Opinions

Een unieke filmbeleving.

Sunrise was de eerste stomme film die mij helemaal mee wist te krijgen en dit is de tweede bij wie het grotendeels lukt. Films zoals deze zijn helemaal afhankelijk van de acteurs en actrices die in staat moeten zijn om goed non verbaal te kunnen communiceren. Wat dat betreft zit het met hoofdrolspeelster Maria Falconetti wel goed in deze film. Wat had ik op een gegeven moment een medelijden met haar. Indrukwekkend ook hoe zij zich met die grote ogen van haar wist te uiten en mij wist te ontroeren, al vond ik haar soms ook wel een beetje eigenwijs. Door middel van een goede muzikale begeleiding word je als kijker langzaam klaargestoomd voor het voorspelbare en helaas onafwendbare einde.

Ook de bijrolacteurs hadden allemaal van die sterke expressionistische uitdrukkingen op hun gezicht, waardoor hun gedachten gang ook vaak niet moeilijk te volgen was.

Een mooie film waarvan de muziek twee dagen later nog in mijn hoofd zit.

Dikke 4,0*

The Passion of The Christ is een van de meest besproken films van de laatste jaren. Het heeft voor mij een aantal jaren geduurd, maar ondanks heb ik deze film toch maar eens gezien. Tja regisseur Mel Gibson heeft er zijn ziel en zaligheid ingestopt en het duidelijk geen film voor mensen die niet tegen confronterende, grove en harde scènes kunnen, want die komen er zeer zeker in voor. Aan de ene kant kan ik me voorstellen dat je de film erg mooi vind en daarnaast snap ik echter ook dat de film voor veel mensen behoorlijk afstotend is. De film verteld het voor veel mensen alom bekende verhaal van de laatste uren van het leven van Jezus van Nazareth, die volgens de bijbel gezien wordt als de zoon van God. De film laat op een duidelijke en erg harde manier zien wat Jezus in zijn laatste uren allemaal is aangedaan. Ik vraag mij af of het nodig was om de film zo hard te maken. Aan de andere kant komt de film op deze manier voor sommige mensen wel erg indrukwekkend over. Gibson kiest in deze film duidelijk de kant van de gelovigen, want hij laat bijvoorbeeld de Farizeeën overkomen als beulen en ook als niet-gelovige krijg je door deze film wel enige sympathie voor Jezus. Jammer is alleen dat Gibson zelf qua film geen neutraal standpunt heeft ingenomen. Doordat Gibson ook de wederopstanding van Jezus laat zien, geeft hij toch wel aan wat voor voorkeur hij heeft en dat is in mijn ogen jammer. Los van al dit alles is The Passion of the Christ een film met degelijk acteerwerk door de verschillende hoofdrolspelers. Daarnaast komt de film authentiek over, doordat er Arameens en Latijn in gesproken wordt. Gibson heeft lef gehad door zo'n film te maken. Of iedereen er op zat te wachten is een tweede. Ik heb de film een keer gezien en dat is voor mij in ieder geval meer dan voldoende. Een tweede keer hoeft van mij niet zo nodig en alle ophef destijds lijkt me lichtelijk overdreven, maar dat zal wel aan mij liggen!

2,5*

Vermakelijke western, vooral dankzij de twee hoofdrolspelers, die het erg goed doen.

Vooral James Coburn maakt op mij erg veel indruk. Af en toe komt hij ontzettend doortrapt over en daarnaast heeft Coburn ook nog eens de perfecte kop voor zo’n rol. Kristofferson doet het ook prima als Billy the Kid, maar vind ik toch minder indrukwekkend dan Coburn. De uitstraling van Coburn is duidelijk sterker.

Verder valt op dat deze western op sommige momenten erg traag is. Normaal heb ik daar niet zoveel problemen mee, maar deze keer valt me op dat de film daar ook duidelijk wat inzakt. Hij lijkt voor mij gevoel soms haast een soort van opvulling naar de momenten, dat er weer echt wat gebeurt. Die momenten zijn trouwens erg goed. Als er actie in de film voorkomt zijn het vaak ook erg goede en gewelddadige scènes. Daar was Peckinpah in The Wild Bunch al erg goed in, maar ook in deze film beheerst hij dat kunstje goed.

De muziek is wel aardig, maar ook niet echt groots. Wel heeft deze film een prima westernsfeertje. De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar. Al met al is het zeker geen slechte western, want vooral het begin en het einde van de film zijn erg sterk. Maar tussenin zakt de film af en toe dus wat weg, waardoor de film toch ietwat minder overkomt dan het had kunnen zijn.

3,5*

Leuke jeugdfilm van eigen bodem, waarin een meisje moeite heeft met het feit dat haar vader weg is naar de oorlog. Pippa Allen speelt voor een kind niet slecht, al wist ik in het begin niet of het nou een meisje of jongen was. Wel heeft ze soms wat irritante trekjes.

De kinderlijke uitleg van bepaalde zaken, vond ik hier wel origineel gevonden. De stop-motion verduidelijkt veel en maakt scenes, die voor kinderen lastig te begrijpen zijn, duidelijk en ineens ook grappig.

Het deed me alleen niet zo heel veel, iets wat de echt hele goede films uit dit genre wel hebben. Toch is het allemaal goed kijkbaar, is het verhaal leuk uitgewerkt en zijn er maar weinig elementen om je aan te kunnen storen. Kortom niet slecht dus.

3,0*

Een erg mooie film dit, zoveel is zeker na het zien van dit stukje Indiase cinema, dat het eerste deel blijkt van een trilogie.

Het is best moeilijk om hier een verhaal in te ontdekken. In feite is het meer een soort registratie het leven van een arm Indiaas gezin. Niemand is goed, niemand is slecht en elk personages heeft zo zijn of haar goede en slechte eigenschappen. Het is hier al eerder gezegd, maar de personages komen zo eerlijk en oprecht over dat je vanzelf de film in gezogen wordt. Het komt allemaal ontzettend echt over en niet gemaakt.

Elk personage heeft wel iets leuks of aparts, maar dat oude vrouwtje stal voor mij echt de show. Die geweldig karakteristieke ingevallen kop, die mond waar zowat geen tand meer inzit, en ook de manier waarop ze vaak alles gadesloeg kon ik wel waarderen. Toen op een gegeven moment de kinderen na demooie treinscène, het vrouwtje dood vinden, kreeg ik toch even een brok in mijn keel. Dat maakte best indruk, net zoals ik de tweede helft van de film net wat sterker vond dan de eerste helft. Vooral op visueel gebied zitten er dan een paar prachtige scènes in de film. Het moment dat de regen op een gegeven moment met bakken uit de hemel valt, is echt prachtig. Kurosawa kan dat ook altijd zo goed weergeven in zijn films, maar Ray doet het hier niet of nauwelijks minder dan hem.

Ja dit is een mooie kennismaking met het werk van Ray. Ik wil deel twee en drie ook wel graag zien. Ik vond het alleen jammer dat ik niet zoveel met het jongetje Apu kon. Ik vond dat juist een wat minder karakter hier, terwijl hij in de volgende delen juist een grotere rol lijkt te gaan krijgen. Maar goed, we zien wel hoe dat gaat uitpakken. Deze film heeft in ieder geval best wel indruk gemaakt.

Dikke 4,0*

Zeer boeiende film van Stanley Kubrick, die ik na iedere film van hem steeds meer ga waarderen. Wat kan oorlog toch totale waanzin zijn soms. Kubrick heeft met deze film een stevige portie kritiek op de oorlogsvoering in de Eerste Wereld Oorlog. Waar Engeland niet zo blij was met Kubrick’s A Clockwork Orange, kan ik me bij deze film goed voorstellen dat Frankrijk niet bepaald stond te juichen, want ze komen er behoorlijk bekaaid vanaf.

Kirk Douglas speelt de sterren van de hemel in deze film en geeft de film zeker wat extra glans. Het oorlogsgedeelte van de film is aardig, maar verder niet bijzonder in beeld gebracht. De dialogen in deze film zijn echter zeer scherp en overtuigend. De film bevat een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij vooral de eindscène waarin de soldaten eerst de Duitse vrouw als een soort van lustobject zien, maar later door het gezang uiteindelijk weer menselijk worden erg mooi en bijzonder.

Oorlog kent echter alleen maar verliezers, dat blijkt wel weer na het zien van deze indrukwekkende film.

4,5*

Net als in Clear and Present Danger speelt Harrison Ford de rol van CIA-agent Jack Ryan. Die vind ik overigens nog net een tikkeltje beter, maar het scheelt niet veel en ook Patriot Games is een geslaagde Tom Clancy verfilming.

Ford weet altijd wel hoe hij dit soort rollen moet invullen. Sean Bean is daarnaast een behoorlijke goede bad-guy, die Ford het leven behoorlijk zuur probeert te maken. Ook deze film is trouwens geregisseerd door Phillip Noyce. De regie is degelijk en Noyce weet de spanning goed op te bouwen, maar kan niet voorkomen dat er richting het einde de nodige clichés om de hoek komen kijken. Er zitten echter een paar sterke actiescènes in en door de vaart en het prima acteerwerk, blijft het toch grotendeels wel redelijk boeiend.

Geen topper dus, maar meer dan vermakelijk genoeg voor een makkelijke voldoende.

3,0*

Zeer matige film met een script dat aan aan alle kanten rammelt. Grote probleem van de film is ook dat deze zichzelf veels te serieus neemt. Seagal heeft in deze film weinig actiemomenten en veel dialoog, terwijl het omgekeerde hem juist veel beter ligt. Ook de rest van de acteurs acteert verder niet bijzonder. Laatste minuten van de film zijn inderdaad lachwekkend, al is het nu wel een geruststelling voor me dat ik iedere ochtend een bakje thee drink .

1,0*

Roland Emmerich is net zo’n typische regisseur als Michael Bay, waarin alles steeds grootser en verwoestender moet.

2012 overtrof op dat gebied in elk geval alles. Wat dat betreft is The patriot nog een heel ingetogen film van hem. Emmerich schotelt ons hier een fictief verhaal voor, waarin de kijker op niet mis te verstane wijze wordt duidelijk gemaakt wie goed is en wie niet. Vroeger vond ik dit soort films en verhalen echt geweldig. Na tig films merk ik dat mijn smaak toch wel iets veranderd is en zijn dit soort films vaak niet meer helemaal aan mij besteed zijn, enkele uitzonderingen daargelaten natuurlijk.

Deze film is natuurlijk een patriottische film en wat dat betreft is Mel Gibson op zich wel geschikt als hoofdrolspeler Benjamin Martin. Vol woede lijkt hij zijn rol te vertolken en er gaat veel overtuiging van hem uit. Zijn tegenstander in de film, een Britse sadistische officier, wordt prima neergezet door Jason Isaacs, die duidelijk lol in zijn rol lijkt te hebben. Daarnaast moet gezegd worden dat de soms erg massale gevechtsscènes er prima uitzien. Veel zwaardgekletter, veel explosies en veel geweld. Wel is het jammer dat de film ontzettend zwart/wit is in de scheidslijn tussen goed en kwaad. Verhaaltechnisch is de film ook niet bijster sterk en de uiteindelijke afloop is niet lastig te raden.

Slecht is het niet, goed ook niet. Het is een onderhoudende film, maar de balans tussen actie en verhaal is bij een regisseur als Emmerich altijd ver te zoeken.

2,5*

Prima film over het leven van de beroemde Amerikaanse generaal George S. Patton Jr. (George C. Scott), tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het begin van de film is even wennen, maar daarna weet de film eigenlijk tot aan het einde toe te boeien. Dat is ook voor een groot deel de verdienste van George C. Scott. Wat een fenomenale rol zet de man neer als man met een verschrikkelijk boze blik in zijn ogen en de hunkering naar macht. Beter had Patton in mijn ogen eigenlijk niet neergezet kunnen worden. George C. Scott is gewoon Patton! Ook de gevechten zijn mooi in beeld gebracht en daarnaast bevat de film ook nog een beste dosis humor. Heb me uitstekend vermaakt met deze lange, maar erg goede oorlogsfilm!

4,0*

Een vermakelijk roadtripfilmpje met een grappige Alien.

Zo is Paul wel het beste te omschrijven denk ik. Met het duo Simon Pegg en Nick Frost is de humor in een film vaak wel gegarandeerd. Dat is hier zeker ook wel het geval, al vind ik ze zelf wat minder dan in hun vorige films. Het is maar goed dat paul op een gegeven moment met ze meegaat, want dat komt de humor zeker ten goede.

Het leuke van de film is vooral ook de vele verwijzingen naar oudere science-fiction films. Als je bijvoorbeeld bekend bent met Star Wars, Close Encounters..., E.T., Predator, Alien etc., dan kun je de verwijzingen naar die films bijna niet ontgaan.

Verder is het tempo van de film lekker, en soms is de film ook aaardig over-the-top. Verder zien de Sfx er best aardig uit. Het enige jammere is dat de film ook regelmatig nogal flauw is. Er zit wel leuke humor in, maar het had allemaal wat mij betreft nog wat scherper gemogen, dan had er zeker nog een hogere score in gezeten. Nu blijf ik steken op een voldoende.

3,0*

Behoorlijk tegenvallende komedie dit.

Normaal gesproken vind ik Kevin james best grappig. Nu is hij hier op zich nog niet eens zo slecht, maar zijn het meer de slecht geschreven grappen enhet matige verhaal vol plotgaten, die soms zelfs ergenis opwekten.

En dan heb ik het trouwens nog niet eens over alle clichés die hier de revue passeren. Vooral de dikke man zonder vriendin scoort het knappe meisje is hier enorm afgezaagd in. Verder zijn er ook totaal geen leuke bijrollen en James redt het hier gewoon niet in zijn eentje, dat moge duidelijk zijn.

1,5*

Payback is een film die het in eerste instantie niet van het verhaal moet hebben, want dat is wel eens vaker gedaan en stelt verder niet bijzonder veel voor.

De film kent echter een aantal goede cynische oneliners en ook de actie is niet onaardig. Het acteerwerk is echter niet van een bijzonder hoog niveau. Vooral bij Gibson heb ik hier echt het idee dat ik naar Gibson zit te kijken en niet naar een personage. Gelukkig kijkt het allemaal vrij gemakkelijk weg en zit er soms ook nog wat leuke humor door de film heen verweven. Het einde van de film is echter niet al te sterk.

Kortom een film met ups en downs, dfie duidelijk behoort tot de middelmaat.

2,5*

Een aardige film, met matige acteerprestaties, hoewel Alec Baldwin wel goed was en prima actiescenes. De film duurt alleen te lang, maar goed dat probleem had Michael Bay met Bad Boys 2 ook al.

Toch 3 sterren voor het geheel.

Redelijke debuutfilm van Burton, waar de creativiteit goed uit de verf komt, maar de humor lang niet altijd.

Het sfeertje is aardig en de situaties waarin Pee-Wee beland, zijn soms erg clownesk te noemen. Pee-Wee is echter een behoorlijk irritant mannetje en dat zorgde er voor dat de humor lang niet altijd werkt. Vooral het eerste gedeelte is hij zeer nadrukkelijk aanwezig. De tweede helft staat wat meer in dienst van de locaties waar Pee-Wee doorkomt en dat werkt net wat beter. Op dat gebied zit er voldoende afwisseling in en daarnaast is het tempo lekker hoog.

Leuk om in ieder geval een keertje gezien te hebben, ook al is het niet geweldig.

2,5*

Interessante film en ik kan me goed voorstellen dat de film destijds veel stof deed opwaaien. Net als bij Mug herinnerde ook mijn vrouw mij eraan dat Karlheinz Böhm ooit in Sissi speelde. Böhm doet het trouwens erg goed en slaagt erin aan de ene kant onschuldig te lijken, maar aan de andere kant toch een enorme dreiging uit te stralen.

Het verhaal is wel enigszins voorspelbaar en ook mis ik de suspense, die van deze film misschien een topper had kunnen maken. Ook de muziek was niet altijd even denderend, maar verder kijkt de film wel lekker weg.

Ik heb me er goed mee vermaakt en ben blij dat ik deze film gezien heb. Helaas heeft de film niet genoeg pluspunten om een topper te zijn. Wel een interessante film verder om misschien eens een remake van te maken?

3,0*

Een fijne film, die dankzij de erg mooie setting, alleen al de moeite van het kijken waard is. Het Deense landschap dat het ene moment rustig en zomers is, wordt afgewisseld met beelden van een soms woest en winters landschap. Wat verder wel interessant is, is het discriminatieonderwerp. Voor een buitenstaander klinken Denemarken en Zweden haast hetzelfde, maar dat In dit geval de Denen, de Zweden discrimineerden vanwege hun afkomst, was mij in ieder geval totaal niet bekend.

Max von Sydow, die al decennia meegaat als acteur, levert hier een prima rol af, als de vader van Pelle, die zijn dromen en idealen heeft, maar ze niet lijkt te kunnen gaan waarmaken in Denemarken. Het boerenleven lijkt aantrekkelijk, maar het blijkt ontzettend hard werken geblazen. De film geeft dat goed weer en in het verhaal krijgen de personages ook redelijk goed de kans, zich te ontwikkelen. Het verhaal is verder vrij rechtlijnig en wordt nergens echt heel spannend of verrassend en dat is tegelijkertijd ook het enige grote minpunt.

Pelle Erobreren is over het geheel gezien een fijne wegkijker. De cinematografie is zeker niet slecht en het verhaal is van begin tot einde redelijk boeiend. Ook leuk trouwens, om hierin nog een rolletje van de destijds piepjonge Sofie Gråbøl (Sarah Lund) te ontdekken.

3,5*

Een erg leuke aflevering in de reeks.

Een mooie manier om al die bondfanaten eens even goed aan te pakken. Aardig verhaaltje, met vooral een prima uitwerking, met een hoop gore, prima kills en aardig wat spanning. Ik had hier echt een paar keer het idee, dat er wat stond te gebeuren en dan werd ik nog behoorlijk verrast, door de heftigheid van het moment erna.

Het acteerwerk vond ik nog wel aardig. Meatloaf past met zijn lelijke uiterlijk prima in de film passen. De scene, waarbij hij zijn huid eraf stroopt, was wel heftig. Alleen de dialogen en de muziek vond ik niet al te sterk, maar dan nog is het tot nu toe wel het beste filmpje in de serie.

3,5*

Wes Craven is een regisseur met een bekende naam. Toch weet hij mij meestal niet zo heel erg te boeien. The Last House on the Left is erg matig en ook zijn recente werk beviel me niet echt. Ergens in het midden van zijn oeuvre, bevindt zich The People under the Stairs, die ik verrassend genoeg wel kan waarderen. Sterker nog ik vind het een heerlijk filmpje. Een fijn verhaal over jongetje dat inbreekt bij de huisbaas van zijn moeder, omdat die haar huur niet meer kan betalen. Dat blijkt echter een behoorlijk gestoord iemand te zijn.

Fool is een alleraardigst jongetje dat best goed wordt gespeeld. Het acteerwerk is her en der wat overdreven aangezet, vooral door de vrouw van het foute koppel, maar op de een of andere manier heeft het hier wel wat. Daarnaast vind ik de setting met dat fraaie stelstel van gangen door het hele huis heen. De horroreffecten zijn zeker niet verkeerd, gore is aanwezig, zij het niet te overdreven en daarnaast kent de film gewoon een heerlijk sfeertje en ook een aantal grappige momenten, zodat de film ook op dat gebied zijn doel niet mist.

Een toppertje in het genre.

4,0*

Films als deze zijn vaak erg afhankelijk van het hoofdpersonage. Is zo’n personage interessant dan krijg je vaak al een leukere/betere film dan als het personage in feite niet zo’n bijzonder leven heeft gehad.

Larry Flint is in ieder geval een bijzonder persoon, zoveel is zeker. Harrelson zet hem ook goed en geloofwaardig neer. Flynt is een man met een sterke eigen wil, die zich door niets en niemand, zelfs een aanslag op zijn leven, waardoor hij verlamd wordt, laat afschrikken, om zijn eigen blootblad op de markt te krijgen. Hij krijgt veel tegenstand en er volgen diverse rechtszaken, waarbij Flint op een gegeven moment zelfs een sinaasappel naar de rechter gooit.

Ook Norton en Courtney Love spelen erg goed. Toch zitten er tussen de op zich leuke rechtbankscènes door ook stukken die een stuk minder leuk en interessant zijn, waardoor de film soms wat inzakt. Verder is de regie van Milos Forman vrij vlak en is het vrij duidelijk dat hij zelf veel sympathie voor Flint had, want de man wordt soms wel erg de hemel in geprezen, terwijl dat in werkelijkheid niet zo was.

Is in ieder geval is het best een vermakelijke film, die uiteindelijk erg vooruit geholpen wordt door de sterke acteerprestaties. Zeker leuk om een keer gezien te hebben.

Kleine 3,5*

”When two hunters go after the same prey, they usually end up shooting each other in the back. And we don't want to shoot each other in the back.”

Het tweede deel uit de “man zonder naam” trilogie. Per Qualche Dollaro in Più gaat op dezelfde voet verder als zijn voorganger. En Eastwood speelt de hoofdrol van het zwijgzame hoofdpersonage weer met verver, wederom gestoken in een poncho en met een erg coole uitstraling.

Het leukste aan deze film is dat er in de persoon van Lee van Cleef een persoon is bijgekomen, die bijna Eastwoods gelijke is. Hij heeft ook een enorm sterke uitstraling en echt het perfecte hoofd voor een cowboy. Hij speelt dan ook in vele westerns. Hij is net als Eastwood een premiejager en samen gaan ze hier een strijd aan om een beruchte misdager op te sporen en te pakken te krijgen. Die strijd wordt erg leuk uitgewerkt.

Hoewel het verhaaltje niet zo heel veel voorstelt, weet Sergio Leone er weer een boeiend kijkspel van te maken. Mooi camerawerk met veel close-ups, diverse trage scènes met veel aandacht voor detail en gelukkig ook een hoop geweld, actie en schietscènes. Ook hier worden de scenes gedurende de film weer ondersteund door de krachtige muzikale score van Ennio Morricone, die weer erg aangenaam klinkt.

Qua niveau is dit over het algemeen gezien vergelijkbaar met zijn voorganger, maar de toevoeging van Van Cleef geeft Per Qualche Dollaro in Più net dat beetje extra ten opzichte van zijn voorganger. Al komt dat bij mij overigens niet in de score tot uitdrukking, want ook deze spaghettiwestern krijgt vier sterren, al zijn ze net ietsje dikker. Al met al een zeer fijne opmaat naar de afsluiter en het absolute meesterwerk van de trilogie, The Good, the Bad and The Ugly!

4,0*

”My mistake. Four coffins... “

Mooie debuutwestern van regisseur Sergio Leone, die ervoor zorgde dat de western in jaren zestig weer nieuw leven werd ingeblazen. Het verhaal is een remake van Yojimbo, maar dan in een westernsetting. Hoewel ik de films van Kurosawa altijd wel goed vind, geef ik persoonlijk toch de voorkeur aan deze remake, die net wat beter en vermakelijker is.

Wat opvalt aan deze western, zijn vooral de vaart, en de diverse actiescènes, die het bevat. Leone neemt hier in tegenstelling tot zijn latere films wat minder de tijd om alles te vertellen, maar dat is zeker niet erg. Hij brengt zoals altijd alles tot in de puntjes in beeld, en maakt daarbij gebruik van veel close-ups en je voelt op sommige momenten echt de hitte vanuit het scherm naar de huiskamer overkomen. Zoals altijd maakt Leone in zijn films gebruik van zijn vaste componist Ennio Morricone. Ik vind echt alles mooi, wat die man componeert en het wekt dan ook geen verbazing dat de muziek en soundtrack ook hier weer van grote klasse is.

Met deze film, werd ook Clint Eastwood zijn doorbraak een feit. Hij speelt het hoofdpersonage met verve en maakt van hem een zelfverzekerde cowboy met veel uitstraling. Hij is rustig, kalm, heeft altijd die zelfverzekerde blik en die soort van poncho, die hij hier draagt kwam later in zijn andere films ook nog vaak terug. Vooral de humor die Eastwood in zijn personage legt is grappig. Door de combinatie van alle bovengenoemde factoren is Per un Pugno di Dollari een fijne spaghettiwestern geworden, en een erg leuk begin van de trilogie van de “man zonder naam”.

4,0*

Een redelijk vermakelijk filmpje, dat lekker onderhoudend is en makkelijk wegkijkt, al is het verhaal wat vergezocht en het einde licht tegenvallend.

Ik had nauwelijks enige voorkennis over deze film, maar ik vond de opzet op zich niet slecht. Zahn is onbewust best grappig en ook Oluphant en Jovovich doen het best goed. Toch had ik op een gegeven moment wel door dat Zahn en Jovovich de moordenaars moesten zijn. Opzich vond ik dat nog wel een leuke gegeven, ware het niet dat Zahn het alsnog moest afleggen op het einde, iets wat ik meer dan jammer vind en waardoor de film net geen voldoende scoort.

Jammer.

2,5*

Leuke film, waarbij ik achteraf blij ben dat ik van tevoren niet zo heel veel van het plot af wist. Als je teveel weet haalt het duidelijk een stukje kijkvreugde weg hier.

Het is een vrij onvoorspelbaar verhaal, met af en toe erg leuke zwarte humor, een hoop twists en aardige personages. Vooral David Hyde Pierce zet een ongelooflijk gek en maf personage neer, die mij ook wel een aantal keren aan het lachen wist te krijgen met zijn idiote gedoe. Het is bij vlagen spannend en de regisseur slaagt er lange tijd in om het allemaal boeiend te houden.

Alleen richting het einde schiet het dan alsnog enigszins uit de bocht. De scherpte verdwijnt en een aantal onlogisch handelingen volgt, waardoor de kracht wel langzaam maar zeker verdwijnt. Alleen het einde is dan wel weer sterk en zorgt ervoor dat het allemaal tot nog op een waardige manier eindigt. Toch jammer van dat ietwat mislukte stuk daarvoor, want anders had er absoluut nog wel meer ingezeten.

3,0*

A Perfect Murder is een remake van "Dial M for Murder" uit 1954 van thrillerspecialist Alfred Hitchcock. Hoewel ik het niet altijd op remakes heb, moet ik zeggen dat dit een vrij vlotte remake is, die goed gemaakt is en ook net wat anders verloopt dan het origineel. Daardoor werkt deze film toch ook behoorlijk goed.

Michael Douglas doet het goed en weet perfect hoe je een zakenman van dit soort moet spelen, aangezien hij dat al vaker gedaan heeft. Ook Viggo Mortensen ia aardig alleen krijgt zijn personage niet zoveel diepgang mee en blijft hij nogal oppervlakkig. Het constante kat en muisspel tussen de twee heren is leuk gedaan. Paltrow is verder redelijk, maar verbleekt een beetje naast Douglas.

De film is redelijk spannend en weet ook door de prima sfeer, de spanning tot het einde vast te houden. Kortom een goede onderhoudende thriller en een verre van slechte remake.

3,5*

Teleurstellende film.

The Perfect Storm is zo’n typische film, die drijft op de special effects, die overigens dik in orde zijn. Maar de film is het op andere gebieden vaak net niet.

Qua acteerwerk is de film redelijk. Clooney doet het goed, Wahberg vind ik net wat minder overtuigend. De bijrolletjes van o.a. Reilly en Fichtner zijn ook degelijk. De film neemt een lange aanloop om uiteindelijk bij hetgeen aan te komen waar het hier om draait, namelijk de storm. Die storm is zoals gezegd mooi weergegeven en ziet er indrukwekkend uit. Toch wil de film op de een of andere manier nergens spannend worden. De storm is heftig, maar met de personages had ik vrij weinig. Daarnaast zit de film gewoon barstensvol clichés. Ik weet dat de film gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, maar desondanks had ik moeite om de film serieus te nemen. Sterker nog, ik vond het op sommige momenten zelfs lachwekkend.

Nee deze film is het totaal niet voor mij. Een iets meer uitgebalanceerde film had beter gewerkt. Nu lag de nadruk veels teveel op de special efects.

1,5*

Hoewel het verhaal enigszins vergezocht is, vond ik het een behoorlijk vermakelijke film. Visueel ziet het er allemaal wel aardig uit en langzaam weet de film de spanning ook steeds wat verder op te bouwen. Bruce Willis doet het redelijk, evenals Halle Berry, al hebben beiden weleens beter gespeeld. Ze worden echter aan alle kanten weggespeeld door Giovanni Ribisi, die ik eigenlijk bijna nooit op een slechte rol kan betrappen. Ook hier zet hij een leuk personage neer, dat slim is, grappig, irritant en veel interessanter dan de andere rollen in de film.

De film legt uiteindelijk echt de nadruk op de laatste twintig minuten van de film. Ik had wel verwacht dat Willis het niet gedaan had. Maar dat Berry er zelf achter zat was op zich best goed bedacht, al snap ik best dat mensen vinden dat het nogal vergezocht is. Wat ik wel een beetje jammer vond is dat Ribisi zich zo makkelijk liet neersteken. Dat had hij toch ook enigszins moeten kunnen zien aankomen denk ik dan. Maar goed, een leuk vermakelijk filmpje met de nodige spanning en humor, waar ik me prima mee vermaakt heb.

3,0*

Clint Eastwood levert meestal wel fijne films af, en A Perfect World hoort gelukkig ook tot die categorie.

Kevin Costner levert hier een prima rol af, als de behoorlijk onvoorspelbare gangster Butch Haines, die ondanks zijn sympathieke voorkomen op sommige momenten ook erg gevaarlijk kan zijn. De band, die hij opbouwt met het jongetje die hij ontvoert, is een van de belangrijkste redenen dat deze film goed werkt. Eigenlijk is deze film gewoonweg een soort van verkapte roadmovie, waarbij de ontvoerder en het slachtoffer elkaar gaandeweg steeds beter leren kennen. De regie is fijn en Eastwood chroomt niet om de film ook af en toe te voorzien van mooie plaatjes.

Eastwood zelf heeft ook nog een aardige rol. Hij is verantwoordelijk voor de achtervolging op Haines en moet daar samen met Laura Dern en nog enkele anderen voor zorgen. Dat levert trouwens ook nog een erg humoristische scène op, waarbij Eastwood, Dern en de rest, in een soort van camper tijdens een achtervolging van de weg raken. Dat moment was wel erg komisch. Verder is de film vooral op drama gericht en kent een ontzettend sterke scène. Het moment waarbij Haines een zwarte familie gijzelt, terwijl een onheilspellend klinkende plaat wordt gedraaid is echt van grote klasse. De film is als geheel verder behoorlijk goed, waarbij het einde ietwat sentimenteel is, maar op zich prima aansluit bij de rest van de film.

Kortom wederom een behoorlijk goede Eastwood.

3,5*

De debuutfilm van Roeg maar eens gekeken, omdat ik er best benieuwd naar was.

Laat ik vooropstellen dat Performance in ieder geval een heel excentrieke en bizarre debuutfilm is geworden, die rond die tijd best schokkend zal zijn geweest, zoals wel meer Britse films dat in die jaren waren.

De film probeert een beeld neer te zetten van de rockwereld in het Londen van eind jaren zestig. Mick Jagger als acteur is even wennen, omdat ik hem eigenlijk alleen maar ken als Rolling Stone. Helaas is Jagger niet zo goed. Ik vind hem maar matig acteren. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat hij net als tegenspeelster Anita Pallenberg eigenlijk gewoon zichzelf speelt. James Fox vind ik een stuk beter acteren en die overtuigd hier wel.

Roeg slaagt er niet altijd in om het boeiend te houden. Sommige surrealistische scènes en verwijzingen naar oudere films zijn leuk gedaan. Maar daar tussendoor zitten ook minder boeiende momenten, die soms zelfs wat langdradig aanvoelen. Ondanks dat ik de film niet zo goed vind, is het in ieder geval een interessant debuut en heeft Roeg met Walkabout en vooral Don’t Look Now voor mij al bewezen dat hij prima films kan maken.

2,5*

Tegenvallende film wat mij betreft. Visueel ziet de film er op zich best goed uit. Mooie kleuren, mooie decors en vaak een erg fraaie aankleding. Dat zorgt op zich voor een goede sfeer en een interessant begin. Ook hoofdrolspeler Ben Whislaw is best goed, speelt ingetogen en weet steeds mysterieus over te blijven komen. Toch begint vooral dat mysterieuze op een gegeven moment tegen hem te werken. Ondanks dat de film lang duurt, blijft het allemaal erg oppervlakkig.

Daarnaast heeft de film een behoorlijk gebrek aan spanning en voelt vooral het laatste gedeelte van de film langdradig aan. Alleen het einde van de film is voor mij dan nog wel enigszins verrassend. Ik had niet direct verwacht dat Grenouille zich er nog uit zou redden. De manier waarop dat gebeurde was echter lachwekkend slecht om te zien. Die massale orgie haalde voor mij op dat moment ook gelijk de kracht uit het einde weg. Visueel vond ik dat moment ook superlelijk. Een waardeloze en overbodig aanvoelende scène wat mij betreft.

Teleurstellende film dus, met een slap verhaal, en zeer matig einde, waardoor de film uiteindelijk als een nachtkaars uitgaat.

2,0*