The Pianist (2002)

The Pianist Sterke oorlogsfilm van Roman Polanski. The Pianist laat op gedetailleerde en indrukwekkende wijze zien hoe een Pools-Joodse man en zijn familie te maken krijgen met de Duitse inval van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eerste gedeelte laat zien hoe de familie Szpilman en de andere Joden worden verplicht te verhuizen, en hoe ze uiteindelijk in de treinen komen die ze naar de concentratiekampen brengen. Szpilman blijft dit lot bespaard en komt er uiteindelijk alleen voor te staan (met wat hulp van verzetsstrijders). De film is bijzonder sfeervol en vooral op het laatst zitten er een paar schitterend geschoten scènes in van het kapotgeschoten Warschau. De film valt op een gegeven moment wel wat in herhaling en dat Szpilman steeds in zijn eentje opgesloten wordt, levert niet altijd een even boeiende kijkervaring op. Maar dat laatste stuk is wel grandioos en de laatste scènes bezorgde me echt kippenvel. Brody is sterk en vooral zijn fysieke verval is indrukwekkend om te zien. Vakwerk van Polanski.

Wauw! Die film doet wat met je. Ik ben niet het type dat zegt: "Wat erg dat ze dat doen, dat kan toch niet". Dan ben ik zo van het is geacteerd! Tuurlijk is het in het verleden gebeurd maar dat doet er dan niet toe. Maar dan kijk je naar de film en dan is het absoluut indrukwekkend.

Ik heb deze film gisteren voor de derde maal bekeken en hij blijft indrukwekkend. De rol die Adrien Brody hier neerzet is er één van wereldklasse. Dat kan helaas niet van de hele cast gezegd worden. Vooral de familieleden van Szpilman vond ik niet altijd overtuigend. De gesprekjes tussen de familieleden leken, zeker in het eerste half uur, af en toe op amateurtoneel. Het kwam een beetje knullig over. Over knulligheid gesproken, dat geldt ook voor sommige executies. De scene waarin een commandant willekeurig acht mensen op de grond door het hoofd schiet, was helaas niet zo indrukwekkend als het had moeten zijn. De acteurs reageerden veel te traag op de pistoolschoten, waardoor het er erg nep uitzag. Dit verwacht je bij een film uit de jaren 60, niet bij een film uit 2002... Tot zover de kritiekpuntjes, want de overlevingstocht van Szpilman is enorm boeiend om te volgen. De eerste helft van de film is al indrukwekkend (in de getto, de deportatie en dwangarbeid), maar stiekem vind ik de tweede helft van de film nog sterker. Puur overleven en uit handen blijven van de Duitsers. Met minimale tekst weet Adrien Brody een wereldprestatie neer te zetten. De scene met de Duitse officier en de piano ontroert zelfs. Ook hoe alles in beeld is gebracht verdient complimenten. Geen fratsen, geen Hollywood opsmuk, gewoon de rauwe realiteit. Geen heldhaftige muziek, voornamelijk stiltes en dat draagt alleen maar bij aan de sfeer van de film. Dit is toch wel één van de betere oorlogsfilms ooit wat mij betreft.