Opinions

Vierde deel in de reeks, waarbij het niveau nu duidelijk het nulpunt is genaderd, ook zie je hier een aantal oudgedienden van de eerste paar films niet meer terugkeren. Via een recruitering probeert men net als in de eerste film nieuwe agenten te werven.

De grappen zijn nog flauwer dan maar flauw kan zijn en de originaliteit is bij dit deel ver te zoeken. Een film waarbij de irritatiegrens wordt overschreden. De laagste score kan dus helaas niet uitblijven.

0,5*

Vijfde deel uit de reeks en in dit deel zijn Mahoney en Zed er niet meer bij, wat de serie zeker niet ten goede komt voor zover dat nog kon. De leuke grappen zijn op een vinger te tellen en het niveau is ronduit belabberd.

Ook hier dus flauwigheid troef en echt een zeer slechte film, waar blijkbaar nog steeds geld mee verdiend werd, want er kwamen nog twee vervolgen.

0,5*

Verrassende film.

Natuurlijk moet deze film het niet van het flinterdunne verhaal hebben, maar van de af en toe wel zeer flauwe humor. De humor is echter leuker, of beter gezegd minder flauw, dan in de twee voorgaande delen en daarom is deze film nog wel enigszins te genieten. De scène waarin Michael Winslow een vertolking weergeeft van Jimi Hendrix is zelfs bijna briljant te noemen.

Verre van goed, maar toch nog vrij makkelijk door te komen en duidelijk het pluspunt van de laatste vier films.

2,0*

Police Academy was een succes en bij vlagen best wel leuk. Er kwamen een aantal vervolgen, waarvan de één wat beter dan de ander was. Op een gegeven moment moet je dan als maker stoppen. Zeker als er steeds minder van de oorspronkelijke castleden overblijven. Deel 7 heeft zeer weinig leden over van de oorspronkelijke cast en is een ongelooflijke draak van een film. Ik heb precies 0 keer kunnen lachen. Hoe krijg je het in hemelsnaam voor elkaar!

Een film zoals deze moet het namelijk niet van het verhaal hebben, maar van de goed geslaagde grappen. Deze zijn echter niet te bespeuren. De film is te afgezaagd voor woorden en ik kan echt werkelijk waar geen positief puntje opnoemen aan deze film. Een triest einde van een reeks, die toch al niet zo’n bijster hoog niveau had, maar slechter dan dit is haast niet mogelijk.

0,5*

Prima thriller dit en behoorlijk weinig bekeken nog!

De Fransen weten vaak wel hoe ze een goede thriller moeten maken en deze film is daar ook een bewijs van. Yves Montand is natuurlijk niet de minste en levert hier een prima rol af als rechercheur Ferrot, die in deze film steeds verder in de problemen komt. Daarnaast is het altijd fijn om Simone Signoret in een film te zien. Haar rol is hier niet zo heel groot, maar wat een krachtige uitstraling heeft ze toch altijd.

De film heeft een prima spanningsopbouw, waarbij ik vooral aan het einde van de film echt op het puntje van mijn stoel zat. Daarnaast slaagt de film erin om constant geloofwaardig te blijven en oogt het plot nergens geforceerd. Op het eind dacht ik even dat de film een grote misstap zou begaan, omdat ik verwachtte dat Montands collega in het vuurgevecht zou omkomen, wat ook even leek te gebeuren, maar gelukkig werd dat gevaar omzeilt en eindigde de film in stijl.

Ja ik heb hier best van genoten.

4,0*

Best wel geinige film, waarin Terence Hill eens een keertje zonder zijn vaste "buddy" Bud Spencer speelt. Het verhaal is best aardig, al is de film bij vlagen flauw en soms erg voorspelbaar. Ondanks dit gegeven zit er best wel wat leuke humor in de film, is Borgnine een prima vervanger van Spencer en zijn de efhects niet eens zo slecht. Best vermakelijk en dus een voldoende.

3,0*

Een erg fijne film dit, vooral door de sterke sfeer die de film heeft. Echt supereng is het allemaal niet, maar boeiend is het zeker. Wat me vooral opvalt zijn de best sterke special effects, die vooral heel effectief werken.

Het verloop is allemaal wel voorspelbaar, maar het is vooral de herkenbaarheid van het goed neergezette gezin dat zo goed werkt hier. Daarnaast slaagt de film erin het niveau constant redelijk hoog te houden, waardoor het geen moment verveeld.

3,5*

Teleurstellend vervolg dit. Waar deel 1 fris en sfeervol en op sommige momenten zelfs best spannend aanvoelde, heeft dit vervolg daar helaas veels te weinig van.

Het enige echt positieve punt is die oude geest die regelmatig de familie opzoekt en waar je daadwerkelijk de kriebels van krijgt. Ook erg goed gespeeld door die man trouwens. Verder vallen vooral de Sfx in negatieve zin op. Die zien er erg matig uit, zeker in verhouding tot het eerste deel.

Ja ik heb niet direct zin in het derde en laatste deel na dit matige vervolg, maar wie weet valt dat dan wel weer mee.

2,0*

Zeker niet zo goed als het eerste deel, maar wel een stukje beter dan het tweede deel.

Wat wel leuk is, is dat het verhaal zich deze keer eens niet afspeelt in een huis, maar op meerdere locaties, wat voor wat meer afwisseling en tempo zorgt. Het begint allemaal niet onaardig en is bij vlagen nog redelijk sfeervol. Heather O'Rourke zet een goede hoofdrol neer. De andere rollen zijn duidelijk minder, waarbij vooral Nancy Allen het er heel slecht vanaf brengt. Qua personages is Tangina duidelijk het leukst en zij zorgt op momenten voor de broodnodige humor.

Helaas wordt het nooit spannend en wordt het richting het einde nogal rommelig en chaotisch. De effecten zijn wisselend. Soms ziet het er allemaal erg knullig uit en soms erg goed, zoals de spiegelscènes. Goed is het allemaal zeker niet te noemen, maar het vermaakt nog wel enigszins en heeft dus een paar elementen, die ervoor zorgen dat dit toch nog een redelijke afsluiter van de trilogie is.

2,5*

Het is allemaal niet zo heel sterk. Pompeii deed me vooral heel erg aan Gladiator denken, die gemixt is met een rampenverhaaltje.

Vooral Het camerawerk is tijdens de actiemomenten ondermaats, een punt waar dit soort films juist op kunnen scoren. Het acteerwerk is naar behoren, maar ik moest toch wel erg lachen om Kiefer Sutherland, die echt belachelijk staat te spelen met zijn rare accent.

De CGI is redelijk. Soms is het goed, maar vooral aan het einde zitten er som wat momenten doorheen waarbij sommige zaken duidelijk nep ogen. Vooral als ze de lava proberen voor te blijven.

Verder onderhoudt het allemaal wel. Het echte einde is nog wel aardig gedaan, maar Pompeii heeft net teveel zwakke elementen om te kunnen overtuigen.

2,0*

Best wel een goede film dit, al had ik wel behoorlijk wat moeite om in de film te komen. De personages bleven voor mij lange tijd afstandelijk, maar uiteindelijk kreeg de film mij op het einde wel mee, mede ook doordat het einde van de film gewoon ontzettend sterk is. Zbigniew Cybulski zet ook een sterke hoofdrol neer en speelt een fijn personage, dat in het begin soms wat irritant overkomt, maar die ik beter ging begrijpen naarmate de film vorderde. Zijn ontwikkeling, zijn liefde voor een mooi barmeisje, zijn twijfels en zijn verlangen naar een vredig leven, zijn vooral in het tweede gedeelte van de film erg boeiend neergezet. De vele bijrollen leiden soms alleen maar af van het hoofdverhaal en zijn ook een stuk minder interessant.

Qua cinematografie is de film ook prima, wat een aantal sterke scènes oplevert, zoals bijvoorbeeld het moment dat Maciek en zijn vriendin in een gebombardeerde kerk aankomen, waar het beeld van Christus ondersteboven lijkt te hangen. Dat ziet er erg fraai uit en geeft de scène misschien wel onbedoeld iets surrealistisch mee. Ook het moment waarop de muziek iets te nadrukkelijk de overhand neemt en men de polonaise loopt is mooi gemaakt. De muziek op dat moment lijkt niet in de film te passen. De keuze is echter te rechtvaardigen, aangezien het muziek van Chopin is, die zelf ook een Pool was.

Ik zat gisteravond te twijfelen tussen een drieënhalf of vier sterren, maar doordat de film zo blijft hangen, rond ik toch af naar het laatste. Een sterk stukje Poolse cinema.

4,0*

Het idee van een dorpje met een vast inwonersaantal is zeker niet onaardig te noemen, maar de uitwerking laat hier en daar wel wat te wensen over.

Hoewel het allemaal nog redelijk sfeervol is, mist Population 436 vooral spanning. Vooral het gedeelte voor de uiteindelijke ontknoping is niet al te boeiend. Sisto is ook geen bijster goede hoofdrolspeler, maar Durst doet het nog best goed. Trouwens ook nooit geweten, dat hij ook acteerde.

De uiteindelijke ontknoping zag ik wel enigszins aankomen, maar vond ik wel goed in het geheel passen. Het is misschien geen goede film, maar het kan ook zeker nog vele malen slechter.

2,0*

Wat American Pie is voor de jaren ’90, is Porky zo’n beetje voor de jaren ’80.

Ik heb de film verschillende keren gezien en hoewel het allemaal verschrikkelijk fout is en er veel zaken niet goed zijn, heeft de film toch een bepaalde charme. Natuurlijk is het allemaal enorm platvloers en draait het er eigenlijk alleen maar om, om van bil te gaan met de vrouwen, want veel meer is Porky’s in feite niet. In het eerste gedeelte gebeurt er nog niet zoveel, maar in de tweede helft gaat de film behoorlijk los. Vooral mevrouw Ballbricker en de vervelende Porky zijn bij vlagen geinig.

Als ik de film vroeger niet gezien zou hebben zou de film nu een zwaardere onvoldoende krijgen, maar vanwege het jeugdsentiment kan ik een score van lager dan tweeënhalve ster toch niet over mijn hart verkrijgen.

2,5*

Een vervolg dat erg op het vorige deel lijkt, maar toch bij lange na niet in de buurt komt van de eerste film, al is de cast vrijwel hetzelfde.

Miss Ballbricker is wederom het leukste personage van de film, maar heeft niet al te veel schermtijd. De nadruk ligt hier vooral erg op Peewee, maar hem vind ik juist totaal niet grappig. Sowieso heeft de film een stuk minder humor dan zijn voorganger Het ontbreken van Porky is logisch, maar wel jammer, want hij had zeker toegevoegde waarde kunnen hebben.

Een paar aardige momenten zorgen nog voor wat vermaak, maar verder is het allemaal te flauw en meestal niet leuk.

1,5*

Het derde en gelukkig ook laatste deel uit de reeks.

Het positieve aan dit deel is duidelijk de terugkeer van Porky, maar verder heeft dit deel weinig nieuws te bieden. De humor is van hetzelfde bedenkelijke niveau als zijn voorganger. Vaak erg flauw en niet grappig, op een paar geslaagde momenten na. De eerste film had nog een aantal scherpe momenten, maar een paar delen later is dit als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik blijf echter een zwak houden voor Miss Balbricker, waardoor de film toch nog wat punten scoort, ook mede door het feit dat de verveling niet toesloeg. Goed is het allemaal echter niet.

1,5*

Poseidon is een remake van "The Poseidon Adventure" uit de jaren zeventig, een rampenfilm die ik overigens nog nooit gezien heb, dus op dat gebied heb ik geen vergelijkingsmateriaal. Regisseur Wolfgang Petersen kreeg een groot budget tot zijn beschikking om deze film te maken en dat is er soms ook wel aan af te zien. Vooral de immense golf aan het begin van de film is indrukwekkend om te zien. Hoewel de film qua verhaal erg standaard is en barst van de clichés, is de film nog best redelijk vermakelijk om naar te kijken. De film bevat een hoop snelheid en actie, maar doordat de hoofdrolspelers diepgang missen doet het je allemaal weinig als een personage het niet redt. Met de actie en special effects is het echter dik in orde en dat maakt dan wel weer een hoop goed. Helaas is het net te weinig voor een voldoende wat mij betreft.

2,5*

Een aardige rampenfilm uit de zeventiger jaren, die qua verhaal enigszins aan Titanic doet denken, maar qua uitwerking toch net wat anders is.

Het grootste minpunt van The Poiseidon Adventure is het gebrek aan spanning. Er wordt aan het begin al verteld, dat er een tiental overlevenden, zal zijn en het is niet moeilijk te bedenken wie dat zullen zijn. Ik vond de aanloop naar de ramp toe ook wat te kort duren. Ik had persoonlijk liever iets meer opbouw gezien. Verder moet ik zeggen dat het allemaal goed vermaakt. De gebeurtenis zelf is vakkundig in beeld gebracht en ziet er na al die jaren nog steeds behoorlijk goed uit. Daarnaast gebeurt er continu wel wat en kan van verveling gelukkig nooit sprake zijn.

Naast goede effecten, zijn ook de acteerprestaties niet onaardig. Hackman en Borgnine zijn natuurlijk sterke namen en doen het beiden vrij goed, al zitten ze soms net iets te vaak te kibbelen met elkaar. De personages krijgen in ieder geval wel een redelijk goed diepgang mee, wat voor zo’n verhaal als deze wel essentieel is. De opvallendste rol vond ik overigens weggelegd voor Leslie Nielsen. Hij speelde de kapitein, een serieuze rol, wat hij overigens prima deed. Ik had hem nog nooit in iets serieus gezien tot nu toe, dus ik was best verrast, ook al om dat ik niet wist, dat hij hierin mee speelde.

The Poseidon Adventure is al met al goed kijkbaar en weet de volledige tijdsduur wel te vermaken. Het is dus zeker geen ramp om deze ramp te zien.

3,0*

Een drukke, wervelende film, die opvalt door zijn vloeiende, dynamische cameravoering en het aparte verhaal. Dat verhaal vervreemde mij in eerste instantie, maar aan de andere kant is het enorm beklijvend en grijpt het je op een gegeven moment vast om je niet meer los te laten. Possession is in ieder iets, wat je niet elke dag voorbij ziet komen.

Isabelle Adjani speelt een sterke hoofdrol. Geweldig hoe mooi ze er aan de ene kant uitziet, terwijl ze daarnaast op een hysterische en compleet gestoorde manier, een andere kant laat zien. Die andere kant, waarbij ze compleet onvoorspelbaar te werk gaat en vanuit het nietszich zomaar verwondt, is al een sterk stukje horror op zich. Hetzelfde valt te zeggen voor het monster. Dat ziet er echt bijzonder goed uit, zeker als je bedenkt dat deze film inmiddels ook alweer 33 jaar oud is. De poster hierboven, die eveneens prachtig is, zegt wat dat betreft alles. Ook de locatie, gesitueerd in het duistere Berlijn, zorgt voor een fijne grauwe sfeer.

Niet alles is even goed aan Possession. Tussen al het goeds door zitten ook scenes, die minder goed werken. Daarnaast vond ik Sam Neill niet al te sterk acteren en zijn personage soms ook best vervelend. Dat neemt niet weg dat Possession toch wel sterk blijft hangen. De soundtrack mag er ook zijn en een dag later heeft de film voor mij gevoel toch net een klein beetje meer indruk gemaakt, dan dat ik net na het zien ervan had. Ik zat eerst te twijfelen tussen drieënhalve of vier sterren, maar aangezien het duidelijk een blijvertje is, kies ik uiteindelijk toch vrij gemakkelijk voor de tweede keuze.

4,0*

The Possession is best een redelijke horror, die vooral in het eerste uur goed zijn best doet, maar uiteindelijk toch net ten onder gaat aan de clichés.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar dat is bij dit soort films ook geen heikel punt. Het begint allemaal best aardig en sfeervol met prima effecten. Ook het acteer is voor een horror best goed. Een paar aardige schrikmomenten en een verhaaltje dat nog redelijk interessant oogt. In de tweede helft zakt het niveau echter in en worden alle clichés van stal gehaald, om het verhaal voort te zetten en ook te laten eindigen.

Natuurlijk hebben pa en ma ruzie over hun dochter, want pa is de enige die ziet hoe het echt zit. Ook was ik al bang dat pa en ma op het einde weer bij elkaar zouden komen, wat ook gebeurde. Hoe vaak ik dat toch al niet gezien heb, is niet op twee handen te tellen. Ook de spanning verdwijnt daar behoorlijk, helemaal als de Joodse uitdrijver ten tonele verschijnt, die mij onbewust toch een paar keer flink liet lachen met zijn gedrag. Maar ondanks dit alles heb ik overigens wel het idee dat Bornedal wel een regisseur is, die met een goed verhaal een sterke horror zou kunnen afleveren, want op de regie is niet zo heel veel aan te merken en is bij vlagen erg goed zelfs.

Het begon leuk, maar jammer van de teleurstellende tweede helft. Het is allemaal onderhoudend maar the Possession heeft verder helaas niets nieuws of origineels te bieden en gaat ten onder aan de voorspelbaarheid.

2,5*

Post Tenebras Lux is pas de tweede film die ik zie van Reygadas. Stellet Licht was aardig, maar ik zag er wel elementen, die mij erg bevielen. Post Tenebras Lux is in ieder geval een kleine verbetering en bij vlagen boeiend contemplatieve cinema, al zitten er ook momenten tussen, die minder goed zijn.

De openingsscène is in ieder geval uiterst fraai en gaf mij even de hoop een nieuwe Tree of Life ontdekt te hebben, maar die hoop vervloog echter al snel. Ik vond de vorm in ieder geval best mooi en cinematografisch waren ook af en toe ook fraaie momenten, al miste ik soms wel de samenhang ertussen. Zo’n scène in depornosauna was dan weer wel minder en ook de scène waarbij die honden mishandeld werden, vond ik duidelijk minder en er ook niet helemaal tussen passen. Sowieso houd ik niet zo van dat laatste en daarmee proberen te scoren is toch wel een soort van zwaktebod.

Maar gelukkig overheerst het positieve gevoel en ziet de film er over de breedte gezien toch wel erg goed uit. Als Reygadas hier en daar wat bijslijpt, sluit ik niet uit dat er nog een meesterwerk in hem zit. Post Tenebras Lux is dat niet, zal ook zeker niet iedereen kunnen waarderen, maar is in ieder geval toch wel bovengemiddeld goed, met een paar fraaie momenten.

3,5*

Aardige film, met een redelijk verhaaltje dat echter wel op een mooie manier in beeld gebracht is. De acteerprestaties zijn zeker niet slecht, al deed Troisi mij door zijn soms simpele en onhandige gedrag aan Roberto Benigni denken. Gelukkig hoorde dit ook bij zijn rol en kwam hij beter op mij over, naarmate zijn personage zekerder werd van zichzelf. Ik vond de muziek van de film bij vlagen mooi. Jammer alleen dat de film soms iets inzakt en dat het verhaaltje op zich niet zoveel voorstelt. Zeker geen slechte film.

3,0

Een erg mooie neo-realistische film dit, die regelmatig aan Bresson doet denken, waarbij vooral het hoofdpersonage zo lijkt te zijn weggelopen uit één van zijn films. Olmi maakt er echter een geheel eigen film van, met een verhaal dat indruk maakt en na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Sandro Panseri zet overigens een prima hoofdrol neer. Zijn verlegen en terughoudende gedrag past perfect bij zijn personage. Het is een jonge jongen, die langzaam aan de harde wetten van volwassen zijn leert kennen. De egoïstische aard van de mensen aldaar komt goed naar voren. Ook mooi hoe de jongen dat meisje leert kennen. Dat geeft hem op de een of andere manier iets meer vertrouwen. Tijdens de nadere kennismaking met elkaar weet Olmi Miaal af en toe erg mooi in beeld te brengen. Het oogt vaak nogal druk, maar wel erg gezellig.

Il Posto is uiteindelijk toch een erg mooie coming-of-age film, waarbij een jongen door het zoeken naar een baan uiteindelijk snel volwassen wordt. Op een klein kwartier in het midden na weet het van begin tot einde te boeien. Ik heb hier best van genoten, moet ik zeggen. Deze hoort wat mij betreft tot de betere Italiaanse klassiekers.

4,0*

Storm Over Asia is een vooruitstrevende film, die vooral vooruit liep op het gebied van montage, iets waar de Russen van destijds sowieso al erg goed in waren, denk bijvoorbeeld ook aan een Eisenstein. Ook hier ontbreekt de propaganda trouwens niet. Ik vond het vooral een interessante film, die uitblinkt door een aantal mooi gemonteerde scenes. Het ziet er enigszins documentaire-achtig uit en die Mongolen springen er hier ook wel uit met hun karakteristieke gezichten. Het laatste kwartier is op dat gebied zeker het hoogtepunt. Erg episch allemaal, zeker voor een stomme film uit de twintiger jaren.

Daarvoor gaat het niveau een beetje op en af. Ik heb begrepen dat er meerdere versies bestaan, maar ik zag de versie van 125 minuten. Ik heb het gevoel dat de kortere versie wat beter is, want vooral in het midden zitten er stukken in, die overbodig aanvoelen en die er in de kortere versies hoogstwaarschijnlijk uitgeknipt zijn. Los daarvan is het zeker niet slecht en was het een aardig kijkje in de keuken van een samenleving, waar ik ook niet zo heel veel van wist, buiten het verhaal van de de legendarische Genghis Khan dan natuurlijk.

3,0*

Redelijke film, maar het is het allemaal net niet. Precious is een kind dat alle ellende maar meemaakt die je jezelf maar voor kunt stellen in Amerika. Af en toe werd me dat toch even iets teveel. Ik snap best dat de regisseur Precious als een ongelukkig kind wil neerzetten, maar soms lag het er allemaal wel erg dik bovenop en oogde het enigszins gemaakt. Qua acteerwerk is het allemaal wel goed. Sibide zet een erg sterke rol neer als Precious en haar oscarnominatie is ook wel terecht. Mede door haar sterke rol krijg je op de n duur ook wel een beetje medelijden. Daarnaast speelt ook Mo'Nique meer dan goed als de zeer vervelende moeder van Precious, die lui en dik is en er soms ook op losslaat als iets haar niet bevalt. Verder opvallend Dat Mariay Carey en Lenny Kravitz in de film spelen en dat best aardig doen, al zijn hun personages verder niet bijzonder. De muziek daarentegen is echt matig. Dat “zwarte”’ soul gebeuren is echt niet mijn muziek en dat werd hier maar weer eens bevestigd. Verder vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Iets teveel drama en te weinig gevoel, zoals een ander hier ook al mooi weet te omschrijven. En de oscarnominatie voor beste film is voor mij ook volstrekt onduidelijk trouwens.

2,5*

Er zijn in de jaren ’80 een hoop actiefilms gemaakt. Van degenen die ik gezien heb, vond ik er diversen vermakelijk, maar echt heel goed, zijn er maar weinigen. Predator is echter één van die films, die zich tot die laatste categorie mag rekenen. Een heerlijke actiefilm, die nog eens behoorlijk spannend is op de koop toe.

Arnold Schwarzenegger is geweldig geschikt voor een film als deze en weet daarnaast ook zijn personage op een geweldige manier neer te zetten. Een coole macho met een aantal zeer goede oneliners. De rest van de groep is ook goed gecast en samen vormen ze een vrij homogene groep, die het samen in jungle opnemen tegen de Predator. De opbouw van Predator is erg goed. Langzaam maar zeker neemt de spanning toe en Mc Tiernan weet er op dat gebied absoluut het maximale uit te halen. Ook leuk dat je op een gegeven moment ook regelmatig ziet,wat[spoiler de Predator ook ziet, ook een punt wat een film als deze net dat kleine beetje meerwaarde meegeeft.

Verder is de setting natuurlijk geweldig en Mc Tiernan brengt de jungle daarnaast optimaal in beeld, waardoor je soms het idee krijgt zelf in de jungle te lopen. Verder is het best knap dat hij een verhaal als deze vrij geloofwaardig over weet te laten komen. Ja Predator is en blijft gewoon erg leuk vermaak en is een film die ik al zeker meer dan tien keer gezien heb. En oh, wat blijft het toch leuk om dit te zien.

4,0*

Ik heb gisteren toch wel weer een groot deel van deze film gezien. Het is een redelijk goed vervolg op Predator. Ik vond het destijds erg jammer dat Arnold Schwarzenegger niet in deze film meedeed, want in het eerste deel was hij geweldig op dreef. Glover doet het trouwens niet onaardig. Deze film kent echter een wat minder goede spanningsopbouw dan het eerste deel, maar is door de vele actie en goede special effects toch zeker wel een aangename film om naar te kijken. Er zijn nog een paar aardige rolletjes van Gary Busey en Bill Paxton en de reeds geroemde openingsscene mag er inderdaad zijn. Nog steeds een vermakelijke onderhoudende film dus.

3,0*

Sinds Predator heb ik zwak voor films gekregen waarin de Predator voorkomt. Nadat AVP2 zo'n beetje de slechts mogelijke film was die ik mij over dit wezen kon voorstellen, kwamen zit dit jaar met Predators. Met weinig verwachting ben ik vanavond deze film gaan bekijken en hoewel het geen echt goede film is, is het gelukkig wel weer een stuk beter dan AVP2.

Adrien Brody is een eigenaardige keuze in een actiefilm als deze, maar doet het eigenlijk verrassend goed. Verder is de locatie op de Predatorplaneet ook best goed gekozen. Verder krijg je een beetje hetzelfde verhaal als in de originele Predator, ware het niet dat de originaliteit eraf is en dit vervolg ook veel minder spanning kent.

En hoewel ook de personages verder niet echt boeien of interessant zijn, kent de film wel lekker wat vaart en actie en vermaakt het wel enigszins. De tijd is makkelijk uit te zitten en ondanks dat ik het niet super vond, had het vele malen slechter gekund.

2,5*

Aardige documentaire dit over de voorgeschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Ik vond het jammer dat het af en toe op zo’n monotone wijze werd verteld, dat had misschien iets anders gekund. Maar qua onderwerp was het wel interessant en ben ik zaken te weten gekomen, die ik niet wist. Het verband tussen de drie “kwade landen” wordt hier op een goede en duidelijke wijze uitgelegd. Daarnaast wist ik bijvoorbeeld niet dat zowel Japan en Italië reeds ruim voor 1939 een land binnenvielen en veroverden.

Al met al een redelijk interessante blik op de voorgeschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en ik vind het interessant genoeg om na dit eerste deel verder te gaan met de reeks hierover.

3,0*

Heerlijk filmpje dit. Ik moest er even inkomen en vooral ook even wennen aan de personages, maar daarna is het op momenten best genieten geblazen.

De film is ontzettend herkenbaar qua dagelijkse situaties, maar weet daarnaast toch fris en origineel over te komen. De film snijdt soms best zware onderwerpen aan, maar weet er telkens weer een luchtige sfeer aan mee te geven, waardoor alles nooit te zwaar aanvoelt. De dialogen zijn soms lekker scherp en ook heeft de film soms leuke humor. Vooral het moment dat de dokter op het einde de scène van Robert Duval in Apocalypse Now nadeed is ontzettend grappig.

Leuke en minder leuke momenten worden op een goede manier aangesneden, waarbij vooral de mooie originele muziek een groot pluspunt is. Daarnaast heeft de film een mooie cinematografie en zoals reeds gezegd vaak ook een goede combinatie tussen muziek en plaatjes. Het moment waarbij Lou Reed met zijn bekende nummer voorbij komt is indrukwekkend en zorgde ervoor dat de film mij ook een klein brok in de keel weet te geven.

Grappig, ontroerend, fris en herkenbaar, zo zou ik de film in vier woorden kunnen omschrijven.

4,0*

Een vermakelijk filmpje, met een uiterst dun verhaaltje, die echter gered wordt door de soms flitsende regie en de rol van Joseph Gordon-Levitt, die zijn personage van genoeg “schwung” weet te voorzien.

Leuk om eens een beeld te zien van de fietskoeriers in de grote stad, waar men zich vaak sneller op de fiets kan verplaatsen, dan met de auto, vanwege het drukke verkeer. De film is duidelijk op zijn best op de momenten dat Gordon-Levitt achtervolgd wordt en hard moet fietsen om uit handen te blijven van de mensen, die achter hem aan zitten. De actiescènes worden prima in beeld gebracht, met een aantal leuke vondsten. Zo vond ik de scènes, waarbij de tijd wordt stopgezet bij de zeer lastige punten op de weg en waarbij je Gordon-Levitt de mogelijkheden ziet bedenken om er langs te komen, een leuke toevoeging.

Op de momenten dat het tempo er niet is, is Premium Rush ook wel een stukje minder. Gelukkig blijft het allemaal redelijk oppervlakkig en wordt er niet al teveel moeite gedaan om de personages en het verhaal uit te diepen, want dat had de film ongetwijfeld geen goed gedaan. Nu blijft er een simpel, maar leuk actiefilmpje over, waarbij de adrenaline op sommige momenten zeker op de kijker wordt overgebracht.

3,0*