Patton (1970)

De laatste week heb ik 3 oude oorlogsfilm gezien op Caz; mijn scores: Patton: 4 A bridge too far: 2 The longest day: 2 Patton heeft als voordeel dat het ook een verhaal vertelt over enkele personen en daarbij ook het verloop van een deel van WOII. Patton vond ik een zeer goede film. De twee andere films zijn meer echte oorlogsfilms met het specifieke nadeel voor mij dat er zoveel personen belicht worden dat het niet goed te volgen is.

Een alleraardigste oorlogsfilm die een vrij reëel en degelijk beeld van George S. Patton, een ronduit onstuimig figuur die het niet alleen zijn vijanden onmogelijk maakte maar ook dikwijls zichzelf, laat zien. Scott zet zonder twijfel de rol van zijn leven neer om later nog terug te keren in een zieltogende vervolg op deze film. Een prima beeld wordt in die zin van 'Old blood & guts' geschetst. Een van ijzeren discipline, iemand die zich regelmatig onder de mannen begaf, met gewaagde en soms vernieuwende plannen kwam en natuurlijk het onbegrip en de botsingen met conservatieve denkers en de gevestigde orde. De meeste dingen kloppen wel aardig op de bewering na dat hij geen aanstelling kreeg in Italië na het incident met de soldaten die hij sloeg in het hospitaal. Die aanstelling was er namelijk wel en Patton maakte actief deel aan de strijd in Italie. Prima oorlogsfilm verder met iedereen die de taal spreekt die hij behoort te spreken, hilarisch hoe de Britten als overwinnaars Messina denken binnen te marcheren terwijl Patton ze staat op de te wachten, en leuke gedaan met de echte beelden er door heen gemonteerd. Wel erg jammer dat, ondanks het natuurlijk een groot opgezette productie is, men niet het wapentuig bij elkaar kon scharrelen dat bij de tijd hoort. De M-24 Chaffee die wel licht zag in de Tweede wereldoorlog kwam pas begin '45 naar Europa. De tank die veel al door de Duitsers ingezet wordt is de M-60 (hoe ironisch) 'Patton'. Helaas geen PZKW 3 die ze in die tijd inzette en later natuurlijk de Tiger en de Panther. Zo rijden de Duitsers op een gegeven moment in Amerikaanse halftracks met een Duits herkenningsteken erop. Beetje jammer eigenlijk maar goed. Prima oorlogfilm in de lijn van andere klassiekers, als Een brug te ver en De langste dag om maar eens twee te noemen, zelfs zonder het correcte materiaal.

Net zoals Patton niet had gewonnen zonder goede soldaten is deze film ook prima vanwege Schafner die in deze tijd toch wel een van de betere regisseurs was voor dit soort enorme projecten. Ook Coppola's script helpt. Vooral omdat hij een beperkte periode kiest en die vol details uitwerkt. Maar zo'n film als deze staat met de hoofdrolspeler.. Ik wist al dat Scott goed was, maar dit is niet veel minder dan de rol van zijn leven. Prachtig gedaan. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik met gemak een film van die uur zie die me eigenlijk niet meteen ligt.