond het wel even wennen om Malkovich in een kostuum te zien. Maar Malkovich acteert buitengewoon sterk, evenals Michelle Pfeiffer. Toch wordt de show gestolen door Glenn Close, die echt een geweldige bitch neerzet. Wat Keanu Reeves ertussen deed was me trouwens een raadsel. Gelukkig is zijn inbreng hier dan ook niet al te groot.

De acteurs worden ondersteund door de dialogen, die erg goed geschreven zijn en van een hoog niveau zijn. De ondersteunende klassieke muziek is mooi en het verhaal is door de vele intriges en wendingen de gehele speelduur boeiend. Het einde was weliswaar niet echt verrassend, maar past wel prima bij het verhaal en gaf ook een hoop genoegdoening.

Fijn om deze klassieker eindelijk gezien te hebben, die zijn status in de loop der jaren meer dan terecht heeft verdiend.

4,0* dik

Toch wel weer een goede Cronenberg dit, al snap ik best dat niet iedereen hier op zit te wachten. Het plot is in ieder geval erg interessant en een psychologische discussie kan best leuk zijn om te volgen, en dat laatste is hier gelukkig het geval.

Dat komt ook zeker door de acteurs. Knightly maakt zich soms wat schuldig aan overacting, maar is verder redelijk goed en daarnaast altijd wel plezierig om naar te kijken. Toch zijn het vooral de heren die hier het best presteren. Mortensen is goed, maar wordt toch nog overvleugeld door Fassbender, die echt heel goed speelt. Vooral de discussies tussen de twee zijn van een hoog niveau met daarnaast ook best sterke dialogen.

Het tempo is overigens erg laag en daardoor vergt het soms wel wat concentratie van de kijker. Hier en daar had het nog wel een klein beetje scherper gekund, maar al met al valt het zeker niet tegen. Visueel valt de mooie aankleding op, die er netjes en verzorgd uitziet. Kortom een degelijke en goede Cronenberg, die prima tussen de rest van zijn oeuvre past.

3,5*

Behoorlijk goede film van Asghar Farhadi, die ik vooral ben gaan kijken, omdat ik zo onder de indruk was van Farhadi’s meest recente film, “A Separation”.

Hoewel deze film het zeker niet haalt bij die andere film, is ook deze film alleszins de moeite van het kijken waard. Vooral de toon van de film is opvallend, omdat deze erg dubbel is. Het eerste gedeelte van de film is luchtig en ontspannen en daar heerste een aangenaam vakantiesfeertje. Het is allemaal erg gemoedelijk, we maken kennis met de personages en hoewel het gemakkelijk wegkijkt, is het wachten op de zaken die gaan komen. Vanaf het moment dat men ontdekt dat Elly verdwenen is, slaat de toon om, en verandert de film meer en meer in een drama, waarbij de vermissing van Elly centraal staat.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Zowel de mannen als de vrouwen en kinderen doen het goed, waarbij er niet eentje ondermaats is. De film is redelijk pakkend al vond ik de film op het einde wel een stuk in kracht afnemen. Ik had verwacht en gehoopt dat de film mij meer zou pakken, maar dat gebeurde helaas niet helemaal. Het camerawerk is verzorgd en redelijk dicht op de huid van de mensen. De belangrijke vliegerscène is op dat gebied het hoogtepunt van de film.

Al met al zeker een bovengemiddelde film. Prima acteerwerk en een degelijk verhaal, zorgen ervoor dat de film uiteindelijk behoorlijk boeit.

3,5*

Ik had precies hetzelfde. Acteerwerk was zeker niet slecht, maar de personages wisten niet of nauwelijks te boeien.

Er zijn een aantal comics waar ik een zwak voor heb, maar ook een aantal die ik minder vind. Met Daredevil was ik voor het zien van de film totaal niet bekend, maar na het zien van de film kan ik ook niet bepaald zeggen dat mijn interesse gewekt is, integendeel zelfs.

Ben Affleck is in mijn ogen niet de ideale actieheld. Hij heeft er niet de uitstraling en het charisma voor en dat zie je hier duidelijk terug. Hetzelfde geldt voor Jeffiner Garner, die de vrouwelijke hoofdrol speelt in de vorm van superheldin Electra. Ze is niet mooi, niet spannend en weet van haar personage ook maar weinig bijzonders te maken.

Dan komt er nog eens bij dat het verhaal ook standaard is en niet veel te bieden heeft. Zelfs de actie is op een enkele na, niet echt de moeite van het bekijken waard. Alleen Farrell is als badguy nog wel vermakelijk, mede ook omdat hij zich soms schuldig maakt aan overacting. In zijn geheel echter weinig bijzonders en Daredevil is misschien wel de minste superheld die ik ken.

1,5*

Dark Blue is niet direct het soort film wat je van iemand als Kurt Russell verwacht. Meestal acteert hij in makkelijker verteerbare films, maar daar staat wel tegenover dat hij het in deze film gewoon behoorlijk goed doet. Hij brengt zijn personage, die vol woede zit en weet dat zijn hoogtijdagen geschiedenis zijn, overtuigend op de kijker over.

De rest van de cast is echter stukken minder, al blijft het altijd leuk om iemand als Vhing Rhames te zien. Het verhaal is degelijk, al is het corruptieaspect binnen de politie al tig keer verteld. Daarnaast is het redelijk goed uitgewerkt, waarbij de nadruk duidelijk op de dubbele rollen van de diverse personages ligt. De film is sfeervol en de muziek is degelijk en vooral erg somber. Het is een zwaardere film dan je op het eerste oog denkt. Ook de actieliefhebbers zullen hier maar weinig van hun genre in terugvinden. Er zit wel wat behoorde harde actie in, maar de hoeveelheid is niet groot.

Al met al een degelijke film. Vrij somber soms, met prima acteerwerk van Russell, en geen gemakkelijke wegkijker.

3,0*

Best een leuk filmpje.

Het begint redelijk sterk en al snel wordt het behoorlijk mysterieus. Ondanks dat er misschien een twist teveel in zit, blijft het redelijk spannend en mysterieus.

Het sfeertje is niet onaardig en de bad guy speelt sterk. Kate Greenhouse doet het dan weer wat minder, en speelt niet echt goed. Verder zitten een er een paar erg sterke scènes in, waarbij alles goed in beeld wordt gebracht. Het doodschieten van de hond en het afhakken van de vinger, waren behoorlijk indrukwekkend.

Zeker niet slecht dus, wil op het einde net wat teveel doen, maar zit verder best goed in elkaar.

3,0*

En met deze The Dark Knight Rises, is Nolans trilogie over Batman compleet. The Dark Knight vond ik persoonlijk een erg fijne film. The Dark Knight Rises is aardig, maar zeker niet die geweldige afsluiter, die je van een trilogie als deze misschien zou mogen verwachten.

Er doet in dit deel in ieder geval een nieuwe schurk zijn intrede. Een schurk waar al veel over gezegd en geschreven is. Tom Hardy, een fijne acteur, speelt hier de rol van Bane, een gevaarlijke en erg sterke tegenstander, zo blijkt al snel. Hij heeft in ieder geval een indrukwekkende uistraling, maar waarom ze hem zo’n irritante stem hebben gegeven is mij een raadsel. Dat masker en het stemmetje maken hem er in ieder geval niet indrukwekkender door. In vergelijking met The Joker haalt hij het in de verste verten niet. Toen op het eindebleek dat niet hij, maar Miranda de schurkenbaas was, werd zijn rol eigenlijk alleen nog maar minder belangrijk en sterk. Het haalt zijn personage eigenlijk alleen nog maar wat verder naar beneden. Daarnaast was het een geforceerde en overbodige twist, die niets aan het geheel toevoegt.

Zo zitten er trouwens nog wel wat meer onlogische zaken in de film, die hier eigenlijk allemaal al benoemd zijn. Echt storend is het niet, maar het is wel opvallend bij iemand die Nolan, die er altijd gek op is, om zijn films zogenaamd ingewikkeld en intelligent te doen maken, maar ondertussen zit er vaak nog wel één of meerdere plotholes in het geheel. Een ander duidelijk minpunt waren de gevechten tussen Bane en Batman, die ik er niet sterk uit vond zien. Het waren telkens vuistgevechten en veel verder dan wat trappen en stompen komen de twee niet. Qua choreografie is het in ieder geval nogal eentonig en daar had zeker een hoop meer afwisseling in kunnen, en ook moeten zitten.

Maar ik moet zeggen dat er ondanks al mijn negatieve punten, gelukkig ook voldoende positieve zaken tegenover staan. Het is ondanks alles wel een vermakelijke blockbuster, waarbij de actiescènes er goed en degelijk uitzien. Verder speelt Anne Hathaway een vlotte en sterke rol, wat ik eigenlijk niet echt verwacht had, maar ik ben er positief door verrast. Daarnaast is Joseph Gordon-Levitt erg goed en speelt misschien wel het beste van allemaal. Ook vond ik het wel fijn, dat in de eerste helft nog niet zo heel veel actie zit, maar meer rust, waarbij vooral Michael Caine erg goed uit de verf komt. Verder verveelt het geen seconde en had ik toch een tijd echt het idee dat Batman dood zou kunnen gaan. De dreiging was tenminste best lang aanwezig, maar uiteindelijk gebeurde het niet. Toch vond ik de manier waarop Nolan deze dreiging lange tijd in stand hield best goed gedaan.

Uiteindelijk is de trilogie dus ten einde. Het begon aardig en eindigt aardig, maar had met The Dark Knight absoluut zijn hoogtepunt. Het is goed zo denk ik. Ik zie Christian Bale, ondanks dat hij één van mijn favoriete acteurs is, toch liever een andere rol spelen. Meestal weet hij wel uit te blinken, maar dat is hem bij Batman niet echt gelukt. Wat mij betreft is zijn rol als Batman hiermee definitief ten einde.

3,0*

Gisteren de film in de bios mogen aanschouwen. Alles is al wel zo'n beetje gezegd over deze film. Moet zeggen dat ik het toch wel een hele belevenis vond. De film is lang, maar blijft eigenlijk de gehele speelduur boeien.

The Joker is natuurlijk de ultieme vijand van Batman en wordt op een geweldige manier geintroduceerd in de film. Ledger speelt zijn rol gewoon erg sterk, daar is geen twijfel over mogelijk. Ook de andere acteurs zijn zeker niet slecht. Naast Ledger vond ik vooral Eckhard zijn rol zeer overtuigend neerzetten, De woede die hij tentoon spreid als hij in Two-face is veranderd is indrukwekkend. Leuk ook trouwens dat Eric Roberts nog een rolletje heeft in de film. Bale zelf was degelijk, niet meer en niet minder.

Verder mochten de effecten er zijn en gaf de lekker duistere sfeer en enkele onverwachte twists de film zeker nog wat extra's mee.

Kortom ik heb me prima vermaakt met deze actietopper.

4,0*

Leuk om nog eens een film noir te zien waarin Humphrey Bogart samenspeelt met Lauren Bacall. Die twee hebben van nature toch een bepaalde chemie met elkaar, iets wat je hier ook weer goed terugziet.

Ik vond het begin opvallend. Het is vanuit de first person gefilmd en dat heb ik nog niet eerder in zo’n oude film gezien. Het maakt het soms net wat spannender en geeft qua camerawerk soms ook net dat beetje extra. Bogart speelt zoals altijd prima, Bacall is goed en ook de bijrollen zijn in orde. Hier en daar wat geslaagde humor en vooral ook een lekker tempo, iets waar ik bij dit soort film op zich wel van houd.

Ook de sfeer is goed. Soms duister waar het moet en vooral ook lekker mysterieus, als het om het gelaat van Bogart betreft. Vooral de manier waarop hij uiteindelijk transformeert is bijzonder geloofwaardig overgebracht. Het verhaal zelf loopt verder lekker vlot, zonder rare hobbels of zaken die er niet in thuis horen. Het wordt alleen nooit echt heel bijzonder of groots, maar dat neemt niet weg dat het bijzonder vermakelijk is en geen seconde verveelt.

3,5*

Een erg leuke dvd-hoes, dat moet gezegd worden.

Helaas is de film zelf stukken minder, maar dat was op zich ook wel te verwachten. Het begin is inderdaad wel leuk, maar daarmee hebben we het hoogtepunt van de film gelijk al gehad.
Wat volgt is een film met irritante tieners, waarvan de een nog onnozeler is dan de andere.

De locatie op zich is best aardig, maar toch wordt er te weinig mee gedaan en had er mijns inziens veel meer spanning gecreëerd kunnen worden. Daar slaagt de film nu niet in. Het verloop is verder redelijk voorspelbaar en hoewel het laatste halfuurtje dan wel weer redelijk is, is de twist op het einde echt om te janken zo slecht.

1,5*

Een leuke film, maar die mist ook soms wel wat.

Wat me gisteren in de bioscoop vooral opviel, was dat Dark Shadows soms vooral balans mist. Soms gebeurt er niet veel en neigt het zelfs naar het saaie, terwijl een paar minuten later je weer bekogeld wordt met een aantal grappen. Ook verhaaltechnisch is het vrij vlak en voorspelbaar, een vete tussen een vampier en een heks, die constant weer terug komt in het verhaal.

Maar gelukkig doet Burton ook genoeg wel goed. Qua sfeer zit het wel goed. Visueel is het weer erg mooi en dat wordt aangevuld met prima oude nummers, waardoor je echt een typisch jaren zeventig sfeertje krijgt, inclusief de echte Alice Cooper.

Qua acteerwerk zit het ook wel goed. Depp zet een leuk typetje neer als vampier, maar ook de rest doet het naar behoren, waarbij vooral Chloe Moretz me weer eens opviel. Wat goed en veelzijdig is zij toch al op zo'n jonge leeftijd.

Al met al best een leuke film, maar inhoudelijk is het vrij zwakjes en doordat het soms wat inzakt, is het helaas niet constant leuk of boeiend. Maar Burton heeft er wel weer iets aparts van gemaakt, overgoten door zijn eigen sausje.

3,0*

Dark Skies lijkt inderdaad veel weg te hebben van Poltergeist, met in de tweede helft ook nog een sausje van Paranormal Activity er over heen gegoten. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar echt spannend of goed wordt het nooit.

Vooral de poging om het gezin hier van enige diepgang te voorzien is niet goed. Doe het goed, of doe het niet, maar niet zo halfslachtig als hier gebeurt, waardoor het uiteindelijk niet werkt. Ik moet wel zeggen, dat het allemaal redelijk sfeervol is, en dat de scene met de vogels die tegen de ramen aan vliegen, best goed is.

Dat soort momenten zijn helaas te spaarzaam. In de tweede helft wordt het allemaal wat voorspelbaar en zakt Dark Skies steeds wat verder weg. Alleen het einde is dan wel weer erg sterk, maar dat is niet voldoende om het geheel te redden.

2,5*

Vermakelijke debuutfilm van Carpenter.

Hoewel het zeker geen toppertje is, kan ik toch wel waardering voor dit filmpje opbrengen. Het doet mij namelijk ook een beetje denken aan het debuut van Peter Jackson. Want hoewel de films natuurlijk totaal verschillend zijn, zie je bij beiden dat de liefde voor films ervan af spat. Daarnaast hebben ze beiden lak aan allerlei regeltjes, en komen ze met een frisse, originele debuutfilm.

Want origineel is Dark Star zeker. Dat ruimtehuisdier is bijvoorbeeld op sommige momenten best grappig verzonnen. De effecten zijn af en toe wel redelijk lachwekkend, vooral het beeld van het schip in de ruimte, maar aan de andere kant, heeft dat ook wel weer een beetje zijn charme. Af en toe oogt de film ook van onsamenhangend en heeft de film ook zeker zijn mindere momenten. Het acteerwerk en de cast zelf is ook niet altijd even sterk. Gelukkig maakt de humor in deze film veel goed. Daarnaast is de begin en eindmuziek van deze film best fijn en ook bij deze film reeds door Carpenter zelf gemaakt.

Ja best een aardig debuut, waarbij Carpenter er goed aan heeft gedaan een komedie te maken, want een serieuze sci-fi film had waarschijnlijk wel gefaald.

3,0*

Middelmatige thriller met een aardig verhaal en een duistere, mysterieuse sfeer. De sfeer is lekker duister en de film doet in sommige opzichten zeker aan The Ring denken. Ondanks de diverse horror elementen is Dark Water toch meer een thriller dan een horror. Jennifer Connelly is een uitstekend actrice en zet in deze film verder een degelijke rol neer. Ook het kleine meisje speelt best goed. Toch mist de film de spanning die nodig is om zo'n thriller echt indruk te laten maken en bevat teveel momenten dat het hele gebeuren wat inzakt. Daardoor slaagt de film er niet in om boven de grijze middelmaat uit te stijgen!

2,5*