Opinions

”I don't wanna talk to some flunky pig trying to calm me man.”

Een behoorlijke fascinerende misdaadfilm, waarin een jonge Al Pacino zich definitief op de kaart zet en waarbij het weer eens erg jammer is om te constateren dat John Cazale zo jong is overleden, want wat was het toch een veelbelovende acteur.

Beiden heren spelen hier de rol van bankovervaller, en de bankoverval is ook hetgeen waar Dog Day Afternoon omheen is gebouwd. Het draait hier helemaal niet om spektakel of sensatie, maar vooral om het realistisch weergeven van zo’n daad. Pacon en Cazale zijn namelijk erg menselijke overvallers, die ook openstaan voor hun gijzelnemers, met hun praten en daarbij ook hun beperkingen en handicaps leren kennen, zodat ze daarmee rekening kunnen houden. Het is dan ook niet zo raar dat de twee gijzelnemers op een bepaalde sympathie van de kijker kunnen rekenen. In ieder geval wel op mijn sympathie.

Pacino wil het geld namelijk ook niet voor zichzelf hebben, maar voor de geslachtsoperatie van zijn (homoseksuele) partner. Dat gebeuren, en de gijzeling zelf, is allemaal enorm realistisch weergeven. In combinatie met het uitstekende acteerwerk van de twee hoofdrolspelers, zorgt dat ervoor, dat het hele gebeuren gewoon een behoorlijke indruk weet te maken. Spanning is er ook volop. Naarmate de overval vordert, wordt de dreiging op een escalatie ervan namelijk steeds groter. Vooral het gegeven dat Cazale een vrij labiel personage speelt, die elk moment dreigt te ontsporen, is een sterke zet van Lumet en zorgt ervoor dat de dreiging eigenlijk constant voelbaar is.

Verder besteed Lumet veel aandacht aan de reacties van de mensen buiten de gijzeling. Niet alleen de gewone burgers, maar ook de media-aandacht komt uitgebreid naar voren en maakt van deze Dog Day Afternoon een nog completer plaatje. Natuurlijkhoopte ik op de goede afloop, maar uiteraard zag dat er niet in. Dog Day Afternoon boeit bijna de gehele speelduur, kent een paar ijzersterke momenten en is in zijn geheel zeer goed te noemen. Het mist net datgene om een meesterwerk te zijn, maar komt er in ieder geval toch vrij dicht bij in de buurt.

4,0* ruim

Leuke film dit, erg B-achtig, maar dat mag de pret absoluut niet drukken.

Ik vind dit toch een behoorlijk aangename weerwolvenfilm. Tegenwoordig wordt alles maar met CGI gedaan om alles beter te laten lijken, maar geef mij maar de eenvoud, oftewel mensen in pakken, zoals hier gedaan is. Op de een of andere manier werkt het dan allemaal veel beter.

De film heeft een goede mix tussen horror en drama. De film heeft een paar leuke personages met Cooper als hoogtepunt, waarbij er nogal eens een grappige oneliner voorbijkomt. Het moment van de koe is episch en een van de beste schrikmomenten ooit in een film, als je het mij zou vragen. Verder zit er nog best wat actie in en voor je het weet is de film alweer voorbij. Goed de film bevat de nodige clichés en is verder ook uitermate voorspelbaar, maar daaromheen zit genoeg vermaak en originaliteit om deze film goed te kunnen waarderen.

3,5*

Best een grappig horror/komedie met een originele invalshoek, al is er hier en daar wat leentjebuur gespeeld bij Shaun of the Dead, maar dat mag de pret gelukkig niet drukken. Beter een goed geleend idee met een eigen invalshoek, dan een slecht bedacht idee.

Aardig wat geslaagde humor ook, al wordt het niveau helaas niet constant vastgehouden. Verder is de locatie ideaal, en de zombies zien er ook best goed uit. Veel gore en bloed ook en genoeg actie. Wel wordt het op den duur wat eentonig en zakt het niveau vooral richting het einde wel wat in.

Maar verder heb ik toch wel prima vermaakt. Leuk concept, veel gore, voldoende humor, redelijk wat spanning en een prima aankleding. Totaal niet serieus te nemen, en dat maakt het meestal wel leuk, zo ook hier dus.

3,0*

Mijn tweede Von Trier dit. Ik wist vooraf eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten, aangezien ik met niet of nauwelijks voorkennis aan deze film begon. Het was dan ook best schrikken geblazen toen bleek dat Dogville als het ware uit een leeg decor bestond waarop de acteurs zich voortbewogen, wat best wennen was.

Na het eerste uur had ik er niet veel vertrouwen in. De film kon mij tot op dat moment nog niet echt boeien. Deze film is echter zo’n film die voor mij weer eens bewijst waarom je nooit na een kwartier of half uur al moet afhaken bij een film, want na een uur werd de film steeds beter en beter. Sterker nog op sommige momenten was het gewoon genieten geblazen. Ongelofelijk dat een film zo kan omslaan en ik heb er toch wel behoorlijk wat gezien.

Soms kan een voice-over fijn zijn en soms ook niet. John Hurt heeft echter een heerlijke vertelstem, die echt wat toevoegt aan het verhaal. Daarnaast is het acteerwerk van Nico Kidman van grote klasse. Het een tijd geleden dat ik een film met haar heb gezien, maar hier laat ze weer eens zien waarom ik haar altijd zo goed heb gevonden. Naast haar sublieme hoofdrol zetten ook Paul Bettany, Stellen Skarsgard, Philip Baker Hall en James Caan prima rollen neer. Een film als deze is ook een uitgelezen mogelijkheid voor een acteur/actrice om te laten zien wat ze in hun mars hebben en dat laten de acteurs gelukkig eigenlijk allemaal wel zien.

Het mooie is ook dat Von Trier in het tweede gedeelte de toon van de film ook helemaal laat omslaan. Het einde waarbij zowat het hele dorp uitgemoord wordt hakte er dan ook best wel in. Ja een erg goede film dit. Von Trier is een unieke regisseur die echt zijn eigen stempel op een film weet te drukken. Dat durf ik na twee films van hem gezien te hebben nu wel te stellen. Nu maar eens op zoek naar nog meer werk van hem.

4,0*

Mijn 4e Fellini en en waar ik Otto E Mezzo maar matig vond, Amarcord juist erg goed, zweeft La Dolce Vita daar ergens een beetje tussen in. Allereerst is daar hoofdrolspeler Marcello Mastroianni die eigenlijk altijd goed acteert en dat hier wederom doet. Verder is de muziek in de film wel aardig, maar is het vooral de contatnte afwisseling tussen boeiende en veel minder boeiende momenten in de film hetgene dat ervoor zorgt dat ik deze film wel aardig vind, maar niet goed. Persoonlijk vond ik de eindscene wel sterk, maar ook erg mooi was het moment dat Marcello's vader ineens verscheen en ze daarna wat gingen drinken in een club in Rome. Verder is de film natuurlijk wel erg stijlvol en kriojg je als kijker op een best wel leuke manier een goede kijk in de wereld van de paparazzi. Jammer dus dat de film een aantal mindere momenten kent en mede daardoor misschien ook onnodig lang aanvoelt.

3.0*

Geslaagde jeugdfilm, die de doelgroep zeker zal doen overtuigen. Maar de betere van dit soort films slagen er ook in om buiten de doelgroep te scoren en ook daarin zal Dolfje Weerwolfje bij vlagen zeker slagen.

Ik vond het vooral sfeervol. Het winterse kerstsfeertje komt goed naar voren en vandaag is dan ook een prima dag in de tijd van het jaar om dit te bekijken. Ik vond het wel een leuke uitgewerkt verhaaltje met redelijk acteerwerk. Vaak willen kinderen nog wel eens door de mand vallen in dit soort films, maar dat valt hier reuze mee.

De kinderen vonden het in ieder geval erg leuk en ikzelf vond het ook best genietbaar. Vooral die vader is erg leuk met zijn neiging omvrouwenkleren te dragen. Zeker niet slecht dus en voor de kleintjes best een aanradertje.

3,0*

Mijn eerste Kitano en ik moet zeggen dat het absoluut naar meer smaakt. Wat een visuele pracht bevat deze film zeg! De drie tragische liefdesverhaaltje bevatten alle drie hun sterke elementen. Ik was vooral onder de indruk van het tweede verhaal. Enorm ontroerend om te zien dat de vrouw na al die jaren nog steeds naar het bankje gaat met eten om daar op haar vroegere geliefde te wachten. Simpel maar effectief.

Ook het eerste en derde verhaal konden mij op een gegeven moment steeds meer bekoren. Ik lees hier regelmatig dat het een lastige film is om te volgen, maar dat vond ik alleszins meevallen. Het acteerwerk is dik in orde, en dat in combinatie met de af en toe echt schitterende beelden en ingetogen muziek, levert wat mij betreft toch een erg mooie film op. Zelfs het “drukke nummer” van de zangeres vond ik nog lekker klinken.

De inleiding en afsluiting van de film d.m.v. het poppentheater vond ik ook erg mooi gedaan. Ik had alleen het idee dat de film qua tempo op het einde wel heel erg inzakte en hierdoor verslapte mijn aandacht op het eind toch een klein beetje, terwijl ik de rest van de film echt meer dan geboeid heb zitten kijken. Maar goed, mijn interesse voor Kitano is na deze film in ieder geval gewekt en ik wil zeker meer van hem gaan zien.

4,0* voor deze mooie film

En alweer zo'n heerlijke film van Emir Kusturica. Leuk, leuk en nog eens leuk! De film doet inderdaad erg denken aan Black Cat, White Cat, al is het drama in deze film wel meer aanwezig.

Maar wederom een erg goede film dit dus, met leuke personages en heerlijke muziek, iets waar je meteen Kusturica aan herkent. Verder zijn er weer een hoop dieren en loopt alles weer lekker door elkaar heen en is de film lekker onvoorspelbaar. Het personage Perhan is ook leuk. Eerst vond ik het maar een nerd, maar later begon ik echt met hem mee te leven.

Naast dit alles kent ook deze film een sterke regie met enkele erg mooie scenes. Vooral het moment dat Perhan als het ware op de rivier komt aangezweeft, levert in combinatie met de regie, de belichting en de muziek, een fantastische scene op.

Nu rest me nog wel te zeggen dat de film ook een paar inzakmomentjes kent, maar gelukkig duurt dat nooit heel lang. Ik heb vier films gezien nu van deze beste man en alle vier scoren ze vier sterren of meer. Dat belooft wat voor de vijfde.

4,0*

Een zeer standaard en voorspelbaar thrillertje

Hoewel de film erg voorspelbaar is, wordt dit nog enigszins gecompenseerd door de acteurs, die de film als het ware nog een beetje overeind houden. Zowel Travolta als Vaughn, spelen hun rol dus naar behoren. De film is verder onderhoudend, maar weet zeker niet te overtuigen. Het kas- en muis spel dat op een gegeven moment ontstaat is aardig, maar bevat nogal wat vergezochtheden. Het laatste half uur is ook behoorlijk voorspelbaar en soms wat irriterend door de tegenvallende afloop.

Verder wens ik er weinig woorden aan vuil te maken.

2,0*

Ik ben altijd wel geïnteresseerd geweest in deze Dominee, maar op de een of andere manier heb ik door de jaren heen de film nog nooit gezien. Vorige week kwam die langs op televisie en daardoor kwam het er uiteindelijk dan toch van.

Ik moet zeggen, dat ik positief verrast ben. Mijn verwachtingen waren niet heel hoog, maar ik heb me uitstekend vermaakt. Het verhaal over Klaas Bruinsma is erg interessant en wordt aardig goed uitgebeeld. Het is jammer dat het soms iets te fragmentarisch is, maar dat wordt goed gemaakt door het uitstekende acteerwerk. Peter Paul Muller zet een prima hoofdrol neer als de keiharde Bruinsma, maar ook de bijrollen worden prima ingevuld, door o.a. Frank Lammers en Chantal Janzen.

Er zitten een paar lekker harde scènes in en het is ook mooi om te zien, hoe alles langzaam van kwaad tot erger gaat. Richting het einde gaat het soms iets te snel, maar verder is het behoorlijk boeiend, met een aantal sterke momenten, prima acteerwerk en een zeer interessant verhaal.

3,5*

Een horrorfilm die verre van eng is, is altijd een gemiste kans.

Don't Be Afraid of the Dark is zo'n film die nooit eng wordt en dat komt vooral doordat de boze wezens in de film al snel te voorschijn komen en er eerder lacherig dan eng uitzien. Verder is het op zich best een sfeervol filmpje met leueke geluidseffecten en een mooie setting.

Het meisje (Bailee Madison) speelt niet onaardig, evenals de volwassen acteurs, maar het is vooral de onnozelheid het personage van Pearce, dat voor ongeloofwaardigheid en irritaties zorgt. Hij gelooft zijn dochtertje niet en die oude man met al zijn steekwonden heeft natuurlijk een ongelukje gehad. Yeah right!!

Dat en het feit dat de monstertjes veel te vroeg in beeld kwamen, zorgt ervoor dat deze film op en nipte onvoldoende uitkomt. Potentie was er zeker, sfeer ook, maar had die twee zware negatieve punten even anders aangepakt en je had een veel betere film gehad, absoluut!

2,5*

Sterke horrorfilm, met een voor mij wel verrassend verloop. De openingsscène is sterk en knap in beeld gebracht en ik had daar gelijk het idee dat Sutherland een sterke band met zijn dochtertje had. Sutherland speelt sowieso ongelofelijk sterk in deze film. Hij lijkt het erg moeilijk te hebben met de dood van hun dochtertje en kan zich hierover maar moeilijk uiten. Toen hij voor de eerste keer na de dood van zijn dochtertje haar in Venetië in een waas leek te zien, had ik het idee dat hij haar zag door de sterke band van hen en dat hij zaken zag die er niet waren, Later blijkt echter dat alles toch even net iets anders is en dat het een moordende dwerg is.

Visueel is de film erg aantrekkelijk. Sterk camerawerk, met af en toe erg fraaie beelden worden gecombineerd met een sterke steeds troostelozer wordende sfeer van een Venetië, dat er in deze film nu eens een keertje niet zo aanlokkelijk uitziet. Verder is de beruchte seksscène, wat mij betreft zeker wel mooi in beeld gebracht. Het ziet er allemaal erg gepassioneerd uit en wordt gewoon mooi in beeld gebracht.

Sterke film dus, met een erg goed spelende Sutherland en deze film maakt mij nu toch wel nieuwsgierig naar meer werk van Nicolas Roeg.

4,0*

Redelijke thriller, die ondanks het clichématige scenario best vermaakt.

Michael Douglas acteert redelijk, maar zijn personage wordt nogal overdreven positief neergezet. De ideale huisvader, die goed zorgt voor zijn dochter en zijn vrouw. Famke Jansen mag trouwens de ondankbare rol van zijn vrouw spelen. Ondankbaar vanwege het feit dat zij zowat de gehele film aan bed gekluisterd is, vanwege een gebroken been. Dan is er nog Brittany Murphy die een redelijke rol neerzet als het meisje dat niets wil zeggen. Het jammere is dat de personages erg plat zijn en weinig diepgang meekrijgen.

In de tweede helft van de film zakt de film langzaam aan meer weg. Het verhaal wordt volgens het bekende boekje afgewerkt, bevat enkele ongeloofwaardigheden, maar slaagt er desondanks nog wel in om te vermaken. Sean Bean is een redelijke bad-guy en de afloop van de film is ook nog wel aardig. Al met al is het niet heel slecht maar ook niet heel goed. Middelmaat dus en die score krijgt de film dan ook mee van mij.

2,5*

Leuk om weer eens een film te zien over de lagere regionen van de maffia.

Het begint allemaal nog niet zo sterk, maar langzaam wordt de film beter, om ook best sterk te eindigen. Het verhaal stort zich ook niet direct op de actie en het geweld, maar meer op de personages en hun menselijke kant onderling. De twee belangrijkste personages worden goed vertolkt door Al Pacino en Johnny Depp. Vooral Depp lijkt zich erg goed in zijn rol te hebben ingeleefd. Beide acteurs weten de juiste snaar echter wel te raken.

De sfeer is sober en kleurloos. Daarmee bedoel ik ook dat de zaken ook niet mooier worden voorgeschoteld en dat is soms best fijn, want over gedramatiseerde films zijn er immers al genoeg. Verder ook nog een compliment voor de muziek die erg passend is. Het enige wat ik echter minder vond waren de scènes tussen Depp en zijn familie, dat leidde soms wat af wat de kern van de zaak.

Donnie Brasco is echter een fijne maffiafilm met een fijn sfeertje en een sterk einde. Ik werd er zowel de eerste als tweede keer echter nooit helemaal door opgezogen. Daarom is het wat mij betreft net geen topper.

3,5*

It’s a Mad Mad World!

Iedere keer als ik dit prachtige nummer op de radio hoor moet ik gelijk denken aan deze film. Het nummer is ook erg toepasselijk voor de film, die behoorlijk apart en soms best wel vaag is, maar tegelijkertijd is het wel een film die je lekker aan het denken zet en mede door de geweldige soundtrack, kijkt de film sowieso al erg fijn weg.

Ik heb de film drie keer gezien en nog steeds zijn er bepaalde delen van de film niet helemaal duidelijk voor me. Is dat erg? Nee totaal niet. Het is soms wel lekker om te puzzelen of te denken, zolang de film maar niet te onrealistisch of op een bepaalde manier te ongeloofwaardig wordt. Ondank dat deze film totaal anders is, vind ik de film op bepaalde vlakken toch vergelijkbaar met Mulholland Dr. Die heeft ook een zeer sterke sfeer en ook daarbij weet je op een gegeven moment niet meer hoe de vork precies in de steel zit.

De film bevat een aantal sterke scènes. Vooral de momenten met het konijn zijn erg goed. Op de een of andere manier krijg ik daarbij een onbehaaglijk gevoel. Iets wat ik niet helemaal kan verklaren, maar apart is het wel. Het draagt in ieder geval bij aan de erg sterke en mysterieuze sfeer die de film uitstraalt. Verder rest me nog te zeggen dat Gyllenhaal een erg sterke acteerprestatie neerzet. Vooral zijn houding richting het konijn is soms erg goed getimed.

Toch behoort de film voor mij niet tot de beste films aller tijden, omdat het net een bepaalde chemie mist. Het is een prima film, die ik zelfs ook vier sterren heb gegeven, maar zit er ook niet in. Dat neemt niet weg dat het verder een erg fijne film is, die zeker origineel is te noemen en die toch uitermate boeiend is.

4,0*

Kurosawa schetst hier een beeld van de mensen die het niet zo breed hebben. Het is op zijn zachts gezegd nogal een bont gezelschap van mensen, die allemaal hun eigen problemen en zorgen hebben. Kurosawa durft hierbij ook een stuk maatschappelijke kritiek af te leveren en vooral op dat punt is Donzo erg geslaagd.

De regie is ook prima verzorgd en qua cinematografie ziet het er allemaal goed uit. De personages vond ik dan weer wisselend. Er wordt op zich goed geacteerd, waarbij Mifune maar weer eens de show steelt. De drukke kakelende vrouwen vond ik dan weer een stuk minder geslaagd. Veel geschreeuw vooral, wat het allemaal iets Italiaans gaf, maar dan op een wat negatievere manier. Ook de humor kwam bij mij niet altijd even goed door.

Het laatste kwartier is overigens wel sterk, evenals het mooie einde.

3,0*

Matig, maar lang niet zo slecht als ik had verwacht. De opbouw is wel aardig, met een verhaaltje dat op een gegven moment wel een voorspelbaar verloop krijgt. De effecten zijn redelijk, zeker niet slechter dan je in menig (Amerikaanse) horrorfilm voorgeschoteld krijgt, maar echt spannend of eng wordt de film niet. De muzziek is gewoon goed en dat zorgt ervoor dat de film i.c.m. de soms aardige efecten bij vlagen best wel wat sfeer heeft. Verder is het acteerwerk niet best, alleen Koblenko kan er nog mee door. De film is echter wel lekker onderhoudend en hoewel weinig origineel, zijn er in ieder geval tal van slechtere films in het genre gemaakt!

2,5*

Boeiende Nederlandse thriller.

Dat Pieter Kuijpers een goede film kan maken was meal opgevallen bij TBS, waar niet geheel toevallig ook Theo Maassen de hoofdrol speelt. Maassen weet ook hier te overtuigen evenals Gijs Scholten van Aschat, die samen met hem prima acteerwerk aflevert.

Kuijpers slaagt erin een actueel onderwerp te verfilmen, het gevoelig te maken en zowat alle kanten van de situatie te belichten. Daarnaast laat hij de keuze volledig aan de kijker om te oordelen over wie er nu fout is en wie niet. De film voelt realistisch aan, ondanks dat sommige zaken wat overdreven worden neergezet. Alleen in het laatste kwartier ontspoort de film een klein beetje en worden er een paar rare beslissingen gemaakt.

Qua regie is het erg degelijk. Het zwart-wit hoofdstuk is een aardige inhoudelijke keuze, al voegt het visueel niet zo heel veel toe. Ook de muziek was niet onaardig. Doodslag is uiteindelijk een goede film geworden, soms erg goed, soms iets minder, maar de boodschap komt in ieder geval goed over, daar ben ik wel zeker van.

3,5*

Tja als je niet bekend bent met de game, dan heeft de film eigenlijk weinig te bieden. Het is eigenlijk de zoveelste film waarin een groep tot de tanden gewapende mariniers, het moeten opnemen tegen een groep aliens. Het is eigenlijk alleen actie dat de klok slaat, want van karakterontwikkeling is totaal geen sprake. Ik had op zich wel zin in een hersenloos filmpje, maar de film heeft op een paar goede special effects na, eigenlijk niets te bieden. Het verhaal stelt weinig voor en de oneliners zijn ook dramatisch slecht. Echt alleen geschikt voor liefhebbers van het spel, maar zelfs voor hen is het spel spelen ongetwijfeld vele malen leuker dan deze teleurstellende film!

1,0*

Hele aardige film, die misschien nog net wat iets spannender had gekund, maar verder maar heel weinig fout doet.

Het heeft misschien weinig nieuws onder de zon te bieden, maar mixt een aantal oudere films tezamen en gooit daar nog een ‘waargebeurd sausje” overheen. Ik moet zeggen dat het allemaal aardig wegkeek, behoorlijk sfeervol is en nergens irriteerde. De acteurs doen hun ding naar behoren en de schrikeffecten zijn niet in overdreven mate aanwezig, maar daardoor werken ze wel beter.

Het verhaal schiet nergens uit de bocht, blijft redelijk boeien en gelukkig ook ten allen tijden geloofwaardig. Prima mee vermaakt dus en wat mij betreft een stuk beter, dan het gemiddelde op moviemeter doet vermoeden.

3,0*

Een degelijk gemaakte thriller, die in het begin wel even de tijd nodig heeft om goed op gang te komen. De pogingen om het verhaal echt de diepte in te brengen lukken niet echt, maar het wordt bij vlagen best spannend en de zaak is ook vuiler dan ik in eerste instantie dacht.

Koen De Bouw is blijkbaar de enige Belg, die dit soort rollen kan spelen, want ik zie hem bijna altijd in dit soort films. Maar hij kan het wel en vormt daarnaast best een fijn duo met Werner De Smedt, waarbij die laatste af en toe voor de nodige humor zorgt.

Hier en daar wordt de zaak een klein beetje gerekt, maar op zich mag dat de pret niet drukken. Het zit allemaal goed in elkaar, blijkt achteraf ook een prima verhaal te zijn en kent maar weinig minpuntjes, zonder zelf ook echt heel goed of bijzonder te worden. Het kijkje in de wereld van de Albanese misdadigers is overigens ook best de moeite waard.

3,0*

Jean-Claude van Damme in tweevoud, het moet niet veel gekker worden, maar in deze film gebeurd het daadwerkelijk.

Het is niet eens zo heel slecht. Van Damme doet het niet onaardig en de actie is ook nog best aardig. Ondanks dat het verhaal verder ontzettend standaard is, zit er gelukkig nog wel redelijk wat humor in. Vooral de foute oneliners, die van Damme afvuurt, zijn soms best grappig. Ook het gegeven dat Van Damme hier tegen zichzelf vecht is nog best leuk uitgewerkt.

Verder is het niet heel bijzonder of hoogstaand, maar in zijn geheel viel het best mee en ik heb genoeg films van hem gezien, die slechter zijn dan deze.

2,5*

Film-Noir is een genre waar ik erg van houd en Billy Wilder is een fijn regisseur. Een combinatie van beiden kan dan ook bijna niet fout gaan en dat doet het dan gelukkig ook niet. Heerlijke film-noir dit met een fijn uitgekiend verhaal, sterke dialogen en prima acteerwerk. MacMurray is altijd een fijn acteur en doet het ook hier prima. Barbara Stanwyck kende ik niet, maar laat hier zien dat ze prima weet hoe ze een man voor haar moet winnen. Edward G. Robinson is echter het best. Wat een overtuiging legt de beste man in zijn rol. Elk woord en gebaar van hem lijkt haast te kloppen, erg sterk dus. Ook de chemie en soms juist anti-chemie tussen NacNurray en Stanwyck is soms heerlijk om te zien. Verder is de muziek degelijk en het grootste minpunt van de film is toch de niet-chronologische vertelling, waardoor je de afloop aan het begin al weet en dat neemt wel wat spanning weg. Dat voorkomt echter niet dat dit een prima film is war ik erg van heb genoten en dat Wilder hoger en hoger klimt op mijn lijst van favoriete regisseurs.

4,0* dik

In de categorie films met opvallende duo’s in de hoofdrol zou deze prent ook niet mogen ontbreken. Van Damme is een bekend fenomeen, het is echter tegenspeler Dennis Rodman, die met zijn piercings, tatoeages en steeds wisselende haarkleur, het meest in het oog springt.

Qua actie is het allemaal wel redelijk. Zitten een paar aardige scènes tussen, waarbij de scène met de tijger toch wel het leukst. Hoewel de acteurs misschien een hoop lol hebben gehad, is het acteerwerk ontzettend matig. Van Damme is hier al niet best, maar Dennis Rodman is echt dramatisch. Buiten zijn opvallende uiterlijk voegt hij verder ook maar weinig toe. Rourke tenslotte, is nog wel een redelijke badguy.

Uiteindelijk is het resultaat niet echt geweldig. De actie vermaakt nog wel en is zeker niet slecht, maar de humor werkt lang niet altijd en ook de hoofdrolspelers zijn vaak maar matig.

2,0*

Toch wel een erg lekkere film van Kieslowski. La Double Vie de Véronique heeft een fijn en opvallend kleurgebruik, zoals ik dat ook een paar keer in de films uit zijn Dekalog reeks zag. Het geeft het geheel een natuurlijk sfeertje, die erg goed bij het verhaal past.

Het verhaal zelf is niet eens zo belangrijk. Tenminste, ik was er wel benieuwd naar, maar tijdens het kijken gaat er van de prachtige muziek en de fraaie shots was ik er op een gegeven moment niet meer zo mee bezig. Kieslowski weet het grotendeel op een mooie manier op de gevoelige plaat vast te leggen. Na een ietwat behoudende eerste twintig minuten werd ik als vanzelf erin meegezogen.

Er zitten een aantal sterke scenes in, waarbij de door sommige al genoemde begrafenisscène van Weronika. echt zeer fraai was en ook niet zonder emoties. Irène Jacob speelt haar rol vrij sterk en ziet er daarnaast ook nog eens erg mooi uit, wat bij dit soort films altijd mooi meegenomen is.

La Double Vie de Véronique is mij erg goed bevallen en heeft de potentie om bij herziening door te groeien naar een hoger cijfer. Ik heb al aardig wat van Kieslowski gezien, maar vind dit toch wel zijn allerbeste tot nu toe. Een erg sfeervolle film, met mooie warme kleuren en een fijne cinematografie. Absoluut geen straf om dit te mogen bekijken.

4,0* dik

Een sfeervol en vooral ook erg stijlvolle misdaadfilm, geheel in de trend van Melville zijn andere films, die dat ook bijna allemaal wel hebben.

Ik vond het wel een leuk verhaaltje, dat door de sfeer en het fijne camerawerk zeer genietbaar is. Jean-Paul Belmondo speelt een prima hoofdrol. Fijn om hem weer eens te zien trouwens, want dat was al weer een behoorlijk tijdje geleden. Dat het grotendeels studiowerk is, was mij trouwens niet direct opgevallen. Het zag er allemaal vrij realistisch uit en het sfeertje verbloemde dat blijkbaar ook wel.

Richting het einde, zit er net een twist teveel in. Daarnaast vond ik de spanning op een gegeven moment ook wat wegvloeien. Waar dat precies door kwam, is moeilijk te zeggen, maar feit is wel dat het gebeurde. Al met al is het een fijne wegkijker, die mooi en sfeervol geschoten is, goed acteerwerk bevat, maar hier en daar net te kort komt, om echt tot de beste films van Melville te behoren, al zijn die dan ook wel heel goed. Desondanks is het een bovengemiddelde misdaadfilm.

3,5*

It is a sad and beautiful world.

Deze stond al lange tijd op mij to see lijst. Meestal geen goed teken als ik films blijf uitstellen, maar Down by Law is gelukkig één van die uitzonderingen, die de regel bevestigt. Heerlijk begin ook, waardoor ik gelijk al in de film kwam. Prachtige muziek, ondersteund met mooie beelden en een sterke cinematografie.

Het stukje tot aan de gevangenis is een klein beetje minder, maar vanaf het moment dat Benigni erbij komt, bloeit het geheel weer op. Het is zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij voegt hij daadwerkelijk wel wat toe met zijn accent. De dialogen zijn behoorlijk sterk geschreven en de gesprekken en conversaties tussen de drie mannen zijn leuk om te aanschouwen. Ook een erg goede keuze van Jarmusch omde ontsnapping heel snel af te handelen, zodat er meer tijd over blijft voor de relatie tussen de drie mannen.

Vooral het stuk in het moeras is echt ontzettend sfeervol. Het zwart-wit geeft die omgeving daar haast surrealistisch, en de cinematografie is echt ongekend goed daar. Prachtige beelden en een erg mystieke omgeving, maken de tijd dat de mannen zich daar bevinden echt uitermate boeiend. Ja, deze Dawn by Law is me prima bevallen en vind ik wel de beste Jarmusch van de vier, die ik tot nu toe van hem zag. Ik moet snel nog maar eens wat meer van hem zien, want deze regisseur ligt me blijkbaar wel.

4,0*

Matige film, al viel het me nog mee. Een film als deze moet vooral grappig zijn en niet te serieus. Dat laatste is wel het geval, maar echt grappig wil de film nooit worden.

Grote storende factor in de film is vooral Rob Schneider, die weer eens behoorlijk schreeuwt en schmiert en totaal niet leuk is. toch heeft de film ook zeker pluspunten. De manier waarop de duikboot een paar keer de vijand op het verkeerde been zet is best leuk gedaan. ook Grammer en Holly doen het niet onaardig, evenals Macy, al is zijn rol nogal klein. Helaas slaan de meeste grappen de plank mis en is het grootste gedeelte van de film flauwheid troef. Er was echter nog redelijk door te komen.

2,0*

Eenvoudige film, met een verhaal dat al zo vaak verteld is, maar de combinatie Whitaker-Edwards maakt dit alles toch de moeite waard. Niet altijd even goed, maar wel leuk.

2,5*

Vermakelijke film, die nergens echt weet uit te blinken, maar die op een leuke manier horror en komedie weet te combineren. Echt heel spannend wordt het nooit, maar de lekkere vaart, de lekkere gore en de aangename humor zorgen ervoor dat deze voorspelbare film eigenlijk van begin tot einde wel weet te vermaken. Ideale film in ieder geval voor een leuke avond met wat vrienden, zo bleek gisteren wel. Toevallig is het ook nog een paasfilm, want ze zijn er op paasvakantie, dus dat kwam helemaal mooi uit!

3,0*