Opinions

The Perks of Being a Wallflower is zeker niet slecht, maar zo goed als hij hier door velen wordt gevonden kan ik het ook niet vinden.

Het is vooral een film, die op sommige momenten wat gekunsteld overkomt. Het verhaal van het muurbloempje, dat gemakkelijk drie jaar oudere vrouwen voor zich weet te winnen, vond ik niet altijd even natuurlijk lopen. Qua regie is het allemaal best wel goed. Sommige momenten zijn visueel erg mooi en daarnaast kijkt het allemaal wel lekker weg. Daarnaast scheelt het dat Lerman en Miller sterk acteren en ik niet al teveel problemen had om Watson eens in een andere rol te zien.

De muziekkeuze was soms wel goed, al heb ik dat nummer van Bowie al in een aantal andere films voorbij zien komen. Hoewel het lekker wegkeek, werd ik er verder niet echt door geraakt. Ik was zelfs even bang dat Charlie nog de homoseksuele kant op zou gaan, wat wel een erg gemakkelijke keuze zou zijn van de regisseur, maar gelukkig gebeurde dat niet.

Het is zeker wel een leuke film, maar daar houdt het voor mij ook wel mee op.

3,0*

Mooie film, die steeds meeslepender wordt en een aantal fijne komische en zelfs licht ontroerende momenten kent.

Er zijn weinig serieuze animatiefilms die me echt kunnen meeslepen. Op de één of andere manier lijkt er qua emoties soms iets te ontbreken, wat men in real life wel over kan brengen. Persepolis is gelukkig één van de uitzonderingen op die regel. Het begint allemaal nog rustig en het koste me desondanks ook de nodige moeite om echt in het verhaal te komen. Wanneer dat eenmaal gelukt is, is het op momenten best genieten geblazen. Het verhaal biedt in ieder geval een mooi inkijkje in de wereld van het Iraanse leven. De tekenstijl is vrij eenvoudig, maar zeker niet lelijk en past qua stijl goed bij de manier van vertellen.

Ook de soundtrack is fijn en past prima bij het verhaal en de ontwikkeling van het in eerste instantie onschuldige meisje, dat door alle gebeurtenissen verandert in een jonge ietwat sombere vrouw. De mooiste momenten vond ik de gesprekken die Marjane voert met haar oma. Die begrijpt haar het best en is daarnaast ook echt haar vertrouwenspersoon. De serieuze ondertoon wordt af en toe met wat luchtige humor doorbroken, wat ervoor zorgt dat de toon nooit al te zwaar of dramatisch wordt.

Ik vond dit in ieder geval een interessant verhaal, wat door de animatiestijl op bepaalde punten nog eens extra benadrukt kan worden, wat er uiteindelijk voor zorgt dat het geheel beter overkomt en ook best goed blijft hangen. Een erg aangename kijkervaring dus.

4,0*

Persona is een bijzondere film. De film was in ieder geval een aparte ervaring, zoveel is zeker. Het begin van de film is visueel gezien erg mooi gedaan. De eerste 5 minuten zien we in feite een soort gedicht voorbijkomen, waarna de daadwerkelijke film begint. Ik vond de film slechts bij vlagen interessant. De film is ondanks het fraaie camerawerk en het zeer goede acteerwerk op een gegeven moment wel erg eentonig. Toch zet de film je na afloop wel aan het denken. Emotioneel werd ik echter totaal niet geraakt door de film en dat is voor mij toch wel een voorwaarde op van een topper te kunnen spreken. Ik zal me in de toekomst zeker nog wel aan een Bergman wagen.

3,0*

Erg vermakelijke Disney dit.

De animatie is behoorlijk goed. De personages zien er gedetailleerd uit en mooi getekent. Het verhaal zelf is ook wel vermakelijk. De gehel film door ligt het tempo hoog en voor verling is er daardoor nooit sprake.

Verder zitten er een hoop personages in de film, waarvan Peter Pan zelf zeker niet de leukste is. Vooral de krokodil is grappig evenals de jaloerse Tinkerbell. Echt heel groots of magisch wordt het nooit, maar desondanks is het dus een erg leuke film.

3,5*

Een aardige griezelfilm uit het stomme tijdperk. Ik heb er al diverse gezien en het grootste probleem bij dit soort films, is vaak dat de horror of engheid wel totaal verdwenen is. Bij deze Phantom of the Opera is dat ook het geval.

Gelukkig is het wel een degelijke wegkijker en valt er nog voldoende te genieten. Ik wist niet dat het bekende deuntje hieruit afkomstig was, maar het is wel sterk en levert in combinatie met de mooie stijl een sfeervol werkje op. De sets en aankleding zien er mooi uit. In de versie die ik zag werden ook bepaalde kleuren gebruikt, die een bepaalde situatie dan vaak weer versterkten of benadrukten. Dat maakte die scene vaak wel een stukje sterker.

Ook de hoofdrolspeler levert vrij goed acteerwerk af. Lon Chaney heeft zich duidelijk goed in zijn rol ingeleefd en is behoorlijk overtuigend als het fantoom. Verder zitten er tussendoor wel wat mindere stukjes en verhaaltechnisch is ook lang niet alles even overtuigend. Maar de manier waarop men het gemaakt heeft, is in ieder geval goed, en vanuit die basis levert het best een degelijke horror op. Horror die anno nu niet meer eng is, maar nog steeds wel erg sfeervol en goed neergezet, waardoor Phantom of the Opera uiteindelijk nog best een redelijk aangename wegkijker is geworden.

Het is trouwens ook de eerste versie van het verhaal die ik ooit zag. Misschien dat ik nog wel eens een keertje een recentere versie meepak, om te kijken hoe ze het later hebben aangepakt.

3,0*

Prima film, met sterk acteerwerk van zowel Hanks als Washington. De soundtrack van Bruce Springsteen is een juweeltje. De operascene is inderdaad wat te lang en het einde vd rechtzitting had wat spectaculairder en duidelijker gemogen. Maar verder niets op aan te merken

Een film met zowel James Stewart als Cary Grant moet toch een behoorlijk spektakel opleveren dacht ik van tevoren. Ook is het erg goed mogelijk dat Alfred Hitchcock deze film gezien heeft en daarna dacht dat beide heren allebei wel geschikt waren om enkele keren de hoofdrol in zijn films te mogen spelen.

The Philadelphia Story is in ieder geval minder goed dan ik hoopte. Dat ligt niet aan beide heren, want die spelen uitstekend, maar meer aan het verhaal en het af en toe erg trage tempo van de film. Ik had het eerste half uur het idee dat het helemaal niets zou worden, maar gelukkig wordt de film in het tweede gedeelte een stuk beter. De film staat bol van de dialogen, die soms best goed zijn en soms wat langdradig zijn, maar het goede spel van de acteurs en ook dat van Hepburn, zorgt ervoor dat de film ondanks het voorspelbare verhaaltje toch tot het einde toe blijft boeien.

Echt een typisch voorbeeld van een film die ontzettend omhoog gekrikt wordt dankzij de acteurs, want verder stelt het allemaal niet zo heel veel voor.

3,0*

Fijn filmpje dit van Schumacher, die hier laat zien wel wat te kunnen, want niet elke regisseur kan, een film die zich op één locatie afspeelt, laten boeien.

De acteurs zijn goed gekozen hier. Farrell doet het uitstekend als de egoïstische gladde jongen, die ook nog eens zijn vrouw bedriegt. Kiefer Sutherland heeft een prima stem om door de telefoon Farrell te bedreigen en die dreiging komt hier goed over, mede ook doordat Schumacher soms enkele fijne visuele trucjes gebruikt om sommige zaken te verduidelijken. Tenslotte is er nog Forest Whitacker, die als de baas van de politiemacht weet te overtuigen. Whitacker is iemand, die mij ook bijna nooit tegenvalt, moet ik zeggen.

De film heeft een redelijk goede spanningsboog een fijne montage. Verder kijkt het allemaal gemakkelijk vlot weg. Het verhaal is verder aan de simpele kant en mede daardoor is het ook goed dat de film niet al te lang duurt. Leuke thiller dus, waar het maximale denk ik wel uitgehaald wordt, al wordt het nergens echt memorabel.

3,5*

Gaaf gemaakte film, met een fraai zwart-wit filter, die mij gelijk van begin af aan boeide. Ik houd zelf ook veel van getallen en statistiekjes, dus zo'n film over wiskunde,het getal Pi en anderen zaken daaromheen.

De beelden zijn druk en soms lekker chaotisch, net zoals de hoofdrolspeler op een gegeven moment zelf ook is. Heerlijk om te zien hoe obsessief iemand op zoek kan gaan naar een antwoord en daar aan ten onder dreigt te gaan. De film zakt in het midden een klein beetje in, maar slaagt er gelukkig in dat weer tijdig te herstellen en af te sluiten met een overdonderend einde. Ik kon ook de muziek wel waarderen, die goed bij de film past. Een mooi debuut dus van Aronofsky en zelfs nog een tikkeltje beter dan Requiem for a Dream.

dikke 4,0*

Mooie film die weer eens laat zien hoe wreed oorlog kan zijn. Ondanks dat er vele oorlogsfilms gemaakt zijn blijven ze mij op de eeen of andere manier boeien. Vond Brody erg overtuigend spelen, je kon op het eind echt zien dat hij vele kilo's afgevallen was. De film zelf was som een tikkeltje langdradig, maar gelukkig was inderdaad het laatste half uur zeer en zeer sterk. Geen meesterwerk in mijn ogen, maar toch wel een behoorlijke goede oorlogsfilm!

4,0*

Een behoorlijk sterke karakterstudie van Michael Haneke, die me qua gedachtegang regelmatig heen en weer deed slingeren. Ik moet zeggen dat hij je wel altijd aan het denken weet te zetten. Ook al vind ik het helemaal niks, zoals bij Funny Games, toch denk je er wel over na.

La Pianiste is gelukkig een stuk beter en kent vooral een opvallende hoofdrolspeelster, wiens levensstijl vrij apart is, maar daardoor wel weet te boeien. Isabelle Huppert speelt haar rol van Erika goed, en Haneke weet vooral de manier waarop he afloop goed onvoorspelbaar te houden. Ik vond het alleen jammer dat je niet veel te weten komt over de achtergrond van Erika. Dat had haar gedrag misschien iets verklaarbaarder gemaakt en haarzelf misschien nog wat sympathieker, al is het uiteindelijk best zielig als je zo bent geworden.

Haneke doet me hierbij soms op twee gedachten hinken. Het heeft aan de ene kant iets afstotend, maar aan de andere kant is het soms ook best wel fascinerend om te zien. Soms oogt het niet helemaal natuurlijk, maar over het algemeen gezien grotendeels wel. De mokerslag bleef uiteindelijk uit bij mij, maar al met al is het wel een bovengemiddeld goede film.

3,5*

Best wel aardig, vooral door de erg mooie pianomuziek. Inhoudelijk vond ik het echter allemaal niet zo heel bijzonder.

De acteerprestaties zijn in ieder geval goed. Anna Paquin speelt sterk, al heeft haar personage nogal wat irritante trekjes. Ook Keitel, Hunter en Neil doen het allemaal naar behoren. Vooral Hunter weet haar emoties goed over te brengen en heeft een lastige rol, omdat ze beperkt is tot non-verbale communicatie. Visueel ziet het er allemaal redelijk sfeervol uit. Al oogt het qua kleur en omgeving vaak nogal woest en deprimerend.

Wat ik uiteindelijk erg jammer vond is dat de personages nogal aan de oppervlakte bleven. Dat Hunter op het einde weer probeert te praten, vond ik na het hele gebeuren ook ietwat geforceerd en ongeloofwaardig overkomen, al doet het aan de gehele filmbeleving overigens vrij weinig af. The Piano is typisch zo’n voorbeeld van een film, die erg interessant leek, vrij gemakkelijk wegkijkt, maar die tevens te oppervlakkig blijft, waardoor ik er uiteindelijk totaal niet door geraakt werd.

Wel fijn trouwens, dat ik dit nu eindelijk eens gezien heb, want The Piano stond al enkele jaren op mijn kijklijst, en is tevens pas de eerste film die ik zag van Jane Champion.

3,0*

Nee, ik ben er niet echt ondersteboven van. Het concept van psycho versus psycho sprak mij vooraf wel enorm aan, maar de uitwerking valt toch wel tegen.

Dat heeft ook mede wel te maken met de invulling, die de acteurs eraan geven. Die trucker is nog best wel goed, maar die andere gast is uitermate slecht. Ook de vrouwelijke hoofdrolspeelster is eerder irritant, dan goed bezig. Ik vond de aanloop naar de ontmoeting tussen de psycho's ook wat lang duren.

Wel zit er hier en daar wat geslaagde humor tussendoor en daarnaast kon ik het einde ook wel waarderen. Een goed concept, wisselende acteerprestaties, een niet altijd even goede uitwerking en een paar leuke knipogen, zorgen ervoor dat de score net aan de onderkant van het midden uitvalt.

2,5*

Grappig om te lezen dat deze film zowat voor iedereen de eerste Bresson was. Ook voor mij in dit geval en het beviel best wel. Een film over zakkenrollen klinkt voor mij op papier interessant, maar gelukkig is de film dat zelf ook. Bresson maakt er een vrij simpele film van, waar hij de kijker d.m.v. een voice-over vaak wat meer probeert te vertellen. Het acteerwerk is ingetogen, maar wel sterk. De onverschilligheid, waarbij Michel op een gegeven moment te werk lijkt te gaan kwam op mij in ieder geval wel realistisch over.

Het mooiste van de film waren voor mij toch echt de zakkenrolscènes zelf. Bresson brengt ze stijlvol en op een effectieve manier in beeld en het is indrukwekkend om te zien hoe makkelijk men na een tijd oefenen in staat is om je van je geld, portemonnee of zelfs horloge te ontdoen. Het zit hem echt in de vingers in dit geval. Ook is het mooi om te zien hoe men samenwerkt en de buit soms in minder dan tien seconden al in diverse handen laat overgaan.

In zijn geheel is het echter geen film die lang blijft hangen, maar wel eentje die in ieder geval erg leuk is om gezien te hebben. Een fijne kennismaking van mijn kant met Bresson en ik wil zeker nog wel meer films van zijn oeuvre zien.

3,5*

Fijne film noir dit met een leuk verhaal dat op een vlotte en aangename wijze verteld wordt. Richard Widmark doet het goed als de sluwe zakkenroller, die anders in elkaar blijkt te zitten dan ik aanvankelijk dacht. De sfeer is de film is sterk en af en toe best hard. Fuller slaagt erin het allemaal fijn in beeld te brengen, waarbij vooral de regelmatig terugkerende close-ups mij erg opvielen. Het tempo is daarnaast heel behoorlijk en voordat je het weet is de film alweer afgelopen, mede ook doordat de speelduur niet heel lang is.

3,5*

Mooie mysterieuze en fraai vormgegeven film. De sfeer van mysterieusheid hangt van begin tot eind over de film. De Australische landschappen zijn eindeloos, dor en op de een of andere manier erg mystiek. Vooral de rotsen waar het voorval uiteindelijk plaatsvindt ogen een en al mysterie. Het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, omdat de kijker van begin af aan al weet wat er gebeurt, maar toch boeit het allemaal enorm. Onbewust ga je er toch over nadenken. De beelden van de mysterieuze rotsen blijven in mijn geheugen zweven. Daarnaast was de muziek erg aangenaam, het acteerwerk prima, op die dikke vrouw na dan, die wel erg aan overacting deed en ook de aankleding van de film mocht er zijn. Een film die ik niet snel meer vergeet!

4,0*

The Picture of Dorian Gray is gebaseerd op het gelijknamige boek van Oscar Wilde en sprak mij qua verhaal in ieder geval erg aan. De uitwerking valt echt enigszins tegen.

Het klinkt allemaal erg mysterieus en onheilspellend, een man die qua uiterlijk jong blijft, terwijl zijn portret wel steeds ouder wordt. Helaas valt het in de praktijk met het mysterieuze wel mee. Het veranderingsproces wordt te weinig in beeld gebracht en er wordt een hoop gespeculeerd. De dialogen zijn niet allemaal even boeiend en het acteerwerk is soms ook wel wat dik aangezet. Het verhaal gaat verder iets teveel van de hak op de tak en daardoor komt niet alles even goed over.

Het laatste half uur is gelukkig wel iets beter en kent zowaar nog enige vorm van spanning. Overigens is het zwart-wit gebruik en de cameravoering hier best goed. Ook wel leuk om te ontdekken dat Angela Lansbury hierin meespeelt. Wat gaat zij al lang mee zeg. Ik dacht eerst even dat het qua tijd niet kon, maar dat had ik mis.

Ondanks mijn negatieve begin is dit ook weer niet de aller slechtste film en is het nog best wel onderhoudend, maar hier en daar is het best wel gedateerd en niet zo scherp en mysterieus als ik had gehoopt. Maar goed, zoiets kan nu eenmaal gebeuren.

2,5*

De eerste twee Almodóvars die ik zag bevielen niet echt. Toch sprak dit verhaal me wel erg aan, en wilde ik Almodóvar toch nog een kans geven. En gelukkig maar, want deze film beviel uiteindelijk een stuk beter.

Ik had in het begin wel wat moeite om in de film te komen. Het eerste gedeelte oogde soms wat rommelig en onsamenhangend. Op een gegeven moment begint het allemaal echter beter te lopen en wordt duidelijk dat het scenario voor deze film goed in elkaar zit. Ik had lang niet door dat Vincente veranderd werd in Vera, maar toen ik dat eenmaal door had, vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker op zijn plaats. Het tweede gedeelte van de film was daardoor erg boeiend en tegelijkertijd heel verhelderend t.o.v. het eerste gedeelte van de film.

Hoewel ik het in eerste instantie een nogal ongewone rol vond voor Banderas, brengt hij het er prima van af als lugubere arts. Hij geeft zijn personage body en uitstraling mee en ook het mysterieuze sfeertje dat Almodóvar rondom de arts bouw, draagt Banderas op een overtuigende wijze naar voren. De muziek is overigens vrij chaotisch en op sommige momenten wel iets te nadrukkelijk aanwezig.

Uiteindelijk heb ik me goed kunnen vermaken met deze film. De film vermaakte prima en zit, ondanks dat ik niet alles even goed vond, uiteindelijk qua scenario erg sterk in elkaar.

3,5*

Toch wel weer een behoorlijk fijne Godard dit en wat vallen hier net als in Le Mepris, die heerlijke fijne, frisse kleuren toch weer op. Dat geeft de film gelijk een fraaie stijl en ziet er verder gewoon bijzonder mooi uit.

Verder is het best een aparte film, met een verhaallijn die niet altijd even duidelijk lijkt en die op het gebied van de cinematografie echter wel erg mooi is. Belmondo is verder een fijne acteur, die er erg stoer en cool uitziet in deze film, maar zijn personage vond ik niet altijd even interessant. Anna Karina is echt een schoonheid van een vrouw en kan, nadat ze op een gegeven moment op fraaie wijze een vrolijk nummer ten gehore heeft gebracht, bij mij niet meer stuk.

Het eerste gedeelte van de film, waarin som erg leuke humor verweven zit, vond ik duidelijk het sterkst. De tweede helft zakt de film wat in, al is het einde wel weer sterk gevonden moet ik zeggen.

3,5*

Ki-duk Kim was een van de allereerste Aziatische regisseurs, waar ik in mijn beginperiode op moviemeter films van zag. Met wisselend succes overigens, maar er zaten wel een paar erg goede tussen. De laatste film die ik van hem zag is al weer meer dan tweeënhalf jaar geleden, dus het werd wel weer eens tijd en ik had er ook best zin in.

Pieta voelt van het begin af aan erg duister en rauw, maar kent een interessant verhaal dat redelijk goed wordt uitgewerkt door Ki-duk. Het krijgt meer inhoud vanaf het moment dat de moeder ten tonele verschijnt en de relatie tussen zoon en moeder levert enkele mooie scenes op. Ik vond het moment dat de zoon besluit om de hand van die man er toch maar niet af te hakken en hem zelfs een gitaar mee te geven om te zingen voor zijn aanstaande baby, wel erg mooi.

De soundtrack is ook erg passend bij de troosteloze sfeer, die Pieta op sommige momenten uitstraalt. Jammer alleen wat het ietwat geforceerde einde. Ik zagde dood van de moeder wel aankomen. Jammer ook dat het verder geen gevoelens bij me opriep, net zoals Pieta mij ondanks de boeiende momenten toch soms wat koud liet.

Maar wel fijn om Ki-duk weer eens te zien. Het blijft een kundig filmmaker, die erg gespecialiseerd is in het menselijke drama. Pieta past daarom ook prima tussen zijn oeuvre.

3,5*

Tegenvallende film die erg kinderachtig aandoet en veel kinderlijke humor bevat, wat mij lang niet altijd aansprak. Quinten Schram doet het niet eens zo onaardig, maar het hele verhaal is zo zoet en overdreven neergezet dat het op een gegeven moment pijn begint te doen. De rest van de cast is ook bedroevend slecht. Gelukkig heb ik nog een paar keer kunnen glimlachen en scoort de film daarop nog wat punten. Het vervolg waar ik niet op zat te wachten is trouwens wel wat beter.

1,5*

Dit vervolg is een stukje leuker dan zijn voorganger, hoewel de eigenlijke titel maar een klein gedeelte van de film betreft. De film loopt een stuk vlotter en sneller dan het eerste deel, met als gevolg dat er ook voor volwassenen nog wel het een en ander te genieten valt al houdt het wederom niet over. Het hoofdrolspelertje doet in ieder geval zijn best en doordat de film een hoop vaart bevat, kijkt het allemaal best lekker weg. Het is nog steeds niet heel goed, maar wel vermakelijk.

2,5*

Wat een vervelende bedoening was dit zeg. Ik snap best dat sommige delen expres zo gemaakt en gefilmd zijn, om Pink Flamingos een grote cultstatus te geven, maar ik kon er maar erg weinig genietbaars uithalen.

Het is allemaal erg bizar wat we voorgeschoteld krijgen, typisch jaren zeventig ook. Sommige zaken zijn ranzig, de acteurs doen maar wat en het camerawerk is ook niet om over naar huis te schrijven. Het grootste probleem zit hem echter in het punt, dat ik maar erg weinig van kon genieten. Als er veel slecht is, maar het geheel toch een grote funfactor heeft, kan het nog best leuk zijn om naar te kijken.

De glimlach verscheen echter nauwelijks op mijn gezicht, laat staan dat ik echt heb moeten lachen. Wat mij betreft is dit er echt eentje uit de “love or hate it” categorie, waarbij ik mezelf duidelijk tot die laatste groep reken.

1,0*

Fijne Disney klassieker!

Erg mooie Disneyfilm. De figuren in de film Pinokkio zijn schitterend getekend en geven weer op perfecte wijze de karakters van de betreffende personages weer. Ook de liedjes in deze film zijn leuk en grappig, vooral degene waarbij Pinokkio moet dansen met een aantal echte marionetten., wat tevens een briljante scene is. Pinokkio is een echte tijdloze klassieker, die inmiddels de harten heeft veroverd van vele mensen uit huidige en vorige generaties en ongetwijfeld ook nog vele harten van toekomstige generaties zal veroveren. Oftewel een echte tijdloze animatieklassieker.

4,0*

De films van Pippi Langkous heb ik talloze malen gezien.

Ik was lang in de veronderstelling dat Pippi Nederlands was, maar dat bleek later dus niet zo te zijn. Het blijft een leuk avontuur dit, ook al speelt het jeugdsentiment zeker wel mee. De onnozele Pippi, die supersterk is, haar vriendjes Tommy en Annika, die veel ontzag en bewondering voor Pippi hebben, omdat ze zich helemaal zelf weet te redden. Het voelt allemaal erg vertrouwd en ondanks dat het soms best oudbollig is, heeft het nog altijd een bepaalde frisheid.

Pippi Långstrump is zodoende de eerste film van een aardige reeks en blijft leuk vermaak voor de kinderen.

3,0*

Pippi en de piratenbende.

Dit is duidelijk de meest avontuurlijke van alle Pippi-films. het eerste deel is duidelijk het leukst, maar dit is in ieder geval een goede tweede.

Pippi's vader is ontvoerd door piraten, dus wat is er nu spannender voor Tommy en Annika, dan samen met Pippi haar vader te gaan bevrijden uit handen van de zeerovers. Het blijft redelijk vermakelijk om te zien en vooral de vervelende pratende papegaai is best grappig.

2,5*

Een redelijke teleurstelling deze film, waarbij Aja zijn faam duidelijk niet waarmaakt. De film doet mij achteraf gezien nogal erg denken aan "Eight Legged Freaks", onder het motto dat meer en groter zeker niet altijd beter is.

Verder is het eigenlijk nogal een voorspelbaar filmpje. Je kunt vooraf precies zeggen wie wel en wie niet overleven. De film is toch niet serieus te nemen, dus durf dan eens wat meer risico te nemen op dat gebied, zou ik zeggen. Ik had van Aja wel wat meer gore verwacht, maar de eerste kills zijn verre van boeiend. Op het laatst gaat het dan gelukkig wel allemaal lekker los, maar dat is te weinig om de film te redden. Op zich is dat hele porno-gebeuren nog wel enigszins vermakelijk, ondanks de matige muziek. Maar zo'n acteur als Jerry O'Connoll is echt hemeltergend slecht, evenals trouwens de rest van de cast. Pluspunt is dan nog wel het leuke bijrolletje van Christopher LLoyd.

Nee een matig horrorwerkje dit, dat te weinig vermakelijk is en en dus een onvoldoende scoort bij mij.

2,0*

Als je hiervoor met geen verwachtingen gaat zitten, wetende dat het een horrorkomedie gaat worden, die zichzelf niet serieus neemt, dan kan het bijna alleen maar meevallen zou je zeggen. Niet dus, want Piranha 3DD is nog minder dan zijn voorganger, doet heel veel fout en maakt de naam van de titel in ieder geval absoluut niet waar.

Men neemt een stel oversekste tieners, een hoop hersenloze, vervelende personages, plus een aantal bekende namen, die om geld verlegen zitten. Dit gooit men in een blender, waarbij men ervoor zorgt dat de gore pijnlijk tegenvalt en de humor gewoonweg tenenkrommend is en Piranha 3DD is geboren. Er zitten een aantal scenes in, die zo slecht zijn, dat het gewoonweg verbazingwekkend is dat deze pulp de bioscoop heeft gehaald. Dat er tijdensde seks een piranha tevoorschijn komt, die zich over de jongeheer van de man ontfermt,met alle gevolgen van dien is misschien wel de belachelijkste scene, die ik ooit zag. Pijnlijk onleuk, net zoals het grootste gedeelte van de film.

Het enige leuke aan Piranha 3DD zijn de rolletjes van Ving Rhames en Christopher Lloyd. Een paar leuke verwijzingen naar vroegere films van de heren en de oneliners van beide heren zijn ook niet onaardig. David Hasselhoff vond ik dan weer minder leuk, al toont hij wel lef, door zichzelf zo te kijk te zetten. Het zegt trouwens ook genoeg dat de film na zo’n 65 minuten al afgelopen is en men de boel nog moet rekken door tien minuten aan niet leuke bloopers te laten zien. Ik had zelf het idee dat de inspiratie al vanaf de eerste minuut verdwenen was. What’s next? Lopende piranha’s?

1,0*

Pirates Of The Carribean: At World's End is het derde en laatste deel van de trilogie en gaat verder waar deel twee ophield. Waar deel een zeer verrassend was, deel twee wat rommeliger, maar wel erg grappig, daar zit dit laatste deel qua verhaal en diepgang van de personages erg goed in elkaar. De rollen van Keira Knightly en Orlando Bloom zijn deze keer beter uitgewerkt en vooral Knightly speelt haar rol erg goed. Johnny Depp is nog steeds prominent aanwezig in zijn grappige rol, maar wordt deze keer zeer zeker geëvenaard door Geoffrey Rush, die zeer goed acteerwerk aflevert. Probleem van deze film is duidelijk het verhaal, dat een beetje in elkaar gekunsteld lijkt en eigenlijk nooit overtuigd.De film springt duidelijk een beetje uit de bocht t.o.v de eerste twee delen. Ook is dit deel erg lang en had best wat korter gemogen zonder aan waarde te verliezen. Desondanks een aardig einde van een trilogie die zeer veelbelovend begon.

3,0*

Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest is het vervolg op het geweldige Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl. Hoewel Dead Man's Chest eigenlijk een half uurtje te lang duurt is het voor de fans van Johnny Depp wel weer genieten geblazen. Depp zet ook in deze film weer een weergaloze Jack Sparrow neer, waarbij alleen de aanblik al een glimlach op je gezicht teweeg doet brengen. Ook Bill Nighy is ongelooflijk mooi gemaakt als kapitein Davy Jones en weet bij menigeen toch wel een zekere angst in te boezemen . Het verhaal is op sommige momenten echter erg rommelig en soms wat lastig te volgen. De film bevat echter een hoop spectaculaire scènes en een hoop leuke grappen. Dat is ook te danken aan het piratenduo Pintel en Ragetti, dat in deze film een iets belangrijkere rol heeft gekregen. De mooiste scène is ongetwijfeld het driemans gevecht op de een oud waterrat dat daarna afbreekt en wat echt een schitterende scène oplevert. Prima vervolg hoewel de originaliteit er misschien af is, maar het acteerwerk, de humor en de actie maken veel goed. Het einde is nog best verrassend en kondigt trouwens de terugkeer van een "oude bekende" aan!

3,5