Opinions

Toch wel een leuke vlotte actiekomedie.

Steve Carell is een acteur die wel geschikt is voor dit soort film. Aan de ene kant grappig, maar ook weer niet te onnozel dat het irritant of niet leuk wordt, zoals bij een Atkinson wel het geval is. Carell hoeft de film niet helemaal in zijn eentje te dragen. Hathaway staat hem goed bij en daarnaast zijn er ook best een aantal leuke bijrolletjes.

De film heeft een hoop flauwe momenten, maar gelukkig ook genoeg grappige. Het tempo is hoog, de actie niet slecht en het vermaakt allemaal prima. Erg leuk trouwens die knipoog naar de Bond films met "The Great Khali" hier in een Jaws rol, waarbij hij ook van slechterik een goodguy wordt. Leuk gevonden moet ik zeggen.

Best leuk vermaak dus!

3,0*

Ik had er niet heel veel van verwacht, maar toch is het allemaal nog best leuk moet ik zeggen.

Als ik aan Mel Gibson denk, denk ik toch vooral aan een soort van uitgerangeerde acteur, wiens hoogtijdagen wel voorbij zijn. Get the Gringo is zeker geen topper, maar wel een leuk tussendoortje geworden. Gibson speelt deze keer een leuke rol, met best wat geslaagde humor. Op het moment dat hij in die Mexicaanse gevangenis terechtkomt kijk je echt je ogen uit. Wat een levendigheid en wat een aparte gebeurtenis is het daar. Die smerige gevangenis zelf zorgt in ieder geval al voor het nodige kijkplezier.

Verder is het een aardig verhaaltje. Er zitten nog wel enkele aardige bijrolletjes in, waarbij het vooral leuk is om Peter Stormare weer eens voorbij zien te komen, ook al speelt hij dan een rol, die hij met zijn ogen dicht nog tot een goed einde kan brengen. Het hoogtepunt voor mij was hetpersoonsverwisselingplan met de granaat. Dat levert een erg mooie scène op.

De rest van de film is op zich niet heel bijzonder, maar desondanks is het een fijne en gemakkelijke wegkijker, die geen seconde verveelt.

3,0*

Een lief en ook best romantisch filmpje, waarbij een weduwe met haar dochter een spookhuis betrekt, waarbij het spook zich erg aangetrokken voelt tot de vrouw en andersom.

Het klinkt op papier nogal vergezocht en ongeloofwaardig, maar de uitwerking is alleraardigst. Dat komt vooral ook door de acteurs, die het goed doen. Gene Tierney is de weduwe, die een liefdevolle en erg charmante uitstraling heeft. Rex Harrison is vooral leuk als geest, omdat hij de mensen, die in de buurt van Tierney komen, nogal eens met grappige oneliners op hun plek zet. Maar het belangrijkste punt is toch wel, dat de twee een redelijk sterke chemie met elkaar hebben, waardoor het verhaaltje uiteindelijk wel werkt.

Hoewel het verhaal dus sterk leunt op de relatie tussen de twee hoofdrolspelers en er geen memorabele scenes in voorkomen, wordt het nooit saai en blijft het de gehele speelduur bijzonder amusant en vermakelijk. De soundtrack is ook niet verkeerd en geeft The Ghost and Mrs. Muir precies dat warme gevoel mee, dat het verhaal ook wil uitdragen. Erg leuk gedaan.

3,5*

Aardige avonturenfilm, die een leuk verhaal te vertellen heeft.

Het begint rustig en klassiek en concentreert zich in eerste instantie over het bouwen van de brug, waarbij men ook regelmatig laat zien dat Afrika een mooi continent is. Zodra de eerste leeuw verschijnt, gaat men zich daar op concentreren en veranderd de toon langzaam maar zeker naar een thriller. Val Kilmer speelt een redelijke hoofdrol, maar valt toch ietwat in het niet bij de rol van Michael Douglas, die trouwens ook een erg leuke binnenkomst scene heeft.

Ik moet zeggen dat de actiescènes er vrij goed uitzagen. Een goede montage, zodat alles vrij realistisch overkwam. Dat de leeuwen maar bleven moorden, zorgde voor de nodige spanning, met de aanval op de ziekenboeg als hoogtepunt.

In hoeverre men het ware verhaal aangehouden heeft is moeilijk te zeggen. Vooral het tweede gedeelte kent op een gegeven moment een paar ietwat ongeloofwaardige momenten. Maar los daarvan is het allemaal erg vermakelijk en is de uitwerking absoluut niet verkeerd.

3,0*

Forest Whitacker zet een zeer goede rol neer in deze eigenzinnige film van Jim Jarmush. Hij speelt op knappe en ingetogen wijze de huurmoordenaar Ghost Dog, die leeft volgens de erecode van de Samurai. Het script is redelijk, maar de uitwerking is echt sterk te noemen.

De film heeft een heerlijk ontspannen sfeertje. Het leven van Ghost Dog is vooral behoorlijk routinematig, maar absoluut niet vervelend om naar te kijken. Jarmusch stopt veel humor in de film met grappige Italiaanse gangsters, die niet bepaald de slimste mensen zijn die er rondlopen. Whitaker weet prima hoe hij hiermee om moet gaan. Verder is het tempo erg aangenaam, en past perfect bij de aangename luchtige sfeer die het uitstraalt. De sterke eigenzinnige soundtrack, die een soort van mix tussen hiphop en Japanse muziek lijkt, maakt de film helemaal af.

Een erg goede film, waar je heerlijk bij kunt ontspannen.

4,0*

Tja zeker een niet al te beste film. Wat een inspiratieloos zooitje lijkt en is het eigenlijk allemaal. Cage speelt zijn personage op de automatische piloot en daarnaast is het ook nog eens een vervelend en uiterst charismatischloos personage, waarvan het niet uitmaakt of het goed of slecht afloopt. Ook Mendez loopt er wat verloren bij en acteert maar matig. Gelukkig is daar dan nog Wes Bently, die wel overtuigd als schurk en het gewoon goed doet. Ook de fijne vertelstem van Sam Eliott is altijd prettig om naar te luisteren. (Dude!) Verder is het tempo goed, de Sfx redelijk en kijkt het op zich nog wel makkelijk weg, maar goed wordt het nergens.

2,0*

Matige horrorfilm, die sterk begint maar zwak eindigt.

Want de openingsscène mag er wel degelijk zijn. Een bloederige, harde en ook uiterst verrassende scène, die gelijk doet verlangen naar meer. Helaas wordt dat niveau nergens meer gehaald. Ghost Ship maakt de fout om een mysterieus verhaal rondom een schip eerder aan de kijker te vertellen dan aan de onwetende bemanning van het schip. Hierdoor verdween voor mij al snel de spanning uit de film.

Verder is de sfeer niet al te sterk. Wat minder geluidseffecten had de film goed gedaan en de ontdekkingstocht van de bemanning er in ieder geval spannender op gemaakt. Tevens is het verloop van de film enorm voorspelbaar, behalve de belachelijke twist dan, maar die maakte de film er zeker niet beter op. Gelukkig is er nog aardig wat gore, is het nog enigszins onderhoudend en is er die ene erg goede scène, waardoor ik er toch nog wel twee sterren aan kwijt kan.

2,0*

Interressante film, die een lekkere cynische kijk op de wereld biedt, maar daar moet je als kijker denk ik een beetje doorheen prikken. Thora Birch zet een aardige rol neer en good old Steve Buscemi doet het zoals altijd ook meer dan goed. Ondanks een goed opgebouwde film, kon het verhaal mij nog niet helemaal overtuigen, maar had wel enkele hele goede momenten.

voor nu 3,5*, maar bij herziening is er zeker kans op verhoging.

Een vermakelijke film van Polanski. De film heeft even nodig om op gang te komen, maar wordt dan gelukkig langzaam steeds wat beter. De sfeer is degelijk en vaak lekker onheilspellend, door het vaak slechte weer en de goede muziekkeuze.

Ewan McGregor doet het goed en valt weinig te verwijten. Ook het andere acteerwerk is in orde en leuk trouwens,dat Mc Gregor op zijn reis een keer de stokoude Elli Wallach tegenkomt, een van mijn all-time favorites.

Toch mist de film een paar zaken die de film echt goed maken. Ten eerste is dat de spanning en ten tweede is dat de twist op het einde, die nogal geforceerd aanvoeld. Verder is het gewoon een degelijke film, die goed in elkaar zit, zoals je van Polanski natuurlijk mag verwachten, maar uit zijn gehele oeuvre is dit toch wel een ietwat mindere film.

3,0*

Ik zag vorige week dat het tweede deel van de film gisteravond op televisie kwam. Ineens kreeg ik daardoor zin om het eerste deel weer eens te zien, iets wat wel 10 jaar geleden is geloof ik.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik moet zeggen dat het toch wel een heerlijk filmpje is. De film heeft een leuk jaren tachtig sfeertje en de muziek is oh zo herkenbaar. De humor is nog steeds leuk en de film bevat een sterke sfeer. Alle Ghostbusters zijn wel aardig, maar vooral Bill Murray is lekker op dreef.

Ik was een beetje bang dat ik de film na al die jaren een stuk minder zou vinden, maar gelukkig viel dat reuze mee. Het blijft een leuke film en dat nummer blijft maar in je hoofd zitten, al is dat dan weer wat minder op den duur .

3,5*

Aardig vervolg op het eerste deel. Natuurlijk is het allemaal wel weer een beetje meer van hetzelfde, maar toch werkt het wel weer grotendeels in deze film. De cast is wederom lekker op dreef met Bill Murray voorop. Mede hierdoor en vanwege het feit dat de film zich wederom niet serieus neemt, ontstaat er weer een lekker cheesy jaren tachtig sfeertje in deze film. Kortom zeker niet altijd even goed maar wel weer leuk en vermakelijk.

3,0*

Een lang, maar sterk epos over de verandering van Texas.

Want Giant is gewoonweg een sterke film, een film die de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen. Maar ook een film die uiteindelijk wel indruk weet te maken.

De acteerprestaties in de film zijn zonder meer goed te noemen. Rock Hudson speelt een sterke rol als de eigenwijze rijke veeboer Bick Benedict, die niet kan omgaan met veranderingen. Hij trouwt met Leslie, die goed neergezet wordt door de mooie Elizabeth Taylor. Leslie is iemand die haar best doet zich aan te passen aan de andere omgeving, maar daar wel moeite mee heeft. De show wordt echter gestolen door James Dean. Hij zet de rol neer van de aparte zonderling Jett Rink, die ervan droomt om rijk te worden en dat ook wordt. Net als zijn tegenstrever Bick komt hij er echter achter dat je met geld geen geluk kunt kopen. Die boodschap wordt op mooie wijze verteld. Vooral de scène waarbij Dean een dronkemanstoespraak houdt is echt fantastisch.

Cinematografisch ziet de film er ook sterk uit. Mooie shots van de bedrijven en de soms woestijnachtige landschappen. Daar is duidelijk aan te zien dat Steevns een goed regisseur is, die de tijd en moeite heeft genomen om een mooie film af te leveren, iets dat zeker gelukt is.

De hele film bestrijkt qua tijdsduur zowat een mensenleven. Ergens deed de film mij misschien daarom ook enigszins aan “Gone with the Wind” denken. Naast het acteerwerk is het verhaal ook goed en worden er gedurfde thema’s aangekaart. Emancipatie en discriminatie, in die tijd toch gevoelige thema’s worden hier behoorlijk aangekaart door regisseur Stevens en zitten op een mooie manier in de film verwerkt. De overgang van de jonge personages naar de oudere is grotendeels goed gedaan. Vooral Dean ziet er op dat punt overtuigend uit. Taylor was toch wel minder opgemaakt en zag er op een gegeven moment nog veels te jong uit, voor haar actuele leeftijd in de film.

Desondanks is Giant een fijne film, die toch redelijk snel voorbijvliegt, ondanks de behoorlijke speelduur. Een mooie film, dat is zeker.

4,0*

Goede film, dat zeker, maar het kon me niet zo meeslepen als gehoopt, al levert De Sica hier verder wel vakwerk af.

Ik vond het in ieder geval een interessant verhaal. Er zijn zat verhalen over Joden die onderduiken en dat soort zaken, maar er waren natuurlijk ook Joden in de landen van de Nazi’s zelf. Hoge, rijke Joden die veel kennissen en vrienden hadden in de hogere kringen en dat soort Joden is het soort, waar het hier om gaat. Het is jammer dat de personages nogal afstandelijk overkomen. Een iets betere uitwerking op dat gebied, had deze film met gemak een topper kunnen maken. Dat neemt echter niet weg, dat het verder best boeiend is.

De rijke Joden hier wonnen op zo’n enorm landgoed, dat je soms haast zou vergeten dat er oorlog is. Aangezien ze niet meer op de tennisclub mogen komen gaan ze met vrienden gewoon tennissen op hun eigen tennisbaan en zo vormt hun omvangrijke tuin langzaam maar zeker steeds meer een uitvalsbasis voor steeds meer zaken waar ze niet meer mogen komen of geen recht op hebben. De tuin lijkt een soort van veiligheid te bieden, zo van dat ze alles af genomen kan worden, maar dat ze dan in ieder geval nog hun tuin hebben. Vooral dat laatste gevoel wordt sterk overgebracht op de kijker.

Maar het verstoppen voor de realiteit kan op een gegeven moment gewoon niet goed gaan. De personages zijn vrij goed neergezet en het acteerwerk is zelfs erg goed te noemen. Het is alleen jammer dat ik er uiteindelijk niet zo heel erg door geraakt werd, hoe hard het onvermijdelijke einde ook was.

3,5*

Een sympathiek en origineel filmpje, met weinig dialoog, maar absoluut niet vervelend om te volgen.

Jara is een leuk figuur om te volgen. Jara volgt een schoonmaakster en wij volgen Jara in zijn dagelijks bestaan. Hij heeft vaak een Biohazard-shirt aan, zegt niet veel en heeft maar een weinig bijzonder leven. Het werk dat hij doet is ook bijzonder saai en eentonig. Op zich niet heel gek dus, dat hij geboeid wordt door een leuke schoonmaakster, die hij op de camera’s van zijn werk ziet. Hoewel ik het aanvankelijk maar een loser vond, zijn het de kleine dingen die hem toch steeds sympathieker maken. Een collega helpen met zijn rugpijn, zijn rustige karakter en de manier waarop hij steeds dichter bij zijn obsessie in de buurt komt.

De acteurs doen het niet slecht. Horacio Camandulle is een prima hoofdrolspeler. De humor is soms wat te droog, maar op zich is het allemaal wel vermakelijk om te volgen. Wel grappig dat als de schoonmaakster in een restaurant een date heeft, het biertje voor haar is en de cola voor haar date. De manier waarop dat benadrukt wordt is erg leuk. Ook het einde is erg sterk. Het is hoopvol voor Jara, terwijl de kijker het dan verder zelf mag invullen.

Ja best leuk dit. Een romantische komedie, die origineel ingekleurd is.

3,5*

En maar weer eens een musical gekeken.

Gigi begint nog best aardig met een vrolijke intro en wat opvalt zijn de felle vrolijke kleuren. Het hoofdpersonage zelf is ook nog wel leuk. Het is een vrolijke, ietwat ondeugende meid, die gek is op een potje kaarten.

Toch duurt het niet lang, voordat de film minder wordt. Vooral de diverse muzikale nummer zijn eigenlijk bijna allemaal erg ondermaats. Alleen het nummer over Champagna is nog wel de moeite waard. De rest is erg matig en vooral niet mooi, al geef ik ook toe dat het absoluut mijn smaak niet is. Verder valt op dat de nummers vooral opgezegd lijken te worden i.p.v. gezongen. Dat hoort misschien zo, maar het maakt de muziek er niet beter op.

Het verhaaltje is vrij voorspelbaar en stelt niet veel voor. Het acteerwerk is redelijk, al zijn de personages niet echt bijzonder. De aankleding van de film is op zich best verzorgd, al heb ik vrij weinig met al die overdreven kostuums, maar ik snap goed dat het bij die tijd hoorde. Houd je hier wel van, dan kom je in deze film absoluut aan je trekken.

Gig vond ik uiteindelijk nog best een lange zit. De voorspelbare afloop had eerder mogen komen. 9 Oscars is absoluut teveel van het goede voor deze matige musical.

1,5*

Een leuke film, dat zeker!

Tja ik kan alleen maar meegaan met de anderen over de vrouw in deze film. Wat een uitstraling heeft Rita Hayworth hier. Een verleidelijke verschijning om u tegen te zeggen en dat ze mannen probleemloos om haar vinger kan winden, zoals haar personage Gilda kan, is dan ook absoluut geloofwaardig. Verder is zij duidelijk het personage waar alles om draait, zoals de titel eigenlijk ook al suggereert. Naast haar verschijning speelt Glenn Ford overigens een prima rol.

Het eerste uur vond ik het vermakelijkst. De film is daar erg vlot en door de soms redelijk goede dialogen kijkt het allemaal erg fijn weg. Het tweede gedeelte van de film is wat minder. Ook in vond het zijplot niet veel toevoegen aan de film en dat hele gedoe met die Duitsers zorgde er eigenlijk alleen maar voor dat de film wat rommeliger werd en zeker niet beter. Verder deed de film mij ook behoorlijk denken aan Casablanca, waar alles ook draait om een liefde van vroeger en waar de Duitsers ook een voorname rol spelen. Hoewel Gilda verre van slecht is, wordt dat niveau echter nooit gehaald.

Gilda is een sfeervolle zwart-wit film met prima acteerprestaties. De soms ietwat rommelige tweede helft weerhoudt mij ervan om vier sterren te geven.

3,5*

Dit geeft een goed tijdsbeeld van de late jaren zestig, al is Woodstock op dat gebied nog veel beter geslaagd. Ook de betere documentaire wat mij betreft.

Gimme Shelter registreert vooral een paar concerten van de Stones, waarbij het hoogtepunt duidelijk in het laatste half uur zit. Ik ben geen Stones fan, vind het niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. Het eerste uur is dat ook niet. Wel een leuke sfeer trouwens.

Het laatste half uur is wel behoorlijk boeiend. Jagger gaat erg sterk met het gebeuren om. Niet fijn wat er allemaal gebeurt, erg chaotisch, maar voor iemand met een camera bij de hand, natuurlijk geweldig om te kunnen vastleggen.

3,0*

Aardige actiefilm uit Chan's jonge jaren. Het verhaal is erg simpel, maar films als deze moeten het dan ook vooral van het spektakel en de humor hebben en die is zeker voldoende aanwezig. De openingsscene waarbij Chan aan de bus gaat hangen is erg spectaculair. Daarnaast bevat de film aardige wat slapstick humor wat bij vlagen best leuk was. Richting het einde zakt de film echter op een gegeven moment ver in, om uiteindelijk toch nog waardig af te sluiten.

3,0*

Leuke film, die qua verhaal een beetje aan James Bond doet denken.

Chan is ook een soort van geheim agent en moet een kernraket terugvinden. Ach ja van een sterk script moet zoiets als dit het in feite niet hebben. Het draait vooral om de actie en die is in meer dan voldoende mate aanwezig. Zo is de skiscène aan het begin, al een hoop spektakel en vermaak op zich, terwijl ook het eindgevecht in een haaienbassin uiterst vakkundig gemaakt is. Verder zit er gelukkig ook een hoop leuke humor in het verhaal, waardoor het allemaal meer dan voldoende vermaak biedt.

Leuk vermaak dus, met prima gevechten een leuke humor, wat uiteindelijk genoeg is om de lading van First Strike te dekken.

3,0*

Dit zou inderdaad een geweldige afsluiter van het oeuvre van Fellini zijn geweest. Ik heb de films die later zijn gemaakt nog niet gezien, maar Ginger e Fred heeft iets nostalgisch.

We worden allemaal ouder en elke nieuwe generatie is weer moderner dan de vorige. Dat gebeurt hier ook met Ginger en Fred. Geweldige rollen trouwens van Giulietta Masina en Marcello Mastroianni, twee klasbakken uit de Italiaanse filmgeschiedenis.

Tussendoor zitten er weer leuke originele vondsten in, met grappige personages, situaties en leuke settings, zoals Fellini dat in het verleden ook vaker heeft laten zien. Het tempo is heerlijk rustig en aangenaam, evenals die bijpassende soundtrack. Hoogtepunt is het prachtige einde, dat zelfs voor lichte ontroering weet te zorgen.

Ja, ik vond dit best wel mooi om te zien.

4,0*

Een meer dan aardige film over het leven van twee personen die aan de ene kan t totaal verschillend zijn, maar na een toevallige ontmoeting uiteindelijk veel meer overeenkomsten blijken te hebben dan ze dachten. Marcello Mastroianni is een enorm sterk acteur en laat dat ook in deze film wederom zien. Sophia Loren doet het ietsje minder, maar het samenspel tussen de twee is echter wel enorm sterk en zorgt ervoor dat de film toch het grootste gedeelte van de tijd blijft boeien.

De locatie waar de film zich afspeelt is somber en grauw, net als de rest van de film en geeft gelijk een goed tijdsbeeld hoe Italië er tijdens de vooravond van WO II voorstond. Enige grote minpunt van de film vond ik de vrijscène tussen de twee, die mijns inziens alleen maar afbreuk deed aan de goede dialogen, mede ook vanwege het feit dat het personage dat Mastroianni speelt niet op vrouwen valt.

Maar verder dus een behoorlijk boeiende film met ook een drukke radio op de achtergrond, die gelijk de broeierigheid van de situatie in Italië op dat moment weergeeft. Ook de Beo speelt natuurlijk een niet onbelangrijke rol…..

3,5*

Een zeer onevenwichtige film, die ondanks een aantal grappige momenten toch niet helemaal werkt. Cuthbert is een prachtige verschijning, maar kan in haar rol toch niet altijd even goed overtuigen. Emile Hirsch doet het een stuk beter, terwijl Timothy Olyphant een leuke bijrol heeft.

Toch wil het niet altijd even goed vlotten en is het verhaal soms net even te ongeloofwaardig, om helemaal te kunnen overtuigen. Het blijft allemaal nogal aan de oppervlakte zweven en is te vaak ook niet grappig genoeg om echt te kunnen overtuigen.

Te weinig balans en net teveel zwakke momenten, nekken uiteindelijk deze tienerkomedie.

2,5*

Kritisch was ik van tevoren over deze remake, omdat de film slecht twee jaar na het origineel uitkomt. Maar met een regisseur als Fincher aan het roer en de toch veelal loven kritieken zou het misschien toch weleens wat kunnen worden. En ja, ik geef toe de film is inderdaad beter dan het origineel, al vind ik ook dit nog geen echte topfilm.

De cast is erg sterk moet ik zeggen. Craig speelt een prima hoofdrol. Mara doet het ook prima, al vind ik Rapace in het origineel nog wel ietsje beter. Verder spelen ook Skarsgård en onze eigen Yorrick van Wageningen prima rollen.

De regie is beter dan het origineel. Fincher schept een sterke sfeer en weet sommige zaken vaak net wat meer te benadrukken om de film ook wat meer spanning mee te geven. Daardoor is deze film ook net wat spannender dan zijn Zweedse tegenhanger.

Toch kan ook Fincher niet voorkomen dat deze film op het laatst wat aan kracht verliest. Het einde is niet bijster sterk. Desondanks vond ik het toch een behoorlijk boeiende remake. Erg onderhoudend, soms zelfs spannend en in zijn geheel op een antal puntjes net wat beter dan het origineel.

3,5*

Lekkere explosieve oorlogs/western, die zijn titel in ieder geval behoorlijk waarmaakt. Het eerste gedeelte van de film is erg sterk met ook een sterke intro van Coburn, die ik sowieso erg sterk vind spelen. Rustig en mysterieus tegelijk, met een sterke gelaatsuitdrukking, waar Leone net zoals in zijn andere films dankbaar gebruik van maakt om flink op in te zoomen met de camera. Rod Steiger is echter iets minder. Hij doet qua uiterlijk een beetje aan Eli Wallach denken, maar is zoals anderen ook al aangeven, zeker niet zo leuk en sterke persoonlijkheid als hij.
Verder gebeurt er van alles, hoop actie, hoop explosies en een aantal leuke momenten, al valt het laatste gedeelte van de film wel enigszin uit de toon als de kinderen van Steiger vermoord zijn en de film een stuk serieuzer en grimmiger van toon wordt. Desondanks is het een leuke zeer genietbare westerns met een aardig verhaal dat Leone als geen ander op zijn eigen karakteristieke manier op het witte doek heeft weten over te brengen.

3,5*

Een erg fijne film van Fellini met veel symboliek, surrealisme en erg mooi kleurgebruik.

Giulietta Masina is een fijne actrice en speelt haar gelijknamige rol hier overtuigend. Aanvankelijk kon ik niet zo heel veel met haar personage, evenals met de film zelf, maar na een ruime twintig minuten kwam ik er op een gegeven moment toch aardig in.

Vanaf dat moment wordt het steeds beter en beter. Geweldig hoe Fellini in het tweede deel zijn creativiteit los laat. De prachtige felle kleuren, de fijne surrealistische beelden en de soms onverwachte geestverschijningen maken dit tot een zeer aangename kijkervaring. De scene in en naar de boomhut is echt prachtig

Geweldig ook om te zien hoe Giulietta opleeft en steeds positiever gaat denken. Erg uitbundig, erg vrolijk en uiteindelijk ook gewoon een erg leuke kijkervaring.

4,0*

Een tijdje geleden heb ik Gladiator mogen herzien en hoewel er niet meer zo onder de indruk van was als jaren geleden, blijf ik het gewoon een erg goede film vinden.

Ridley Scott maakt graag gebruik van Russell Crowe en terwijl Crowe in Scott’s Robin Hood een behoorlijke miscast was, daar is hij in Gladiator perfect op zijn plaats. Hij is stoer en degelijk en komt als gladiator erg overtuigend naar voren. Toch is het niet Crowe die de show steelt in deze film. Die rol is weggelegd voor Joaquin Phoenix, die als sadistische keizer er op los schmiert en ervoor zorgt dat je echt een hekel aan hem krijgt.

Toch valt het me bij herziening op, dat het verhaal enigszins aan de magere kant is. Tussen de actiescènes door valt er minder te genieten dan ik in mijn herinneringen dacht. De actiescènes in de arena zelf zijn echter van een grote klasse. Het is spectaculair, uitstekend in beeld gebracht en de mooie beelden worden daarnaast ook nog eens ondersteund door de prima muziek van Hans Zimmer.

Het einde van de film maakt echter nog steeds een grote indruk op me. Natuurlijk is het allemaal best sentimenteel, maar de grote kracht is dat het door de overtuiging van de acteurs gewoon werkt. Het nummer “Now We Are Free”, behoort wat mij betreft nog altijd tot een van de mooiste nummers aller tijden in een film.

4,0*

Een documentaire, waar ik eigenlijk maar weinig voorkennis van had. Agnès Varda probeert op naturelle wijze een onderwerp aan te snijden, waarvan ik weinig vanaf wist.

Het eerste gedeelte is nogal rommelig. Het camerawerk is nogal losjes en de mensen die aan bod komen vrij divers, al is de tijd dat ze aan het woord zijn, vaak nogal kort. Toch wordt het langzaam aan steeds boeiender. Het is best interessant om te zien hoe mensen, die aan de onderkant van de samenleving leven, toch er om een slimme manier in slagen om aan eten te komen. Die sprokkelaars zijn best talrijk. In het begin gaat het vooral over sprokkelaars die aardappels verzamelen, maar later zie je ook hoe ze in bijvoorbeeld een grote aan brood of fruit weten te komen.

Het blijft nogal afstandelijk en ik kreeg nooit echt een gevoel bij de diverse mensen die aan bod komen. Desondanks is het zeker geen onaardige docu. Vooral het onderwerp is interessant en Varda slaagt er toch in, om mij na een matig begin, een redelijk boeiend geheel voor te schotelen. De losse stijl van filmen past er goed bij, al moet ik er wel bij zeggen dat het hierdoor niet altijd even mooi is. Al met al zeker niet slecht dus.

3,0*

You've got a big mouth... now I'm gonna show you an even bigger one!

Leuke film, dankzij de geweldige cast en de mooie dialogen. Wie zegt dat het verhaal maar weinig voorstelt, kan ik eigenlijk alleen maar gelijk geven. Ik vond het maar weinig voorstellen en het einde viel op dat gebied ook enigszins tegen. Gelukkig zijn er de acteuers, die veel goedmaken en zorgen voor een leuke film.

Al Pacino steelt samen met Jack Lemmon echt de show hier. Geweldig hoe zij tekeer gaan. Ze tieren en schelden er beiden op los en vooral Pacino is hier altijd erg gedreven in. De rest van de cast doet het ook goed, maar is toch net iets minder dan deze twee, al hangt dat ook van de rol af. Spacey vond ik bij momenten ook erg goed en vooral ook erg grappig, omdat hij op een gegeven moment echt van bijna iedereen wel een scheldkanonnade over zich heen krijgt, al verweerd hij zich met verve. Ook de bijdrage van Alec Baldwin, waarin hij een machtige speech aflevert, mag er zijn.

Ja een fijne film, zonder noemenswaardig verhaal, die echt omhoog gestuwd wordt door de indrukwekkende cast en het uitstekende acteerwerk.

3,5*

Actiefilm van John Gray, waarin Steven Seagal deze keer eens samenwerkt met Keenen Ivory Wayans. Het is altijd lachen met Seagal Hij heeft Boeddhistische bidkralen om de hals, vertrouwt op oude drankjes en is een vervent fan van de Oosterse filosofie. Maar ook hier schroomt hij er ondanks dat gegeven niet voor terug om veelvuldig geweld te gebruiken. En gelukkig maar, want daardoor is dit allemaal nog redelijk goed te doen.

The Glimmer Man blinkt niet uit door een fantastisch plot en met de spanning wil het ook niet echt vlotten in deze film. Toch is het nog een redelijke film, omdat de snelle actie en de af en toe aardige oneliners het allemaal nog wel enigszins genietbaar maken. Seagal is aardig op dreef en laat zowaar een keer een lach zien. Wayans is ook wel aardig, al is er van chemie tussen de twee, duidelijk geen sprake.

2,5*

Had to shoot me with a Magnum!

Gloria is het zoveelste bewijs dat Cassavetes geweldige films weet te maken. Ik hoopte vooraf natuurlijk op een goede film, maar Gloria overtrof mijn toch wel redelijke hoge verwachtingen. Dat is in de eerste plaats te danken aan Gena Rowlands, die een geweldige hoofdrol aflevert. Ik vond haar al erg goed in A Woman under the Influence en zelfs nog wel beter in Opening Night, maar hier stijgt ze helemaal naar ongekende hoogte. Ze is een stijlvolle taaie oudere vrouw, die een enorme klasse uitstraalt en haar rol met veel schwung en overtuiging invult.

Het verhaal mag dan misschien redelijk simpel zijn, de invulling geeft er in ieder geval genoeg diepte aan. Gloria wordt in het begin opgezadeld met een vrij irritant jongetje, die volgens de moordenaars van zijn familie een getuige is. Ze vindt zichzelf duidelijk geen moeder en weet nog niet goed wat ze met hem aan moet. Die twijfel komt regelmatig naar voren en maakt Gloria soms wat onvoorspelbaar, maar wel erg geloofwaardig. Het moment waarbij Gloria moet kiezen om de jongen over te dragen, waarbij ze zelf veilig is, maar dat niet doet, is wel zo overtuigend en goed gespeeld dat ik de wanhoop haast zelf voelde. Hierna wordt het ook vaak best spannend.

Naast een prima karakterontwikkeling, is de regie ook erg goed. Cassavetes zorgt ervoor dat alles knap in beeld wordt gebracht en weet er vanaf het begin goed de sfeer in te brengen, door te openen met een fraai gesitueerd nachtelijk New York. Naast een serieuze ondertoon, zijn er ook genoeg luchtige momenten, die voor veel leuke momenten zorgen. Vooral de soms erg botte manier van praten, waarop Gloria haar omgeving toespreekt, is soms best hilarisch. Dat levert daarnaast een aantal erg leuke oneliners op.

Het moge duidelijk zijn, dat ik erg heb genoten van deze Gloria. Qua stijl past het allemaal erg goed tussen de andere films van Cassavetes. Het is een soms wat trage misdaadthriller, die niet focust op actie, maar op de karakterontwikkeling tussen twee nogal erg verschillende personages. Op sommige momenten deed Gloria mij trouwens erg denken aan Léon van Luc Besson. Het kan bijna niet anders of hij moet deze film gezien hebben, voordat hij zijn meesterwerk maakte.

Kortom een geweldige film dit, die zeker een groter publiek verdient.

4,5*