Opinions

Poe wat een lange zit was dit nog. Je kunt zien dat de film een hoog budget tot zijn beschikking had, maar er wordt veels te weinig uit gehaald. Het verhaaltje is zo standaard en voorspelbaar als maar kan en ook alle grappen zie je ruim van tevoren aankomen en zijn allemaal in andere films al eens beter gedaan.

Een enkele keer zijn de caviaatjes nog wel geinig, maar helaas veelal ook niet. ik was blij dat de film afgelopen was en ik durf dit toch wel een behoorlijk wanproduct te noemen.

1,0*

Veel van de Iraanse films die ik zie kan ik wel waarderen, maar Gabbeh wist mij toch niet helemaal te bekoren. Het is een spiritueel verhaal, waarbij de werkelijkheid wordt verweven met het surrealisme. Haast letterlijk ook verweven in het tapijt van deze film.

Hoewel het aardig begint en het er cinematografisch niet verkeerd uitziet, wist het me niet helemaal te pakken. Er wordt getracht het allemaal erg poëtisch te brengen, maar Gabbeh bleef voor mij vooral afstandelijk, zonder dat ik ook echt in het verhaal gezogen werd. Dat is wel essentieel voor mij, om zoiets te laten slagen. Daarnaast waren de andere elementen soms niet sterk genoeg om de gehele speelduur te boeien.

Het is een soort van kunst, waarbij Makhmalbaf de stijl iets afgeken lijkt te hebben van Sergej Paradzjanov. Maar die laatste weet meer met de stijl en de vorm te doen en daar slaagt Makhmalbaf hier in ieder geval net niet voldoende in.

2,5*

Hartverwarmend en oh zo lief filmpje!

Hayao Miyazaki lijkt met zijn nieuwste film terug te gaan in de tijd en dat is helemaal niet erg, want net als zijn vroegere films bevalt ook Ponyo mij erg goed. Het verhaal is simpel en het lijkt allemaal wat minder magisch dan zijn vorige films, maar toch boeit de eenvoud enorm.

Ponyo en Sosuke zijn allebei schattig om te zien en vooral de chemie tussen de twee is erg leuk om te zien. Verder ziet de animatie er gewoon erg goed uit. Simpel, maar toch ook vaak gedetailleerd. Helemaal niets op aan te merken.

Verder is het allemaal erg zoetsappig, maar Miyazaki weet het altijd zo overtuigend te brengen dat het nooit storend is of wordt. Enige punt van kritiek is dan wel dat het avontuur wat aan de magere kant is. Miyazaki mag dan inmiddels al oud zijn, versleten is hij nog niet zo bewijst hij met deze film. Ik hoop dan ook stiekem dat hij zijn pensioen nog eventjes uitstelt, al zou het wel een waardige afsluiting van hem zijn.

4,0*

Vorige week eindelijk deze film weer eens herzien, laatste keer was zo’n vijf jaar geleden.

Hoewel ik het nog steeds een erg sterke film vind, is de film niet meer zo krachtig en verrassend als destijds. Maar ook als je de afloop weet en weet wat echt is en wat niet blijft het een krachtige film, die behoorlijk spannend is. Michael Douglas speelt overtuigend als de gewiekste zakenman, die een cadeau krijgt dat hij nooit meer zal vergeten. Sean Penn doet het ook goed als de man die zijn broer een bijzondere verjaardag wil laten beleven.

Fincher schept hier een heerlijke paranoïde sfeer, waarbij je jezelf als kijker voortdurend afvraagt, wat nu echt is en wat niet. Hoewel de film soms op het randje balanceert, blijft het allemaal erg geloofwaardig, ondanks dat sommige zaken soms wat vergezocht zijn. Het tempo van de film is hoog en het voelt soms echt bijna als een achtbaanrit, die geen paar minuten duurt, maar die maar blijft voortrazen.

Al met al blijft het dus een fijne film met een sterke sfeer, een prima verhaal en goede uitwerking. De film heeft wel wat van zijn kracht verloren, maar ik heb er toch wederom van genoten.

4,0* (was 5,0*)

Na drie bovengemiddeld goede films te hebben gezien van de broers Dardenne, is het met deze Le Garmin Au Velo dan eindelijk raak, en kan ik voor het eerst eens vier sterren kwijt aan een film van hen.

Ik zat er eigenlijk gelijk vanaf het begin goed in. Het hoofdpersonage Cyril wordt erg goed gespeeld door Thomas Doret. Ondanks dat het af en toe een vervelend ettertje is, had ik ook wel medelijden met hem, want hij is in feite door omstandigheden zo geworden. Door het dicht op de huid zittende camerawerk volgen we vooral het leven van Cyril. Een leven met veel afwijzingen, waarin hij zoekt naar liefde, maar dat niet zo gauw weet te vinden. Ook Cécile de France speelt erg sterk als de vrouw, die een bepaalde aantrekkingskracht en liefde voelt voor de jongen.

Hoewel de films van de Dardennes vaak pessimistisch en negatief zijn, en ook Le Garmin Au Velo daar niet aan ontkomt, is deze toch hoopvoller. Ik vond de laatste tien minuten echt razend spannend, en dacht serieus datCyril dood was, na zijn val uit de boom, want ook dat had me bij de Dardennes niet verbaast. Gelukkig bleek dat niet het geval en gingCyril deze keer ondanks de ellende, onverstoorbaar af op zijn nieuwe geluk, waar ook zo’n gebeurtenis hem blijkbaar niet meer van kon houden. Eindelijk warenzijn ogen geopend. Een prachtig einde moet ik zeggen.

Een knappe film dus, die geen moment inzakt, en van begin tot eind uitermate boeiend is.

4,0*

Leuke originele film, die me af en toe behoorlijk liet lachen. De grappen het verhaal, de koks en Vuk die telkens van Harald op hun kop krijgen. De grote maffiabaas, die er nerdachtig uitziet met zijn bril is ook leuk gedaan.

En over Vet hard: Dat is slecht een voor 90% gekopieerde versie van deze film, die veel minder leuk is, nadat je deze film gezien hebt en deze behoor je ook eerst te zien is mijn mening.

Mahatma Gandhi, een beroemd historisch figuur, maar ik moet zeggen dat ik tot gisteravond eigenlijk zeer weinig van de beste man afwist. Verder is de film, zoals anderen ook al aangeven, vooral vanuit geschiedkundig oogpunt interessant. Zo wist ik bijvoorbeeld ook niet dat Pakistan en India ruim een eeuw geleden nog hetzelfde land waren.

De film zelf is vooral de eerste twee uur redelijk boeiend. Het laatste uur voelt dan wel wat langdradiger aan, mede ook doordat er uiteindelijk maar weinig over Gandhi zelf wordt verteld. Gandhi zelf wordt overigens subliem gespeeld door Ben Kingsley. Hij speelt zo goed dat ik op een gegeven moment het idee had, dat ik naar de echte Gandhi zat te kijken, i.p.v. een acteur. Verder zitten er af en toe wel mooie plaatjes van India tussen, maar voor de rest is de cinematografie van de film redelijk vlak en braaf, net als eigenlijk de hele film. Het ziet er echter wel verzorgd uit en mede doordat ik me in drie uur eigenlijk niet verveeld hebt, kan ik ondanks dat het allemaal nogal rechtlijning oogt, hier makkelijk een voldoende aan kwijt.

3,0*

Gangs of New York is een erg degelijke film van Scorsese, die zeker vakkundig gemaakt is, maar die niet goed genoeg is om de gehele speelduur te boeien.

Het begin van de film is wel sterk met de introductie van de personages en verschillende bendes, wat de film ook gelijk een sterke sfeer meegeeft. Het middenstuk van de film is soms wat minder interessant en hier en daar een tikkeltje langdradig. Gelukkig komt de film in het laatste gedeelte weer sterk terug, die vooral gericht in op de onvermijdelijke confrontatie tussen Di Caprio en Day-Lewis. Qua acteerwerk zit het in de film ook wel goed. De bijrollen zijn goed ingevuld door o.a. een prima John C. Reilly en een goede Liam Neeson. In de hoofdrollen zit echter wel wat niveauverschil. Cameron Diaz is niet zo goed en laat zien dat ze in feite maar een beperkte actrice is. DiCaprio is degelijk en vult zijn rol verder wel goed in. Daniel Day-Lewis geeft echter een masterclass acteren weg en zet een zeer sterke rol neer als Bill “the Butcher.” Wat een enorme klootzak speelt hij hier. Indrukwekkend goed.

Verder is het dus een degelijke film. Sfeervol, met enkele sterke momenten, maar ook dus wat mindere. De aankleding is goed en als het middenstuk iets interessanter was geweest had er zeker nog wel een hoger cijfer ingezeten. Nu blijft de film steken op een voldoende van mijn kant.

3,0*

Gangster Squad is een aangename gangsterfilm, met een ietwat simpel verhaal, dat wel wat weg heeft van The untouchables. De invulling van de acteurs en de sfeervolle regie zorgen er echter voor dat dit toch wel een aangename wegkijker is geworden.

Ik vond het vooral ook fijn om Sean Penn weer eens in een sterke schurkenrol te zien. Hij is keihard en deinst nergens voor terug, zo blijkt gelijk al aan het begin en hij weet zijn personage overtuigend uit te bouwen en neer te zetten. Brolin en Gosling zijn ook redelijk goed op dreef en vullen elkaar goed aan. Het verhaal is vrij recht toe recht aan en tussendoor krijgen we een hoop vermakelijk actie voorgeschoteld. Die actie wordt degelijk in beeld gebracht en zorgt er ook voor dat het constant vermakelijk blijft. De aankleding en bijpassende muziek is prima verzorgd en daardoor komt het tijdsbeeld ook goed tot leven.

Het enige echte minpunt is, dat het allemaal weinig verrassend is en dat je alles weleens een keer gezien hebt in andere van dit soort films. Maar als de uitvoering zo lekker is als hier, is dat geen probleem. Gangster Squad heeft weinig pretenties en lijkt vooral op het vermaak te richten, en dat is wat mij betreft dan ook prima gelukt.

3,5*

Tja weer een mislukte film van eigen bodem. Het zou een komedie moeten zijn, maar daarvoor heb ik toch niet veel moeten lachen. Het alleaal nogal erg flauw en voorspelbaar. Het straattaaltje is in het begin nog wel geinig, maar na een kwartier begint dat toch ook behoorlijk te vervelen.

Yes-R kan misschien leuk rappen, maar van acteren heeft hij net als Dogan totaal geen kaas gegeten. Geukkig bevat de film nog een paar aaaardige bijrollen, zoals van Koningsbrugge, John Jones en die dikke Marokaan, maar dat is veels te weinig om de film te redden. De bijrol van van Erven Dorens was trouwens bijzonder irritant.

1,5*

Wel aardig, alleen de humor miste soms zijn doel.

Stellan Skarsgård speelt een behoorlijk droge rol als de man, die de fouten uit zijn verleden wil herstellen. Maar met de mensen die hij hierdoor ontmoet, loopt het contact niet altijd even soepel. De personages die hij ontmoet zijn behoorlijk bizar en uitlopend en de een is beduidend grappiger dan de andere. Vooral die Laplandse dwerg is bijzonder leuk. Jammer alleen, dat zijn rol niet zo groot is.

De momenten met zijn huisbazin, die sex met hem wil, zijn een stuk minder leuk en kwamen nogal gekunsteld en ietwat geforceerd over. Saai is het allemaal niet, daarvoor gebeurt er teveel in het leven van Skarsgård. Maar ik kan ook niet zeggen dat ik het allemaal even leuk vond. Normaal kan ik zwarte humor meestal wel waarderen, maar hier kwam het lang niet altijd even goed door. De muzikale bijdrage is overigens niet verkeerd. Vooral het nummer bij de aftiteling is erg mooi.

Een twijfelgevalletje, die door zijn originele aanpak echter net het voordeel van de twijfel krijgt.

3,0*

Best een leuke film, al deed de film mij gevoelsmatig niet zo veel. Wel leuk om Zach Braff een keer een ingetogen rol te zien spelen. Qua verhaal is het allemaal niet zo bijzonder, vooral het vader-zoon verhaal was allemaal niet zo boeiend. Daarentegn bevat de film wel sterke dialogen en is de film goed in balans en wordt het nooit te dramatisch. Verder heeft de film een aardige cinematografie en heeft de film best goede muziek. Toch mist de film net datgene wat hem in mijn ogen boven de middelmaat doet uitstijgen. Dat komt vooral omdat sommige stukken gewoon wat minder zijn en zeker het einde scherpte mist. Maar voor de rest is het allemaal best vermakelijk.

3,0*

Ik vond de strip vroeger altijd wel leuk, maar als film vind ik Garfield toch wel tegenvallen. Hoewel Bill Murray het uistekend doet en de geanimeerde kat Garfield vaak heel mooi aansluit op de bewegingen in de echte wereld, wil het met de humor van de film maar niet echt vlotten. De film heeft humor die vaak echt voor kinderen bedoeld, vanwege de vele simpele gooi en smijtwerkscenes. Het ontbreekt duidelijk ook aan ironie, ietswat je bij andere animatiefilms vaak wel ziet. Ik ben trouwens ook van mening dat de film wat beter had gewerkt als Odie ook geanimeerd was geweest. Nu bleef het allemaal wel erg lief en braaf met een standaardverhaaltje met voorspelbare afloop. Nee, deze film is niet echt aan mij besteed.

1,5*

Deel 1 was al niet best, maar dit helemaal erg. Ik vond het een ongelooflijke voorspelbare film, die aan elkaar hangt van vaak flauwe en niet leuke grapjes en die op bijna elk gebied ondermaats scoort. Zelfs de animatie ziet er vaak behoorlijk ondermaats uit.De jeugd vind dit wel leuk, maar ik heb er weinig plezier aan beleeft. Enige positieve is dan nog dat de film lekker kort is van speelduur.

1,0*

Fijne film, die mij een beetje met een dubbel gevoel achterlaat.

Allereerst zijn er de sterke rollen van de acteurs, die zorgen dat er op dat punt veel te genieten valt. Boyer is een heerlijke bad-guy. Bergman doet het uitstekend als de vrouw, die langzaam gek wordt. Vooral haar transformatie van luxe dame, naar iemand die het allemaal niet meer weet is erg overtuigend. Joseph Cotten is eveneens erg fijn als de man, die wel logisch blijft nadenken. Verder is er een fijn debuut van Angela Lansbury, als soms nogal bijdehante dienstmeid. Daarnaast is de film bij vlagen behoorlijk spannend. Vooral de manier waarop Boyer erin slaagt om Bergman beetje bij beetje steeds gekker te maken, is uiterst geraffineerd gedaan.

De film is tevens erg sfeervol. De titel van de film is perfect gekozen en dat is ook hetgeen waar alles om draait. Gaslight is precies het voorwerp waar Bergman gek van wordt. Het dubbele gevoel dat ik bij deze film overhoudt komt, door de kritiekpunten van The One Ring, iets wat mij tijdens de film ook al opviel. Vooral de beweegredenen van Gregory, de nogal omslachtige manier waarop hij te werk gaat, en de veel te makkelijke manier waarop hij na lange tijd de juwelen vindt, stonden mij een beetje tegen.

Een beetje, want voor de rest is de film erg genietbaar. Mooi camerawerk, sterk acteerwerk en een fijn sfeertje, zorgen uiteindelijk toch voor een uiterst positieve beleving van mijn kant. Het dubbele gevoel kost de film een half puntje, maar meer ook niet, want daarvoor is de film simpelweg te goed gemaakt.

3,5*

Gattaca heeft een leuk en origineel uitgangspunt, maar daar wordt uiteindelijk net wat te weinig mee gedaan, om een echt heel boeiende sciencefiction topper te krijgen. Dat neemt echter niet weg, dat het wel een plezierige wegkijker is, met goede degelijke acteurs.

Af en toe wordt het er een beetje te dik opgelegd. Perfectie wil namelijk niet automatisch zeggen dat je altijd beter zult zijn dan de ander. Talent is immers aangeboren, mentaliteit kun je trainen en kan je vaak ook nog verder brengen dan het talent alleen. Ik vond Ethan Hawke het wel aardig doen, evenals Uma Thurman. Jude Law deed het nog iets beter en vind ik altijd wel een fijne acteur om naar te kijken. Visueel ziet het er best aardig uit, met een mooie setting, dat zorgt voor een leuk toekomst sfeertje.

Maar echt pakken of meeslepen deed het mij niet. Ik heb me niet verveeld, me prima vermaakt en veel negatieve punten kan ik verder ook niet aan Gattaca ontdekken, maar dat is niet genoeg voor een echt hoge score. Een voldoende is het echter meer dan waard.

3,0*

Ik wilde dit jaar toch ook graag eens een film van Visconti zien, en gisteravond was het dan eindelijk zover. Op zich een gewaagde keuze, omdat de film aan de lange kant is en daarnaast kostuumdrama's lang niet altijd aan mij besteed zijn. Hoewel deze film op zich zeker niet slecht is, kreeg het negatieve op het eind toch nipt de overhand.

De film is qua verhaal op zich best aardig, maar het potieke gebeuren en de soms wat veel ogende zijlijntjes zorgden ervoor dat de aandacht soms nogal eens verslapte. Daarnaast is de film traag van tempo en deze twee genoemde zaken zorgden er bij mij voor dat de film nogal langdradig aanvoelde.

Daarnaast zijn er ook positieve punten en dat zijn vooral de acteurs. Allereerst worden de karakters goed uitgediept en daarnaast spelen zowel Burt Lancaster alsmede Alain Delon erg goed. Daarnaast blijt Claudia Cardinale altijd een schitterende verschijning, zo ook hier.

Dat neemt echter niet weg, dat de film net wat teveel minpunten heeft om echt volledig te boeien. Daarnaast ligt zoals ik al eerder aangaf dit genre me ook niet echt. Daarom toch een nipte onvoldoende voor deze film.

2,5*

Een prima film uit de Hongkong cinema, soms lekker hard en soms ook best ongemakkelijk.

Het geelbruine filter past er wel goed bij. Ik ben niet altijd even enthousiast over het gebruik van kleurenfilters, omdat ze lang niet altijd een meerwaarde hebben, maar hier is dat zeker wel het geval. Verder is het best een interessant verhaaltje, waarin twee mannen elkaar het leven zuur proberen te maken, wat gepaard gaat met een aantal goede scenes.

Opvallend weinig humor zit er in. Meestal zie je in dit soort films nog wel eens wat die flauwe Hongkongse humor terug, maar daar is weinig van te ontdekken, wat ik overigens niet erg vond. Het acteerwerk is verder in orde en het camerawerk vrij sterk. Het enige waar Dog Bite Dog toch behoorlijk de mist mee ingaat is de soundtrack. Vooral die sentimenteel klinkende Amerikaanse muziek, vond ik totaal niet passen bij de toon. Het duurt ook net wat te lang. Het lijkt afgelopen, maar dan volgt nog een kwartier dat behoorlijk overbodig aanvoelt.

Enigszins jammer, maar verder heb ik hier toch wel behoorlijk geboeid naar zitten kijken. Niet helemaal top, maar wel uiterst vakkundig gemaakt.

3,5*

” Now, the next turkey who tries that, I'm gonna shoot him, stuff him, and stick an apple in his ass.”

Ik weet niet wat Eastwood voor idee had, toen hij deze film maakte, maar the Gauntlet is toch wel een aparte film. Aan de ene kant ogen bepaalde zaken erg amateuristisch, ongeloofwaardig en is het soms ook best slecht te noemen. Aan de andere kant heeft het iets dat onweerstaanbaar is. Daarnaast is brombeer Eastwood lekker op dreef en zijn de overdreven, ongeloofwaardige actie scenes bijzonder grappig.

Logica is soms ver te zoeken, maar aan de andere kant is het vermaak best hoog. Dat Eastwood en Locke, terwijl ze op die motor rijden, ook na 20 schoten niet geraakt worden door de sniper in de helikopter, slaat in feite nergens. Dat de op zeer helikopter daarna om een domme manier tegen stroomkabels vliegt, is dan weer niet minder dan hilarisch. Zo bungelt the Gauntlet continu op die dunne draad tussen leuk en zwak, maar slaagt er bij mij na de geweldige finale in ieder geval in om veilig de finish te bereiken.

Ik snap heel goed dat mensen dit totaal niet goed vinden, want er valt genoeg voor te zeggen. De fun factor is echter dermate hoog, dat ik er toch nog vrij gemakkelijk een voldoende aan kwijt kan. Toch een vrij unieke film van Eastwood, ook al is het personage dat hij speelt niet veel anders dan normaal.

3,0*

Met hoge verwachtingen ging ik gisteravond kijken en hoewel het geen slechte film is, had ik er toch wel meer van verwacht. Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is dik in orde en tilt de film naar een hoger niveau. Dat is nodig ook, want na een goede eerste helft zakt de film in het tweede uur behoorlijk in. Het verhaal wordt rommeliger onlogischer en daardoor boeit de film ook een stuk minder. De gezongen stukjes aan het begin, tussendoor en op het einde van de film zijn wel leuk gedaan.

Gewoon 3,0* dat is zeker wel verdiend, maar er had meer ingezeten.

Mega Mindy, niet bepaald iets waarmee je mij een plezier doet. Ik heb al diverse jeugdfilms gezien, maar dit is toch wel een van de minste.

Vooral de infantiele humor, is echt totaal niet leuk. Die commissaris en die boeven zitten echt nog ver onder het Bassie en Adriaan niveau. Yolanthe doet het zowaar nog niet eens zo onaardig. Het verhaaltje zelf is wel aardig, al wordt er maar bijzonder weinig uitgehaald. Men belooft vooraf een hoop spektakel, maar ook dat komt er totaal niet uit.

Nee, dit was het niet voor mij. Ik snap best dat hier geld mee te verdienen is, maar geef mij maar een film van K3 of zo, die zijn in ieder geval stukken leuker. Studio 100 gaat er hiermee in ieder geval niet op vooruit.

1,5*

Eerste en beste van de hele reeks met de altijd drukke Louis De Funès. De film heeft weinig om het lijf, soms ook letterlijk en ademt een leuke sfeer uit. Zo pakken ze de nudisten op het strand een paar keer op een grappige manier aan en mislukt er vaak ook een hoop van wat de gendarmes proberen. Ook zijn er leuke scènes met een non die niet kan autorijden. Kortom een hele reeks grappen en grollen in deze Franse komedie, waarvan er een aantal heel geslaagd zijn. Ik heb de film nu enkele malen gezien, maar het blijft een aardige film. Zeg maar de Franse Police Academy, maar dan net iets anders en gelukkig net iets leuker!

3,0*

Mijn tweede Keaton na Our Hospitality en wederom een leuke film. De film bevat een hoop vaart en tevens een paar spectaculaire stunts. Het aantal grappen valt trouwens reuze mee in de film. De nadruk ligt meer over de avonturen die Keaton met zijn General en Annabelle beleeft. Er gebeurt eigenlijk de hele film van alles en het is leuk om te zien hoe creatief Keaton is met het oplossen van alle problemen die hij tijdens de reis heeft. Jammer alleen, dat Keaton zelf een beetje een emotieloos figuur is en verder weinig uitstraling heeft. Desondanks een erg vermakelijke film, al vind ik Our Hospitality! nog net een tikkeltje beter.

3,5*

Een film met een duidelijke boodschap, zoveel is wel zeker na het zien van deze film.

Antisemitisme was vroeger een heikel punt. De film wil duidelijk laten zien dat het er bij iedereen bewust of onbewust in verweven zit. Destijds was dat misschien ook wel zo, maar tegenwoordig lijkt me dat toch wel veel minder. Op dat punt is de film misschien dus wel redelijk gedateerd te noemen. Toch wordt de boodschap op zichzelf goed gebracht, al wordt het er voor de kijker wel echt doorheen gedrukt.

Gregory Peck vind ik altijd een fijn acteur om naar te kijken. Ook in deze film speelt hij goed, al zet hij een personage neer, die soms wel erg eigenwijs is en die een enorm groot gevoel voor gerechtigheid heeft. Zo groot zelfs, dat zijn liefde voor een vrouw er op een gegeven moment zelfs door in gevaar komt. Op een gegeven moment komt de vraag dan opzetten van hoever iemand wil gaan om iets te bewijzen of aan te tonen? Dat punt wordt best goed uitgewerkt in deze film, al ligt het er soms wel wat dik bovenop.

De Oscar die de film verdiend heeft, zal inderdaad vooral door het destijds gewaagde onderwerp, gewonnen zijn. Want verder is de film niet echt bijzonder. Slecht is het zeker niet, want ik heb me er prima mee vermaakt, maar ik ken genoeg films uit deze tijd die langer blijven hangen en die in andere aspecten van de cinema veel beter zijn dan deze film. Voldoende van mijn kant.

3,0*

Verrassend leuke film, dat moet gezegd worden. Vooral het enthousiasme van de cast spat er bij momenten werkelijk vanaf en daarnaast is het letterlijk een erg kleurrijke film, met mooie opvallende, vaak ook felle en heldere kleuren.

Musicals zijn niet altijd mijn ding en Marilyn Monroe is zeker niet mijn favoriete actrice. Want hoewel ze een geweldige verschijning is, is ze niet al te sterk in acteren. In Gentlemen Prefer Blondes komt ze echter prima tot haar recht en weet ze met Jane Russell een erg leuke tandem te vormen.

Het lijkt soms een aaneenschakeling van sketches te vormen, waarbij het verhaal duidelijk een ondergeschikt element lijkt, maar ik werd op een gegeven moment toch wel meegezogen met alle vrolijkheid. Daarnaast zijn de nummers, die hier gezongen wordt over het algemeen best goed, met "Diamonds are a Girl's best Friend" als absolute uitschieter.

Het is niet mijn favoriete genre, maar als de films van deze kwaliteit en vrolijkheid zijn, kijk ik er best met plezier naar.

3,5*

Aardige film, al had er wel meer ingezeten, want het gaat op het einde net wat te lang door.

Het begint allemaal vrij rustig, waarbij er een redelijk sterke sfeer wordt geschept. Het script is goed en ik had zoiets ook nog niet eerder gezien. De spanningsboog is nog niet hoog, maar komt in de tweede helft flink opzetten. Doordat de Koreanen ook niet bang zijn om de zaken expliciet in beeld te brengen, ziet het er qua gore ook goed uit.

Het acteerwerk is verder in orde, al is de hoofdrolspeler op sommige momenten een ietwat te grote sul, waardoor het soms wat lastig was om mee te leven. Richting het einde gaat alles op een gegeven moment goed los en wordt het ook razend spannend. Dat de vrouw totaal ongeschonden uit het vuur komt, vond ik echter een plottwist teveel. Daarvoor eindigen, zou echt perfect zijn geweest, maar deze te ongeloofwaardige twist doet mij in ieder geval een halfje van de score afhalen.

Best jammer, want is het is verder een boeiend geheel dat geen seconde verveelt en een interessant onderwerp kent dat goed wordt uitgewerkt, al gaat de film dus tien minuten te lang door.

3,0*

Een bij vlagen behoorlijk indrukwekkende film, en zeker de beste film is van Roberto Rossellini’s oorlogstrilogie, al ontlopen de drie films elkaar niet zo heel veel.

Wat vooral opvalt en automatisch ook zorgt voor indrukwekkende beelden, is de norm troosteloze setting van de film. Berlijn is aan het einde van de oorlog zwaar gebombardeerd en dat is hier duidelijk terug te zien. Een plek die treurnis en troosteloosheid uitademt. Het verhaal zelf is ook wel boeiend. Ondanks het soms wat mindere acteerwerk is het verhaal van Edmund op een gegeven moment erg boeiend. Dat hij zijn vader vermoord is al best indrukwekkend, maar zijn zelfmoord is uiteindelijk het meest indrukwekkende moment van de film.

Het is een schrijnend portret van een jongen, die probeert het beste van het zware naoorlogse leven te maken, maar door verkeerde invloeden helaas op sommige momenten duidelijk de verkeerde keuzes maakt. Rosselini heeft er in ieder geval een boeiend filmpje van gemaakt, dat is voor mij wel duidelijk.

4,0*

Ik ben wel wat gewend op filmgebied, maar wat een verschrikkelijke film is dit. Elephant was al drie keer niets, maar met Gerry bewijst van Sant dat hij nog slechter kan en stijgt de man met stip naar nummer een op mijn lijst van de slechtste regisseurs aller tijden. Het verhaal van de film is totaal niet boeiend, niet spannend en medeleven met de personages heb ik niet een keer gevoeld. Iedereen heeft het over de mooie plaatjes die van Sant hier schiet, maar ook dat vond ik zwaar tegenvallen. Ik had soms zelfs het idee dat de verre achtergrond van de twee Gerry’s zich in een studio of zo bevond, zo lelijk zag het er soms uit. Het acteren is ook niet bijzonder en had wat mij betreft door iedereen vrij makkelijk ingevuld kunnen worden. Er was een scène die mij dan nog wel enigszins kon bekoren en dat was het moment dat Affleck van een rots naar beneden naar Damon moest springen. Dat was nog enigszins boeiend en wel aardig gefilmd. Toch is dat ene moment veels te weinig om niet de laagst mogelijke score aan deze film uit te delen. Brrrrr dat was eens maar nooit meer.

0,5*

Mijn derde film van Dreyer dit, na Ordet en Jeanne d’Arc, maar zo goed als de twee anderen is deze film helaas niet.

Dat komt voor mij vooral omdat Gertrud een ontzettend zware film is, misschien wel iets te zwaar. Ik wist van tevoren dat het een enorm zware film is en daar stel ik me dan altijd ook wel op in, maar dan nog is het een zware zit. Niet omdat de film saai is, maar vooral vanwege het feit dat de dialogen lang en veel zijn, de film vooral daar om draait en het ook zeker geen vrolijke film is.

De cinematografie van de film is trouwens wel; erg goed. Ondanks dat de film zich de gehele speelduur in een kamer afspeelt, maakt Dreyer erg goed gebruik van het zwart-wit contrast en weet door middel van een mooie belichting ook op een mooie manier gebruik te maken van schaduwen. Verder zijn de takes en shots vaak erg lang, wat ik bij deze film ook wel mooi vind. Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster is op zich wel goed, maar voor het personage Gertrud had ik af en toe moeite om sympathie voor op te brengen. Op een gegeven moment begon haar zoeken naar perfecte liefde me zelfs iets te irriteren. Het wat uitdrukkingsloze acteren hoort daar natuurlijk wel bij, maar daardoor had ik ook moeite om sympathie voor haar te voelen. Uiteindelijk voelde ik dat op het laatst dan toch nog, omdat je haar dan als oude dame ziet terugblikken op haar leven en ze dan eindelijk iets van emotie laat zien.

Aardige film uiteindelijk, maar te zwaar en afstandelijk om echt goed te worden.

3,0*

Toch wel een lichte tegenvaller dit. Jnah Hill vind ik er altijd maar een beetje bijhangen in de films waarin hij speelt en zo ook hier. Hij is niet goed genoeg om een gehele film te dragen en ook in deze film is hij maar sporadisch grappig.

Russell Brand doet het daarentegen een stuk beter. Hij speelt soms echt heerlijk overdreven en de onzin die hij af en toe uitstraalt is bij vlagen ook best grappig. Toch is het algehele niveau van de grappen nogal laag. Al die poep/plas/ seks en dat soort grappen zijn redelijk voorspelbaar in deze film en vooral vaker niet dan wel grappig.

Een pluspunt van de film is de muziek en het hoge tempo, waardoor je je als kijker ondanks de speelduur toch niet kunt vervelen. Verder moet gezegd worden dat Sean Combs wel een behoorlijk grappige bijrol neer. Kijk ik eet mijn eigen kleine hoofd op!

In zijn geheel scoort de film echter een nipte onvoldoende. Vervelen doet het niet, maar qua vermaak had het vele malen beter gekund.

2,5*