The Graduate (1967)

Heerlijk. En ook onverwacht, want deze vorm van klassiekers blijven me tegenwoordig bijna alleen nog maar teleurstellen. Om dan opeens overrompelt te worden door een ontzettend schattige, vermakelijke en hartverwarmende film is dan ook een opluchting. Het kan nog steeds, en The Graduate is daarin de gelukkige. In het begin moest ik nog even wennen aan de rol van Hoffman die hier overduidelijk niet zijn beste maar niettemin iconische rol speelt. Hij wordt er door zowel Ross als Bancroft uitgespeeld, die samen eigenlijk veel betere personages vormen. Geen van allen worden geweldig uitgediept maar dat is ook niet het doel van de film, die zich vooral op romantiek en komedie richt. Bijzonder dat er ook drama wordt aangegeven als genre, want The Graduate moet een van de luchtigste films zijn die ik heb mogen aanschouwen. Zowel de montage als de editing dragen hier aan bij, Nichols heeft zijn film goed onder controle en zorgt ervoor dat het geen minuut te lang of te kort duurt. Er wordt niets overgeslagen en bijna elke scene heeft wel een bepaalde en effectieve charme. Ik vond het erg boeiend om te volgen hoe de film werd uitgewerkt en hoe de relaties ontstonden tussen Hoffman en de twee Robinsons. Wat de film verder nog naar een hoger niveau tilt zijn de ontzettend scherpe dialogen die bepaalde scenes heerlijk maken om doorheen te komen. Conversaties trekken je naar de film toe en grijpen je ook echt vast. Verder wordt onnodige traagheid vermeden en blijft de film zijn gehele duur vlot. Erg snoezige film dus, gaat waarschijnlijk ook mijn favorieten in. Erg luchtige en vlotte film die je mee laat leven met de personages. De film voelt erg dicht en herkenbaar aan, en toch zo onmogelijk. Soms jammer van wat houterig acteerwerk en dat veel personages richting het einde plots onsympathiek worden gemaakt vond ik ook een wat misplaatste keuze. Verder een iconische en heerlijke film. Verdient terecht de klassiekerstatus.

Dit blijft toch wel een hele fijn film, die vooral visueel opvalt waarbij het een opsomming wordt van shots, soms ook waar de vorm de inhoud volgt. Bijvoorbeeld bij dat feestje aan het begin waar Benjamin zich benauwd voelt tussen al die mensen. De camera dicht op hem ondersteunt dat gevoel. Dan ontsnapt hij naar boven en blijft de camera achter waardoor de ruimte die hij dan krijgt en ervaart ook door de kijker wordt gevoeld. Of dat shot waar Mrs. Robinson ineens heel klein wordt als de camera uitzoomt. Of dat shot van Ben onder het seksuele been van Mrs. Robinson door (hoe klein hij zich voelt daar). Et cetera. De film zit vol met dat dat soort geweldige momenten en shots en stukjes montage (dat duiken op het luchtbed in het zwembad!), dat is als filmliefhebber echt genieten. En inhoudelijk weet de film ook een goed beeld neer te zetten van de onbevangen jeugd t.o.v. volwassenen die dat alles al achter zich hebben gelaten en volledig meegaan in de maatschappij en zichzelf verloochend hebben. Verder een mooi tijdsbeeld, heerlijke muziek, sterk spel, een fijn tempo en anderhalf uur simpelweg prima vermaak. 4,5*.