Una Giornata Particolare (1977)

In dit drama aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog is er eenheid van tijd, plaats en handeling. Alles speelt zich af op één dag, van 's morgens tot 's avonds, maar we komen heel wat te weten over het verleden van de twee hoofdpersonages. De locatie is één appartementsgebouw, maar de marsmuziek op de achtergrond komt van de historische gebeurtenis in de stad. Sophia Loren en Marcello Mastroianni hebben in hun jongere jaren burleske rollen gespeeld, maar hier spelen ze twee complexe personages die in conflict leven met hun omgeving en met zichzelf. De komische nevennoten komen van een beo die klinkt als een man met dichtgeknepen neus en van een los hangende lamp. De kleuren zijn opzettelijk weggefilterd om een grauwe aanblik te geven, symbolisch voor de kleurloosheid van het fascistische bewind. Mussolini - wiens kleindochter een bijrolletje heeft - wilde een kunstmatige maatschappij creëren met een vals ideaal van militarisme en mannelijkheid. Een vrouw mocht enkel het huishouden doen en kinderen baren. Een vrijgezel moest dubbel zoveel belastingen betalen; een homo werd naar Sardinië verbannen. Veel gewone Italianen, zoals de echtgenoot en de conciërge, draaiden mee in het systeem zonder de wreedheid ervan te beseffen. Door in te zoomen op twee individuen wordt inzicht gegeven in de grote wereldgebeurtenissen van die tijd.

Mooie film. Beter en boeiender dan ik had verwacht. Het spel is bijzonder goed. Er valt zoveel van het gezicht van Sophia Loren/Antonietta af te lezen. Knap hoe zij dat doet. Het familietafereel voelde realistisch en de band tussen Antonietta en Gabriele doet oprecht aan. Een goede chemie tussen die twee. Ik vind het echt een mooi verhaal, gevoelig en ontroerend. Doordat de locaties niet erg wisselend zijn en het grotendeels een dialoog is, deed het mij ook een beetje denken aan een toneelstuk. De marsmuziek op de achtergrond vind ik een waardevolle toevoeging. Ik denk dat het de sfeer versterkt. Soms verslapte mijn aandacht, dan had ik wat minder met het gesprek. Dat neemt niet weg dat ik ‘m sterk vind. Een ingetogen, grote film! 4,5*

Een bijzondere film die begint met de intrede van Hitler in Rome waar hij Mussolini ontmoet. Heel de gemeenschap lijkt op te gaan in het regime en beide leiders. Alles hangt vol met hakenkruizen en het is een evidentie dat het hele gezin naar de parade gaat kijken om hun helden te kunnen zien. Maar we volgen Sophia Loren als huisvrouw die thuisblijft. Want dat hoort zo natuurlijk, het plaatje van het gezin met de vrouw thuis en veel kinderen. 2 jaar na de Belgische film Jeanne Dielman, krijgen we opnieuw op een fascinerende manier een huisvrouw in de hoofdrol. Het verhaal draait om huisvrouw Antonietta en buurman Gabriele, beiden uitgesloten door de maatschappij die gecreëerd is onder het harde regime. Antonietta als huisvrouw en moeder van zoveel mogelijk kinderen (staan zelfs toelages tegenover). Geen tijd voor zichzelf, geen vrouw meer maar op de eerste plaats echtgenoot of moeder. Daarnaast Gabriele die geviseerd wordt omdat hij homoseksueel is. Onder Mussolini wordt dat bestraft. De extra taks voor vrijgezellen is één vd vele maatregelen. Door een toeval ontmoeten ze elkaar en geven ze elkaar de hoop die ze nodig hebben. Een mooie film in een sepia-kleurtje waarin Sophia Loren en Marcello Mastroianni een wat atypische rol (wat we van hen gewoon zijn) spelen en de film met gemak dragen. Mooie shots en op een kleine manier ook het Mussolini-regime voor de oorlog aangetoond. Raar dat de kleindochter van Mussolini (en nicht van Sophia Loren) meespeelt in de film als tiener. Ofwel was ze nog niet zo met politiek bezig, of ze begreep de insteek van de film niet echt. Benieuwd wat de schoonbroer van Sophia Loren (zoon van Mussolini) over deze film vond, hij sprak blijkbaar amper over zijn familieverleden.