Intouchables (2011)

Iets heeft me altijd weerhouden om Intouchables te kijken, en was ik nu maar naar mijn intuïtie blijven luisteren, dat had me twee uur pure ergernis gescheeld. Want wat een ongelooflijke bocht is dit. Dat zit hem met name in het hemeltergend irritante personage van 'Driss', een luidruchtige, criminele lowlife uit de banlieus die als een soort noble sauvage wordt opgevoerd. Maar zijn vervelende en asociale gedrag, waar de nietsvermoedende kijker schijnbaar minzaam om hoort te glimlachen, is zo pertinent onsympathiek dat je slechts wenst dat Phillipe een levenslange act opvoert en in de derde akte uit zijn rolstoel opstaat om de steeldief van zijn kostbare ei op gruwelijke wijze een bloederige les te leren. Zover komt het helaas niet.

Vreselijke film die voor mij eens te meer bewijst dat je ten allen tijde je eigen smaak moet volgen, en niet die van de meute zotten die dit prul de hemel in prijzen. Klinkt misschien snobistisch, maar ik maak geen verontschuldigingen voor het feit dat ik mijn smaak ontwikkeld heb om meer te verlangen dan dit knakenniveau te bieden heeft. En de onverbloemde vijandigheid van de film tegenover alles wat maar enigszins naar intellectualisme zweemt is ronduit misselijkmakend. Natuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan maar Jezus, moet de pees zó slap?

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.