Opinions

Wel een aardige film dit, met uitstekende acteerprestaties van zowel Denzel Washington alsmede ook Morgan Freeman. Het eerste gedeelte van de film leer je de manschappen een beetje kennen en in de tweede helft, vooral het laatste half uur, krijgen we dan volop actie te zien. De film weet over het geheel gezien best te vermaken, al zitten er ook wel wat mindere stukken tussen. Vooral de muziek vond ik niet altijd even goed en dat gaf het geheel ook zeker geen meerwaarde. Desondanks heb ik me hier wel goed mee vermaakt en was het al met al toch wel enigszins wat ik ervan verwacht had.

3,0*

Matige animatiefilm, die vooral een schrijnend gebrek heeft aan leuke humor.

Het sfeertje is op zich best aardig en de kleurrijke contrasten tussen de blauwe en rode kant worden ook goed weergegeven.

Wat de film ook nog aardig probeert is verwijzingen erin gooien van diverse andere films. Dat werkt redelijk.

Het grote probleem van de film is echter het gebrek aan leuke humor, die deels ook te wijten is aan de niet zo leuke personages. Gnomeo en Juliet zelf gaan nog wel, maar vooral de kikker die constant bij Julia in de buurt is, is gewoonweg uiterst vervelend en pijnlijk ongrappig. Ook de rest van de humor is vaak geforceerd en gewoonweg niet leuk genoeg. Gelukkig is het tempo hoog en de speelduur niet echt lang, waardoor de verveling gelukkig uiteindelijk nooit toeslaat.

2,0*

Het eerste wat ik dacht was, dat God Bless America een soort Falling Down zou zijn, met de nodige humor.

Daar lijkt het ook best op, al is God Bless America gelukkig ook heel anders. Het begint allemaal nog best wel fris en redelijk scherp, met leuke humor, aardige dialogen en het idee van dit nog weleens erg leuk zou kunnen worden. Joel Murray acteert prima en het is het begin vooral leuk om herkenbare situaties, programma’s of andere zaken te zien, waar je jezelf aan kunt ergeren of irriteren.

In de tweede helft verdwijnt op een gegeven moment het tempo uit de film en vervalt het verhaal behoorlijk in herhaling. Hierdoor verdwijnt de scherpte toch wel naar de achtergrond. Daarnaast komt er ook een politiek tintje om de hoek kijken, wat het geheel duidelijk ook niet goed doet. Op een gegeven moment herstelt dat zich wel weer enigszins, maar het matige, ietwat langdradige middenstuk zorgt er toch wel voor dat de kracht dan al enigszins verdwenen is.

Het idee is leuk, de uitwerking bij vlagen ook, maar er zitten helaas te veel zaken in, die de fun voor een groot deel ook weer wegnemen.

2,5*

The Godfather van regisseur Francis Ford Coppola wordt door vele filmkenners en critici gezien als de beste film aller tijden. De verfilming van Mario Puza's maffiaverhaal is dan ook zeer goed uitgewerkt en is een tijdloos document, dat tot vandaag de dag weinig aan kracht heeft ingeboet. Toch is het ondanks dat het allemaal zeer goed is, geen persoonlijke favoriet van mij. Ik geef toe dat het een erg goede film is, maar er zijn zeker meer dan tachtig films, die ik prefereer boven The Godfather. Maar goed, dat het één van de grootste gemeenschappelijke delers is op vele sites, valt goed te begrijpen.

Dit eerste deel is wat mij betreft ook duidelijk de beste. Regisseur Francis Ford Coppola zorgt voor een erg sterke regie en geeft het naoorlogse New York een mooie duistere sfeer mee. Daarnaast weet hij ook hoe je Sicilië op fraaie wijze moet vastleggen. Ik ken geen andere beelden van dit Italiaanse eiland, die zo mooi zijn. Daarnaast bevat The Godfather goed acteerwerk, erg goed acteerwerk mag ik wel zeggen. Marlon Brando en Al Pacino zijn hier natuurlijk al veel genoemd, en de roem voor hun spel is ook zeker terecht. Toch wist op mij persoonlijk James Caan de meeste indruk te maken als Sonny Corleone. Aan de ene kant heeft hij een enorm charisma en dito uitstraling, maar aan de andere kant is het een driftig en opvliegend mannetje. Erg knap hoe Caan tussen die twee uitersten een prima balans weet te vinden. Robert Duvall. Diane Keaton en Talia Shire mogen trouwens ook niet onvermeld blijven en leveren allen ook prima werk af.

Naast het acteerwerk, worden de personages uit buitengewoon goed uitgewerkt, waarbij we goed beeld krijgen van de maffia en ook hun gebreken zien. Dat is misschien wel de grootste kracht van The Godfather. Er wordt door Coppola uitgebreid de tijd genomen om alles te vertellen en de personages uit de doeken te doen. Het tempo is uitermate traag en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Er zitten een aantal zeer sterke scènes in, waarbij die waarbij een paardenkop op bed gevonden wordt, echt fantastisch is. Het laatste wat ik nog wil nummer is de soundtrack, die goed is, maar niet superbijzonder. Desondanks werkt het op sommige momenten wel sfeerverhogend en versterkt het enkele scènes.

Een erg goed film dus dit eerste deel van de beroemde trilogie, die terecht tot de grootste klassiekers aller tijden gerekend mag worden.

4,5*

Een prima vervolg, en om gelijk maar even antwoord te geven op de vraag, die vele mensen stellen rondom deze trilogie; Nee dit vervolg is niet zo goed als The Godfather Part I, al is het verder allemaal verre van slecht te noemen.

Het feit doet zich voor dat dit vervolg, zowel een prequel als een sequel is. Aan de ene kant zien we het verhaal rondom de familie Corleone dat verder gaat waar het eerste deel ophield en waar Michael Corleone probeert de boel weer op de rit te krijgen. Anderzijds zien we het verhaal van zijn vader dat zich afspeelt in de jaren 10 en 20. Vooral de ontwikkeling die Michael hier doormaakt is geweldig om te zien. Al Pacino geeft hiermee op werkelijk fantastische wijze gestalte aan zijn personage en vooral de manier waarop hij uiteindelijk steeds slechter lijkt te worden is geweldig mooi gedaan.

Aan de andere kant is er Robert de Niro, die ook erg goed speelt als de jonge Vitto Corleone. Er wordt regelmatig gewisseld tussen de twee tijden. Aan de ene kant is dit natuurlijk bedoeld om een beter beeld te krijgen van de geschiedenis van de familie. Daarvoor is het een welkome aanvulling op het gehele verhaal rondom The Godfather. Aan de andere kant, is de afwisseling niet altijd even fijn, en haalde het mij soms wel wat uit het verhaal. Ondanks het goede spel van De Niro is het allemaal toch minder interessant dan wat rondom Michael Corleone gebeurt. Cinematografisch probeert Coppola hier wel de wisselwerking te vinden, door het verleden wat kleurrijker en warmer af te schilderen dan het heden. Op zich best mooi gedaan.

Ook in dit deel wordt er overigens weer prima geacteerd. Naast De Niro en Pacino zijn het ook Robert Duvall, Diane Keaton, John Cazale en Michael Gazzo die sterke rollen neerzetten, waarbij de nieuwe personages qua karakter zeker kleurrijk te noemen zijn. Ook de muziek is weer behoorlijk goed te noemen. Hierdoor is dit tweede deel uiteindelijk een prima vervolg geworden dat de gehele Corleone familie op een prima manier nog wat verder uitdiept. De uitdieping is echter ook de zwakte van deze film en zorgt ervoor dat er toch ook een paar kleine momentjes van verveling in zitten. Er zitten net wat minder memorabele momenten in, dan in Part I, maar The Godfather Part II is al met al een mooie toevoeging aan het hele geheel.

4,0*

The Godfather Part III is het derde en laatste deel uit de trilogie en daarnaast ook duidelijke de minste van de trilogie.

Het valt me vaak op dat vervolgen, die echt jaren later gemaakt zijn toch vaak enigszins uit de toon vallen bij de andere films uit een reeks. Dat merkte ik onder andere bij Indiana Jones en bij de Die hard, maar ook hier kun je het zien, al is dit derde deel overigens geen slechte film. Net als in de andere twee Godfather films keren ook hier de thema's verraad, geweld, corruptie en gescheurde familierelaties weer terug.

Gelukkig speelt Al Pacino ook hier weer de rol van Michael Corleone. In alle drie de delen behaalt hij een ontzettend hoog niveau, zo ook hier waar hij een oudere, wat sympathiekere man neerzet. De rest van de cast doet het ook naar behoren, waarbij vooral Elli Wallach en in mindere mate Andy Garcia fijne nieuwe personages zijn. Toch zijn de karakters wat minder memorabel dan in de andere twee delen. Het loopt allemaal verder wel lekker en Coppola maakt ook hier gebruik van een fijne cinematografie, waarbij veel gebruik wordt gemaakt van bruine kleurtinten.

Het echte hoogtepunt is de operascène, die zeer krachtig is en memorabel. De rest van de film is dat echter niet. Zonder het met de twee voorgaande delen te vergelijken, is dit een goed gemaakte film met goed acteerwerk, een degelijke regie en cinematografie, die soms wat langdradig aanvoelt, maar richting het einde op een mooie manier toch nog tot uitbarsting komt.

3,0*

Matige film vol plotgaten, toevalligheden en een hoop ongeloofwaardigheden. De film komt traag op gang en raffelt daarna heel snel af tot het einde. Een acteur als de Niro is tot veel in staat, maar laat het de laatste jaren vaak afweten, zo ook in deze film, waar hij op de automatische piloot speelt en in ieder geval zeker geen meerwaarde heeft. Kinnear en Romijn komen toch echt tekort voor het grote werk en acteren beiden zeer ondermaats. De film barst van de cliché's en is op enkele schrikmomenten na totaal niet spannend of verrassend. Het jongetje speelt trouwens wel goed en in combinatie met het orginele verhaal en de paar aardige momenten, kan ik hier nog net wat punten aan kwijt.

1,5*

Regisseur Roland Emmerich houdt wel van spektakelfilms en ook Godzilla mag zich tot dit genre rekenen.

Godzilla legt zich vooral toe op de actie en in mindere mate op het verhaal, iets wat er toch niet toe doet als het monster eenmaal los gaat. Matthew Broderick is zeer duidelijk miscast als hoofdrolspeler. Hij speelt weinig geïnspireerd en voegt helemaal niets toe. Jean Reno doet het een stukje beter en weet zijn rol van voldoende humor te voorzien.

Op een gegeven moment is het een aaneenschakeling van actiescènes, die behoorlijk overweldigend zijn en vermakelijk zijn om te zien. De special effects zijn grotendeels in orde. Op de opmerkingen van Reno na, heeft de film echter wat te weinig humor. Spanning is er echter ook totaal niet, omdat het allemaal soms wel erg stompzinnig wordt.

Popcornvermaak dus, met weinig inhoud maar die wel alle ingrediënten bevat om de film in zijn genre te laten slagen, al geef ik gelijk toe dat dit zeker niet mijn favoriete genre is.

2,5*

En maar weer eens een Oscarwinnaar van beste film bekeken.

Hoewel het op zich geen verkeerde film is, is het onderwerp inmiddels wel enigszins ingehaald door de tijd. Going My Way komt vandaag de dag alleen nog voor in kleine gemeenschappen, waar iedereen elkaar door en door kent en men een front vormt tegen de grote boze buitenwereld.

Maar toch is Going My Way niet slecht. Bing Crosby slaagt erin een levendige en overtuigende hoofdrol te spelen. Ook de rest van de cast doet het niet verkeerd. Daarnaast zijn de liedjes, die tussendoor gebracht werden, best leuk waren. Verder is vond ik het voor een pure komedie niet altijd genoeg brengen. Daarvoor waren er toch te weinig echt leuke momenten. Ook is het nergens geweldig of gedenkwaardig, daarvoor is het allemaal niet sterk genoeg. Aan de andere kant heeft het ook iets ongrijpbaar aangenaams. Ik zit namelijk behoorlijk wat minpunten op te sommen, maar ik kan niet zeggen dat het een vervelende film is, want ik heb me totaal niet verveeld.

Kortom niet echt slecht dit, soms best leuk, maar ook niet iets wat me lang zal bijblijven. Going My Way was misschien in de jaren veertig baanbrekend, maar is inmiddels wel ingehaald door de moderne tijd.

3,0*

Een vermakelijk filmpje over Godzilla, maar goed is het allemaal niet.

Het is wel geinig om een keer deze film gezien te hebben. Waar de film vooral in faalt is het drama gedeelte dat ik op de een of andere manier totaal niet vond werken. Aan de actuers lag het niet echt want de grote namen zoals Shimura doen hun werk in ieder geval naar behoren.

Het leukste aan de film is duidelijk het actie gedeelte. Ondanks dat het er op sommige momenten nogal knullig uitziet, is het wel vermakelijk om naar te kijken. Het is daarom ook jammer dat er in verhouding maar weinig actie in de film zit. Iets meer actie en iets minder drama had de film zeker goed gedaan en daardoor had de vaart er ook beter in gezeten. Dan had ik waarschijnlijk ook wel een voldoende of misschien wel meer kunnen uitdelen. Nu kom ik toch niet verder dan een kleine onvoldoende.

2,5*

De vierde film van Chaplin die ik gezien heb en dit is toch wel zijn minste tot nu toe. De film bevat een hoop grappen, die op de een of andere manier niet goed meer overkomen, hoe goed Chaplin ze af en toe ook plant. Ook het liefdesverhaal in het tweede gedeelte vond ik niet geweldig en eigenlijk maar een overbodige toevoeging aan het verhaal. Leukste gedeelte van de film was toch wel de tijd dat Chaplin in de hut bij de twee andere mannen zit. Jammer dat de leuke gebeurtenissen van de film slechts op een hand te tellen waren. De film heeft niet de humor van The circus, niet de ontroerende momenten van The Kid en mist ook zeker de scherpte van Modern Times. Kortom het is het allemaal net niet in deze film!

2,5*

GoldenEye behoort zeker tot de betere Bondfilms en is zonder twijfel de beste met Pierce Brosnan in de van 007.

Brosnan is wel een verfrissende Bond, die de rol beter invult dan Dalton. Toch blijven Moore en Connery nog wel wat beter. Wat vooral opvalt aan deze Bond, zijn de spectaculaire actiescènes. Vooral die met de tank in St Petersburg, is echt geweldig goed uitgevoerd. En zo zitten er nog wel een aantal leuke actiescènes in. Brosnan legt ook duidelijk wat meer humor in zijn rol als zijn voorganger en dat werkt ook redelijk goed.

Verder is het een typische Bondfilm, die volgens de bekende formule gemaakt is. Een aardig verhaaltje, met daaromheen veel actie, diverse snufjes, Q, M, miss Moneypenny en ga zo maar door. Dat is helemaal niet erg, maar desondanks is het wel begrijpelijk dat men Bond op een gegeven moment wel een beetje zat begon te worden. Daarom probeerde men met Daniel Craig daarna ook weer iets nieuws. Ik ben trouwens stiekem toch wel benieuwd waar men straks weer mee komt.

GoldenEye is inmiddels een echte Bond klassieker. Een leuk verhaal, met sterke actie en aardige humor. Laat ik vooral de titelsong van Tina Turner niet vergeten, die ook tot de besten uit de reeks behoort. Prima Bond dus.

3,5*

Prima Bondfilm die ik na For your eyes only de beste vind. Connery zet hier in ieder geval duidelijk zijn beste Bondrol neer. Ook Gert Frobe is erg goed als misschien wel de ultieme Bondschurk Goldfinger. Heb me ook voor de vijfde keer zien weer prima vermaakt

toch zeker wel 4,0 *

Aardige film van Mateo Garonne, die inderdaad in behoorlijk documentaireachtige stijl het leven van de Italiaanse maffia laat zien. Het is aan de ene kant leuk dat de film continu probeert te wisselen tussen vijf verhalen, maar aan de andere kant is het misschien net een verhaaltje teveel, waardoor de film soms wel wat rommelig oogt. De film ziet er verder lekker rauw en ook best wel realistisch uit. Het verhaal wordt nergens geromantiseerd, wat op zich erg interessant is. Het acteerwerk in de film is gewoon goed. Het oogde allemaal erg solide en persoonlijk vond ik het fijn om Toni Servillo weer eens te zien. Doordat er nogal eens wordt gewisseld tussen de personages, werd ik nooit echt de film ingezogen en deden de gebeurtenissen me allemaal niet zoveel. Het is een interessante film voor mij om een keer gezien te hebben, maar daar houdt het voor mij dan voorlopig ook wel mee op.

3,0*

Amanda Seyfried is een actrice met een aparte uitstraling. Qua acteren doet ze het vaak niet slecht en hier is ze duidelijk de dragende kracht, die ervoor zorgt, dat Gone nog enigszins de moeite waard is.

Het script is niet zo heel bijzonder. Uiteindelijk draait het allemaal om het punt of Seyfried wel of geen gelijk heeft. Seyfried speelt haar rol geloofwaardig, maar op andere punten laat de film nogal wat steken vallen. Het acteerwerk van de agenten is matig en de manier waarop ze te werk gaan om Seyfried te pakken is lachwekkend. Sowieso haalt hun gedrag wel iets van de geloofwaardigheid van alles weg.

Hoewel de film verder redelijk sfeervol is, duurt de zoektocht van Seyfried op een gegeven moment gewoon te lang. De kijker weet dan inmiddels al een tijd, dat Seyfried niet gek is. Hierdoor wordt de spanningsboog ook nooit groot. Het einde kent ook nog een behoorlijke fout. Seyfried rijdt dan naar de seriemoordenaar, die ze aan de telefoon heeft. Op dat moment valt de telefoon langzaam uit, omdat er daar geen bereik meer is. Maar de moordenaar, die nog veel verder in het bos zit, had daar tijdens het gesprek met Seyfried blijkbaar geen last van. Opvallende fout moet ik zeggen.

Niet echt een goede film dus. Een zwak script en een zwakke cast, op Seyfried na, helpen dit alles redelijk om zeep.

1,5*

Hele aardige film van Ben Affleck, die ik persoonlijk een waardeloze acteur vind, maar als regisseur brengt hij het er gelukkig wat beter vanaf. Ik ben het hier met de meerderheid eens dat het eerste uur duidelijk het beste gedeelte van de film is. Het tempo is traag, maar alles wordt mooi opgebouwd, waarbij Casey Affleck een prima rol neerzet. Er zitten een paar sterke momenten in, waarbij het moment dat Affleck het dode jongetje in bad vindt en daarna genadeloos afrekent met de moordenaar voor mij het sterkste moment is in de film.

Daarna gaat het langzaam bergafwaarts met de film, vooral na de twist, waarna in het laatste half uur de film behoorlijk aan geloofwaardigheid inboet. Vooral het idee dat Freeman als jarenlange ervaren agent een meisje ontvoerd zou hebben, gaat er bij mij totaal niet in. Verder kon ik op zich wel leven met de afloop, al blijft het jammer dat de film in het tweede gedeelte zoveel aan kracht inlevert. Dankzij het sterke eerste gedeelte kom ik echter nog altijd makkelijk op een voldoende uit.

3,0*

Prima thriller van Fincher. De man heeft zeker nog betere films afgeleverd, maar is een vakman en weet toch altijd wel weer iets boeiends op het scherm te toveren. Dat lukt hem ook met Gone Girl.

Ben Affleck is toch een gewaagde keuze voor de hoofdrol, maar Fincher laat hem hierin toch wel goed spelen. De show wordt echter gestolen door Rosamund Pike, die een zeer sterke rol aflevert. De sfeer is soms lekker duister en grimmig en het verhaal kent de nodige wendingen, maar blijft mede hierdoor continu boeiend en de grens van de ongeloofwaardigheid wordt nooit overschreden.

Het enige probleem is het ietwat tegenvallende einde, iets waar Fincher wel vaker last van heeft en waarbij hij sommige zaken dan net weer wat te ver doorvoert. Maar daarvoor is het een zeer genietbare film, met een boeiend verhaal, een prima regie en een heerlijke sfeer.

Dit hoort wat mij betreft dan ook zeker tot de beste films van dit jaar, al had er zelfs nog meer in gezeten.

4,0*

Ik had de film destijds al eens gezien, maar kon me er niet veel meer van herinneren. Na herziening snap ik wel waarom, want de film heeft niet veel om het lijf. Het is zo'n beetje hetzelfde verhaal als met The Fast and the Furious, al vind ik die stukken vermakelijker. Niet tot nauwelijks verhaal en het hele autogebeuren staat centraal.

Mooie snelle auto's en een paar mooie vrouwen zorgen samen met een aardige Cage best voor een onderhoudende film, maar warm of koud word ik hier verder niet echt van. Het geheel is uitermate voorspelbaar en er had wel wat meer vaart in de film gemogen. Misschien dat ik ooit nog eens het origineel ga zien, maar een tweede kijkbeurt van deze film, is wat mij betreft wel genoeg.

2,0*

Vanavond lekker vroeg begonnen om me toch eens aan dit bijna 4 uur durende epos te wagen. Het viel me op zich allemaal best mee moet ik zeggen. Ik had vantevoren een vrij zoet liefdesepos verwacht, maar dat is het gelukkig niet. Vivien Leigh zet een interessante en sterke rol neer. Het grootste gedeelte van de film is ze echt een op en top bitch, maar toch had ik soms medelijden met haar en wist ik haar doorzettingsvermogen wel te waarderen. Cable vond ik daarentegen juist wat minder overtuigend. Uiterst charmant, dat wel, maar maakt zich soms wel een beetje schuldig aan overacting. Maar verder, ondanks dat de film soms wat inzakt, is het allemaal best genietbaar. De film ziet er voor zijn tijd ontzettend mooi uit en de niet zo goede afloop kon ik ook wel waarderen. Vermakelijke klassieker al met al.

3,5*

Mooie film over het tijdperk net na de val van de Berlijnse muur.

Daniel Brühl speelt een sterke en sympathieke rol als Alex, voor wie de val van de muur een belangrijke rol gaat spelen in zijn leven. Het script is uiterst goed geschreven en ook behoorlijk goed uitgewerkt. Zijn moeder is een fervente aanhangster van de DDR. De manier waarop Alex samen met een vriend de schijnwereld voor zijn moeder probeert op te houden, nadat zij uit een coma is ontwaakt, is zowel komisch als ontroerend tegelijk.

Het is mooi hoe hij aan de ene kant zijn moeder probeert te helpen, terwijl het voor hemzelf ook een verwerking is om afscheid te nemen van de DDR. De film is ontzettend goed in balans. Komische elementen gaan goed samen met de minder leuke momenten, en nergens voelt het verhaal geforceerd aan. Good Bye, Lenin is een fijne film, die van begin tot einde boeit, nergens saai wordt, en mag zich zeker scharen in het rijtje beste Duitse films van de laatste tien jaar.

4,0*

Wat een ongelofelijk slecht vervolg was dit zeg. Ik had al niet zo hele hoge verwachtingen, maar dat het zo slecht zou zijn had ik niet verwacht.

Wat ooit een leuke reeks was, met sterke actie en vooral scherpe humor, daar is anno 2013 totaal niets meer van over. Men neemt hier niet de tijd om iets op te bouwen. Het is pats boem actie, actie en nog eens actie. Het verhaal stelt totaal niets voor en Willis lijkt zijn rol deze keer ook veel serieuzer te nemen dan de vorige keren.

De pogingen tot humor zijn flauw en in 95% van de gevallen ook totaal niet leuk. Waar Willis in de voorgaande delen nog wel een goede chemie had met zijn tegenspeler, daar heeft hij dat hier totaal niet met Jai Courtney. Courtney is trouwens ook een erg matige acteur, zonder enge uitstraling. Goed, er mag dan een hoop actie in zitten, maar die wordt zo ver door gevoerd, dat het ten koste gaat van de geloofwaardigheid, maar vooral ook van de spanning. Die scene, waarbij Willis en zoon duizenden kogels van een schietende helikopter weten te ontwijken, is gewoonweg lachwekkend en zo zitten er nog wel een aantal van dat soort momenten in.

Tenslotte missen we nog een sterke badguy. Ik kon het tijdens het kijken van de film niet laten, om zo af en toe terug te denken aan Hans en Simon Peter Gruber, die wel erg goed waren. Pak je dit deel erbij, dan gaat er toch een rare nasmaak kleven aan een reeks, die zeker toen het nog een trilogie was, gewoon ontzettend sterk was. Uitmelken brengt geld in de lade, maar maakt ook meer kapot dan je lief is. Dat is hierbij wel gebleken.

1,0*

Leuke film en gelukkig ook beter dan ik had verwacht.

Dat komt vooral door de acteurs, die het goed doen. Dane Cook is een prima hoofdrolspeler. Soms best grappig, maar daarnaast gewoon goed in zijn rol, ook op de wat serieuzere momenten. Jessica Alba is een schatje en haar onhandigheid hier is ook best grappig.

De twee hebben een goede chemie en daarnaast is het verhaal ook best geinig bedacht. Enige minpunten zijn de rol van Fogler, die eerder irritant dan grappig was. Ook ging men wel wat ver met de bloot en seksscènes. Vooral in het middenstuk moest Fogler op dat gebied echt overuren draaien.

Maar verder wel leuk dus. Leuke humor en een leuk duo zorgen voor een leuk avondje vermaak.

3,0*

Good Morning, Vietnam is één van de weinige bekende oude films met Robin Williams, die ik nog nooit had gezien. Vanwege zijn recente dood heb ik deze maar eens opgezocht.

Ik ben nooit echt een Willams fan geweest. Hij heeft zeker enkele goede rollen op zijn naam staan, maar ook rollen, die een stuk minder zijn. Zijn rol hier neigt helaas wat meer naar die laatste categorie. In het begin is het allemaal heel leuk wat hij doet en komt zijn enthousiasme erg goed over. Naarmate de film vordert, vervallen de grappen meer in herhaling en wordt het vaak een stuk flauwer en daardoor automatisch ook minder leuk. Ook wordt het richting het einde nogal sentimenteel, iets wat ook niet echt nodig is.

De soundtrack is wel goed en geeft ook goed het tijdsbeeld van de film weer. Mede daardoor blijft het allemaal wel onderhoudend. Het kan echter niet voorkomen dat de film na een goede opening, langzaam maar zeker steeds verder aftakelt naar een bedenkelijker niveau.

2,5*

The Good Son is een hele aardige thriller met de nog jonge Elijah Wood en de bijna net zo jonge Macaulay Culkin in de hoofdrol.

Culkin en Wood spelen allebei niet onaardig evenals David Morse in de belangrijkste bijrol. Het script is redelijk voorspelbaar en ondanks dat de diverse clichés niet geschuwd worden, is het wel onderhoudend en vermakelijk en weet de regisseur uiteindelijk toch nog met een erg sterk einde voor de dag te komen.

De regie is sowieso best goed en in combinatie met het goede acteerwerk, blijft het boeiend er zit er zelf nog wat spanning in. Hierdoor is het uiteindelijk verre van slecht.

3,0*

Lekkere rustige film, met een zeer goede Robin Williams. Ook Damon doet het goed en zelfs Ben Affleck, waar ik me vaak aan stoor in films, speelt nu eens een keertje een goede ingetogen rol. De film bevat enkele mooie scenes, met een hoop goede dialogen. Kan me goed voorstellen dat dit als de film je echt raakt een topfilm is. Die knop kon deze film bij mij echter niet raken. Toch krijgt de film van mij een ruime voldoende.

3,5*

"As far back as I can remember, I always wanted to be a gangster,"

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, is dit naar mijn mening de beste gangsterfilm ooit gemaakt. The Godfather is ook erg goed, maar Goodfellas is in zijn geheel net wat beter. De fantastische manier, waarop het verhaal wordt verteld is al een dikke pluim waard. Op een erg dynamische manier wordt het levensverhaal van Henry Hill verteld. Ray Liotta, iemand die niet in zo heel veel grote films heeft gespeeld, vertolkt deze rol met verve. Erg mooi om te zien hoe hij van een klein onschuldig jongetje, via kleine stapjes uiteindelijk bij de maffia belandt.

Zoals in veel films van Scorsese, speelt ook Robert de Niro een vooraanstaande rol. Hij speelt net als Liotta erg goed, maar de show wordt wat mij betreft hier toch echt gestolen door Joe Pesci. Pesci zet een driftige maffioso neer, met een zeer opvliegend karakter, die je om het maken van een foute grap al kan vermoorden. Tegelijkertijd zorgt Pesci ook voor veel humor. Het zorgt ervoor dat Goodfellas soms net wat luchtiger is dan andere genrefilms, maar tegelijkertijd is daardoor vaak ook ontzettend vermakelijk.

Martin Scorsese zorgt daarnaast voor een prima regie met een snelle, maar wel erg mooie montage. Er zitten een aantal zeer sterke scènes in, waarbij het camerawerk er geweldig uitziet en alles op erg fraaie wijze in beeld wordt gebracht. Ook de opbouw van het verhaal is prima. Het begint allemaal redelijk rustig, om in het tweede gedeelte uiteindelijk flink uit te pakken, waarbij vooral het harde en brute geweld in positieve zin opvalt. De muziek past er verder ook goed bij, maar is verder niet opvallend goed te noemen. Verder is de aankleding van Goodfellas erg mooi, waardoor je jezelf ook echt in die tijd waant.

Goodfellas is een fraai vorm gegeven meesterwerk, die zich inmiddels terecht een misdaadklassieker mag noemen. Het is daarnaast één van de voorbeelden waarmee Scorsese bewijst een topregisseur te zijn. Een echte aanrader voor filmliefhebbers en zeker voor leifhebbers van het genre.

4,5*

Ik weet nog dat ik de film vroeger geweldig vond, maar ik kon mij er vrij weinig van herinneren. Gisteren deze film dan eindelijk weer eens gezien en hoewel alles vaak erg kinderlijk gedaan is is de film nog best vermakelijk.

Er gebeurt iedere minuut van de film wel wat en daarnaast bevat de film een heerlijk "Eighties" sfeertje Ook de cast doet haar best en vult allemaal op een erg enthousiaste wijze zijn of haar rol in, hoewel het acteerwerk niet altijd geweldig is. Zo zien we o.a. Josh Brolin, Sean Astin, Joe Pantoliano, Corey Feldman en Robert Davi in deze film. Mischien niet altijd even goed, maar wel heel leuk en dat is ook wat waard lijkt me.

3,0*

Redelijke film, die wel vermaakt, maar ook niet veel meer te bieden heeft.

Het sfeertje is wel redelijk goed. Veel schaduwen en er wordt goed gebruik gemaakt van licht, waardoor het geheel soms iets onheilspellends over zich heen krijgt. Het verhaal is niet onaardig en stiekem hoop je met een spannende en originele horrorfilm te maken te krijgen. Maar na een aardig begin zakt de film toch beetje bij beetje weg. Daarna krijgen we een film voorgeschoteld, die redelijk formulewerk biedt en d.m.v. diverse twists probeert de spanning op te wekken, wat soms wel lukt en soms niet. Het acteerwerk is redelijk. Berry is niet slecht, Downey Jr. doet weinig bijzonders en Penélope Cruz is misschien nog wel het best.

Naarmate het einde nadert, nemen de clichés echter toe. Het einde zelf vond ik ook niet al te sterk en is nogal vergezocht. Ondanks dat gegeven heb ik me wel vermaakt met dit filmpje, al kan ik het allemaal niet bijzonder goed noemen.

2,5*

Het is een leuke drama/komedie, die in het eerste deel iets sterker is dan het tweede deel, maar dankzij de erg sterke soundtrack wel lekker wegkijkt.

Als de je muziek van Simon & Garfunkel niets vindt, dan zal The Graduate op dat gebied tegenvallen, want ze zijn hier erg overheersend aanwezig. Persoonlijk vond ik dat wel een pluspunt en gaf het alles net dat beetje extra sfeer mee. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar qua humor zit het wel goed. Hoffman speelt een redelijk sterke rol, al laat hij hier en daar wat steekjes vallen. Qua sulligheid is hij in ieder geval zeer overtuigend. Ook zijn tegenspeelsters zijn vrij sterk. In de scènes tussen hem en Anne Bancroft is de seksuele spanning op sommige momenten duidelijk voelbaar.

Maar waar ik de eerste helft zeer geboeid zat te kijken, daar zakt het niveau in de tweede helft een beetje weg. De onsamenhangendheid van het verhaal gaat the Graduate tegenstaan en daarnaast lijken de personages allemaal net wat afstandelijker te worden. Dat neemt niet weg dat The Graduate toch een vrij sterke film is, die een uur lang erg boei en de laatste drie kwartier iets minder. Het thema is sterk en spreekt na al die jaren nog steeds tot de verbeelding, waardoor The Graduate ook zeker tot de klassiekers gerekend mag worden. Het was een mooie opstap voor Hoffman, een fijne acteur, die ik altijd wel kan waarderen.

3,5*