Opinions

Het vijfde, laatste, maar ook minste deel van de Dirty Harry serie.

Clint Eastwood speelt wederom de rol van de schofterige Dirty Harry, maar lijkt soms wel meer routinematig te spelen, al is dat op zich ook weer niet zo vreemd in een zoveelste deel. Het is echter vooral het script dat deze keer niet zo heel goed in elkaar steekt. Er zitten een aantal plotwendingen in, die niet altijd even logisch en geloofwaardig lijken. en op zijn minst opmerkelijk zijn te noemen. Ook de oneliners en dialogen zijn van een iets minder niveau. Het is aan dat soort zaken te merken, dat de koek voor de reeks hierna ook wel duidelijk op was.

Gelukkig heeft the Dead Pool ook nog wel vermaak te bieden. Vooral de actiescènes mogen er nog best zijn. De scène, waarbij Harry en zijn partner worden achtervolgd door een radiografisch bestuurbaar autootje met explosieven, is het hoogtepunt van deze film, aangezien de scène ook op een erg mooie en dynamische wijze gefilmd is.

Een redelijke afsluiter dus. Een paar leuke momenten, maar een niet al te sterk script en iets teveel ongeloofwaardige momenten trekken de boel net teveel naar beneden helaas.

2,5*

Dit is een film die me heel erg aan the Deer Hunter deed denken, maar dat is ook niet zo verwonderlijk gezien de opzet lijkt me.

Het verhaal is zeker niet slecht, maar de acteurs konden me niet allemaal overtuigen. Tate is redelijk, maar vooral Tucker is maar matig en kan zich beter richten op komedies, waar ik hem wel altijd redelijk goed tot zijn recht vind komen.

Het eerste gedeelte van de film is nog niet bijster interessant. Pas als we in Vietnam terecht komen wordt de film een stuk boeiender. Wel een mooie overgang trouwens van het eerste deel naar het stuk in Vietnam. Dat Vietnam stuk is best sterk en heftig, daar zitten een paar sterke scènes tussen. In het derde gedeelte zien we dan hoe de ex-soldaten moeite hebben om te integreren in de maatschappij, waar het economisch ook niet zo goed gaat. De reden om te gaan roven is duidelijk al vond ik het wel erg snel en makkelijk gaan.

Al met al is het zeker geen slechte film, die met een paar betere acteurs beter had kunnen werken. Nu was het aardig om te zien, maar verder deed het me allemaal niet zo heel veel.

3,0*

Allereerst mijn complimenten voor de ontzettend sterke rol van Jeremy Irons. Erg knap hoe hij de tweeling neerzet en ze allebei hun eigen identiteit weet mee te geven. Zeer goed gedaan, ik kan niet anders zeggen.

De film zelf behaalt dat niveau echter niet. De eerste helft is behoorlijk fascinerend en is redelijk boeiend. In de tweede helft zakt het niveau langzaam maar zeker wat weg. Het bleef wel interessant om te zien hoe de aftakeling langzaam maar zeker plaats vond, maar emotioneel geraakt werd ik niet. Daarvoor bleef het voor mij, ondanks Irons toch allemaal te afstandelijk.

Wel kent de film een sterk sfeertje. De soms surrealistische scènes, zoals de droomscène van Beverly, waarbij hij letterlijk een Siamese tweeling is met zijn broer, is ook erg goed. Jammer alleen dat de gehele film mij niet zo wist te pakken. Cronenberg is voor mij een interessant regisseur met wisselende prestaties.

3,0*

Een erg leuk concept, om een zombie-film/mini-serie te maken bekeken vanuit het Big Brother oogpunt.

Er zitten nogal wat aparte personages in, waarvan enkele ook irritant zijn, maar doordat dit bij Big Brother meestal het geval is, werkt dit hier juist erg goed. Na een korte introductie, barst de hel op een gegeven moment al vrij snel los en is het kijken wie er gaat overleven is de chaos die ontstaat. Er zitten wel een paar redelijk goede rollen in en het is ook leuk, dat de makers er af en toe wat humor tussendoor verweven. In combinatie met het hoge tempo, blijft het daardoor continu vermakelijk.

Wat ik wel een minpunt vond, is dat de actiescènes vrij slecht in beeld worden gebracht. Niet alleen trilt de camera voortdurend, maar er wordt nogal wat gecut in die scenes en niet altijd op de beste manier. Wel draagt het soms bij aan de chaos en wanorde, die er heerst. Ook het einde mocht er uiteindelijk best zijn. Dat iedereen dood gaat, had ik niet direct verwacht, maar is wel het beste einde dat men had kunnen bedenken.

Leuk en vermakelijk en op momenten lekker grof. Jammer van de soms wat mindere actie, maar verder is dit voor de liefhebbers van het genre zeer zeker een aanrader.

3,5*

Best een leuk horrorfilmpje deze Dead Silence.

Het concept is goed en vooral de pop is al creepy op zich. Iedere keer als de pop in beeld is, heb je het idee dat er wat staat te gebeuren. Dat is een sterk gegeven, die de film gelijk al voorziet van een flinke lading spanning.

De eerste helft van de film is het sterkst. In het tweede gedeelte zakt het allemaal wat in en wordt het allemaal ietwat voorspelbaar. Toch is de verrassing aan het einde van de film wel aardig, al viel mij al eerder op dat zijn vader er vrij wit uitzag.

De film is aardig sfeervol, maar blijft verder binnen de veilige lijntjes van het horrorgenre. Ik heb me er in ieder geval wel goed mee vermaakt en kan hier redelijk makkelijk een voldoende aan kwijt.

3,0*

Sterke afsluiter van een mooie carrière, deze the Dead van John Huston. Aangezien het scenario geschreven is door zijn zoon en zijn dochter een grote rol speelt, kun je haast spreken van een ware familie happening.

The Dead is erg eenvoudig van opzet, maar de uitvoering is bijzonder sterk. Vooral de dialogen, die talrijk aanwezig zijn, zijn inhoudelijk erg sterk. Het acteerwerk is erg naturel en goed en hoewel er soms niet altijd evenveel gebeurt, is het bijna constant boeiend.

Het is ook duidelijk te merken dat Huston voelde dat zijn einde snel naderde. De dood zit ook op subtiele, maar tevens oh zo duidelijke manier in het geheel verwerkt. Het meest knappe is trouwens nog, dat ik nog nooit echt genoten heb van oude zingende dames, maar hier lukte het toch vrij aardig, moet ik zeggen.

4,0* dik

Deadfall is een film, die mij toch wel heel erg aan Fargo deed denken. De setting in de sneeuw, boeven met geld op de vlucht en een vrouwelijke sheriff zorgen er voor dat een vergelijk haast onontkoombaar is. Hoewel Fargo een stuk beter is, is Deadfall een redelijke thriller geworden, die op een aantal punten toch wel wat tekort schiet.

Deadfall kent in ieder geval een handjevol redelijk bekende acteurs, die het allemaal wel aardig doen, al is de rol van sommigen, zoals een Kris Kristofferson en een Treat Williams, nogal klein. Wat opvalt is dat de verhaallijnen rondom de verschillende personages vooral gaan over de slechte relatie tussen het kind, of de kinderen en hun vader. Die verhaallijnen worden op het einde op een aardige wijze samengevoegd. Wel moet gezegd worden dat de verhaallijn tussen De vrouwelijke sheriff en haar vader totaal niet wordt uitgewerkt en er een beetje verloren bij hangt. Ook ontbeert het verhaal spanning. Pas in de tweede helft wordt het allemaal enigszins spannend, maar het is allemaal nogal voorspelbaar, terwijl de eerste helft op dat gebied nogal tam is.

Uiteindelijk is Deadfall een mix gebleken van thriller en drama, dat beiden niet helemaal uit de verf komt. Als thriller is het niet spannend genoeg en als drama blijft het teveel aan de oppervlakte drijven. Het is vooral de mooie setting, een leuk laatste kwartier en een fijne Eric Bana, die ervoor zorgen dat er nog wel wat te genieten valt. Maar het is allemaal net te weinig om echt te overtuigen.

2,5*

Verrassend filmpje, die leuker is dan ik na het eerste half uur dacht.

Want toen zat ik me nog enigszins te ergeren aan de hoofdrolspelers. Twee vervelende jongens, die behoorlijk irritant zijn, vooral JT. De andere jongen, Rickie, zou zomaar een jonge uitgave van Joaquin Phoenix kunnen zijn, want daar vond ik hem wel erg op lijken. Na een half uur werd dat gelukkig minder, en vond ik de zieke geest van JT steeds interessanter.

Het verloop van de film bleef ook boeiend. Op subtiele wijze wordt het onderwerp verteld en wordt het hele gebeuren eromheen steeds groter en heftiger. In de tweede helft wordt de film steeds zieker, en krijgen we nog een paar erg smerige scènes voorgeschoteld. Ook heeft de film nog wat fijne humor, iets wat ik hier ook goed kon waarderen. Dat Deadgirl een zombie blijkt te zijn, is uiteindelijk wel logisch, maar zag ik niet direct aankomen.

Ik was best benieuwd naar het einde en vond het sterk gevonden. Dat het meisje de plek inneemt als nieuwe Deadgirl, is echt erg goed bedacht. Het eindshot mocht er zijn en dat nummer tijdens de laatste minuten is echt… . Fijne film dus, best ziek, best leuk en behoorlijk goed uitgewerkt.

3,5*

Wat een ongelofelijk indrukwekkende documentaire is dit zeg. Door het erg drukke en vele monteerwerk aan vooral het begin van de film leer je snel een hoop mensen kennen en werd ik gelijk ook enorm in de film gezogen. Ik had weinig voorkennis over de documentaire en ik denk dat de documentaire dan ook het beste werkt.
Daarnaast zijn de gebeurtenissen in de documentaire meer dan interessant genoeg om geboeid te blijven kijken. Net op het moment dat ik dacht dat de documentaire iets begint in te zakken kwam de mokerslag door de mededeling dat ook Zachary vermoord bleek. Op dat moment kreeg ik echt een enorme brok in mijn keel en nog veel meer respect voor de grootouders. De enorme vastberadenheid van die twee sympathieke mensen en ook natuurlijk de noodgedwongen aanpassing van Kuenne's documentaire. Hier en daar misschien wat bijgeschaaft, maar duidelijk gemaakt vanuit een goed hart. Indrukwekkend en aangrijpend van begin tot eind!

4,5*

Sterke film toch wel, die zich grotendeels op één locatie afspeelt, maar dankzij het goede acteerwerk en de gedeeltelijke onvoorspelbaarheid van de film toch behoorlijk wat spanning bevat. Ben Kingsey spant wat mij betreft de kroon en zet een uistekende rol neer, waarvan het lang onduidelijk is hoe de vork rond zijn persoon nu precies in de steel zit. Ook Sigourney Weaver is sterk als vrouw die zeker lijkt van haar zaak. Daarnaast is de locatie ook nog eens redelijk mysterieus op een afgelegen plek met een vuurtoren op de achtergrond bij het water. Hoewel de spanningsboog niet de hele film even hoog is, weet Polanski er in ieder geval een boeiend en interessant geheel van te smeden, dat niet top is maar zeker bovengemiddeld.

3,5*

Ik vond het allemaal nog redelijk te doen, al komt dat misschien ook omdat ik het origineel niet gezien heb.

Een opvallend verschil in niveau ook bij de acteurs. Martin Lawrence en Chris Rock zijn nooit echt grappig, terwijl Danny Glover dat wel is. het is echter James Marsden die de show steelt, door onder invloed van drugs, de meest vreemde gedragingen te vertonen, wat bij vlagen behoorlijk grappig is.

Verder is het allemaal vrij voorspelbaar en standaard, maar door de twee genoemde acteurs, is het allemaal nog behoorlijk goed te doen dus.

2,5*

Leuke Agatha Christie verfilming. Na vorige week Murder on the Orient Express te hebben gezien is het even wennen aan Ustinov als Poirot, maar dat went snel, omdat Ustinov beter is dan voorganger Finney en Poirot erg goed neerzet. Ook de rest van de cast doet het goed, waarbij er ook een dosis goed humor door de film verweven zit.

Het verhaal is ook deze keer goed van opbouw. Stijlvol, met veel aandacht voor de mooie locaties in Egypte, wat mede bijdraagt aan de leuke sfeer in de film. De ontknoping is uiteindelijk weer erg goed. Wederom misschien wat vergezocht, maar dat houd je toch vaak bij dit soort whodunnit films. Erg vermakelijk allemaal van begin tot eind.

3,5*

Death Proof is het eerste deel van Grindhouse en geregisseerd door Quentin Tarantino wat duidelijk te merken is aan de dialogen. Het probleem is deze keer dat de dialogen soms behoorlijk langdradig zijn en lang niet altijd zo interessant als in andere films van Tarantino. De actie die dan na verloop van tijd dan eindelijk volgt is best spectaculair en mooi in beeld gebracht en het loopt allemaal toch net even iets anders af dan je van tevoren verwacht. Als ode aan de B-films uit de jaren zeventig is deze film echter wel geslaagd. Tarantino brengt namelijk bewust grafische foutjes aan op het scherm, krassen en nephaperingen en ook de oude auto's zijn natuurlijk geweldig, terwijl er bij de achtervolging in een keer nieuwe auto's rondrijden. Dankzij het mindere eerste halfuur duidelijk Tarantino's minste film, maar in zijn geheel nog altijd best vermakelijk en zeker een voldoende waard, al is Planet Terror duidelijk beter.

3,0*

Aardige film, die lekker wegkijkt, maar verder niet veel om het lijf heeft. Statham doet zijn werk en speelt voor de zoveelste keer een zelfde soort rol, maar vervelen doet het nooit. Het magere verhaaltje dient als opvulling van de actie, die gelukkig in overvloed aanwezig is. Hoewel de afloop voorspelbaar is, en tal van Clichés de revue passeren, blijft het allemaal onderhoudend. De races zijn aardig, al had het wat gevarieerder gekund, maar de Truck die op een gegeven moment opduikt is echt geweldig. Echt een vette wagen, om het zo maar even te zeggen. Verder weinig op aan te merken en gewoon een prima filmpje als je even een film wilt zien waarbij je niet na hoeft te denken.

3,0*

De zoveelste wraakfilm en deze voegt eigenlijk weinig aan het genre toe. Kevin Bacon doet het wel aardig als goede vader, die na de moord op zijn oudste zoon letterlijk een ander mens wordt. De uitwerking van het verhaal is echter matig evenals sommige acteerprestaties. De vrouw die de detective speelt mag meteen genomineerd wordt voor en razzle wat mij betreft. Ook de bad guys zijn lang niet altijd overtuigend. Verder is het drama vaak wat te sterk angezet en neemt de film zich soms veels te serieus, terwijl het een en ander vaak nogal oppervlakkig blijft.

Gelukkig is de film nog wel behoorlijk onderhoudend, dankzij vooral Bacon en een paar goede actiemomenten, waarbij hetgeen in de parkeergarage gebeurt, duidelijk het hoogtepunt van de film is.

2,5*

Redelijke actiefilm met vooral een leuk scenario.

Het is niet een bijster goede film, omdat het vooral nogal schort aan de geloofwaardigheid van bepaalde zaken in de gevangenis. Aan de andere kant is het best vermakelijk. Jean-Claude van Damme speelt redelijk en moet er vooral weer op los slaan, wat hij hier af en toe ook doet. Patrick Kilpatrick is toch wel een leuk karikatuur figuur als “The Sandman.” Hetzelfde geldt voor “The Priest.” Door de actie, de vaart en de soms onbedoelde humor, verveelt Death Warrant niet, ondanks dat het soms op het belachelijke af is, wat er zich allemaal in de gevangenis afspeelt.

Best geinig dus, maar ook weer niet al te goed.

2,5*

Eerste deel van een vijfluik en ook veruit het beste deel, waarbij Charles Bronson een vredelievende man speelt, wiens vrouw op brute wijze wordt vermoord.

Ik moet zeggen dat het best een goede film is, al ben ik van de vervolgen dan weer totaal niet onder de indruk. Bronson zet op geloofwaardige wijze een man neer, die langzaam maar zeker de ommekeer maakt van iemand die niets met geweld heeft, naar een man die het uitschot uit de weg ruimt. Die ommekeer gaat vrij geleidelijk en dat is samen met het prima spel van Bronson toch wel de voornaamste reden, dat dit alles vrij goed werkt.

Regisseur Michael Winner slaagt er daarnaast ook in, om er een vrij harde film van te maken. Er zit niet bijzonder veel actie in, maar wat erin zit is best goed. Het kijkt allemaal lekker weg en ondanks dat sommige zaken, zoals het politieonderzoek, met een klein korreltje zout te nemen zijn, komt het allemaal vrij overtuigend over. Daarnaast krijgt Bronsons personage voldoende diepgang mee, waardoor je toch op een bepaalde manier met hem kunt meeleven.

Een fijne film dus. Er zijn beteren in het genre gemaakt, maar ook een hoop slechtere. Death Wish biedt echter toch wel veel vermaak en krijgt daarom van mij een ruime voldoende.

3,5*

Het derde deel alweer, waarin ze besloten om Charles Bronson nog maar eens een keer te laten opdraven, ondanks zijn hoge leeftijd. Tegenwoordig lijkt dat geen probleem te zijn, want actiehelden van deze leeftijd maken op het moment aan de lopende band films.

Het derde deel heeft dezelfde minpunten als zijn voorganger. Zeer matig acteerwerk, een slap verhaal dat bijzonder onrealistisch is en daarnaast ook bijzonder weinig vermaak biedt. Vooral de eerste helft is het echt doorbijten geblazen, met wat we als kijker allemaal voorgeschoteld krijgen. Net op het moment dat ik denk dat ook dit vervolg de laagste score gaat krijgen, worden we toch nog verrast met een bijzonder hard einde, wat dan nog wel een klein beetje vermaak wist te bieden.

Het maakt de score een halfje hoger. Wel is het zo, dat ik niet zo snel nog het vierde of vijfde deel zal gaan bekijken, of het moet ooit toevallig een keer op mijn pad komen. Deel twee en drie doen namelijk niet bepaald smaken naar meer.

1,0*

Ongelooflijk ongeloofwaardig flut vervolg op het goede Death Wish.

In plaats van New York, is de locatie deze keer verhuisd naar Los Angeles, waar blijkbaar net zulke vervelende mensen wonen, want ook hier wordt weer een bekende van Bronson vermoord. Wat me vooral hieraan opviel, is dat ik totaal niet meeleefde met Paul Kersey, terwijl ik dat in de eerste film juist wel had. Bronson lijkt er ook net wat minder zin in te hebben en oogt ook duidelijk een stuk ouder.

Verder barst het verhaal van de clichés en zat ik mij aan diverse zaken te irriteren. Nee ik kon er echt totaal niets van maken, was ontzettend blij dat de film afgelopen was, en ik heb er totaal geen positieve punten uit kunnen halen.

0,5*

Van een film met een verhaal als deze is het niet onlogisch dat je spanning mag verwachten. Op dat gebied valt de film echter behoorlijk tegen, want echt spannend is het allemaal niet.

Gelukkig verveelt de film niet en is het mysterieuze verhaal in het eerste gedeelte van de film boeiend genoeg. De film heeft een redelijk sterke sfeer en qua aankleding en gore ziet het er allemaal niet onaardig uit. De uiteindelijke ontknoping van de film zag ik op een gegeven moment wel aankomen, al bleek het uiteindelijk de loopgraven zelf te zijn die de soldaten gek maakte, en geen zombies of een ander monster, waar ik eerst aan dacht, maar het idee is uiteindelijk hetzelfde.

Het is jammer van het gebrek aan spanning, maar verder is dit een alleraardigste film met een goede setting, een redelijk sterk sfeertje en een leuk mysterieus verhaaltje. Zeker niet slecht dus.

3,0*

Leuke Woody Allen, waarin hij zelf een grappig en voor zijn doen best grofgebekt personage neerzet. Het dialoogwerk is van een goed niveau en er zitten best wel weer wat spitsvondige grappen en opmerkingen tussendoor.

Opvallend ook, hoe Allen voor iedere film weer een totaal andere cast, met een hoop bekende acteurs, uit de hoge hoed weet te toveren. Blijkbaar wil men graag met hem werken en ik kan ook goed begrijpen, waarom dat zo is. Er komen af en toe nogal wat gekke scenes voorbij, waarvan er een paar uiterst geslaagd zijn te noemen. Die scene inde hel is

Het enige minpunt is, dat het soms iets te chaotisch is en dat de scherpte richting het einde een klein beetje wegebt. Desondanks heb ik mij hier prima mee vermaakt en Allen slaagt er toch altijd weer in, om leuke films af te leveren.

3,5*

Wat een tempo heeft dit filmpje zeg, zoeits is zelden vertoond. Een enorm drukke film, druk qua animatie en er gebeurd van alles en door de drukte en vele splitscreens is het lang niet altijd overzichtelijk. Verder vind ik de animatie ook vrij lelijk. Gelukkig bevat de film best wel wat humor en originele vondsten, zoals bijvoorbeeld een baby die geboren wordt en meteen begint te schieten, waardoor de film zeker niet verveelt en op zich best lekker wegkijkt. Ook het geluid mag er zijn bij bijvoorbeeld de vele ontploffingen. Leuk dus, maar verder niet memorabel!

3,0*

Jaws is 100 keer realistischer inderdaad dan deze pulpfilm. Ook veel spannender en beter verhaal.
Deep Blue Sea is pure pulp, maar wel leuke pulp. Natuurlijk zitten er zat fouten in de film en oogt bijvoorbeelde de scene dat Samuel L. Jackson het water wordt in getrokken ontzettend nep, maar er zijn zat haaienfilms die slechter zijn.

Denk aan bijvoorbeeld. Jaws 3, 4, Shark Attack 1, 2 en het onwaarschijnlijk slechte Shark Zone, die helaas bijna niemand gezien heef.

Erg lekkere film dit, met een apart maar fijn sfeertje. Er gebeurt niet altijd even veel, maar het is toch continu boeiend en af en toe heeft het iets surrealistisch over zich heen hangen.

De obsessie in Deep End wordt goed neergezet. John Moulder-Brown doet het aardig, maar de show wordt natuurlijk gestolen door Jane Asher, een geweldige verschijning, die niet eens zoveel hoeft te doen om geloofwaardig iemand neer te zetten, waar je door geobsedeerd zou raken als vijftienjarige jongen.

De kleuren zijn warm, de regie is fijn, de humor is alleraardigst, maar het is vooral het enorm sterke einde dat indruk weet te maken. Misschien nogal tragisch, maar ik vond dat zeer goed passen als afsluiting. Mooie film dus, ik kan niet anders zeggen.

4,0*

Erg leuke film, die zichzelf totaal niet serieus neemt en juist daardoor zo genietbaar is om naar te kijken. Het monster is aardig gemaakt en er zit lekker veel vaart in de film.

En natuurlijk is het pulp maar wel erg leuke pulp!

Een typische enorm gedateerde "zaadfilm" uit het begin van de jaren zeventig toen "lang haar" blijkbaar nog in de mode was.

Destijds was de film enorm in de publiciteit omdat een pornofilm om de publieke zenders volgens sommigen niet kan. Ik vond het allemaal nog wel meevallen. De film is in ieder geval erg slecht en het verhaal is eigenlijk te onnozel voor woorden. Er zitten een paar grappige momenten in maar als geheel stelt het verder erg weinig voor.

Vooral vanwege de interesse destijds gezien, maar achteraf gezien was het eigenlijk verspilde moeite en viel het zwaar tegen.

1,0*

Mooie film, die goed laat zien wat oorlog allemaal kapot kan maken en echt duidelijk laat zien wat oorlog allemaal met mensen doet. De opbouw van de vriendschap tussen de hoofdrolspelers is op een zeer goede manier opgebouwd. met daarbij ondersteunt door mooie muziek van john Williams.

De acteurs leveren eigenlijk allemaal zeer goede acteerprestaties af en wat blijft het jammer dat John Cazale maar in zo weinig films heeft kunnen spelen, ondanks dat zijn rol hier wat kleiner is. De scènes met het Russische roulette zijn echt zeer indrukwekkend om te zien.

Tja oorlog kan een hoop kapot maken bij en tussen mensen, dat blijkt helaas wel weer eens uit deze film.

4,0*

Een leuk deel uit de Masters of Horror serie.

Eng of spannend wordt deze Deer Woman nooit. Maar dat is niet erg, want John Landis weet op een leuke manier ervoor te zorgen, dat dit alles toch prima vermaakt. De hoofdrolspeler is zo'n beetje de enige die op een acceptabel niveau acteert. De rest doet het vrij ondermaats, maar dat is niet zo heel erg hier.

Het verhaaltje is wel aardig en Landis weet op een erg originele manier de link te leggen naar zijn eigen weerwolven film uit 1981. Het hoogtepunt van deze Deer Woman is duidelijk het moment dat de hoofdrolspeler zit te dagdromen over hoe de moord heeft plaatsgevonden. Die momenten zijn behoorlijk hilarisch.

Hoewel het verder nooit heel hoogstaand wordt, verveelt het geen seconde en weet Landis wel, hoe je deze 55 minuten op een adequate manier moet invullen.

3,0*

Degelijke oorlogsfilm!

Een film die wat rommelig begint en even tijd nodig heeft om op gang te komen, maar verder van begin tot einde heel aardig is. Ach ja het verhaal is wat voorspelbaar, de personages wat clichématig, maar wel goed gespeeld door vooral Craig en Schreiber.

Het ziet er verder allemaal verzorgd uit. Soms wat mooie shots en de sfeer is ook gewoon goed. Wel apart is inderdaad het afwisselend Engels en Russisch gepraat, maar ik kon me er verder niet aan storen.

Verder is de muziek maar matig en wordt het ook nergens echt indrukwekkend.

Heb me er verder goed mee vermaakt, dus een voldoende is zeker op zijn plaats en verder ben ik het wel met Reinbo eens, dat als je echt goede oorlogsfilm van Russische kant wilt zien, je toch echt Idi i Smotri eens moet zien.

3,0*

Sterke film, die met een vrij eenvoudig zwart-wit verhaal het probleem van de rassenkwestie in Amerika nog maar eens eventjes aanhaalt.

Het is inderdaad niet al te subtiel, maar het werkt allemaal wel en dat is toch het belangrijkste. De kracht zit hem hier vooral in het acteerwerk en het samenspel van de twee hoofdrolspelers. Tony Curtis en Sidney Poitier spelen vol overtuiging, maken van hun personages echte mensen en zijn ten alle tijde geloofwaardig.

Daarnaast is de film bij vlagen best spannend en vond ik het einde gewoonweg erg goed. Eenvoud kan soms ook een sterke kracht zijn en daar is The Defiant Ones het bewijs van.

4,0*