Opinions

Bij vlagen magisch met een schitterende strijksoundtrack!

Bij vlagen erg mooie film over twee mensen, die min of meer noodgedwongen op elkaar aangewezen zijn. Qua stijl en vorm zit de film erg mooi in elkaar. Leung en Cheung zetten allebei erg goede ingetogen rollen neer. Erg fijn om naar te kijken. Wat eigenlijk op mij de meeste indruk maakte is het wondermooie viooldeuntje dat om de zoveel tijd voorbijkomt. Die scènes waarbij dat gebeurt, zijn haast als schilderijen zo mooi om naar te kijken en de muziek geeft de scènes iets magisch mee. Ook de paar scènes, die herhaald werden omdat Leung en Cheung bepaalde zaken moeten oefenen, waren erg mooi om te zien. Dan is het jammer dat wanneer de film op een gegeven moment een aantal tijdsprongen maakt ik de draad een beetje kwijtraakte en ook de magie enigszins verdwenen is. De eindscène mag er dan wel weer zijn, maar kan echter niet voorkomen dat ik het laatste kwartier een stukje minder vind.

Toch makkelijk 4,0* maar er had nog meer in gezeten, misschien komt dat bij herziening er wel uit.

Amélie is een heerlijke film, die je het beste kunt kijken op een warme zomerdag, tenminste zo is mijn ervaring.

Amélie valt op door haar filmische schoonheid en heeft, net als de andere films van Jeunet, lekker absurdistische humor. Er is al veel over deze film geschreven, maar ik word er in ieder geval altijd weer blij van. Dat komt niet alleen door de mooie film, maar vooral ook door de persoon Amélie. Amélie wordt fantastisch neergezet door Audrey Tautou en is een lieve schattige en hartverwarmende vrouw. Ze is vrolijk en gaat vaak op in haar eigen aparte wereld en geniet van de kleine en mooie dingen van het leven. Die details worden door Jeunet op erg fraaie wijze in de film verwerkt. Daarnaast heeft Amélie gewoon een geweldige uitstraling.

Net als een hoop andere mensen heb ik bijna de gehele film met een grote glimlach zitten kijken. Dit is ook zo’n typisch voorbeeld van een film die je goed kunt kijken als je down bent, grote kans dat de film je ietwat kan opbeuren. Ik vind het in ieder geval de perfecte feel-good film daarvoor. Amélie helpt ook graag andere mensen, zelfs als dat enigszins ten koste gaat van haar zelf. Dat maakt haar uitermate sympathiek en in filmland tevens een van mijn lievelingspersonages aller tijden. De film is op sommige momenten uitermate zoet, maar bij een film als deze is dat niet erg. De kleuren van de film, vooral geel, zijn daar namelijk ook op afgestemd, zo lijkt het.

Ook qua humor zit het goed. Een aantal keren heb ik echt kunnen lachen om de bizarre situaties die in de film voorkomen. Tenslotte wil ik nog vermelden dat de muziek van Amélie ook buitengewoon goed is. Het vrolijke deuntje is uiterst aanstekelijk en draagt op een prima wijze bij aan de vrolijke en gedetailleerde uitstraling van de film. Amélie is voor mij als chocolade. Die chocolade smelt echter niet, maar ik smelt wel voor Amélie.

4,5*

Prima actiefilm van Woo, met uitstekende actiescènes en een op het oog ongeloofwaardig verhaal, wat door de heren Travolta en Cage zo gebracht wordt, dat je er nog haast in gaat geloven. Het knappe aan deze film zit hem niet alleen in de zeer goed in beeld gebrachte actie scènes, maar ook in het feit dat zowel Cage als Travolta zeer overtuigend de goede en de slechterik neerzetten. Waar het in de Hongkongfilms van Woo die ik tot nu toe gezien heb aan ontbreekt is spanning en ook dat element is juist in deze film wel aanwezig, doordat ook het drama element in deze film heel aardig is uitgewerkt. Het blijft daarom een zeer vermakelijke film, die van de vier keer dat ik deze nu gezien heb, tot nu toe nog steeds niet heeft verveeld.

4,0*

Wat blijven die films van Cassavetes mij toch verbazen in de positieve zin des woords. Het is een erg goede film, maar het eerste kwartier was niet veel en ik had de nodige moeite om in de film te komen. Uiteindelijk lukte het gelukkig en kreeg ik een boeiende film voorgeschoteld.

Het is in de eerste plaats vooral een erg menselijke film, met ontzettend "echte" personages, waarbij de goede, maar vooral ook de slechte eigenschappen aan bod komen. De gesprekken zijn leuk, de dialogen boeiend en door het sterke naturelle spel van de acteurs komen alle emoties en alle gezichten erg goed over.

Dat Gena Rowlands een topactrice is wist ik al en dat bewijst ze ook hier. Toch is Lynn Carlin hier misschien nog wel overtuigender. Wat een fijne hoofdrol speelt zijn. Dat geldt trouwens ook voor John Marley. Hij speelt erg sterk, heeft een geweldig karakteristieke kop en heeft een erg aanstekelijke lach. Ik heb af en toe ook behoorlijk moeten lachen om hem.

Visueel is de film aardig. Het grauwe korrelige zwart-wit beeld behoort niet tot het mooiste wat ik ooit zag, maar op de een of andere manier werkt het hier wel goed. Hoewel ik dus even moeite had om erin te komen heb ik uiteindelijk best genoten van deze film. Niet Cassavestes beste, maar wel weer erg goede. De film is vooral ontzettend levendig.

4,0*

Wat als de leraren op een suffe school plots bezeten zijn door buitenaardse wezens? Dit is het behoorlijk originele uitgangspunt van deze film, dat op een vlotte manier wordt uitgewerkt door regisseur Robert Rodriguez.

Een groepje scholieren dat op school redelijk buiten de boot valt, moet samenwerken om deze bedreiging het hoofd te kunnen bieden. Vooral de frisse jonge cast valt in positieve zin op. Elijah Wood is een prima nerd. Josh Harnett rebelleert er lekker op los en Jordana Brewster mag er alleen al zijn vanwege haar verschijning. Famke Janssen speelt daarnaast een lekker bezeten lerares en Robert Patrick is een heerlijke sadistische coach van het footballteam.

Het is allereerst een prima mix van horror en scifi, maar ook de nodige humor en de diverse knipogen naar andere films ontbreken niet. Een beetje Invasion of the Body Snatchers, een beetje Scream en een beetje The Thing zorgen voor een fijne film. Rodriguez werkt het allemaal prima uit en zorgt voor een film, die prima vermaak biedt, met geslaagde humor, horror en een leuke cast.

3,5*

Michael Moore, je mag hem of je mag hem niet, maar goede documentaires maakt de man in mijn ogen wel. Zo ook Fahrenheit 9/11 waarmee hij wil zeggen dat de temperatuur in Amerika behoorlijk is opgelopen na de aanslagen van 11 september 2001. De documentaire begint met de controversiële verkiezingsuitslag van 2000, waarin George Bush zijn opponent Al Gore op toch wel zeer dubieuze wijze verslaat. Eerst maken de zenders bekend dat Gore in Florida, de beslissende staat gewonnen heeft, maar later blijkt dat dan toch niet zo te zijn, waarbij aangetekend moet worden, dat Bush enkele machtige vrienden in de staat Florida heeft. Wat ik niet wist en wat je ook in deze documentaire kunt zien is dat de familie Bush zakelijke relaties had met Saudie-Arabië en de familie van Bin Laden!! Daarnaast toont Moore d.m.v. van interviews met enkele belangrijke functionarissen aan, dat het Bush na de aanslag eigenlijk helemaal niet om Osama Bin Laden ging. Hij vond als het ware de zondebok in Irak in de vorm van Sadam Hoessein en om de mensen tevreden te stemmen en te laten zien dat hij toch maatregelen tegen de zogenaamde terroristen durfde te nemen, viel hij Irak aan, omdat hij daarbij ook zeker was dat hij de oorlog niet kon verliezen, ook al dacht de toenmalige minister van Binnenlandse zaken in Irak daar misschien anders over. De beelden die in deze documentaire voorbijkomen zijn af en toe behoorlijk gruwelijk en als kijker raakte ik er af en toe wel van onder de indruk. Zo zie je o.a. ook een interview met een moeder die haar zoon in Irak verloren heeft. Fahrenheit 9/11 maakt net als Bowling for Columbine indruk, al is de laatste toch nog wel een stuk beter, maar een bovengemiddelde documentaire is dit wat mij betreft zeker.

3,5*

Een redelijk filmpje, maar zeker niet behorend tot het beste wat de reeks te bieden heeft. Vooral het acteerwerk is niet altijd even goed te noemen. Daarnaaast had het zeker spannender gemogen en gekund.

Het eerste gedeelte is nog wel redelijk sfeervol en op momenten zelfs lichtelijk creepy te noemen. Maar vanaf het moment dat Tara bij Johnny komt te zitten neemt de spanning langzaam af en komt het ook niet meer terug.

Vooral het gedeelte voor de laatste tien minuten zijn van een wat minder niveau en zelfs lichtelijk vervelend. Het einde is dan wel weer goed en weet ervoor te zorgen dat de film toch niet iets van zijn glans terugwint. Het is echter net te weinig om The Fair Haired Child nog te redden.

2,5*

Het eerste wat mij opvalt aan The Fall is het prachtige kleurengebruik. Erg felle opvallende kleuren, die nogal eens met elkaar gecombineerd worden. Daarnaast is het camerawerk ook best de moeite waard, want het is bij vlagen mooi gefilmd.

Het verhaal zelf vond ik overigens niet zo heel sterk. Het begin is best boeiend, maar daarna loopt het toch een stuk minder soepel. Vooral de afwisseling tussen het kleurrijke verhaal en de hedendaagse beelden in het ziekenhuis, vond ik soms wat storend worden. Telkens als het fantasy verhaal weer op gang lijkt te komen, wordt er weer geswitcht naar het ziekenhuis. Dat zorgt ervoor dat het verhaal niet altijd even lekker loopt. Het meisje zelf vond ik overigens wel schattig. Ze speelt best goed ook en doet het wat dat betreft overtuigend.

Het fantasy verhaal is qua locaties trouwens pure reclame voor India. We zien diverse mooie locaties voorbij komen, al wil Singh soms wel heel veel laten zien in korte tijd. Het ziekenhuisverhaal neemt op het einde een vrij dramatische wending, iets wat ik ook net wat teveel van het goede vond. Daarnaast pakte het mij ook niet echt. Toch moet ik na afloop concluderen dat dit best een bijzondere film is. Het fantasy verhaal is echt bijzonder knap gemaakt en ziet er bij vlagen echt heel mooi uit. Jammer alleen dat de mix met het heden niet altijd even goed werkt en er net iets teveel op het sentimentele wordt ingezet.

3,0*

Fallen is voor mij een titel van een film die ik zo vaak voorbij heb zien komen, maar die ik om de een of andere reden nog nooit gezien heb.

Fallen is echter verrassend goed. Denzel Washington doet het goed met zijn ingetogen spel en ook de bijrollen van John Goodman en Donald Sutherland zijn niet onaardig. Wat Fallen in mijn ogen echter zo goed maakt is het onvoorspelbare, goed in elkaar stekende verhaal en het verrassende einde. Daarnaast is de film bijzonder sfeervol en zelfs een paar keer ongekend spannend. Vooral het moment dat Washington erachter komt hoe Azazel werkt en die achter hem aankomt door middel van aanraking, is erg goed.

Ook het einde kon ik uiteindelijk wel waarderen en is erg sterk. De manier waarop Washington wil afrekenen met Azazel is goed. De kat gooit echter roet in het eten, en de grootste verrassing blijkt uiteindelijk de voice-over te zijn, die van Azazel is. Dat vond ik echt een geniale zet.

Prima thriller dus!

4,0*

Leuke film met een aardige portie kritiek op de (Amerikaanse) maatschappij. Douglas speelt zijn rol geweldig en laat zien ook eens een ander type te kunnen spelen dan de gewiekste zakenman, die hij in het gros van zijn films speelt. Het eerste half uur is erg sterk met een aantal zeer geslaagde cynische humormomenten. Vanaf dat moment zakt de film enigszins in en wordt het meer een soort van recht toe recht aan politiefilm. Toch is het prima vermaak en mede dankzij Douglas zeer zeker een bovengemiddelde film.

3,5*

Best een aardige film dit, maar ik had grotendeels het gevoel “het” allemaal al eens gezien te hebben. Alleen het verhaal van de vervalsers is vrij uniek en interessant en dat sprak me van tevoren ook veruit het meeste aan.

Het is allemaal erg degelijk gemaakt en de film mikt op sommige momenten duidelijk op het sentiment, maar raken deed het mij nooit. Sorowitsch is een interessant personage en vooral zijn ontwikkeling is leuk om te volgen, al kon ik de uiteindelijke afloop wel een beetje raden. Het sfeertje is op momenten nog verrassend luchtig. Het is niet niets om je dagen in zo’n kamp door te brengen, levend met de gedachte dat elke dag daar je laatste zou kunnen zijn. De regie is sober, maar verder net zo degelijk als de rest van de film. Soms zitten er wel wat mindere momenten tussendoor, maar saai wordt het gelukkig nooit. Het acteerwerk van hoofdrolspeler Karl Markovics is redelijk, maar het is vooral Devid Striesow die erg sterk speelt als de kampleider.

Het is leuk om die Fälscher een keer gezien te hebben, maar er zijn zeker nog veel betere films over de oorlog en concentratiekampen.

3,0*

Mooie film, waarmee Welles aantoont een veelzijdige regisseur te zijn.

En niet alleen als regisseur trouwens, want het is toch ook Welles die in deze film als acteur in de rol van Falstaff absoluut de show steelt in deze film. Wat is Welles hier trouwens dik geworden. Hij geeft zijn personage schwung mee, uitstraling en bovenal een enorme dosis humor. Ik heb toch een paar keer goed kunnen lachen om dit heerschap.

Het scheelt trouwens wel dat ik (Engelse) ondertiteling had, want anders zijn de dialogen soms lastig te volgen. Het absolute hoogtepunt van de film is duidelijk de veelgeroemde veldslag, die er subliem uitziet. Het doet een beetje Braveheart-achtig aan, maar dat is in dit geval zeker een compliment. De camera zit erg dicht op de huid van de strijders, elke pijl en zwaard komt hard aan en ik had echt het gevoel deel uit te maken van de veldslag. Het ziet er zelfs zo goed uit, dat het anno nu nog niet gedateerd oogt.

Na de veldslag houdt de film zijn hoge niveau niet helemaal vast. De dialogen kwamen niet allemaal even goed door en richting het einde was het soms wat lastig om geconcentreerd te blijven. Toch heb ik best genoten van deze originele film. Welles heeft Shakespaer een beetje door elkaar gehutseld in deze film, maar het is absoluut een goed drinkbare mix geworden, al moet je er wel voor openstaan. Wie een simpele makkelijk te begrijpen film verwacht, komt namelijk bedrogen uit.

3,5*

Tegenvallende muziekfilm vanAlan Parker, die met The Commitments liet zien het echter wel te kunnen.Fame heeft naast een goede titelsong echter nauwelijks wat te bieden.

De personages in de film zijn veelal niet interessant, op de jongen met derode krullen na en de verhaallijnen in de film komen pas veel te laat op gang en daardoor dobbert de film lang als een stuurloos schip rond. Als de kapitein dan echter aan boord komt is het echter al te laat en is het schip al bijna gezonken.

Daarnaast is de aankleding flets en oogt de film op sommige punten echt behoorlijk gedateerd. Ja ik was blij dat de film afgelopen was, ondanks dat het laatste gedeelte dan nog het beste gedeelte van de film was. Snel vergeten dit, zou ik zeggen.

1,0*

Best een leuk filmpje.

Het is voor mij pas de derde film, die ik zie uit de reeks, maar tot nu toe bevallen ze wel. het is niet van heel hoog niveau, maar wel prima vermaak voor een uurtje.

George Wendt speelt een leuke hoofdrol als de gestoorde buurman. Hij ziet er vriendelijk uit, maar is zeker niet 100%. Lang vond ik het allemaal vrij voorspelbaar, maar de laatste minuten krijgt het verhaal een sterke wending.

Echt heel erg horror is het allemaal niet, maar doordat er ook nogal wat humor doorheen verweven zit, is dat niet erg. Zeker niet slecht dus deze "Family".

3,0*

Een redelijke kerstfilm, waarin het verhaal van Scrooge een beetje is aangepast. Cage doet het best aardig en vooral door hem is de film nog wel redelijk genietbaar.

Leoni is mooi om te zien, maar als actrice is ze niet zo heel bijzonder. Verder is het verhaal natuurlijk enorm voorspelbaar en daarnaast duurt een film als deze gewoonweg veel te lang.

Zo’n simpel verhaaltje kan veel compacter verteld worden, nu was ik blij dat de film afgelopen was.

2,5*

Erg flauw en voorspelbaar familiefilmpje, waarbij zelfs een Leslie Nielsen de boel niet kan redden. Het verhaaltje is zo standaard als maar kan en dient meer als kapstok voor de grappen. De grappen zijn veelal flauw. Leslie Nielsen is soms wel lekker droog, maar valt op een gegeven moment echt letterlijk in herhaling. Reinhold is redelijk als slechterik, maar is altijd beter als hij zelf een onnozel figuur moet spelen.

Het kijkt allemaal nog wel redelijk weg, maar goed is het niet. Daarvoor is de film simpelweg niet leuk genoeg.

1,5*

De laatste film van de “Master of Suspense” is een alleraardigste film, die het niet zozeer van de spanning moet hebben. Het aardige verhaal in combinatie met de humor zorgt in ieder geval voor voldoende vermaak, al mag Family Plot zich niet tot het rijtje van Hitchcocks beste films rekenen.

Hitchcock weet hier twee op het oog verschillende verhaallijnen, op een prima manier aan elkaar te verbinden. Toch moet ik wel zeggen, dat de komische momenten niet altijd even geslaagd zijn, en het gebrek aan spanning er wel voor zorgt, dat de film in de laatste twintig minuten iets aansleept. Van de acteurs is vooral Bruce Dern goed op dreef. Hij zorgt ook meestal voor de leukste momenten en speelt daarnaast bijzonder aardig. Wel zitten er een aantal momenten die, die op zijn zachts gezegd nogal knullig ogen, waarvan die hier reeds genoemde scene met de remmen van de auto wel het allerbeste voorbeeld is.

Geen topper dus, maar best vermakelijk, en een degelijk afscheid van Alfred Hitchcock.

3,0*

Een aardig niemendalletje, die op zich niet heel bijzonder is, maar door het fijne sfeertje en de humor, in ieder geval voldoende weet te vermaken.

Robert De Niro verschijnt de laatste jaren steeds meer in komedies en doet dat steeds vrij aardig. Hier is hij met zijn droge kop ook perfect geschikt voor de rol als vader. Pfeiffer vond ik wat minder op haar plaats, maar de kinderen doen het ook leuk. Het leukst zijn de momenten als iemand van het gezin zich weer eens ergert aan een buitenstaander en dit vaak op een nogal onconventionele manier “oplost.”

Verder merk je ook dat de acteurs er veel plezier in hebben, iets wat komedies vaak wel goed doet, zo ook hier. Verder komen de typische maffia-clichés voorbij, met een aantal verwijzingen, waarvan die naar Goodfellas toch wel bijzonder leuk was. Memorabel is het misschien niet, maar het is vermakelijk genoeg voor een leuke avond. Ik las trouwens pas achteraf, dat dit geregisseerd is door Besson. Het ademt ook wel iets Bessons uit met dat Franse plattelandssfeertje, maar dacht dat hij niet meer zo actief was als regisseur. Dat had ik blijkbaar mis.

3,0*

Redelijke film van Scott, waarin hij vorm vaak weer net iets teveel boven inhoud stelt.

Robert de Niro is een acteur die het in zich heeft om overtuigend een psychopaat te spelen. Dat heeft hij o.a. al bewezen in Cape Fear en ook hier is hij weer lekker op dreef. Het zet overtuigend een geobsedeerde fan van honkballer Snipes neer. Snipes is duidelijk minder dan De Niro, maar voor zijn doen ook best goed op dreef. Daarnaast is het altijd interessant om het geestelijke verval van iemand mee te maken.

Scott past echter hier ook zijn gebruikelijke visuele trucjes weer toe, maar lijkt daarmee soms geforceerd de spanning proberen op te wekken, waardoor het juist niet werkt. De felle kleuren en bijbehorende montage, staan het script op een gegeven moment dan ook duidelijk in de weg en net zoals bij veel van zijn films, zakt het inhoudelijk daardoor allemaal behoorlijk in.

Het is allemaal niet heel slecht, vooral dankzij de acteurs, maar Scott gaat hier net wat te vaak voor het spektakel. Dat kan leuk zijn, maar hier werkt het richting het einde niet meer.

2,5*

Een aardige avonturenfilm, die even de tijd heeft om op gang te komen, maar in de tweede helft lekker losgaat. Hoewel het nergens echt hoogstaand wordt, is het absoluut wel vermakelijk om naar te kijken.

Gérard Philipe zet de hoofdrol behoorlijk goed neer. Hij is flamboyant en straalt iets ondeugends en jongensachtigs uit. Ik vond Fanfan hier en daar wel enige gelijkenissen vertonen met The Adventures of Robin Hood, al is die laatstgenoemde wel leuker, en vooral ook beter.

Maar Fanfan is zeker niet slecht. Jammer dat het ietwat moeilijk op gang komt, maar vooral het laatste half uur mag er absoluut zijn. Veel vaart, leuke vondsten en grappige situaties. Een film met weinig pretenties, maar wel eentje die je ten allen tijde op kunt zetten. Simpel, maar best leuk dus.

3,0*

Het werd hoog tijd, dat ik deze klassieker van eigen bodem eens zag. Fanfare schijnt een redelijk grote status te hebben in de Vaderlandse filmgeschiedenis en maakt die status gedeeltelijk waar.

Grappig om te zien dat Fanfare zich in Giethoorn afspeelt, waar ik onlangs nog geweest ben. Hoewel het op momenten best oubollig is, heb ik me prima vermaakt. Haanstra weet wel goed de camera te hanteren en weet fanfare een typisch Nederlands tintje mee te geven, door de kijker regelmatig koeien en eenden in beeld te tonen. Het verhaaltje is niet onaardig en hoewel het niet constant grappig is, zitten er toch een aantal hilarische momenten tussendoor. Vooral Hans Kaart, die de rol van Geursen speelt, vond ik bij vlagen best grappig.

Ook het taaltje is aardig. Oud, maar charmant en het blijft ondanks alles redelijk beschaaft. Mooiste moment vond ik de scene, waarbij het team van Krijns zit te oefenen in een kippenschuur en er zelfs een kip in de tuba belandt. Haha, die blikken van iedereen daar, waren echt te grappig. In het laatste half uur zakt Fanfare wel wat weg en merk je duidelijk dat het script niet voor een langspeelfilm geschreven lijkt. Men heeft moeite om de tijdsduur op een leuke manier vol te maken, maar het lukt uiteindelijk net.

Al met al is Fanfare wat wisselvallig en hier en daar wat gedateerd, maar desondanks leuk genoeg voor een voldoende.

3,0*

Fanny och Alexander is uiteindelijk toch best wel een goede film. Ik heb de drie uurs versie gekeken en vind dat voorlopig meer dan voldoende. Het zag er trouwens in het begin nog niet naar uit dat ik deze film zo zou kunnen waarderen. De eerste drie kwartier stelt inhoudelijk niet zoveel voor en af en toe had ik zelfs het idee dat ik naar een of andere goedkope seksfilm zat te kijken. Daarna slaat de film om, krijgt veel meer diepgang en wordt ook beter en beter. Het overlijden van de vader heeft uiteindelijk een enorme impact op het leven van de kinderen. En dan niet eens de dood zelf, maar meer de keuze van de moeder voor de stiefvader, die voor de kinderen een zeer nare man blijkt. Dat gedeelte is erg goed uitgewerkt door Bergman. Het acteerwerk is trouwens ook erg goed en mede daardoor komt alles op het einde ook zo sterk naar voren. Uiteindelijk toch wel een sterke film, maar door het nogal smakeloze begin dat bijna een derde van de film in beslag neemt, kan ik echter niet meer dan een dikke drie sterren aan kwijt.

3,0*

Een ietwat tegenvallende Disneyfilm. Het is eigenlijk een grote mix van muzikale verhaaltjes, waarbij de meesten niet echt bijzonder zijn. Het leukste vind ik persoonlijk dan nog het Mickey Mouse verhaal, dat een zeldzaam hoogtepunt is in deze film, evenals de muziek van Beethoven. Het probleem is op een gegeven moment ook dat de film wat te eentonig wordt en misschien zoals de meeste Disneyfilms best wat korter had mogen duren.

2,5*

Ik ben geen fan van het originele Fantasia en ook deze Fantasia 2000 is verre van geweldig. Het grootste verschil zit hem vooral in het feit dat is de aparte segmenten hier een stuk korter duren, dan in het origineel, maar dat maakt het nog niet beter.

Ik vond de eerste vier stukken tegenvallen. De vijfde symfonie van Beethoven klinkt natuurlijk wel erg goed, maar het komt gehaast over, waardoor de magie, voor zover die al aanwezig is, nooit de huiskamer bereikt. Dat elk stukje aan elkaar gepraat wordt door wat bekende Amerikanen, werkt ook niet echt mee. De grappen zijn niet leuk en die stukjes lijken er op de een of andere manier tussengevoegd, waardoor het nooit echt een geheel vormt.

Het dieptepunt vormt wel het verhaaltje van Mickey, dat ook in de originele Fantasia zat, maar hier nog even dunnetjes herhaalt wordt. Een redelijk zwaktebod, als je het mij vraagt. Gelukkig zijn er op het laatst nog het stukje van Donald met de Arc en het laatste segment, die wel behoorlijk sterk is en zowaar de magie bevat, die ik bij de rest van de segmenten ook graag had gezien.

Het is allemaal te karig om dit goed te kunnen beoordelen. Soms is het leuk, maar meestal niet. Het origineel is dan toch net nog wat minder slecht dan deze.

2,0*

Een matige film.

Ik ben nooit echt fan geweest van de Fantastic Four en ik had ook niet direct aanstalten om deze film eens te zien, maar kwam hem toevallig gisteravond op televisie tegen.

Het verhaaltje is redelijk en vormt ongetwijfeld een soort van kennismaking met iedereen. De karakters zijn trouwens weinig interessant, alleen the Thing is wel aardig. Verder blijft het allemaal erg oppervlakkig, maar niet al te best acteerwerk, vooral Gruffudd is ontzettend slecht.

De Sfx zijn wisselend. Soms erg goed, soms niet geweldig. De film heeft een lange inleiding om uitiendelijk toch nog aardig los te gaan in het tweede gedeelte. Het was allemaal nog redelijk goed uit te zitten, maar in deel twee heb ik hierdoor niet direct interesse gekregen.

2,0*

Niet fantastisch, maar we erg leuk. Stop-motion kan prachtige animatie opleveren, zo bewees Mary and Max onlangs al en ook bij Fantastic Mr. Fox is de animatie gewoonweg erg mooi te noemen. Er heeft enorm veel werk in gezeten vermoed ik, maar het resultaat mag er zeker zijn. Het verhaal vond ik zelf niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking en ook invulling van de verschillende personages is prima gedaan. Wie kan er beter een Fantastic Mr. Fox spelen dan de altijd zelfverzekerdheid uitstralende George Clooney? Ik zou het eigenlijk niet weten.

Verder dus mooie animatie, maar ook diverse grappige situatie, leuke vlotte dialogen en behoorlijk wat humor en soms grappige situaties. Het kijkt allemaal lekker weg en de kleine anderhalf uur dat de film duurt, waren zo voorbij. Alles oogt lekker vlot, ziet er prima uit en bepaalde technieken die ik uit de gamewereld herken waren wel een leuke toevoeging aan de film. Dan noem ik bijvoorbeeld de de Hondsdolle hond, vanuit wiens oogpunt de kijker als een soort van shoot’em upper de hond op zijn doel af ziet gaan. Dat was iets wat ik nog nooit eerder in een (animatie)film heb gezien en vond ik dus een erg leuke toevoeging.

Voor de stop-motion/animatie fans is deze film zeker een aanrader. De humor is redelijk volwassen en de animatie is erg mooi, al haalt de film het wat mij betreft nog niet bij Mary and Max. Wes Anderson is zeker een talentvol regisseur en als hij zulke animatie blijft maken, wil ik zeker nog meer van hem zien, al moet ik zeggen dat ik buiten zijn animatie nog niet onder de indruk ben. Maar wat niet is kan misschien nog komen.

3,5*

Fantômas is een personage waar ik vroeger wel eens over gelezen heb. Hij kwam mysterieus over en wist zich altijd uit de meest hachelijke situaties te redden. Fantômas was daarnaast ook al lang bekend op het witte doek. Al heel lang, want deze eerste film uit een reeks van vijf, mag zich inmiddels 100 jaar oud rekenen en is daarmee ook de oudste langspeelfilm, die ik tot nu toe heb gezien.

Het is in ieder geval wel vermakelijk om naar te kijken. De beelden zijn meestal erg statisch, maar hier en daar wordt er al wel enigszins met de camera geëxperimenteerd. Het tempo is aangenaam en zorgt er in ieder geval voor dat het verhaaltje nooit echt inzakt. De scene met de lift, is inderdaad erg leuk gedaan. René Navarre vult zijn rol als Fantômas goed in, maar enige vorm van spanning of echt uitgewerkt drama is hier verder niet in te ontdekken, al had ik dat overigens ook niet verwacht.

Al met al is het een leuk en aardig begin van een reeks, die ik zeker zal gaan volmaken, al neem ik daar rustig de tijd voor. Fantômas is in ieder geval een erg interessant personage en dit soort films hebben op een bepaalde manier wel hun charme.

3,0*

Fantômas gaat in dit deel weer verder met zijn daden en maakt het Franse politiekeurkorps hier op een gegeven moment flink belachelijk. Dat ze hier aan het begin inspecteur Juve vastzetten i.p.v. Fantômas was niet bepaald slim te noemen. Het levert hier wederom vermakelijke cinema op, die weliswaar best leuk is, maar nooit echt spannend wordt. Er zitten wel een aantal mooie filmische momenten in, met als hoogtepunt het verklede bal, waarbij zich maar liefs drie Fantômas tussen de gasten bevinden.

Het einde, waarbij Fantômas gearresteerd wordt, maar zich op kinderlijk eenvoudige wijze van twee agenten ontdoet, vond ik ook best lachwekkend, in de goede zin van het woord. Ik kan hier ook voor de vierde keer drie sterren aan kwijt. Het is niet top, maar over het geheel gezien wel leuk om naar te kijken.

3,0*

Luis Buñuel is het perfecte voorbeeld van een regisseur, die graag wat uitprobeert, en vaak ook gewoon maar doet waar hij zin in heeft en dan krijg je zo’n film als deze. Een verhaallijn is er totaal niet in te ontdekken en serieus nemen moet je dit ook zeker niet. Het is gewoon afwachten wat er allemaal voor geks voorbijkomt en hoe leuk je dat uiteindelijk zult gaan vinden.

Dat is zo’n beetje mijn ervaring bij het kijken van deze Le Fantôme de la Liberté. Er komt een hoop absurdisme en surrealistische scenes voorbij, waarvan het grootste gedeelte gelukkig wel leuk is. Het leuke zit hem vaak in het feit, dat je even denkt naar iets serieus te zitten kijken, waarna er vlak daarna vaak iets geks gebeurt.

Verder kan ik er eigenlijk niet zo heel veel over kwijt. Zien is geloven en de een zal dit ongetwijfeld leuk vinden, terwijl ik hier ook best kan begrijpen dat anderen het weer niets zullen vinden. Ik houd hier op zich wel van en kan die gekke Buñuel meestal ook wel waarderen, zo ook hier.

3,5*

Verrassend sterke film van Todd Haynes. De film geeft een perfect beeld van de bekrompenheid van de jaren vijftig destijds in Amerika en de zin van vroeger was alles beter gaat zeker niet op na het zien van deze film.
Jullianne Moore is duidelijk de ster van deze film en acteert voortreffelijk. Ze zet op sublieme wijze de rol neer van lieve onderdanige huisvrouw, die nergens goed voor is in de ogen van haar man, terwijl hij zelf een homoseksuele escapade begaat. Ook Dennis Haysbert acteert goed, rustig en ingetogen. Dennis Quad valt me ook mee, hoewel ik hem niet echt een goed acteur vind.
Visueel is de film ook erg mooi met mooie lange camerashots en een aankleding die je doet denken of je daadwerkelijk in de jaren vijftig bent aanbeland.
Ook het einde van de film is goed. Ik had het minder gevonden als Haysbert toch uit de trein was gestapt en terug wasgekomen, maar gelukkig was dat niet het geval. Kortom een fijne film, waar ik me erg in kon inleven.

4,0*