Opinions

Best een vermakelijk filmpje, die ondanks dat je alles al weleens gezien hebt, vooral de moeite waard is dankzij de twee hoofdrolspelers.

Rachel Nichols is een mooie meid die redelijk acteert, maar voor het oog hier zeker de moeite waard is. Het is echter vooral Wes Bentley, die hier de show steelt als psychopaat. Erg mooi, dat hij af en toe lekker overdreven reageert, terwijl hij een paar seconden later weer subtiel sarcastisch te werk gaat. In ieder geval zorgt hij voor heel wat humor en dat is net wat een filmpje als dit nodig heeft.

Los daarvan zitten er ook best nog een aantal harde scenes in, waarbij de camera het behoorlijk goed in beeld weet te brengen. De mate van voorspelbaarheid is hier overigens wel erg hoog en verder kent het verhaal maar weinig verrassingen of onverwachte zaken, wat dan weer wel een beetje jammer is. Toch is het allemaal erg vermakelijk, kijkt het lekker weg en verveelt het geen seconde.

3,0*

Een redelijke Pippi film, die ik overigens altijd wel de minste heb gevonden.

Het is allemaal net wat minder grappig en nostalgisch dan de vorige films met haar. Er zitten hier en daar zeker leuke momenten in, maar niet zoveel als bij de eerdere films.

Daarnaast heb ik ook wat minder het jeugdsentiment gevoel hierbij, omdat ik deze Pippi gewoon veel minder vaak gezien heb dan de anderen.

2,0*

Een behoorlijke meevaller dit. Ik was vooraf bang, dat deze Pacific Rim net zo’n beetje zou gaan worden als Transformers, maar gelukkig bleek dat niet het geval te zijn.

Qua cast en acteerwerk hield het in ieder geval niet over en behalve de erg leuke rol van Perlman was er op dat gebied weinig memorabel. Gelukkig steekt Guillermo del Toro niet al te veel tijd in het drama en alle gebeuren daaromheen en komt de nadruk vooral te liggen om de actie, die er erg goed uit ziet. Het design van de Jaeger is erg mooi en daarnaast zien de Kaiju’s er ontzettend dreigend en indrukwekkend uit. Als die twee dan ook nog eens de strijd met elkaar aangaan, krijgen we een geweldig visueel spektakel te zien dat op sommige momenten best meeslepend is.

Ja de actie is op momenten echt subliem en maakt van Pacific Rim een zeer genietbare blockbuster. Het is wel jammer dat het verhaaltje eromheen volgens het vaste recept wordt uitgewerkt en totaal geen verrassingen kent. Al maakte dat hier verder ook niet zoveel uit, omdat de personages nogal leeg zijn en het acteerwerk niet al te best. Del Toro is in ieder geval een regisseur, die wel weet hoe hij een vermakelijke film moet afleveren. Voor een goede verhaallijn met sterk acteerwerk hoef je dit ook zeker niet te gaan kijken. Voor spectaculaire actie, waarbij de 3D zowaar ook eens een keer redelijk goed wordt benut, ben je bij Pacific Rim misschien wel aan het goede adres.

Hier mogen ze wel een vervolg op maken. Liefs over een jaar of drie, vier, als er weer een stukje meer mogelijk is en het liefst ook door del Toro zelf.

3,5*

The Pacifier wordt vaak vergeleken met Kindergarten Cop en dat is als je deze film gezien hebt ook wel terecht. Vin Diesel heeft tot nu toe altijd in actiefilms gespeeld en probeert nu eens in een kindvriendelijke film een totaal andere rol neer te zetten. Destijds gold bij Arnold Schwarzenegger precies hetzelfde verhaal. Vin Diesel doet in deze film zijn best, maar mist toch het komische talent, wat een Schwarzenegger bijvoorbeeld wel had. Het geheel is verder wel onderhoudend en hoewel alles zo voorspelbaar is als maar zijn kan, verveelt het ondanks een hoop flauwigheid niet. Er zitten zelfs nog wel een paar grappige scenes in, met dank o.a. aan de eend.

2,5*

Behoorlijk langdradige film, die sterk begint met een fraaie openingsscene. Helaas houdt de film dit niveau geen moment vast, al is het grotendeels wel redelijk onderhoudend. Mark Dacascos kan behoorlijk vechten en heeft in deze film ook een paar prima slowmotion actiescenes. Het verhaal van de film stelt echter verder niet zoveel voor en "het beest" ziet er wat mij betreft ook behoorlijk nep uit. Daarnaast is de aankleding van de film wel weer prima verzorgd en bevat de film een goede sfeer en mooie plaatjes van de fraaie landschappen aldaar. Het laatste halfuur zat ik echter vaak op de klok te kijken, wat geen goed teken is en mede hierdoor kan ik helaas net geen voldoende kwijt aan deze film.

2,5*

Zeer leuk animatiefilmpje dit!

Ik vond Paprika van dezelfde regisseur destijds wel een leuk werkje, maar Perfect Blue is toch wel een stuk beter, mede door het erg sterke verhaal.

De animatie is uiterst verzorgd en degelijk, maar het is vooral de manier waarop Kon de spanning, mysterie en verwaring teweegbrengt, die ervoor zorgt dat alles tot aan het einde toe boeiend blijft. De film is enorm dynamisch en zit verhaaltechnisch goed in elkaar. Als je goed oplet is het allemaal goed te volgen en daarnaast blijft het leuk om constant te denken hoe de vork nu in de steel zit van deze film.

Ik heb er best van genoten dus en deze film mag best uniek worden genoemd, want ik ken geen animatiefilm die zo spannend is en anders hoor ik het graag.

4,0*

Sterke Braziliaanse film, die rustig begint en langzaam maar zeker steeds beter wordt, om in de laatste tien minuten zelfs indrukwekkend te eindigen.

Zé wordt sterk neergezet door Leonardo Villar en is een ietwat simpele en naïeve man, die een enorme strijdlust heeft en koste wat kost zijn doel wil bereiken. Hij is alleen niet zo heel slim. Zijn religieuze strijd met de priester is boeiend om te zien en tevens een mooi verpakte aanklacht tegen de katholieke kerk.

Het verhaal is best boeiend en het wordt zoals gezegd steeds beter. Het einde is prachtig en daar komt ook de ware aard van het Braziliaanse volk, op fraaie wijze naar voren. Een mooie film dus , ik kan niet anders zeggen.

4,0*

Aardige film, die niet helemaal overtuigt, maar desondanks goed kijkbaar is.

Visueel vond ik de film soms best lelijk. Dat komt dus blijkbaar omdat de film op digitale video gedraaid is. Dat is mijns inziens niet echt een mooie manier.

Inhoudelijk is de film gelukkig beter. Een crimineel gezin wordt gevolgd met in de hoofdrol Maxi, de jongste zoon. Een sympathieke jongen, die zijn geaardheid niet onder stoelen of banken steekt en het liefs ook vredig leeft. Ik vond de jongen niet altijd even overtuigend spelen, soms wat te gemaakt. De rest van de cast is beter, vooral de agent is goed. Wel mooi trouwens om te zien hoe de broers binnen het gezin met elkaar omgaan. Ondanks de verschillen tonen ze zeker warmte naar elkaar.

Soms zakt de film wat in en soms is het acteerwerk wat minder, maar over de gehele linie weet de film genoeg te overtuigen voor voldoende score. Meer ook niet, want ik werd er verder niet echt door geraakt.

3,0*

Mooie tragische film, die inderdaad erg somber oogt. Film doet een heel klein beetje aan Crash denken, omdat ook daar een aantal mensen, die in eerste instantie los van elkaar lijken te staan door een onaangename wending met elkaar te maken krijgen.

Het butterfly effect principe geldt ook zeker voor deze film. Een kleine gebeurtenis in het leven van iemand heeft grote gevolgen voor het leven van een ander persoon. Dan blijkt ook maar weer eens een keer dat niemand zijn eigen leven totaal in de hand heeft, hoe goed hij of zij ook leeft. Het acteerwerk is naast het goede verhaal ook erg goed en zorgt ervoor dat de film realistisch overkomt, waardoor de film in feite nog harder aankomt. Ook aan de personages is voldoende aandacht besteed en eigenlijk bijna allemaal goed uitgewerkt. Een fijne rauwe film dus, maar niet eentje die je moet gaan kijken als je in een sombere bui bent, want je wordt er niet bepaald vrolijk van. Maar goed daar zijn andere films voor.

4,0*

”Life's gonna give me another set. I know it will.’

Michael Bay is zeker niet mijn favoriete regisseur en de laatste jaren ben ik niet echt verwend door zijn films. Hij staat altijd garant voor een hoop spektakel, met veel explosies en een hoog testosteron gehalte. Wat dat laatste betreft, lijkt het dus ideaal om hem een film, met een komische insteek, over bodybuilders te maken. En ja, ik ben best verrast, want dit was erg vermakelijk met een zeer hoog testosteron gehalte.

Vooral de humor is erg geslaagd te nomen. Walhberg en Johnson vormen een prima duo en beiden vullen hun rol op een goede komische wijze in. De show wordt echter gestolen door Tony Shalhoub, die echt een hilarische bijrol neerzet, met diverse grappige oneliners. Ook de rest van de cast is wel in orde. Bay weet de boel vaak goed in beeld te brengen en ook de manier waarop hij de foute levenswijze van dopingverslaafde bodybuilders neerzet is leuk gedaan.

Het is allemaal ook wat ingetogener dan we van Bay gewend zijn. Het lijkt niet helemaal voor het grote publiek bedoeld en daardoor voelt het allemaal meer eigen en is het op de een of andere manier een stuk leuker en scherper. De enige fout die Bay altijd maakt, is dat zijn films te lang duren en ook Pain & Gain ontkomt hier helaas niet aan. Dat neemt niet weg dat dit zijn leukste film is en dat ik toch wel aangenaam verrast ben.

3,5*

Behoorlijke goede film weer van Rosselini dit. Niet zo goed als Roma, maar ook naar deze film heb ik toch redelijk geboeid zitten kijken.

Rossellini vertelt een verhaal in zes delen en dat werkt behoorlijk goed. Het zorgt voor een erg afwisselende film, die een redelijk constant niveau bevat. Alleen het vijfde verhaal met de priesters in het klooster vond ik serieus minder dan de andere verhalen. Voor de rest was het allemaal goed tot zeer goed.

Visueel is de film dik in orde. Rossellini schiet regelmatig mooie long shots en de stijl van de film oogt soms zelfs bijna documentaireachtig, wat de realiteit alleen maar ten goede komt. In elk verhaal komen Italianen Duitsers of Amerikanen tegen, want soms wel eens leidt tot verwarring door de verschillende talen. De film maakt soms behoorlijk wat indruk en gaf mij een goed beeld van hoe de Italianen op het eind van de oorlog ook hebben geleden. Ook hier lijkt de oorlog namelijk weer eens geen winnaars te kennen, maar alleen verliezers.

Verder laat de film ook het einde van het fascistische tijdperk in Italië zien. Aan de ene kant is het niets iets om vrolijk van te worden, maar aan de andere kant is het weer wel een mooi begin van iets nieuws.

Dikke 3,5*

Op zich een goede degelijke western, maar ook niet meer dan dat. Eastwood zelf doet het nog het best en zet een goed en mysterieus personage neer. De film zelf is wat je van een degelijke western kunt verwachten redelijk verhaal met degelijk acteerwerk en een aantal aardige shootouts. Verder aardige shots van het mooie landschap en een zeer geinige bijrol van Richard Kiel. Hij in de rol van cowboy, hoe verzin je het in hemelsnaam? Vermakelijke film dus al met al!

3,0*

Leuke en charmante film van Preston Sturges.

Gelijk vanaf het begin komen de dialogen in sneltreinvaart op je af en tot aan de laatste seconde blijft dat haast zo. Op zich helemaal niet erg, want de dialogen zijn vlot, soms best sterk en regelmatig ook erg leuk.

Het acteerwerk is goed. Vooral Claude Colbert springt er voor mij bovenuit door haar enthousiaste spel. Er zitten een aantal leuke momenten in, maar het hoogtepunt is absoluut het schietgebeuren in de trein. Verder is het allemaal vrij vlot dus, niet superhilarisch, maar ik heb toch wel regelmatig met een glimlach zitten kijken.

Sullivan’s Travels blijft de leukste en beste van Sturges, maar deze komt in de buurt.

3,5*

Erg vermakelijke film van Fincher, die ondanks het erg eenvoudige verhaal absoluut weet te vermaken.

Allereerst zijn er de acteurs, die het goed doen. Foster is overtuigend als de moeder, die haar dochter koste wat kost wil beschermen tegen het geboefte dat haar huis is binnengevallen. Het geboefte zelf bestaat o.a.a uit Forest Whitaker, die van zijn rol een interessant personage weet te maken met goede en slechte eigenschappen. Hij geeft zijn personage vorm en karakter en zet een prima rol neer. Ook Jared Leto is niet onaardig als de verwende boef.

Naast het acteerwerk is de regie ook goed. Visueel laat Fincher af en toe wat trucjes zien met de diverse camera’s die in het huis geïnstalleerd zijn, wat er soms best fraai uitziet. Daarnaast is de film op sommige momenten best spannend. Zo’n Panic Room is soeiso al niet fijn voor iemand die claustrofobisch is en dat komt in de film op momenten soms goed naar voren. Panic Room is eenvoudig, maar vermakelijk, goed gemaakt en verveelt niet.

3,5*

Paprika is best wel een aardige film, al is het af en toe wat te onsamenhangend om te blijven boeien, maar vermakelijk is het allemaal wel. Het idee van het tijdreizen, de fantasiewereld, de droomwereld en de echte wereld die constant door elkaar heen lopen sprak me wel aan. Van begin af aan is het echter wel opletten geblazen, omdat fantasie, droom en werkelijkheid ook constant door elkaar lopen in de film. Op een gegeven moment vond ik het verhaaltje ook steeds minder interessant worden, maar gelukkig maakt dat de film nog niet slecht. Nee daarnaast heeft de film gelukkig nog wel meer te bieden. De animatie is misschien niet altijd even mooi, maar de momenten dat de enorm kleurrijke fanfare met diverse figuren en uitbeeldingen weer eens voorbijkomt zijn ware hoogtepunten. Muziek en animatie komen daar op een fantastische manier samen en het is jammer dat die momenten niet altijd even lang duren. Verder is de muziek sowieso een pluspunt en versterkt het vaak de beelden die je voorgeschoteld krijgt. Dit zorgt ervoor dat ik me toch prima heb vermaakt al had het allemaal misschien nog wel ietsje beter uitgewerkt kunnen worden.

Voor nu echter een dikke 3,0*

Een behoorlijk goede film van Hitchcock weer dit. De film heeft in het eerste uur wat tijd nodig om echt om gang te komen, maar naarmete de film vordert wordt het allemaal steeds beter en beter, met de uiteindelijke afloop in de rechtbank als hoogtepunt.

Gregory Peck vind ik meestal wel een goed acteur en ook hier slaagt hij erin zijn rol van advocaat goed en overtuigend te spelen. Tot mijn verrassing bleek Charles Laughton ook in deze film te zitten en zijn rol als soms ietwat norse rechter mag er ook zeker zijn. Ann todd vond ik als vrouw van Peck iets minder, maar Alida Valli doet het wel erg goed als vrouw waar de hele film om draait.

De film heeft zeker weer zijn spannende momenten en loopt op het eind net even iets anders dan ik had verwacht. Ook qua sfeer zit het verder wel goed. Jammer van het iets mindere eerste gedeelte van de film, anders had ook hier vier sterren zeker niet misstaan. Nu blijft de film echt steken op een halfje minder, wat trouwens ook verre van slecht is.

3,5*

De tweede film van Hany Abu-Assad, na Omar, die in binnen een week zie. Ook Paradise Now gaat, niet geheel verrassend over de strijd tussen Palestina en Israël, maar hier gaat het wel over een totaal ander onderwerp.

Zelfdoding is een onderwerp, waar je al snel iets heel sentimenteels van zou kunnen maken. Dat gebeurt gelukkig niet en het wordt allemaal vrij subtiel uitgewerkt. Toch vond ik het in het eerste uur allemaal wat te oppervlakkig blijven en wisten de personages me ook niet echt te pakken. In het laatste gedeelte komt de kracht hiervan dan toch wel enigszins naar voren, waarbij ik vooral het einde bijzonder sterk vond.

Er zit trouwens ook totaal geen soundtrack in en ik kan me niet herinneren enige vorm van muziek gehoord te hebben. Dat is op zich geen minpunt, maar het viel me gewoon op. Het geeft een interessante inkijk in een onbekende wereld en laat vrij goed en op een geloofwaardige wijze zien, hoe men tot het idee van zo'n verschrikkelijke daad kan komen.

3,5*

Het idee is goed, maar de uitwerking is dat helaas niet altijd. Mede hierdoor wordt de film ook nooit echt heel spannend, iets dat ik bij een film als The Blair Witch Project, waar deze film toch constant mee wordt vergeleken, juist wel had.

De opbouw is op zich wel goed. Iedere nacht legt de camera de gebeurtenissen vast en elke volgende nacht gebeurt er natuurlijk telkens net weer dat beetje meer. De personages zijn wel redelijk realistisch en de redenen die uiteindelijk aangevoerd worden om ondanks de vervelende gebeurtenissen toch in het huis te blijven ook wel. Vooral Micah is wel lachen met zijn constante opmerkingen dat het wel gaaf en cool is dat ze weer wat op de camera hebben vastgelegd, maar echt spannend wordt het voor mij dus nooit. De sterkste scène is nog wel dat Katie’s nachts ineens door “iets” uit haar bed wordt gesleurd aan haar voeten. Erg knap gemaakt en die scène had dan ook wel iets engs in zich.

Het einde is dan uiteindelijk wel een kleine teleurstelling. Ik had gehoopt op een of ander ongeluk, maar dat Katie haar man dan uiteindelijk vermoord is voor mij maar zwakjes. Had het dan door een of andere wazige schim laten doen, want dit einde werkte niet echt voor mij. In zijn geheel is het echter wel onderhoudend en de film verveelt op zich ook niet, omdat ik toch wel benieuwd was hoe het allemaal zou aflopen. Bijzonder of memorabel is het echter geenszins.

2,5*

Een vervolg dat ongeveer gelijkwaardig is aan het eerste deel en dus ook een middelmatige film is. Het begint allemaal weer erg rustig, al viel me op dat er deze keer wat sneller wordt doorgeschakeld naar de nachten. Deel 1 was tevens een tikkeltje spannender, omdat het verhaal daar zich alleen op de slaapkamer afspeelde.

Dit deel heeft meerdere personages, wat ik dan weer wel een pluspunt. De al veelgenoemde scene, waarbij alle kasten in de keuken ineens open vliegen, is echter een erg sterk schrikmoment. Helaas blijft het bij dit ene moment. Verder vond ik de manier waarop deze film uiteindelijk gelinkt wordt met het eerste deel best goed gedaan en het laat gelijk ook alle ruimte weer open voor een eventueel derde deel.

Toch is de film in zijn geheel niet spannend genoeg om echt te overtuigen. Ik moest trouwens wel erg hard lachen om de vader, die 's ochtends in het bubblebad springt en niet weet hoe snel hij daarna in het koude zwembad moet springen, omdat de temperatuur van het bubbelbad veels te hoog was.

2,5*

Ik ben geen fan van de Paranormal Activity reeks. Ook dit derde deel slaagt er niet in om te overtuigen, hoewel het wel het beste deel is in de reeks en het beste schrikmoment bevat.

Het derde deel gaat 18 jaar terug in de tijd en dat is niet altijd even overtuigend. Her en der heb ik toch nog het idee dat de film zich gewoon anno nu afspeelt. Jammer is ook dat de film net als in de vorige twee delen weer erg tam begint. In de eerste twintig minuten gebeurt er nauwelijks tot niets en juist daar hadden ze eens een keer een ietwat andere aanpak kunnen kiezen.

Er zijn gelukkig ook pluspunten. Die camera op de ventilator standaard is erg goed bedacht. Doordat het langzaam van links naar rechts gaat en omgekeerd, is het op sommige momenten best bevorderend voor de spanning. De grap in de kast was, hoewel nep, wel een uiterst effectief schrikmoment en de beste uit de reeks, al had het dan niet zoveel met een geest te maken. Verder zitten er nog wat geestachtige schrikmomenten die, die best redelijk zijn, maar als geheel overtuigd het allemaal niet, zeker ook omdat het einde ronduit matig was.

Op zich een aardige poging, maar ik ben dus nog steeds niet overtuigt. Wel is het niveau van de reeks behoorlijk constant te noemen, al zegt dat natuurlijk vrij weinig over het niveau.

2,5*

Het vierde deel in de reeks gaat verder waar deel twee ophield.

Ik moet zeggen dat ik het trucje nu wel een beetje zat begin te raken. Het concept is telkens hetzelfde. We filmen een aantal nachten en iedere nacht gebeurt er steeds wat meer, waarna het in de laatste tien minuten los gaat, waarna alles plotsklaps afgelopen is. Ook wordt er telkens met een andere, soms inventievere manier gefilmd, waardoor elk deel toch net weer iets anders is dan het vorige. Waar in deel drie de camera op een bewegend platform gezet werd, wordt hier gefilmd m.b.v. een X-box, wat wel een aardig effect geeft moet ik zeggen.

Maar verder verloopt ook dit deel via de bekende weg. Het scheelt wel dat er een paar aardige schrikmomenten in zitten en dat de hoofdrolspelers het aardig doen. Maar verder is het iets teveel van hetzelfde en lijkt het concept toch wel behoorlijk uitgemolken. Maar goed, blijkbaar komt er toch een deel vijf. Eens kijken hoever de uiers daar uitgeknepen gaan worden. Ver waarschijnlijk , want de melk is toch wel bijna op lijkt me.

2,0*

Voor een vijfde deel zeker niet zo heel slecht, maar de reeks weet nooit een echt goed niveau te bereiken.

Ik heb blijkbaar de uncut versie gezien. Geen idee, wat hier wel in zit en bij de andere niet. Ik moet zeggen dat het eerste gedeelte soms nog wel leuk was. Aardige hoofdrolspelers, die met hun geintjes voor de nodige humor zorgen. De opbouw is verder weer hetzelfde. De spanning komt richting het einde enigszins opzetten, maar echt heel spannend wordt het nooit.

Overigens vond ik het nog wel aardig hoe de link naar het eerste deel wordt gelegd. Hoogstaand, goed of spannend is het niet echt, maar het kijkt nog wel aardig weg en heeft soms nog wel een bepaalde mate van frisheid. Mijn reeks is het zeker niet, maar ik snap overigens best dat mensen hier fan van zijn.

2,0*

Musicals zijn niet direct mijn favoriete genre, maar toch heb ik in de loop der tijd best een aantal aardige en zelfs ook goede musicals gezien. Een film waarvan elke dialoog van begin tot einde gezongen is, is echter ook nieuw voor mij.

Hoewel het idee natuurlijk best origineel te noemen is, ben ik niet kapot van Les Parapluies de Cherbourg. Catherine Deneuve is een mooie vrouw, maar die gezongen teksten beginnen op een gegeven moment wel erg eentonig en monotoon te worden. Het grootste probleem is echter dat er lange niet alle emoties goed mee overgebracht kunnen worden, waardoor ik ook totaal niet kon meeleven met de personages.

Wel ben ik positief over het mooie kleurgebruik, waarbij de kleuren helder en fel zijn en vaak op een mooie manier naar voren komen. Ook de diverse periodes waarover wordt verteld zien er goed uit. Desondanks stoorde het zingen op een gegeven moment heel erg en het verhaaltje is verder ook niet zo bijzonder. Een origineel experiment, en leuk om een keer gezien te hebben, maar mijn film is het zeker niet.

2.0*

Aardige roadmovie, maar wat mij betreft ook niet meer dan dat. Harry Dean Stanton is in ieder geval goed op dreef en komt in het begin van de film nogal mysterieus over doordat hij alsmaar zwijgt. Ik had daar even het idee dat hij niet helemaal 100% is, maar naarmate de film vordert ebde dat gevoel steeds verder weg. De scenes tussen hem en zijn zoontje zijn best sterk. Nastassja Kinski is dan wel een stuk zwakker en wordt in hun gezamenlijke scene dan ook volledig weggespeeld. De film is soms een tikkeltje langdradig, heeft soms best mooie shots, maar regelmatig ook niet. Verder is de muziek ook maar matig, ook al is deze vaak maar in beperkte mate aanwezig. Laatste halfuur, inclusief einde van de film is dan best wel weer sterk. Ook een mooie setting trouwens met die spiegel ertussen, waar "het gesprek" plaatsvindt.

3,0*

Bij de films met Jason Statham is het meestal hetzelfde verhaal. Een simpel verhaaltje, dat aangevuld wordt met wat aardige actie en een Statham die vrolijk zijn soms lekker droge oneliners mag uitspreken.

Bij deze Parker is het niet veel anders. Deze keer is het een soort van wraakfilm met een simpel verhaaltje, dat overigens wel vermakelijk is om naar te kijken. Leuk om Jennifer Lopez weer eens te zien. Haar acteren is niet bepaald hoogstaand, maar het blijft een mooie verschijning en haar rol lijkt een beetje zelfspot te zijn naar haar echte leven. Nolte heeft ook wel een aardig rolletje, maar wat is die man de laatste paar jaar oud geworden zeg. De sfeer is lekker luchtig en de actie vermakelijk, gecombineerd met aardige humor. Het helpt daarbij ook dat de locatie, in en rondom Palm Beach, echt waanzinnig mooi is. De actie is soms lekker hard en gelukkig vaak ook goed in beeld gebracht. Vooral de scene met het mes door de hand van Statham, zag er fraai uit.

Parker doet dus wat het moet doen, en dat is vermaken. Geen bijzondere film, maar wel een lekkere wegkijker voor een gezellige doordeweekse avond.

3,0*

Grappige film, waarin Sellers uitstekend op dreef is en laat zien over een prima gevoel voor timing te beschikken.

De openingsscène, waarbij Sellers de boel op de filmset verpest is bijzonder grappig en zorgde ervoor dat ik gelijk in de film zat. Daarna speelt het verhaal zich voornamelijk af op het feest en ook daar gaat Sellers soms op zijn geheel eigen klunzige manier te werk. Dat levert wederom een aantal erg komische momenten op, al hoopte ik soms dat Sellers nog veel meer los zou gaan.

Wel is het knap, dat het redelijk afwisselend blijft. Het feest is de hoofdmoot, verder gebeurt er qua verhaal nauwelijks wat, maar blijft continu vermakelijk.

3,5*

David Lean is een regisseur, die graag de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen, want zijn laatste 5 films duren allemaal minimaal al twee uur en drie kwartier. Het grote probleem van A Passage to India, zit hem vooral in de eerste helft. Ik vond het allemaal erg langdradig en de manier waarop het verhaal verteld wordt maakte het allemaal nogal uitgerekt.

Halverwege komt de ommekeer, wint het verhaal aan vaart en wordt het gelijk ook een stuk interessanter. De rechtszaak is wel enorm boeiend en de afloop ervan ook best bevredigend. Verder is het acteerwerk in orde. Er zat niet een rol bij, waar ik echt van onder de indruk was of zo.

Al met al kom ik op een voldoende. Het thema is erg interessant en laatste uur was best wel sterk, maar het eerste gedeelte was redelijk zwak en daar konden de soms best wel mooie plaatjes ook niet al te veel aan veranderen.

3,0*

Een prima film weer van Asghar Farhadi, die van begin tot einde boeiend is. Net als zijn vorige film is ook dit een familiedrama, waarin deze keer vooral ook het verleden centraal staat. Ali Mosaffa speelt wat mij betreft de beste, maar ook meest boeiendste rol als Ahmed. Hij zit overal een beetje tussenin en krijgt het op een gegeven moment van meerdere kanten behoorlijk zwaar te verduren. Maar ook de rest van de cast is goed. Bérénice Bejo is mooi, maar weet haar paniek en twijfel ook erg goed over te brengen.

Wat ik persoonlijk ook erg fijn vond, is dat je niet al te veel achtergrondinformatie meekrijgt. Vanaf het begin wordt je als het ware in het verhaal gegooid en langzaam maar zeker komen de verhoudingen tussen iedereen naar voren. Al die geheimen en andere zaken, komen op een mooie manier naar voren. Wel vond ik dat richting het einde de film een tikkeltje uit de bocht vliegt qua emotionaliteit. Daarnaast vond ik het jammer dat Ahmed op het einde ook nog maar weinig in het stuk voorkomt. Hierdoor voelde het ook een klein beetje te lang aan.

Los daarvan is het gewoon een sterke film, die mij behoorlijk heeft weten boeien, maar die door wat kleine minpunten net dat degen mist, wat zijn voorganger juist wel tot die echte topper maakte. Maar verder wederom een aanrader als je een interessant drama zoekt met zeer sterk acteerwerk.

4,0*

De zoveelste verfilming over een vliegtuig dat wordt gekaapt door een terrorist en zeker niet de beste in zijn soort.

Het scenario is niet al te sterk, maar zolang het met de actie maar goed zit, hoeft dat niet altijd een probleem te zijn. De actie is er voldoende, is niet slecht, maar ook weer niet zo goed dat je op het puntje van je stoel zit. Daarvoor is het trouwens ook bij lange na niet spannend genoeg. Het probleem is echter Wesley Snipes, die als de held hier duidelijk de uitstraling mist om een sterk hoofdpersonage neer te zetten. Er gaat echt heel weinig van hem uit. Bruce Payne daarentegen, is een stuk beter als de schurk. Ondanks zijn wat stereotiepe rol, slaagt hij er door zijn ietwat overdreven spel in, om Passenger 57 van de broodnodige humor te voorzien.

Passenger 57 is niet heel sterk en ook niet bijster origineel. Een Die Hard 2 is bijvoorbeeld een veel betere film in het genre.

2,0*

Teleurstellend thrillertje, dat mee probeert te liften op de succes van bepaalde films uit het verleden. Het werkt echter voor geen ene meter, omdat de film in het eerste uur de fout al ingaat. Alles wordt op een oninteressante manier gebracht, waardoor het op zich nog wel redelijke laatste half uurtje een beetje als mosterd na de maaltijd aanvoelt. Ook het acteerwerk is niet altijd even goed. Hathaway doet haar best, maar komt totaal niet overtuigend over als psychologe en deskundige. Daarnaast zit er een overbodig liefdesverhaaltje in verwerkt, wat eigenlijk aalleen maar afbreuk doet aan het eigenlijke verhaal. Het einde is dan op zich nog wel aardig, hoewel ik het al een tijdje zag aankomen, maar het is vooral de weg ernaar toe die matig en oninteressant is uitgewerkt, waardoor de boodschap van de film in feite nooit aankomt.

1,5*