Opinions

Gezien alle positieve verhalen hier, had ik er toch wel iets meer van verwacht. Definitely, Maybe vond ik in ieder geval Definitely een tegenvaller.

De raamvertelling is origineel, dat moet gezegd worden, maar naast een aantal aardige momenten vond ik het verder geen bijster leuke of boeiende film. Ryan Reynolds is redelijk, maar komt op momenten hier duidelijk tekort om het geheel te kunnen dragen. Ik kan hem vaak goed hebben, maar hier vond ik hem niet grappig en vaak zelfs lichtelijk irritant overkomen. De vrouwen doen het gelukkig wel iets beter en vooral Weisz heeft een aantal leuke momenten.

Dat soort momenten zorgt ervoor dat dit niet helemaal een extreem vervelende zit is geworden. Maar daaromheen is het soms vervelend, soms saai, soms niet leuk en soms ook wat langdradig. Dat het de vrouw werd, die ik al vermoedde was uiteindelijk niet zo moeilijk te raden, maar op zich is dat ook niet zo heel erg bij een film als deze. Helaas zijn de andere negatieve elementen dat wel, en was ik uiteindelijk blij, dat de film afgelopen was.

Qua idee leuk, maar qua uitwerking dus duidelijk niet.

2,0*

Déjà Vu van Tony Scott is een redelijke thriller met de nodige actie, die goede actie combineert met een ietwat rommelig verhaal. In ieder geval is het een hele verbetering t.o.v. Man on Fire. Er gloort wat mij betreft toch weer hoop voor Scott. Zoals ik reeds zei is het verhaal rommelig, doordat alles niet altijd even duidelijk wordt gebracht en daarnaast is het einde erg makkelijk en enigszins teleurstellend. De actie zit echter goed in elkaar en vond ik in deze film van Scott eigenlijk nauwelijks storend. Vooral de achtervolgingsscène, waarin heden en verleden door elkaar heen lopen is subliem gemaakt. Al met al een onderhoudende film, die zijn mindere punten heeft, maar die ik over het geheel gezien toch behoorlijk vermakelijk vond.

3,0*

Leuk dat de stijgende lijn in de Dekalog reeks zich voortzet. Waar ik deel drie alweer wat beter vond dan deel twee, daar komt dit vierde deel qua niveau heel dicht in de buurt van het eerste deel. Vooral het acteerwerk van en tussen de twee hoofdpersonen in dit deel is van een behoorlijk hoog niveau en dat is ook een van de voornaamste redenen waarom dit deel zo goed uit de verf komt.

Verder ben ik het wel met het bericht van The One Ring eens over het feit dat Kieslowski er goed in slaagt de afwisseling vast te houden en gelukkig niet elk deel even dramatisch afloopt en de films daardoor gelukkig wel wat minder voorspelbaar blijven. Ook is het wel leuk om te ontdekken om welk gebod het gaat en op welke manier Kieslowski het toepast. Op naar het volgende deel maar weer.

3,5*

Het tweede deel uit de Dekalogreeks is toch wel een stuk minder dan zijn voorganger. Het verhaaltje is iets minder boeiend en Kieslowski brengt het ook allemaal net wat minder over. De film komt ook wat langzaam op gang deze keer. Het acteerwerk is verder wel goed, vooral de dokter speelt overtuigend. De laatste 5 minuten zijn overigens ook erg sterk en zorgen ervoor dat het slechts een krappe onvoldoende wordt, i.p.v. een wat dikkere. Erg mooi om te zien hoe de man uiteindelijk weer ontwaakt, terwijl de vwesp in het glas met de limonade bezig is. Vooral de stilte is mooi en de beeldtaal zegt dan ook meer dan genoeg. Hopelijk is deel drie weer een stukje beter.

2,5*

Een vrij luchtig laatste deel van de Dekalogreeks en dat is eigenlijk precies waar ik hoopte voorafgaand aan het kijken. Kieslowski slaagt er in dit laatste deel in, de twee hoofdrolspelers ondanks hun hebzucht en oplichterij sympathiek neer te zetten en dat is best knap. Het verhaal zelf was best boeiend en bij vlagen soms zelfs grappig. Het einde waarbij beide mannen uiteindelijk precies hetzelfde blijken te denken, is toch wel een prachtig einde van deze reeks. De personages in dit laatste deel zijn echte mensen met al hun tekortkomingen, die fouten maken en die op sommige momenten zelf ook inzien dat ze fout zaten. Fijne afsluiter dus.

3,5*

Uiteindelijk is de hele Dekalogreeks toch wel aangenaam kijkvoer gebleken. Hier en daar zit er wel een mindere film tussen, maar als gemiddeld gezien steekt de hele reeks toch wel goed in elkaar, waarbij de meeste delen toch bovengemiddeld bleken te zijn, met Dekalog 9 uiteindelijk als mijn favoriete deel, maar 10 mag er ook zijn. Alleen deel 8 was echt minder dan de rest. Als geheel krijgt de reeks van mij 3,5*.

Nog even mijn waarderingen op een rijtje:

Dekalog 01 – 3.5*
Dekalog 02 – 2.5*
Dekalog 03 – 3.0*
Dekalog 04 – 3.5*
Dekalog 05 – 3.5*
Dekalog 06 – 3.5*
Dekalog 07 – 2.5*
Dekalog 08 – 2.0*
Dekalog 09 – 4.0*
Dekalog 10 – 3.5*

De negende Dekalog en wat mij betreft de beste in de reeks. Ik heb een aantal keer een ruime voldoende kunnen geven, maar dit deel krijgt van mij dan toch vier sterren.

Ik vond de beide hoofdpersonen erg sterk acteren en beide kwamen sympathiek op mij over. Het knappe van deze film is, dat ik vooral op het einde enorm meeleefde met eigenlijk allebei. ik vond het dan ook erg mooi dat de man zijn bewuste val met de fiets overleefde, want een beter einde kon ik voor mezelf niet wensen.

Kieslowski weet me met deze film echt te raken en dat is best knap na acht delen, waarin het telkens net niet helemaal lukte. Nu alleen nog het laatste deel. Hopen dat die dit deel kan benaderen, dat zou al heel mooi zijn.

4,0*

Mijn eerste Kieślowski, Trois Couleurs: Rouge, was mij niet zo goed bevallen, maar op zich was ik wel benieuwd naar de Dekalogfilms over de tien geboden. Het eerste deel beviel mij in ieder geval wel. Best wel knap hoe Kieślowski in zo’n korte tijd een boeiend verhaaltje weet te brengen. De film bevat een sterke sfeer, degelijke,aangemane muziek en daarnaast behoorlijk sterk acteerwerk van zowel vader en zoon. Alleen de vrouw is iets minder overtuigend. Het gebod van “U zult geen andere afgoden vertrouwen” ligt er op een gegeven moment natuurlijk wel erg dik bovenop, maar toch werkt het in de film. Aan het einde van de film, als de vader op het ijs wacht, slaagt de film er zelfs in enigszins te ontroeren en dat is best knap voor zo’n kort filmpje. Ik ga zeker verder met deze reeks.

3,5*

Deel acht in de Dekalog reeks is wat mij betreft de minste van de serie. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is niet onaardig, maar de personages konden mij deze keer niet zo boeien. Als Kieslowski deze film dan ook nog eens boordenvol dialoog stopt, dat ook niet altijd even boeiend is, blijft er in 55 minuten niet zo heel veel over.

Het enige waar ik dan nog wel iedere keer benieuwd naar ben is de afloop, dat de ene keer erger is dan de andere keer.

Een krappe 2,0*

Dekalog vijf is wederom een goede film. Het is iedere keer weer afwachten wat het wordt, maar dit deel is het beste tot nu toe, al zitten er nog steeds net geen vier sterren in het vat. Kieslowski stelt met deze film de doodstraf aan de kaak. Het is wat mij betreft ook het zwaarste gebod, maar Kieslowski past het goed toe. Kieslowski probeert in dit deel ook met kleurtjes te goochelen, maar dat vond ik niet altijd even geslaagd en soms zelfs behoorlijk lelijk. Het verhaal is echter wel sterk en de nare gebeurtenissen die in deze film plaatsvinden, worden op een uiterst effectieve wijze in beeld gebracht, waardoor Kieslowski er ook in slaagt om een sterke, maar erg sombere en depressieve sfeer te scheppen.

Ja deze beviel me wel en ik hoop dat dit niveau de komende delen gehandhaafd blijft. Ik ben er na vijf delen in ieder geval wel van overtuigd dat dit een hele aardige reeks is. Op naar deel zes!

3,5*

Dekalog zeven is één van de minste uit de reeks. Het grote probleem van deze film is toch wel de echte moeder van het meisje, dat ik maar een vervelend en irritant personage vond. Het meisje zelf is dan wel weer schattig en met haar voelde ik op een gegeven moment nog wel enig medeleven. Desondanks is het allemaal wat minder boeiend dan voorgaande delen en weet Kieslowski het deze keer allemaal niet zo heel bijzonder te maken. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig, al wordt het gebod deze keer wel op een bijzondere manier toegepast, omdat er een meisje i.p.v. een voorwerp gestolen wordt. Doordat het allemaal niet zo lang duurt is het prima uit te zitten, al krijgt deze film van mij toch een nipte onvoldoende en denk ik dat een langere speelduur de film nog meer afbreuk had gedaan.

2,5*

De zesde Dekalog deed mij enigszins aan Body Double en andere van dat soort films denken, omdat we hier te maken hebben met het thema “gluren naar de buren”. Wederom is dit een Dekalog van bovengemiddeld niveau. Kieslowski brengt het verhaal hier weer wat meer rechttoe rechtaan en dat werkt erg goed. Ik vond het spel van de jongen niet altijd overtuigend, maar de vrouw die hij begluurt speelt erg goed. Dat is trouwens een ontzettend mooie vrouw zeg, waarvan ik ondanks dat het natuurlijk hartstikke fout is best kon begrijpen dat hij haar zat te begluren.

Het einde is ook wel mooi, leuk om te zien hoe de situatie in de film langzaam omdraait. Een fijne Dekalog, die wederom lekker wegkeek en ook deze krijgt van mij drieënhalve ster.

3,5*

Ik weet niet zo goed wat ik met dit deel aanmoet. Ik vond het op zich allemaal best aardig. Die kerstsfeer is leuk in beeld gebracht met al die lichtjes enzo, maar daarnaast voelt de film, soms zelfs letterlijk, ijskoud aan.

De twee hoofdpersonen voelen elkaar naarmete de nacht vordert steeds beter aan, maar maken samen ook nare momenten mee, zoals de dode man, de twee mannen, die met ijskoud water nat worden gespoten en nog wat dingen. Verder kijkt het allemaal wel aardig weg, het einde had ook wel iets.

Samengevat zeker niet zo goed als het eerste deel, maar wel boeiender dan deel 2. Ik kom uit op een voldoende.

3,0*

Leuke film, die qua kleurgebruik en muziek erg aan Amelie doet denken, wat natuurlijk ook niet zo gek is met Jeunet als regisseur. De film is origineel van opzet, al vond ik de humor niet altijd even geslaagd. Sommige momenten waren sterk, anderen daarentegen wat minder. De scene dat de matrasveren bewegen en alles daarop meedienst is trouwens geniaal.
Verder heb ik me best vermaakt en kijkt de film gewoon lekker weg. Nu ook maar eens op zoek naar The City of the Lost Children.

3,0*

Wauw wat een schitterende film deze spannende thriller van John Boorman! Ik had van tevoren verwachte dat deze typische “mannenfilm” mij wel zou liggen, maar dat ik de film zo’n topper zou vinden had ik niet verwacht.
Wat me eigenlijk gelijk opviel aan de film, was dat het camerawerk werkelijk geweldig is. Veel close-up beelden, van in en ook buiten de rivier, die je soms het gevoel geven dat je de tocht zelf meebeleeft. De omgeving is schitterend, het verhaal hard en vooral ook erg realistisch en ondanks dat de film al in 1972 gemaakt is, is dit eigenlijk nauwelijks te zien. Het acteerwerk is zeer sterk, waarbij vooral Voight een haast onuitwisbare indruk achterlaat. De keuzes die in de film door de mannen gemaakt moeten worden, zijn niet altijd even makkelijk, maar goed verklaarbaar en nergens onlogisch. De vier mannen hebben herkenbare rollen en zoals zijn vaak is het ook hier niet de persoon met de grootste mond te zijn, die in feite het dapperst is. De muziek is mooi en vooral het Banjo-duel aan het begin van de film is erg leuk gedaan. Ik krijg na het zien van deze film echt zin om zelf eens zo’n toch te maken, maar dan wel in een wat minder woeste omgeving natuurlijk. . De maximale score voor deze film en een nieuwe binnenkomer in mijn top 10!

5,0*

Aardig en helemaal niet zo slecht, al is het zeker niet continu lachen, gieren en brullen, maar het is wel een film met een hart.

Het is dan ook zeker geen volbloed komedie. Het drama is ook zeker aanwezig en vooral dat gedeelte werkt ook het best. Vaughn is hier trouwens prima op zijn plaats. Dit soort “Average Joe” rollen passen prima bij hem en weet hij ook geloofwaardig neer te zetten. Het komt in het begin wat langzaam op gang, maar toch mijn aandacht wel vast houden. Ik vond het wel geinig om te zien hoe hij enkele van zijn kinderen opzoekt en sommige ook probeert te helpen. Ondanks dat de valkuil richting het einde groot is, wordt het gelukkig nergens te sentimenteel en blijft het prima genietbaar.

Het concept is opzienbarender dan de film, maar toch is dit een prima film om opzetten. Je moet geen pure komedie verwachten, maar meer een komedie/drama, dan zul je op dat punt in ieder geval niet teleurgesteld gaan worden.

3,0*

Kort maar krachtig is een term die hier absoluut van toepassing is. Diamonds of the Night duurt weliswaar niet lang, maar heeft ook zeer weinig tijd nodig om je in de film te krijgen.

Het camerawerk is bij vlagen heel mooi, terwijl de sfeer kil en beklemmend is. Tussendoor worden we af en toe getrakteerd op wat surrealistische momenten. Daarnaast vond ik de reis die de jongens afleggen nog best spannend.

Het is allemaal zeker niet perfect, maar wel heel goed en zeker een aanrader.

4,0*

Catherine Deneuve is dankzij haar frisse en vrolijke uitstraling meestal wel plezierig om naar te kijken. Daarom had ik nog enigszins de hoop dat het goed zou gaan komen met deze Les Demoiselles de Rochefort. Demy’s Les Parapluies de Cherbourg was mij namelijk niet al te goed bevallen en daar zat Deneuve toch ook in. Helaas is dit meer van hetzelfde en kon het mij bij vlagen maar echt boeien. Deneuve is overigens niet vervelend om naar te kijken en wat ik ook wel grappig vond, is dat Gene Kelly hier nog voorbij komt dansen. Die had ik hier namelijk niet echt in verwacht.

Wat hier gelijk opvalt zijn de vrolijke frisse kleuren, die gedurende de gehele speelduur constant naar voren komen. In combinatie met het zomerse weertje, zorgt dit alles in ieder geval voor een fijn fris en zomers sfeertje. Het eerste half uur was alles goed door te komen en was het allemaal nog niet zo slecht. Daarna begon alles voor mij enigszins in herhaling te vallen. Het is natuurlijk een musical en daarom wordt er klaarblijkelijk ook erg veel in gezongen. Daarom is het jammer dat ik de meeste nummers niet echt geweldig vond.

Uiteindelijk duurt het allemaal wel wat te lang. Tussen de nummers door gebeurt af en toe nog wel wat leuks, maar verder valt er naast het sfeertje en de vrouwen eigenlijk niet zo heel veel te genieten. Demy is een regisseur, wiens films blijkbaar niet echt voor mij zijn weggelegd.

2,0*

Leuke film van regisseur Marco Brambilla, die zichzelf gelukkig geen seconde serieus lijkt te nemen.

Het leukste is de het genre van de actieheld hier op een lekker overdreven manier belachelijk wordt gemaakt. Stallone speelt net als Snipes een enorm cliché personage, maar doordat de makers dat juist expres hebben gedaan is het zeker wel vermakelijk. De toekomst wordt ook best mooi neergezet. Een toekomst waarin geen geweld meer voorkomt, haha best een geniaal idee eigenlijk. De humor is ook wel voldoende aanwezig, al wordt het soms ook wel wat flauw. De actie zelf mag er ook zijn en is best goed. Het staat bol van de vaart en rechttoe rechtaan actie omdat Stallone eigenlijk driekwart van de film achter Snipes aanzit.

Als je de film niet al te serieus neemt is het best genieten van deze over the top film, waarin beide karakters heerlijk overdreven worden neergezet. Voor een keertje best leuk dus.

3,0*

Leuke film van Scorsese en een goede remake, maar het origineel is toch een stuk beter.

De acteurs zijn goed, Nicholson is een erg fijne misdaadbaas. Di Caprio is goed. Damon is iets minder en de dialogen zijn vermakelijk en van een goed niveau. Het kat en muisspel tussen Damon en Di Caprio is interessant om te volgen. Verder creëert Scorsese een sterke sfeer en blijft de film bijna de gehele speelduur boeiend.

Het enige echte minpunt aan de film is de rol van Mark Wahlberg en het zwakke einde. Wahlberg speelt soms wat overdreven en mede daardoor weet hij op mij niet altijd even geloofwaardig over te komen. Het einde met de twist, die duidelijk anders in dan in het origineel, vond ik ook matig en nogal geforceerd overkomen. Het leek op de een of andere manier een beetje afgeraffeld.

Dat is best jammer, want los daarvan is The Departed een fijne misdaadfilm. Sfeervol, spannend en met goed acteerwerk.

3,5*

Prima thriller, die van begin tot eind prima weet te vermaken. Derailed begint langzaam, maar komt na verloop van tijd volledig op gang en kent een aantal verrassende wendingen. Ik zag het allemaal niet aankomen moet ik zeggen. Clive Owen zet een sterke en overtuigende rol neer, Cassel en Aniston zijn toch een heel stuk minder hier wat mij betreft. Natuurlijk is het op sommige momenten een klein beetje ongeloofwaardig, maar zolang dit maar binnen de perken blijft kan ik me er niet altijd aan storen. Uiterst vermakelijke film dus!

3,5*

Dersuuu!! Kapitaaan!

Een erg mooie film dit van Kurosawa. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een film van de beste man had gezien, maar na deze film gezien te hebben heb ik haast alweer zin in de volgende.

Een fantastisch personage trouwens die Dersu Uzala, sympathiek eerlijk en iemand die duidelijk weet hoe hij moet overleven in de woeste natuur van Siberië. Dersu is een jager, die vriendschap sluit met een aantal Russische soldaten en vooral de kapitein van die groep krijgt langzaam maar zeker steeds meer bewondering voor Dersu. Dersu wordt trouwens ook fantatastisch gespeeld. Op een gegeven moment had ik gewoon het idee dat hij echt Dersu de jager gids etc... is. Erg knap gedaan.

Kurosawa slaagt ook bij deze film erin prachtige plaatjes te schieten en weet ook nog eens een film af te leveren die enkele spannende momenten heeft en daarnaast ook nog eens ontroert. Het verhaal is simpel, maar krijgt door de vele gebeurtenissen een mooie lading diepgang mee. Een mooie scene is het moment waarop Dersu de kapitein redt door het d.m.v. gekapt hoog gras tegen de kou te beschermen. Ook het moment dat Dersula uit de rivier gered wordt, was erg spannend en tevens erg fraai gefilmd.

Echt genoten van deze film en ik had van tevoren niet verwacht dat deze film mijn favoriete Kurosawa (Seven Samurai) zou benaderen, al is dit natuurlijk weer een heel ander soort film. Kurosawa blijft tot mijn favoriete regisseurs behoren en ik heb gelukkig nog lang niet alles van de man gezien.

4,5*

Op papier heeft deze Des Hommes et des Dieux een interessant verhaal, die qua uitwerking ook zeker niet slecht is, maar op de één of andere manier werd ik er ook nooit helemaal ingezogen. De monniken zelf worden overigens wel goed neergezet. Daar ergens in het verre Algerije proberen ze vredig hun geloof uit te oefenen en in vrede te leven met de plaatselijke (Moslim)bevolking. De acteurs spelen hun rol naar behoren, op een ingetogen manier.

Dat hun leven op een gegeven moment wreed verstoord wordt, zorgt gelijk ook voor een ander sfeertje. Het rustige kalme is verdwenen en centraal staat vanaf dat moment de keuze die monniken moeten maken. Blijven ze of vertrekken ze? Hun keuze heeft uiteindelijk grote gevolgen, maar wordt in ieder geval op een geloofwaardige manier geschetst.

Maar echt pakken deed het me niet. Ik voelde me meer de toeschouwer, die alles van een afstand gade slaat. Cinema, die soms best mooi gefilmd is, soms traag, met vrij sympathieke hoofdrolspelers. Ik vond het alleen wel jammer, dat we nooit wat te weten zijn gekomen over de oorsprong van het klooster aldaar. Dat regisseur Beauvoisde schuldvraag over de dood van de monniken aan het einde openlaat, vond ik dan weer wel een goede keuze. Zo kan de kijker naar eigen inzicht invullen wat hij of zij er van vond.

3,0*

Fijne film, die ondanks het onderwerp nooit loodzwaar wordt.

Zoiets kun je ook wel aan Payne overlaten, al moet ik zeggen dat ik een film als Sideways nog wel wat beter in balans vind dan deze film. Qua acteren is de film dik in orde. Clooney acteert ontzettend sterk en geloofwaardig en weet zijn personage overtuigend neer te zetten als de man die worsteld met het leven van zijn vrouw, zijjn dochters en sommige geheimen uit het verleden.Naast Clooney is vooral Shailene Woodley erg goed als zijn oudste dochter, die langzaam maar zeker meer respect voor haar vader krijgt.

De film is op sommige momenten vrolijk en op andere momenten juist weer niet. Het verhaal is interessant, goed uitgewerkt en toch mist de film iets waardoor ik op de een of andere manier niet volledig gegrepen werd. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen. Het is net alsof ik nog iets verwachtte wat niet kwam. Daarnaast had ik het idee dat het op sommige momenten nog wel wat dieper kon, maar dat gebeurde dan niet.

Desondanks is het een fijne film, met prima acteerwerk, een goed verhaal, die redelijk goed in balans is. Payne haalt echter niet zijn topniveau.

3,5*

Fijn horrorfilmpje toch wel. Het begin van de film is maar matig. De meiden acteren allemaal niet goed en het hele gebeuren is ook niet bijster interessant. Eenmaal bij de grot aangekomen wordt de film echter beter en beter. De afdaling in de grot draagt echt heel bij tot een enorm claustrofobisch gevoel, dat lang blijft hangen. Het moment dat je de eerste keer zo'n wezen ziet die achter de meiden opduikt, is echt een geweldig schrikmoment. Daarna blijft het allemaal lekker spannend al wordt het op een gegeven moment wel wat ongeloofwaardig en zakt de film op het einde weer een klein beetje in. Desondanks is het een erg vermakelijke film, die in zijn genre zeker een aanradertje is!

3,5*

Erg gave poster ook trouwens.

Een vervolg dat gelijk verder gaat waar het eerste deel ophield en qua verhaal in ieder geval nauwelijks verrassingen kent. Toch valt er genoeg te genieten omdat er behoorlijk wat goede schrikmomenten in de film verwerkt zitten, die in combinatie met de soms lekker overdreven gore ervoor zorgen dat de film eigenlijk geen moment verveeld. Ververder ben ook ik het weleens met een hoop voorgaande commentaren, die dit vervolg overbodig noemen, wat het in feite ook wel is. Maar ach, ik heb me prima vermaakt en gaat het toch ook om bij een film nietwaar? Makkelijke voldoende uiteindelijk dus nog.

3,0*

Matige film, die nog redelijk onderhoudend is, maar verder niet zo heel veel te bieden heeft.

De enige reden waarom ik deze film gezien heb, is omdat Kiefer Sutherland er de hoofdrol in speelt. Hij is de enige interessante acteur in deze film en speelt zijn rol naar behoren, al heb ik hem wel eens beter gezien. De film is redelijk rechttoe rechtaan, al zit er af en toe een flashback doorheen verweven. De actie in de film ziet er best aardig uit. Helaas zit er verder niet tot nauwelijks spanning in de film. Voor de geoefende filmkijker is het trouwens ook niet zo moeilijk om de twist aan het einde van de film aan te zien komen.

Kortom, een weinig bijzondere film dit.

2,0*

Een mooi geschoten film dit, maar dat kun je altijd wel aan Antonioni overlaten. Visueel ziet het er net als bij zijn andere films erg verzorgd uit, en sommige shots lijken zo uit een schilderij afkomstig. Op dat gebied is er vrij weinig te klagen dus.

Monica Vitti is een mooie vrouw en een goede actrice, maar hier kon zij mij niet altijd overtuigen. Haar neerslachtigheid is niet altijd overtuigend en daarnaast voelt het allemaal wat afstandelijk aan. Richard Harris speelt beter, maar zijn relatie met Vitti vond ik soms ook maar wat halfslachtig en niet helemaal goed uit de verf komen.

Het eerste half uur had ik ook moeite om in de film te komen. Daarna werd het langzaam wat beter en door de mooie cinematografie viel er gelukkig nog wel wat te genieten. Maar de wisselwerking tussen het visuele en het verhaaltechnische aspect is bij deze Antonioni duidelijk niet zo heel sterk aanwezig.

Al met al is Il Deserto Rosso nog wel een aardige film. Maar van de zeven Antonioni's die ik tot nu toe zag is het echter wel de minste gebleken.

3,0*

Schitterend vervolg op El Mariachi, al is het in feite een ruwe remake.

Robert Rodriguez had voor deze film meer budget beschikbaar en daar maakt hij dankbaar gebruik van, in deze erg leuke actiefilm. De cast is in ieder geval meer dan in orde. Antonio Banderas doet het prima als de stijvolle El mariachi, die natuurlijk de nodige wapens in zijn gitaarkoffer heeft. Salma Hayek is een fijne tegenspeelster en heeft een geweldige uitstraling die perfect bij deze film past. De chemie met Banderas is uitstekend. Daarnaast heeft de film een paar erg leuke bijrollen. Buscemi is altijd goed, evenals Trejo, maar vooral de rol van Tarantino is opvallend en de mop die hij verteld, is echt

Banderas gooit in deze film een hoop actie en die is erg goed en erg vermakelijk. Het is soms lekker overdreven, maart dat past perfect bij het heerlijk zomerse sfeertje dat de film uitstraalt. Er zitten behoorlijk wat schietpartijen in de film en Rodriguez brengt ze ook nog een op een stijlvolle en erg goede manier in beeld gebracht. Het einde met die gitaarkoffers met wapens is al helemaal geweldig. Wel is het jammer dat de film in de aanloop naar het einde iets inzakt, al is het slechts een klein beetje. Leuk trouwens ook dat de El Mariachi uit de vorige film hier ook nog een klein bijrolletje heeft.

Ik heb de film nu drie keer gezien en ieder keer is het allemaal weer erg vermakelijk. Als je mij zou vragen om een coole film op te noemen, dan is dit wel een van de eerste films waar ik aan zou denken.

4,0*

I fly to the moon, I shrink the moon, I grab the moon, I sit on the toi-let, what?

Despicable Me is een bij vlagen erg leuke animatiefilm, die destijds langs mij heen gegaan is, maar die mij onlangs opviel, omdat het vervolg er binnenkort schijnt aan te komen.

Het enige manco aan Despicable Me is de voorspelbaarheid, want dat Gru verandert van een badguy in een goodguy, zal voor bijna niemand een verrassing zijn. Gelukkig zitten hier een hoop leuke personages en figuurtjes in. Die minions zijn toch wel geweldig leuk ontworpen. De manier waarop ze gemaakt zijn is misschien simpel, maar de maniertjes en de wijze waarop ze met elkaar omgaan is grappig. Gru is de schurk, en zij knappen met zijn allen het vuile werk voor hem op en zijn ook vaak het slachtoffer van een grap, wat ik zelf dan wel weer leuk vond. Ook de drie weesmeisjes zijn best leuk, waarvan de jongste overigens het hoogste aaibaarheidsgehalte heeft.

Hier en daar wordt het misschien een klein beetje zoetsappig, maar door de geslaagde hoeveelheid grappen, blijft het continu vermakelijk. Het voelt erg fris en stiekem ben ik nog best benieuwd naar het vervolg, ook al zal dat misschien iets minder leuk zijn.

3,5*

Minder dan het origineel, maar dat was op zich ook wel te verwachten. Vooral het verhaaltje is niet zo heel bijzonder.

De grootste verandering zit hem natuurlijk in hoofdpersonage Gru, die in het vorige deel nog een slechterik was en nu een goeierd, met soms wat eigenaardige karaktertrekjes. Ondanks dat hij als schurk interessanter was, blijft hij toch wel een sterk en leuk personage. Hetzelfde geldt voor zijn drie schattige kinderen en de scenes tussen Gru en hen zijn dan ook erg leuk. Hetzelfde geldt voor de Minions, alleen maakt men hier wel de bekende fout, door te denken dat meer beter is. De Minions nemen op een gegeven moment wel heel erg de film over en dat is zelfs van hun kant op een gegeven moment teveel van het goede.

Los daarvan ziet de animatie er prima uit, met veel kleur. Ook zitten er een paar leuke ideeën en camerastandpunten in, waardoor de 3D nog beter tot zijn recht komt. Hoewel de humor soms wat flauw is, duurt het gelukkig nooit lang, voordat er minimaal weer een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Het enige echte personage dat ik niet zo leuk vond, is Lucy Wilde. Zij heeft nogal wat irritante trekjes en daarnaast was het helaas nogal voorspelbaar, dat zij op het einde wat met Gru zou krijgen. Verder zijn er gelukkig geen irritaties.

Uiteindelijk is het geen slecht vervolg. Inhoudelijk is het duidelijk minder, maar de sterke personages zoals Gru, zijn dochtertjes en in mindere mate de Minions, slagen er in om de film van voldoende humor te voorzien. Gezien het succes zal er ook zeker nog wel een derde deel komen, al moeten ze dan wel met een iets originelere invalshoek gaan komen, om het geslaagd te krijgen.

3,0*