Opinions

”I'm gonna kill every last one of you godless fuckin' pieces of shit!”

Ik blijf dit echt een geweldig vermakelijk werkje vinden. Ontzettend vermakelijk van begin tot einde en het verveelt geen seconde. Het is tevens één van de films, die ik het vaakst gezien heb. Ik ben de tel inmiddels kwijt geraakt, maar meer dan 10 keer is het zeker. Ik kan de kritieken op From Dusk till Dawn goed begrijpen hoor. Halverwege de film, verandert het ineens van een spannende thriller naar een over the top horrorkomedie. daar zit natuurlijk niet iedereen op te wachten, maar ik vind het geweldig.

Het eerste gedeelte is duidelijk van de hand van Tarantino. Veel goede dialogen, die vaak hilarisch zijn, veel geweld en ook een behoorlijke spanningsopbouw. De acteurs doen het allemaal prima. George Clooney heeft er duidelijk plezier in, om eens een slechterik te spelen. Hij doet dat overtuigend en met veel gevoel voor humor. Tarantino zelf speelt zijn maatje, ook een slechterik, die nogal pervers is aangelegd. Dat leidt af en toe tot bizarre, maar ook erg komische situaties. Keitel en Lewis spelen daarnaast prima bijrollen, waarbij vooral Lewis er als coole chick bovenuit springt.

Hoewel het eerste gedeelte erg goed is, spreekt de tweede helft me nog veel meer aan. De Titty Twister is een fantastische locatie en de personages, die daar zijn en/ of komen zijn helemaal gedenkwaardig. De waanzinnige zwoele dans van Salma Hayek, met de geweldige ondersteunende muziek is echt fantastisch. Het zelfde geldt voor de rolletjes van Tom Savini, Fred Williamson en Cheech Marin. Erg leuke personages, waar ik iedere keer dat ik ze zie weer om moet lachen.

Het gaat in de Titty Twister ook helemaal los, en in feite is de tweede helft dan ook één groot hoogtepunt. Ontzettend veel humor, geweldige kills, veel vaart en vooral veel creativiteit. Rodriguez is sowieso een leuke originele regisseur, maar From Dusk till Dawn is absoluut zijn beste werk. Erg leuk en vermakelijk, van begin tot einde, en mij persoonlijk zal het nooit vervelen vermoed ik.

4,5*

Een behoorlijk matig vervolg op het zeer originele eerste deel. Het begin is nog wel aardig (met een leuke rol voor Tiffani-Amber Thiessen), maar daarna hebben we het dan ook wel gehad. Een paar aardige gore scènes zorgen een paar keer voor een kleine opleving, maar dat is slechts van korte duur.

Het originele van het verhaal is er nu natuurlijk ookwel af en de acteurs acteren voor geen meter en lijken er op de een of andere manier ook totaal geen zin in te hebben. Nee jammer dat er zo'n vervolg is gemaakt op zo'n leuke originele film.

1.5*

Een redelijk filmpje, dankzij het aangename tempo en de setting.

Vooral het eerste gedeelte van de film is best fijn, met een prima westernachtig sfeertje. Eenmaal aangekomen in de "Titty Twister" weet de kijker inmiddels wel hoe laat het is, en wat de nietsvermoedende cowboys te wachten staat. Daarna volgt nog redelijk vermakelijke actie, al is het natuurlijk allemaal lang niet zo goed als het eerste deel. Leuk ook om hier Danny Trejo weer tegen te komen. Iemand die nooit een rol weigert en die je in gekste films ziet terugkomen.

Zeker niet goed, maar best vermakelijk dus nog.

2,5*

Leuke sfeervolle thriller, die het verhaal rond Jack the Ripper in een nieuw jasje steekt.

De gebroeders Hughes hebben er zeker wat van gemaakt. De film heeft veel sfeer en Londen komt soms lekker donker en grauw over. Onplezierig om te lopen, wetende dat de gvreesde jack ieder moment uit een donker steegje kan opduiken. Johnny Depp speelt een leuke rol. Hij legt er veel humor in en zijn rol doet erg aan die van Sleepy Hollow denken.

Verder heeft de film een leuk whodunnit verhaaltje. De moorden zijn best goed. Hoewel de film in verhouding weinig gore bevat, is de film toch redelijk spannend. Wel moet ik zeggen dat Heather Graham enigszins miscast is en er voor haar rol toch iets te goed uit ziet. Maar verder dus een fijne film, met een leuke sfeer en goed acteerwerk.

3,5*

Best een aardige film dit, in ieder geval een stuk beter dan het latere Pearl Harbour, maar echt heel meeslepend of groots wordt het nooit.

Er wordt aardig in geacteerd, waarbij Montgomery Clift er voor mij duidelijk bovenuit sprong. Zijn personage is tegelijkertijd ook het meest interessant. Hij heeft het hart op zich op de goede plaats, maar ik vooral erg koppig en eigenwijs, maar staat in ieder geval wel zijn mannetje als het moet.

Het verhaal is verder best goed uitgewerkt, waarbij de focus vooral ligt op de relaties tussen de verschillende personen en niet zozeer op de oorlog zelf. Alleen de laatste 15 minuutjes komen de Japanners nog even om de hoek kijken met hun bekende aanval, die niet echt onverwacht komt.

From Here to Eternity kijkt best lekker weg, verveelt niet, maar wordt ook nergens echt bijzonder.

3,0*

Een lekker vermakelijke film, al heeft die wel een kwartier nodig voordat deze op gang komt. De film neemt zich gelukkig geen moment serieus en pretendeert ook nooit meer te zijn dan een lekker hersenloos actiefilmpje en daar op zich goed in slaagt. Dat is vooral te danken aan John Travolta, die een paar grappige oneliners erop los laat, er verder lustig op los slaat en die zich van niemand wat aan lijkt te trekken. Het verhaaltje is flinterdun en verder ook pure bijzaak. Veel geschiet, veel actie, een snelle Audi en je hebt een leuke vlotte actiefilm te pakken. Wel mooi vond ik het dat James op het einde geen genade met zijn vriendin toont en haar dwars door het hoofd schiet. Aanradertje als je een film zoekt in de lijn van Crank en The Transporter, al zul je in deze film geen Jason Statham tegenkomen.

3,0*

Gisteren na lange tijd weer eens een keertje gekeken en ik moet zeggen dat ik deze na Goldfinger, For Your Eyes Only en Casino Royale toch wel een van de betere Bondfilms vind.Connery is goed op dreef en het enhousiasme druipt er van af. Hoogtepunt vond ik het gevecht in de trein. Prima Bondfilm dus!

3,5*

”Get yer head back in there, you God Damned turtle!”

Een erg fijne Wilder dit, met een geweldig goed geschreven script, die na bijna veertig jaar nog niets aan kracht heeft ingeboet. wat mij betreft behoort het ook tot zijn betere werk en is het leuker dan het vergelijkbare His Girl Friday.

Het heerlijke typische Wilder sfeertje komt hier volledig tot zijn recht. Jack Lemmon doet het altijd goed en past ook altijd prima in dit soort films. Hij is hier weer een soort van hardwerkende goedzak, die het werken als journalist op een gegeven moment beu is, omdat hij graag wil trouwen. Walther Mattheu weet hier echter de show te stelen als zijn baas, die de meest sluwe trucs probeert uit te halen om Lemmon, zijn sterjournalist, toch maar bij zich te kunnen houden.

Het dialoogwerk is van een heel hoog niveau en dat zorgt soms ook voor erg leuke humor, in combinatie met vreemde situaties. Het tempo is constant hoog en de meeste grappen weten hun doel goed te raken. Ondanks dat het allemaal op een gegeven moment wel erg uit de hand loopt, blijft het ten allen tijde geloofwaardig. Ik moest ook nog wel even lachen om het einde, waarbij nog even voorbijkomt hoe het zogenaamd met iedereen is afgelopen. Dat soort details maken het allemaal nog net even leuker.

4,0*

Vermakelijk en bij vlagen lekker smerig met veel gore, maar ik mis in deze film toch vooral de spanning. het verhaal doet her en der wel wat herkenbaarheid met zich meebrengen, van bijvoorbeeld een gedeelte van Wrong Turn en de Texas Chainsaw Massacre.

Wat vooral altijd opvalt aan de Franse horrors, is dat ze er nooit voor terugdeinzen om iets expliciet in beeld te brengen, iets wat ik meestal wel kan waarderen. In deze film was het moment ,dat de cirkelzaag dwars door de herbergeigenaar heen boort, zo´n moment dat lekker smerig was en daarnaast nog eens perfect in beeld werd gebracht.

Het verhaal is echter verder niet echt bijzonder en op de een of andere manier wilde de film voor mij dus niet echt spannend worden. Onderhoudend is het wel en zeker niet slecht, maar tot de toppers in het genre behoort deze film wat mij betreft echte dus niet.

3,0*

Een matige thriller, waarin het regelmatig aan logica ontbreekt.

Het scenario zelf is nog wel aardig. De drie jongeren zijn niet bepaald de slimste, maar de manier waarop ze in de hachelijke situatie terecht komen is in ieder geval nog wel geloofwaardig. Verder is de locatie mooi en interessant en ziet het er visueel niet verkeerd uit. Ook de wolven zijn wel tof, al is het behoorlijk raar dat die beesten er sowieso rondlopen. Lekker om te weten, als je daar op een toeristische dag gaat skiën, dan is het extra opletten geblazen.

De acteurs zelf deden het niet eens zo slecht. Het is meer het over dramatische gebeuren, dat er op een gegeven moment van gemaakt wordt, dat enigszins begon te irriteren. Telkens weer dat uitleggen waarom ze een bepaalde keuze maken en telkens ook weer dat dramatische deuntje eronder. Daarnaast zitten er zogezegd een hoop vreemde keuzes van de hoofdrolspelers in. Ook was het raar datde wolven die gast pas net op hadden, toen de vrouw langskwam, terwijl dat toch alweer minimaal 12 uur laten moest zijn, want er was alweer een nacht voorbij. Dat zijn toch wel cruciale foutjes.

Los daarvan is het redelijk vermakelijk en bleef ik toch enigszins nieuwsgierig naar de afloop. Maar, dat maakt het nog geen goede thriller.

2,0*

Ik had destijds al van een collega gehoord, dat sneeuwpop Olaf, die prominent op elke poster van Frozen aanwezig is, pas laat in de film verschijnt, dus die misvatting konden we niet meer maken. Wel was ik lichtjes verrast dat Frozen een echte prinsessenfilm iets. Nu maakt Disney er wel meerdere, maar deze zag ik zo snel even niet aankomen.

De film zelf is zeker niet slecht, maar nogal wisselend van niveau. Wat me ietwat stoorde, is dat hier zo ontzettend veel in gezongen wordt. Die nummers zijn ook vrij wisselend. Het nummer Let it Go heb ik inmiddels al zo vaak gehoord, dat ik het bijna niet meer kan horen. Alleen het stukje dat Olaf zong, was echt goed. Ook visueel ziet het er allemaal mooi uit. Veel oog veel details, invulling en sfeer. Qua personages zorgden Olaf en Sven gelukkig voor de broodnodige humor. Elsa is vanwege haar krachten een erg interessant personage. Dat de prins een slechterik zou zijn, was geen verrassing, omdat hij anders wat overbodig zou zijn in het verhaal.

Maar verder is het dus best een vermakelijke wegkijker. Wel teveel musicalnummers en een verhaal dat soms niet helemaal vlot loopt. Maar verder overtuigt het in voldoende mate, met aardige personages, mooie animatie en aardige humor. Wreck it Ralph blijft echter Disney’s topper van de laatste twintig jaar.

3,0*

Een interessante thriller, die vooral op elke gebied erg degelijk is, nooit door de ondergrens gaat, maar ook nergens heel goed of spannend wordt. Visueel is het aardig en vooral daar had vanwege de omgeving duidelijk meer uit gehaald kunnen worden.

Qua sfeer zit het wel goed. Erg koud en kil met al die sneeuw en ijs, maar dat past hier op zich wel goed bij, want het verhaal is typisch een onderwerp om het koud van te krijgen. De acteurs doen het ook naar behoren. Cage en Hudgens zijn redelijk tot goed, maar vooral Cusack maakt soms wel indruk met zijn performance.

De tweede helft is duidelijk het boeiendst. Het komt in het begin wat moeizaam op gang, maar de afloop mag er best zijn. Het had hier en daar wat beter uitgewerkt kunnen worden. Vooral de achtergrond van Hansen blijft net iets teveel onbelicht. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar ik snap dat ze hem in Amerika nooit zullen vergeten.

Al met al een interessant verhaal, met een aardige uitwerking.

3,0*

Een leuke Deense thriller, die misschien wat traag begint, maar daarna gelukkig steeds beter en boeiender wordt.

Het trage begin was even inkomen moet ik zeggen. Het sfeertje is wel lekker somber en mysterieus, maar ik had het idee dat men in het begin zelf ook nog enigszins zoekende is, welke richting men op wil. Visueel ziet het er soms best fraai uit, met die donkere triest ogende vlaktes, waarboven een grauwe lucht met veel onheilspellende wolken hangt.

Het is het bekende verhaal van een vreemdeling, deze keer een commissaris, die zich vestigt in een dorpje dat er zo zijn eigen regels op nahoudt. Af en toe zit er wel wat zwarte, cynische humor doorheen verweven, maar de nadruk ligt toch veelal ook op het drama. Dat wordt in de tweede helft vrij goed uitgewerkt. Ondanks dat een gedeelte van het mysterie verdwijnt, maakt de regisseur niet de fout om alles aan de kijker te willen voorkauwen. Hierdoor blijft het tot en met het einde behoorlijk intrigerend. Het einde zelf was dan wel weer leuk gevonden en past goed in de algehele sfeer van dit verhaal.

Het heeft inderdaad wel iets Coens-achtig en ik moet ook wel aan de films van Anders Thomas Jensen denken. Een beetje vreemd dus, maar wel lekker.

3,5*

Mooie film over de liefde van twee meisjes, waarin er eentje het pispaaltje van de klas is en de ander juist het populairste meisje. Beiden worstelen met hun gevoelens en identiteit, kortom alle problemen die kunnen horen bij een tiener puber. Beide meiden leveren erg sterk acteerwerk af en beiden wekken sympathie op. Vooral de worsteling van Elin vond ik boeiend om te zien, want zij is immers het populairste meisje van de klas en als ze haar ware gevoelens en mening laat zien, zal ze dat daarna hoogstwaarschijnlijk niet meer zijn. Ook de sfeer is erg goed weergegeven en het verhaal wordt eigenlijk nergens onrealistisch. De bijna eindscene in de wc vond ik een zeer sterke scene. Daar zat eigenlijk alles in, waar het in deze film om draait.

4,0*

Erg fijne thriller met een Harrison Ford in topvorm. Ford is een acteur die vooral geschikt is voor een paar soort rollen en dit is er één van. Hij slaagt erin om overtuigend de opgejaagde Dr. Kimble te spelen, waarbij hij de angst en andere emoties erg goed van het scherm naar de kijker weet over te brengen. Ik kon me in ieder geval goed in hem verplaatsen en kon zijn beweegredenen en zijn keuzes goed begrijpen. Ook Tommy Lee Jones verdient compliment als de harde U.S. Marshal, die volhardend achter Kimble blijft aanzitten. Beide heren leveren prestaties van topformaat.

Naast het acteerwerk is het vooral de spanning en de actie, die ervoor zorgt dat het geheel erg boeiend blijft. Hier en daar balanceert de film soms op het randje van geloofwaardigheid, maar valt gelukkig nooit in het diepe, zoals Kimble dat overigens wel doet vanaf een waterdam, wat tevens een van de spannendste momenten van The Fugitive is. De actiescènes zijn sowieso allemaal de moeite waard en vaak ook op een mooie manier in beeld gebracht. De muzikale bijdrage is opzwepend en draagt ook voor de kijker bij aan het opgejaagde gevoel dat Dr. Kimble heeft.

The Fugitive is een adrenalineverhogende film, die een prima spanningsboog kent, mooi actie en twee acteurs die geweldig op dreef zijn.

4,0*

Ook deze tweede film, die ik van Johnny To heb gezien, is een erg stijlvolle oefening.

Het verhaaltje is een vrij standaard wraak verhaaltje, maar de uitvoering zorgt ervoor dat dit op momenten toch een bijzonder genietbare film is geworden. De setting is vaak donker, waardoor deze Fuk Sau een bepaalde duistere uitstraling krijgt. Johhny Hallyday levert een prima hoofdrol af. Hij oogt erg cool en berekenend en zet een prima hoofdrol neer. Ook is het fijn om Anthony Wong Chau-Sang te zien acteren, iemand die vaak in de betere Hongkong actie-films opduikt en het altijd goed doet.

Het zijn echter de actiemomenten, die de echte hoogtepunten vormen van Fuk Sau. Zeer stijlvol en vooral op een geweldige sterke manier gefilmd, met veel aandacht voor de details. Tussen die sterke momenten door, zakt het niveau soms wel een klein beetje weg. Gelukkig herstelt To dat echter ook weer vaak genoeg, al zijn het soms net wel de puntjes, die het verschil maken tussen een topper en een goede film. Fuk Sau is wat mij betreft geen topper, maar behoort echter zeker wel tot de laatste categorie.

Het is een leuke, lekkere stijlvolle wegkijker, met een aantal geweldige actiescènes.

3,5*

Mijn eerste film van deze regisseur en gelijk eentje die doet smaken naar meer. Fukushû Suru wa Ware ni Ari kent namelijk een ontzettend intrigerende hoofdrolspeler, die behoorlijk gestoord is, maar daarom niet minder interessant.

Ken Ogata zet Iwao als een behoorlijk ongeleid projectiel neer. Hij beseft drommels goed waar hij mee bezig is, maar kan het op de een of andere manier niet tegenhouden. Vanaf het moment dat hij de bordeelhoudster ontmoet wordt het allemaal nog en stuk interessanter. Hun relatie, die ontstaat is enorm boeiend om te zien, maar ondank de onwaarschijnlijkheid, toch erg geloofwaardig. Vooral de moeder van de bordeelhoudster is erg sterk en speelt een onvergetelijke rol hier.

Visueel ziet het er allemaal erg goed uit. Vooral de eindscene is fantastisch in beeld gebracht. De muziek is aardig, maar verder niet al te opvallend aanwezig. Vooraf had ik een spannende films verwacht. Dat is het eigenlijk totaal niet, maar de kracht is er verder niet minder om. Het is een sterk uitgewerkt drama, waarbij het leven van een seriemoordenaar centraal staat. Een moordenaar met enkele licht sympathiek trekjes, die toch wel erg gestoord is.

Een prima drama dus. Zakt in het midden ietsje in, maar het laatste half uur is buitengewoon sterk en het einde is er eentje om te onthouden.

4,0*

Prima film, maar niet die topper die het na de eerste helft van de film had kunnen zijn. Het eerste gedeelte is toch het sterkste gedeelte van de film, omdat je daar echt binding met de personages hebt. In het Vietnam gedeelte brokkelt die binding toch beetje bij beetje af, waardoor de film je aan het einde toch minder raakt. Ondanks dit is het camerawerk bij vlagen prachtig, het acteren degelijk en is het verder gewoon een prima film, zeker door het zeer sterke eerste gedeelte. De rol van Lee Ermey als drillsergeant is trouwens onvergetelijk!

4,0 * is echter meer dan verdiend.

The Full Monthy is een leuke typische Britse komedie die laat zien dat ook een doodgewone man prima door het leven kan gaan als chippendale.

De acteurs zijn goed gecast en spelen allemaal ook naar behoren. Bij allemaal kom je voldoende over hun achtergrond te weten, en die is niet altijd even vrolijk. De armoede en het grauwe Engelse fabrieksleven wordt rauw en realistisch weergegeven. Een omgeving, waar het bijna logisch lijkt, dat je er depressief van wordt.

Waardoor the Full Monty zo goed werkt is de combinatie van factoren. Naast het goede spel van de leuke cast is de film een prima mix van komedie en drama. Er zijn hilarische momenten, maak ook scènes, die zelfs voor lichte ontroering zorgen. De uiteindelijke finale is erg leuk en mag er zijn. De frisse muziek is goed gekozen en past prima bij het sfeertje dat de film uitstraalt. Erg grappig.

3,5*

Dit is één van de weinige Disney films van vroeger, die ik echt nog nooit gezien had. Niet zo vreemd, aangezien Fun and Fancy Fee sowieso erg weinig bekeken is en niet één grote animatiefilm is, maar bestaat uit twee aparte verhalen. Die verhalen kende ik overigens wel en heb ik beiden vroeger weleens gelezen in het weekblad Donald Duck.

Het verhaaltje van Bongo de circusbeer is niet zo bijzonder, maar wel mooi geanimeerd. Vooral de diverse beren zien er erg mooi uit. Het ligt een beetje in het verlengde van Dombo. Het is hier en daar nogal kinderachtig, maar de romantische insteek is op zich wel leuk gedaan. Als het verhaal voorbij is, blijkt het niet alleen Japie Krekel te zijn, die tussen de twee verhalen inzit, maar ook wat live-action. Dat buikspreekgebeuren vond ik niet al te grappig en leek ook meer een beetje tijdopvulling te zijn. Het verhaal van Mickey, Donald Duck en Goofy is wel goed en haalt het niveau duidelijk omhoog. De animatie is ook hier erg goed en het verhaaltje en de humor is wat sterker, scherper en vooral ook een stuk leuker, dan bij Bongo.

Het zorgt ervoor dat deze Fun and Fancy Fee uiteindelijk nog goed te doen is. Ook het einde, waarbij de reus nog even het dak van het huis van de buikspreker optilt, was zowaar leuk. Fun and Fancy Fee is misschien niet de bekendste of beste Disneyklassieker, maar bij lange na ook niet de slechtste en goed kijkbaar.

3,0*

Hoewel Jim Carrey de laatste jaren ook bezig is met serieuze films en dat trouwens niet onverdienstelijk doet, liggen zijn roots toch bij de komedie. Fun with Dick and Jane is zo'n komedie waarin Carrey zichzelf weer eens ouderwets kan uitleven. De film is lekker luchtig, bevat veel humor, met een aantal aardig verzonnen grappen. Carrey is eigenlijk weer ouderwets leuk, maar ook Tea Leoni is af en toe zeer grappig en erg goed gecast. De lol en het enthousiasme spat er af toe duidelijk van af. Erg vermakelijke film wat mij betreft en een dikke voldoende waard!

3,5*

Zo dat was wel weer even een aparte kijkervaring moet ik zeggen, maar uiteindelijk wel een erg tegenvallende. Leuk dat meneer Haneke van experimenteren houdt, maar bij mij werkte het niet echt. De film heeft een paar momenten, maar is in zijn geheel een hele grote voorspelbare thriller met behoorlijke domme mensen die gegijzeld worden en waarbij de afloop natuurlijk erg voorspelbaar is. Is op zich niet erg, want dat zijn een hele hoop andere films ook wel, maar als de film verder ook niet weet te vermaken, dan blijft er vrij weinig over. Op de domme keuzes ga ik hier niet verder in, want die worden hieronder al genoeg besproken, zoals o.a. het gevalletje bij de boot . Het enige echt verrassende moment in de film is als de vrouw een van de jongens plots neerschiet. Op dat moment was ik echt even verrast. Als daarna de andere jongen met de afstandsbediening de scène terugspoelt, waarna het de vrouw de volgende keer niet meer lukt , valt de film al helemaal niet meer serieus te nemen, ook al was het wel een aardige wending. Verder bevat de film enkele zeer lange nietszeggende shots en is het acteerwerk op zich niet slecht en van de vrouw zelfs erg goed te noemen. Wat mij betreft dus een mislukt experiment van Haneke!

1,5*

Typische musical, zoals er in die tijd wel meer gemaakt werden. Maar met Wyler aan het roer, en Barbara Streisand in een zeer goede hoofdrol, zorgen er voor dat er ondanks de ietwat te lange speelduur, voldoende te genieten valt.

Streisand is echt geweldig op dreef hier. Een zeer energieke rol, waarin zij zich helemaal uitleeft en daarnaast de musical weet te voorzien van de nodige humor. Het verhaal is voorspelbaar en het drama heeft hier en daar wat zwakke punten, maar gelukkig zijn de muzikale intermezzo’s niet slecht. Sommige zijn zelfs heel leuk.

Verder heb ik er niet zo veel over te melden. Wyler is een veelzijdig regisseur, die ook in dit genre goed uit de voeten kan, zo bewijst hij hiermee.

3,0*

De Fast and Furious is toch wel een opvallende reeks. Ik ben zeker geen fan, maar de ontwikkeling in de reeks is zeker te prijzen. Waar het racen ooit een doel was, is het in de laatste twee films vooral een middel geworden voor actie. Actie, die best vermakelijk is en lekker wegkijkt.

Dit zesde deel gaat op sommige momenten erg over-the-top, maar juist dat punt maakt het genietbaar, want geloofwaardig is het op een gegeven moment toch allemaal niet meer. Vooral The Rock is sinds het vorige deel een heerlijk aanvulling voor de cast gebleken. Het drama en familie-gedeelte tussendoor is op zich vrij oninteressant, maar de actiescènes zijn goed gemaakt en leveren wel het spektakel op, waar je als kijker op hoopt. Het spektakel met de tank op de snelweg, is mooi gemaakt en ook de actie op de landingsbaan is leuk, al moet het zo’n beetje de langste ter wereld zijn, waar er komt maar geen eind aan.

Zolang men er in slaagt dit niveau vast te houden, mogen ze er nog best wel een paar maken. Het zijn misschien geen toppers, maar ik ken genoeg hersenloze films, die veel minder plezierig zijn om naar te kijken.

3,0*

Vermakelijke film weer van Lang.

Toch valt me op dat ik de films uit zijn Duitse periode tot nu toe net wat beter vind dan die uit zijn Amerikaanse periode.

Fury is echter een vermakelijke film. Spencer Tracy speelt erg sterk en vooral het middenstuk van de film is erg goed. Het happy end en het begin vond ik dan weer een stukje minder moet ik zeggen. Er zitten een paar sterke scenes in, en ook het verhaal is al met al zeker niet slecht.

Fury behoort niet tot Fritz Langs beste werk, maar is nog altijd een bovengemiddelde film.

3,5*

Leuk vermaak, zoals De Palma ze wel vaker maakt, en dat laatste is positief bedoeld.

The Fury is moeilijk in een genre vast te plakken, want er komen zoveel verschillende elementen voorbij, dat je er aan een handvol nog niet genoeg lijkt te hebben. Er zitten hier en daar wel wat mindere fases in, maar over het algemeen is het erg leuk om naar te kijken. Douglas speelt een prima rol, maar ik was vooral verrast door Cassavetes, die ik nog nooit een slechterik had zien spelen, maar dat ook prima doet.

De sfeer is sterk, de aankleding stijlvol en dat geldt ook voor een paar van elkaar losstaande scenes, die vooral ook erg goed gefilmd zijn. Richting het einde zakt het wel een klein beetje in, mede ook omdat De Palma het hier en daar wat te langgerekt heeft gemaakt. Het einde is dan wel weer bijzonder sterk. Ik houd in ieder geval wel van zijn films. Het mist vaak net iets om het een echte topper te maken, zoals hier ook het geval is, maar is bijna altijd vermakelijk en kent ook altijd wel wat filmische hoogstandjes.

3,5*

Pinky Violence is een genre, waarmee ik tot aan deze Sex and Fury eigenlijk totaal onbekend mee was. Geweld met naakte vrouwen is wat dat betreft al een behoorlijk goede samenvatting van het genre vermoed ik.

Het is best vermakelijk moet ik zeggen. Reiko Ike is een charismatische hoofdrolspeelster, die er niet voor terugdeinst om in haar blootje in de sneeuw, met een man of tien te zwaard vechten. Dat is gelijk ook één het beste moment. Het is sfeervol, vermakelijk om naar te kijken en soms wat te overdreven, waardoor er van spanning nooit echt sprake is.

Ik vind het persoonlijk ook niet hele hoogstaande cinema, maar die zal zeker een groep mensen aanspreken, want cult is het absoluut. Ondanks dat dit niet echt mijn genre is heb ik me er verder wel goed mee vermaakt. Leuke naakte vechtende vrouwen zijn natuurlijk geen straf om naar te kijken.

3,0*

Een behoorlijk slechte film dit.

De film wil maar niet op gang komen en dat duurt eigenlijk tot het einde. De film bevat nauwelijks sfeer, geen leuke of interessante personages en visueel gezien heeft de film al helemaal niets te bieden.

Wat een ongelofelijke rotzooi is het trouwens ook op het politiebureau. Alles en iedereen loopt elkaar soms in de weg en die twee schilders die er bezig zijn maken de boel er ook niet beter op. Het acteerwerk is verder ook niet echt om over naar huis te schrijven. Yul Brenner is nog het best als schurk, maar zijn rol is niet supergroot. De rest is allemaal matig tot slecht.

Een film om snel te vergeten wat mij betreft.

1,0*