Opinions

Erg sfeervolle broeierige Australische western!

De film heeft een behoorlijk deprimerende toon. Dat komt mede ook door de soundtrack, die niet bepaald vrolijk is, maar wel erg goed past bij de film en versterkt diverse scènes.

Guy Pearce vind ik ook een uitstekende acteur. Ik zie hem niet zo heel vaak spelen, maar in de films die ik met hem gezien heb, speelt hij bijna altijd overtuigend. Zo ook hier. Hij ziet er hier ook bijna letterlijk uit als een soort van kluizenaar met zijn lange haren en magere lichaam. Dan zie je al goed, dat iemand zijn best heeft gedaan om zich in te leven in zijn rol. Zijn personage is ook het meest interessante van de film. Het verhaaltje rondom Captain Stanley is trouwens niet zo bijster interessant, jammer dat daar soms wat te lang bij werd stilgestaan.

Maar wat deze film uiteindelijk echt bovengemiddeld goed maakt, is het soms echt prachtige camerawerk. De manier waarop sommige zaken vastgelegd worden is echt mooi, ook zien we daardoor niet direct de schoonheid van het Australische landschap wordt vastgelegd, maar juist de rauw en kilheid ervan. Het mooiste shot vond ik de scène, waarbij Pearce al rijdend op zijn paard door het nachtse landschap rijdt, de camera een laag standpunt heeft en je ziet hoe mooi de sterren aan de hemel staan. Die scène is pure filmkunst en maakt film kijken zo leuk.

Ja uiteindelijk is dit best een fijne western. Geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet altijd. Wel een bovengemiddelde en dat is uiteindelijk hetgeen wat telt.

3,5*

Proverka na Dorogakh is een krachtig oorlogsdrama, die in de eerste plaats opvalt door zijn sterke cinematografie. De woeste koude en sneeuwrijke winter in de Sovjet-Unie, wordt soms echt prachtig in beeld gebracht.

Verder is het ook een interessant verhaal over een Sovjet, die eerst partij kiest voor de Duitsers, maar later toch tot inkeer komt. Hij is her echter zijn geloofwaardigheid door verloren en zal zich daarom extra moeten bewijzen in de oorlog, om weer het vertrouwen van de (hogere) militairen te winnen. De complexe personages worden behoorlijk goed uitgewerkt en de actie die erin zit is sterk. Vooral de laatste twintig minuten mogen er zijn.

Proverka na Dorogakh mag dan onbekend zijn voor velen, maar onbekend is niet onbemind. Wat mij betreft een aanrader als je de strijd in de Tweede Wereldoorlog eens van een andere kant belicht wilt zien.

4,0*

Jaja daar is hij dan, een nieuwkomer in mijn top 10, en wat vcoor een! Nadat ik van het weekend de Psycho dubbelbox had gekocht, besloot ik gisteravond om ze allebei na elkaar te kijken. Deze film van Hitchcock deed mij echt op het puntje van de stoel zitten, maar ja hij wordt dan ook niet voor niets de master of suspense genoemd natuurlijk! De sfeer, de opbouw van de spanning en het acteerwerk in deze film zijn allemaal briljant op elkaar afgestemd. De film bevat veel verrassende wendingen en net als je denkt dat je weet hoe alles gaat lopen zit je er toch net weer even naast. Lang geleden dat ik zo op het puntje van mijn stoel heb gezeten bij het kijken van een film! Anthony Perkins is trouwens echt geweldig in zijn rol van Norman Bates. Grote kans dat dit een van mijn favoriete filmpersonages gaat worden. Het eerste gedeelte van de avond was in ieder geval geweldig!

5,0*

Tja en waar ik het eerste deel van gisteravond zo heb genoten van Psycho van Hitchcock, zo vervelend was het tweede deel van de avond, bij het bekijken van deze remake. ik kan werkelijk waar geen puntje ontdekken waar deze remake beter is, of zelfs maar gelijkwaardig aan het origineel. Van Spanningsopbouw is nooit enige sprake. De dialogen komen eruit alsof ze worden opgelezen en Vince Vaughn en Anne Heche zijn echt bedroevend slecht. Zelfs de toch wel goede acteurs als Julliane Moore, Wiliam H. Macy en Viggo Mortensen komen niet uit de verf, hoewel ze het iets beter doen dan eerder genoemden. Gus van Sant slaat hier echt de plank mis door het origineel letterlijk te kopiëren. Dat dit ook anders kan bewijst bijvoorbeeld de film "A perfect murder", die een leuke eigentijdse versie is van de klassieker "Dial M for murder" van Hitchcock. Maar deze Psycho kan iedereen wat mij betreft gewoon skippen of je moet zoals ik geinteresseerd zijn in de vergelijking met het origineel. Waardeloos dus!

1,0*

Tegenvaller van formaat!

Miami Vice was een absoluut dieptepunt voor Mann, maar na vorige week enorm genoten te hebben van de herziening van Heat had ik toch wel erg zin in deze film. Misschien kwam heb omdat ik wederom een soort van Heat verwachtte, maar Public Enemies viel toch wel vies tegen.

Het is in ieder geval een zelfde soort van kat en muis spel, maar wat mij als eerste opviel, is dat de rol van Bale uiterst marginaal is t.o.v. die van Depp, waardoor op dat gebied de diepgang in ieder geval totaal ontbreekt. Hoewel Depp best aardig speelt, kreeg ik totaal geen feeling met het personage. Op papier is het een grote gangster, die charmant is en menigeen angst zou moeten inboezemen, maar vooral dat laatste zie je totaal niet bij hem terug.

Daarnaast vond ik het feit dat deze film digitaal geschoten is totaal geen meerwaarde hebben, maar eerder storend. Ook had ik niet het gevoel dat het camerawerk er aan bijdroeg dat je midden in de film zat. Nee ik had nog steeds het gevoel van een afstand toe te kijken en vond het af en toe erg rommelig ogen. Als Mann echt wil dat je als kijker in de film zit, dan moet hij qua camerawerk nog maar eens bijvoorbeeld naar een film als Children of Men kijken en “see how it’s done”.

Rest me nog om te zeggen dat het geluid van deze film wel een pluspunt is en dat er buiten het feit dat er een goed tijdsbeeld wordt geschept van de jaren dertig ook nog wel een aantal goede scènes inzitten, die deze film van de totale ondergang redden. Het is voor mij echter wel duidelijk dat Mann zijn beste tijd gehad lijkt te hebben, al blijf ik misschien tegen beter weten in hopen op iets goeds van hem in de toekomst.

2,0*

Aardige film, dat in een hoog tempo vertelt wordt, maar daardoor ook nogal afstandelijk oogt. Het gaat soms gewoon een beetje te snel met alles. James Cagney doet het meer dan goed, al vind ik hem lang niet zo indrukwekkend als in White Heat. Verder zit er wel een goede sfeer in de film en heeft de film een paar sterke scenes, al had het van mij allemaal wel iets ruiger en harder gemogen. Het oogde soms nogal braaf in vergelijking met andere soortgelijke films. Desondanks was het wel vermakelijk om te zien.

3,0*

Buñuel was ook het eerst waar ik aan dacht, nadat ik dit zwart-komische drama gezien had. Het is zeker geen pure komedie, maar de zwarte humor zit er op sommige momenten fijn doorheen verweven.

Ik vond het bij vlagen erg geinig. De familie is zowel letterlijk als figuurlijk ziek en de hoofdrolspeler spant absoluut de kroon op dat gebied. De familie functioneert in ieder geval voor geen meter. Ze ogen enorm ziekelijk en de manier waarop sommigen met elkaar omgaan, neigt zelfs een beetje naar incest. Lou Castel speelt in ieder geval erg sterk en de manier waarop hij Alessandro neerzet is sterk. Hij maakt van hem een intrigerende persoonlijkheid, van wie je telkens weer benieuwd bent wat hij nu weer eens gaat doen.

Al met al zeker een goede film, zeker als je ook nog eens bedenkt dat dit het debuut van Marco Bellocchio is. Het mist hier en daar net het constante niveau om een echte topper te zijn, maar is qua idee en uitwerking toch minstens een ruime voldoende waard. Ik heb me er in ieder geval prima mee vermaakt.

3,5*

De hoeveelste keer het is dat ik Pulp Fiction gisteravond gezien heb, weet ik niet, maar het is in ieder geval niet op een hand te tellen.

Maar iedere keer dat ik Pulp Fiction zie blijft het geweldig om naar te kijken. De acteurs zijn allemaal geweldig op dreef. John Travolta, Samuel L. Jackson, Harvey Keitel, Uma Thurman, Bruce Willis, Ving Rhames en nog enkele anderen dragen allemaal op een positieve wijze bij aan de film en het verhaal. Er zijn in feite drie verhalen, maar als je de film vaker ziet, dat zie je duidelijk, dat alles in feite een geheel vormt en dat alles precies in elkaar past. Het is ingenieuzer dan je misschien van tevoren zou denken.

De muziek is ook geweldig. Vooral dat telkens terugkerende deuntje is geweldig en daarnaast een enorm herkenningspunt van de film. Iedere keer als ik het deuntje hoor moet ik automatisch weer aan deze film denken. Daarnaast heeft de film geweldige dialogen en soms ook erg leuke humor. De momenten datWillis en Rhames zijn vastgebonden en Travolta en Jackson de auto moeten schoonmaken in opdracht van Mr. Wolf, zijn niet minder dan geniaal en vooral ontzettend hilarisch te noemen. En zo zitten er nog wel meer van dat soort momenten in de film.

De enige reden waarom de film niet op vijf sterren uitkomt, maar wederom op een dikke vierenhalve sterren blijft staan is het middenstuk van de film. Dat voelt ietwat lang aan en is niet zo goed als de rest van de film. Verder is er gelukkig niet veel op aan te merken en blijft het keer op keer een heerlijke film.

4,5*

Niet echt geweldig deze geestenfilm, die ook een Aziatisch origineel blijkt te hebben, wat achteraf gezien ook niet echt verwonderlijk is.

Het is een subgenre, waar ik maar moeilijk goede films in kan ontdekken. Vaak is de logica ver te zoeken en daarnaast worden ze nooit echt eng. Pulse heeft ook te maken met deze kwaaltjes. Visueel is het allemaal nog niet zo slecht en wordt er zelfs een aardig sfeertje gecreëerd. Qua acteren is het redelijk, vooral dankzij Kristen Bell, die haar rol meer dan voldoende invulling geef. Zo’n Christina Milian is dan wel weer ontzettend zwak bezig en de rest van de cast deed het niet veel beter.

Het verhaaltje loopt helemaal volgens de geijkte weg, waarbij de clichés om de hoek komen kijken en de schrikmomenten, die totaal niet eng waren. Het einde ziet er visueel nog best goed uit, maar inhoudelijk slaat het de plank mis, zoals Pulse op dat gebied grotendeels mislukt en zeer oppervlakkig blijft. Visueel is Pulse nog best de moeite, maar het weegt niet op tegen de zwakke inhoud, deze erg op White Noise lijkende film.

2,0*

Een film met een enkel pluspunt en iets teveel minpunten. Jammer, want Paul Thomas Anderson is een regisseur, die mij bij al zijn andere films minstens wel wist te vermaken en vaak nog wel veel meer kon beiden. Hier zit dat er allemaal niet in.

Visueel tovert Anderson af en toe nog best wel wat leuke zaken op het scherm en qua cinematografie ziet het er dan ook verre van slecht uit. Qua acteerwerk valt de film echter tegen. Sandler, waar velen zo lovend over zijn hier, speelt ingetogener dan normaal, maar dat maakt het niet gelijk een goede rol. Tegenspeelster Watson speelt redelijk, maar de romance die opspeelt tussen de twee kon me maar weinig boeien. Alleen Hoffman acteert naar behoren, maar helaas is zijn rol hier niet al te groot.

Verder moet deze film het ook niet hebben van de muziek, want die is bij vlagen gewoon erg slecht. Ook valt de film op komisch vlak tegen, want echt gelachen heb ik nooit. De soms absurde gebeurtenissen in de film voelden op de een of andere manier soms nogal geforceerd aan. Maar goed, elke goede regisseur heeft wel eens een missertje, laten we hopen dat dit de enige is van Anderson.

2,0*

Ik ben hier niet echt kapot van, dan is de remake toch wel een stuk beter.

Vooral het acteerwerk is erg ondermaats. Lundgren hoeft toch niet zo heel veel te zeggen, maar datgene wat hij zegt komt er maar ontzettend voorgelezen en houterig uit. Ook Jeroen Krabbé doet het niet al te best hier. De enige die nog een beetje overtuigt, is Louis Gossett Jr. Visueel is het wisselend. Soms ziet het er nog best wel goed uit, soms ook duidelijk veel minder. Het enige wat nog wel goed neergezet wordt is de sfeer, die op momenten lekker grimmig is, wat wel prima past bij een film als deze.

De actiescènes zijn redelijk, maar ook niet heel bijzonder. Het verhaaltje is er verder meer voor de vorm. The Punisher is misschien een leuk werkje voor de echte actieliefhebbers of fans van de comic. Een echt goede film is het duidelijk niet, daarvoor mist de hoofdrolspeler teveel charisma en overtuigt het op diverse andere vlakken duidelijk ook niet.

2,0*

Aardige wraakfilm, die van begin tot einde weet te vermaken. Ondanks dat bij deze comicbook verfilming het verhaal niet echt veel voorstelt, weet de film op het gebied van actie toch goed te overtuigen. De actiescenes zijn talrijk en zien er best goed uit. Ook Jane speelt zijn rol naar behoren en zet een aardige actieheld neer. Het is alleen jammer dat Travolta deze keer eens niet weet te overtuigen in de rol van slechterik. Het is zeker geen topfilm, maar toch een ietwat betere film dan de versie van 1989 met Dolf Lundgren, al houdt het niet over. Voor de actieliefhebber is deze film zeer zeker een aanrader. Als je echter een film met diepgang en goed acteerwerk zoekt kun je deze film beter links laten liggen. Een voldoende is de film zeker wel waard, al is het maar nipt!

3,0*

Degelijke Nederlandse film met een interessant verhaal, dat op een goede manier wordt uitgewerkt. De diverse kanten van het verhaal worden prima verteld en als kijker krijg je een goede indruk hoe het er bij de kaping destijds aan toe is gegaan. De film neemt geen standpunt in wat ook positief is, omdat je als kijker dan zelf kan bepalen naar wie de meeste sympathie uitgaat betreffende goed of fout. Het acteerwerk is grotendeels oke, al zijn de "oudere" spelers wel duidelijk beter dan de "jongere". Het einde is verder ook wel goed.

3,0*

Leuke en charmante film van Lubitsch met een vrij origineel uitgangspunt.

Het is een beetje een mix van een toneelstuk en een film. Het verhaal zelf is niet echt realistisch, maar is meer een soort van sprookje. Een jongeman wil niet trouwen, rent weg, stemt in om zogenaamd te trouwen met een pop en op het einde zal niemand verrast zijn. Hoewel het nergens echt hoogstaand wordt is het wel erg vermakelijk om naar te kijken en maakt de charmante sfeer veel goed. De film neemt zichzelf gelukkig geen moment serieus en Ossi Oswalda is leuk om naar te kijken, al trekt ze soms wel erg gekke gezichten.

Al met al best geinig om een keer gezien te hebben en daarnaast duurt het ook niet al te lang. De versie die ik zag duurde trouwens 64 minuten.

3,0*

Pure Luck is zeker een film, die zo zijn momenten heeft, maar soms is het allemaal ook behoorlijk flauw en dus ook minder leuk.

Het grootste probleem is het voorspelbare, slappe verhaaltje, wat niet zo heel veel bijzonders te bieden heeft. Qua grappen had het vaak ook nog wel wat scherper gekund. Los van dit alles valt er tussendoor gelukkig ook nog af en toe wel wat te lachen.

Dat komt vooral door Martin Short, die ondanks wat irritante trekjes, toch ook zeker wel een goede komische timing heeft. Daarnaast zijn sommige ongelukjes best leuk verzonnen, en hierdoor is deze Pure Luck nog wel redelijk door te komen.

Al met al is het vaak net wat te matig om echt goed te zijn, maar qua concept kan het met een betere uitwerking zeker wel werken.

2,0*

Best een leuk en origineel concept, maar de uitwerking laat nogal te wensen over.

Van een film als deze mag je best wat spanning verwachten, maar de spanningsboog is niet echt aangespannen. Afgezien van de rol van Ethan Hawke, zijn de personages nogal nietszeggend en soms zelfs irritant en vervelend. Ik houd op zich best van home invasion films, maar hier wordt op een gegeven moment de ene rare na de andere rare beslissing genomen.

Alleen de actie zelf was nog wel aardig. Dat, het goede concept en het feit dat de speelduur niet zo heel lang is, zorgt ervoor dat het niet een heel vervelende film is geworden. Maar helaas wel eentje met een zeer matige uitwerking. Dit had vooraf best potentie, maar die heeft het in ieder geval totaal niet waargemaakt.

2,0*

Iets beter dan het eerste deel, maar daarmee heb je nog steeds geen voltreffer te pakken.

Het is in ieder geval fijn, dat de setting zich verplaatst van een huis, naar de nachtelijke straten. Dat geeft het geheel in ieder geval veel sfeer mee. Ook is het wel leuk om te zien wat het groepje dat gevolgd wordt, gaat tegenkomen. Dat levert soms wel wat aardige situaties op, maar groots wordt het nooit.

Het probleem zit hem vooral in het punt, dat het allemaal nogal voorspelbaar is, en nergens spannend wil worden. De film lijkt ook nooit een keuze te kunnen maken of het de horrorkant op wil of de drama. Het lijkt uiteindelijk voor dat laatste te kiezen en dat levert een aantal vervelende moraaltjes op, die een keer teveel voorbijkomen. Los daarvan is het wel continu onderhoudend, is de actie niet slecht en zijn de personages ook niet heel vervelend. Toch zou ik graag een film zien, die eens lekker helemaal over de top zou gaan, want dat past hier wel bij.

Misschien een idee voor een derde deel, want dat gaat er gezien het commerciële succes van dit vervolg ongetwijfeld ook komen.

2,5*

Een leuke film van Woody Allen met een origineel verhaal.

Het voelt ook erg verfrissend om eens een Allen te zien zonder een neurotische hoofdrolspeler in de vorm van Allen zelf, of iemand die voor hem door zou kunnen gaan. Nee, Allen maakt een keer een film, waarmee hij wil aantonen dat hij erg veel liefde voor de cinema zelf kent. Dat brengt hij in deze Purple Rose of Cairo op een mooie manier naar voren.

Mia Farrow speelt een goede hoofdrol, maar kan niet tippen aan Jeff Daniels, die zijn dubbelrol bijna perfect weet in te vullen. Het leukst vond ik eigenlijk nog de acteurs op het witte doek zelf. Niet alleen is het leuk, dat ze ineens gaan praten en discussiëren met de mensen in de bioscoop, maar ook de dialogen die daarbij gebruikt worden zijn grappig. Bijvoorbeeld de vrouw, die de hele tijd zegt dat de rol die Daniels speelt maar een bijrolletje is, waardoor Daniels iedere keer weer geërgerd reageert. Die momenten wisten toch iedere keer weer voor een glimlach bij mij te zorgen.

Het einde was ook wel mooi. Ik was al benieuwd hoe het zou eindigen, maar Allen weet dat erg mooi te doen, waarbij de liefde voor cinema nogmaals op een fraaie wijze naar voren komt.

3,5*

In deze film zet Will Smith samen met zijn zoontje een erg sterke rol neer. De band tussen hen is erg sterk en levert een aantal keren, behoorlijk ontroerende beelden op. De film laat verder zien hoe moeilijk het kan zijn om los te komen van je sociale status. Je kunt je wel degelijk omhoog werken, maar je moet er ook een beetje geluk bij hebben. De armen lijken in deze tijd immers niet mee te tellen, waardoor je als arme eigenlijk nauwelijks een kans hebt. Hoewel het een mooie film is, stoorde ik mij toch een beetje aan het feit dat Chris veel tegenvallers met zijn koffer en auto krijgt, die hij toch zelf in de hand heeft. Beetje dommigheid noem ik dat. Er waren in mijn ogen net een of twee teveel tegenvallers waar hij wel invloed op had. Verder is het een aangename film met een aardig verhaal, fijne muziek en goed acteerwerk.

3,5*

Boeiend misdaadfilmpje.

Leuk ook om Kim Bodnia weer eens te zien acteren. Zo'n rol als drugsdealer is hem wel op het lijf geschreven. Het acteerwerk is sowieso wel goed hier, leuk rolletje ook nog van Mads Mikkelsen. Tussendoor zit er regelmatig wat droge humor in, en in combinatie met het harde wereldje van de misdaad, werkte dat regelmatig vrij goed.

Visueel is de film best aardig. Het ziet er misschien niet altijd even mooi uit, maar dat maakt het allemaal wel net even wat realistischer. Het leven van een drugsdealer lijkt me erg grauw en dat zie je hier ook wel duidelijk terug.

In de tweede helft zakt het niveau een klein beetje in, om dan gelukkig weer behoorlijk sterk te eindigen. Binnenkort maar eens kijken wat deel twee te bieden heeft.

3,5*

Een erg leuk idee om Milo de hoofdrol te geven in dit derde deel. Waar we hem in de vorige delen als harde gangster hebben leren kennen, is het even verrassend om hem bij aanvang in een of andere praatgroep voor drugs blijkt te zitten. Geweldig begin in feite, en je krijgt gelijk al een heel andere kijk van Milo. Hij oogt ouder, kwetsbaarder en niet meer zo zelfverzekerd als vroeger.

Ook bij Milo wordt een dag uit zijn leven gevolgd en dat is gelijk een chaotische. Er gebeurt van alles en het is boeiend om te zien. Ectasyhandel, problemen met andere gangsters, de verjaardag van zijn dochter en het geregel wat daar bij komt kijken, komt allemaal aan bod. Een erg leuke scène is het moment als een Albanese crimineel de baas is over Milo en hem allerlei serveeropdrachten geeft. Je ziet Milo duidelijk balen en hij lijkt zijn macht kwijt te zijn, maar hilarisch is het zeker.

Het uiteindelijke einde in te slachterij is geweldig, maar tevens te bizar voor woorden. Dat maakt dit deel gelijk ook het hardste deel van de trilogie. Verder ben ik ook één van de weinigen, die dit deel het beste vind. Milo is een geweldig interessant personage. Aan de ene kant bikkelhard, maar aan de andere kant had ik er ondanks zijn daden, toch sympathie voor. Daarnaast heeft dit deel ook de leukste (zwarte) humor. Refn heeft daarmee een behoorlijk fijne trilogie gemaakt, die uiteindelijk bijzonder sterk eindigt.

4,0*

Toch net iets minder dan het eerste deel.

Op zich wel leuk dat dit vervolg over Tonny gaat, een personage dat in het eerste deel een klein rolletje had. Mikkelsen laat maar weer eens zien waarom hij zo’n goed acteur is. Vooral het begin is erg leuk. Tonny komt uit de gevangenis, maar gaat in eerste instantie op de oude voet verder, wat soms best leuke momenten teweegbrengt.

Toch zakt het daarna allemaal een beetje weg. De scherpte is er niet echt en in vergelijking met zijn voorganger is de sfeer ook wat minder rauw. Het leven van Tonny is uiteindelijk ook net wat minder boeiend, dan die van Frank uit deel 1. Verder miste ik hier vooral leuke bijrollen. Ook ik hoopte dat Frank misschien nog even zou opduiken, maar het zat er helaas niet in.

Nu nog kijken wat deel 3 gaat brengen. De eerste twee delen waren in ieder geval niet slecht. Stiekem hoopte ik misschien op iets meer bij dit vervolg, maar goed je kunt niet alles hebben.

3,0*

Een behoorlijke tegenvaller, die het bij lange na niet haalt bij de eerste paar Shrek films.

Puss in Boots is zeker geen vervelend personage en op zich interessant genoeg om een film omheen te bouwen, al blijft er naast het hoofdpersonage eigenlijk vrij weinig over. Zijn sidekicks zijn maar weinig bijzonder. Kitty wordt nog wel redelijk neergezet, maar wat zat ik me te irriteren aan dat ei van een Humpty Dumpty. Een erg vervelend personage is dat.

Het verhaaltje zelf stelt ook niet zo heel veel voor, maar kan er nog net mee door. Ik misste echter vooral de leuke humor en de grappige personages. Puss heeft zelf een aantal aardige momenten, maar kan in zijn eentje de film gewoon niet dragen. De animatie zelf ziet er overigens best netjes en verzorgd uit.

Ik was op het einde blij dat het allemaal afgelopen was, en dat op zich is al een flink teken aan de wand voor deze niet zo geslaagde animatiefilm.

kleine 2,0*

Het viel me alleszins mee moet ik zeggen. Ik heb al een aantal Indiase klassiekers gezien, waarvan een aantal erg goed waren, maar nog geen eentje van bijna tweeënhalf uur, met daarin volop muziek en zang.

Meestal dient in Amerikaanse films het verhaaltje als een soort van kapstok voor de liedjes. Hier is dat in feite niet veel anders. Regisseur Guru Dutt speelt zelf de hoofdrol en doet dat niet onaardig. Het verhaaltje zelf is redelijk, maar soms nogal gericht op het sentimentele. In het begin moest ik even wennen aan de liedjes en de muziek en hoewel niet alles even goed was, kwamen er diverse nummers voorbij die toch wel lekker klonken. Ook de gezongen tekst paste goed bij hetgeen wat op dat moment werd uitgebeeld.

De regie vond ik niet altijd even sterk, want op sommige momenten oogde het allemaal behoorlijk chaotisch. Daar staat echter tegenover dat de cinematografie wel mooi is, waarbij Dutt af en toe op mooie wijze gebruik maakt van schaduwen in combinatie met het mooie zwart-wit. Af en toe zakte het allemaal wat in, maar ik moet constateren dat de gezongen nummers Pyaasa gewoonweg overeind houden.

Het is zeker niet mijn favoriete genre, maar ik heb me redelijk tot goed vermaakt met deze Pyaasa.

3,0*