Opinions

Derde film van Fritz Lang die ik zag en wederom weet hij te overtuigen. De film laat je als kijker echt meedenken over het hoe en waarom van een moordenaar en alle zaken die daarom heen spelen. Na bijna tachtig jaar helaas nog steeds een erg actueel onderwerp en dat zal het altijd blijven. De film begint erg sterk en houdt dit niveau het eerste uur wel vast. Daarna zakt het niveau een klein beetje, om vervolgens weer grandioos te eindigen met de zeer indrukkende monoloog van Lorre. Lorre acteert sowieso de hele film erg sterk en dit is al de derde film in korte tijd, waarin hij een overtuigende rol neerzet. Een zeer fijn actuer wat mij betreft, die een hoop in zijn mars heeft. Qua cinematografie schoteld Lang ons mooie beelden voor en weet hij op sommige momenten goed gebruik van zwart/wit belichting en schaduwen te maken. Duidelijk een regisseur die voorop liep in zijn tijd. Fijne film dus met een sterke boodschap!

4,0*

Het werd tijd dat ik ook eens een film van Rohmer zag, omdat ik vooraf van mening was dat zijn films weleens in mijn straatje zouden kunnen liggen. Die mening is na het zien van deze film gelukkig nog niet veranderd. Deze Ma Nuit chez Maut is in ieder geval een behoorlijk goed begin en ken vooral een erg goed middenstuk.

Laat me beginnen met de complimenten voor Françoise Fabian. Niet alleen is zij een erg mooie verschijning, maar daarnaast vond ik haar sterk spelen. Ik had overigens wel wat moeite om in de film te komen. Het begint gelijk met veel dialogen, maar dat ging vaak wel enigszins langs me heen. Op een gegeven moment ben ik dan toch goed in de film geworteld, en wordt het allemaal interessanter en ook beter. De dialogen zijn vaak scherp en het moment bij Maud is erg sterk.

Na dit erg fijne middengedeelte zakt het niveau langzaam weer wat in en het einde vond ik ook niet heel overtuigend. Wel moet ik Rohmer complimenten geven voor het camerawerk, waarbij vooral de scenes, die zich buitenshuis afspelen erg sfeervol gefilmd zijn. Ondanks het vele gepraat is dit achteraf gezien zeker een fijne wegkijker.

3,5*

Leuke film van Robert Rodriguez en Machete biedt eigenlijk precies wat je mag verwachten; een hoop onzin, veel over the top actiescènes en best wel wat grappige personages.

Daarnaast is het eigenlijk best wel een geniale move om Danny Trejo een keertje in de hoofdrol te zetten. Hij heeft sowieso een enorm coole uitstraling en hoeft niet veel te zeggen om zijn boodschap op de tegenstander over te brengen. Sowieso heb ik weinig te klagen over de acteurs. Robert de Niro is grappig, Steven Seagal is op het moment dat hij sterft zelfs hilarisch, Dohn Johnson is aardig, Jeff Fahey is goed, Michelle Rodriguez is indrukwekkend en ook de gebruikelijke bijrol van Cheech Marin is zoals altijd grappig. Jammer dat Tom Savini zo’n kleine rol had en het ook onduidelijk is waar hij na de kruisiging van Marin gebleven is? Oh ja ik vergeet trouwens nog die bewakers te noemen, die waren trouwens echt .

Ja best een een leuke film dus, al vind ik films als Desperado en From Dusk till Dawn nog wel wat scherper qua humor. Maar verder lekker vermaak, lekker veel originele kills en ook een leuk sfeertje. Prima vermaak dus.

3,5*

Lang niet zo goed als het eerste deel en tevens veel minder fris en leuk.

Aan bekende acteurs in ieder geval geen gebrek, want ook hier zit het er tot in de kleine bijrolletjes vol mee. Het eerste half uur is duidelijk het best. Een aantal geslaagde grappen en wat aardige introducties van sommige personages. Daarna lijkt Rodriguez soms een beetje de richting kwijt en lijkt Machete Kills soms een doel en verhaal te ontberen. Maar tijd om je te vervelen heb je niet, want Rodriguez stopt alles barstensvol actie. Soms is dat wel leuk, maar meermaals slagen de grappen ook niet.

Verder oogt Trejo ook minder fit dan in Machete. Niet raar voor iemand van zijn leeftijd, maar wel iets om in de toekomst rekening mee te houden. Ik vond de rolletjes van Sheen, Gibson en Heard overigens wel geslaagd. De rest van de cast was net wat minder. Richting het einde was ik op een gegeven moment toch wel blij dat de film bijna afgelopen was. Wel opvallend dat er niet echt een einde aanzat. Ik weet niet of men nog van plan is om een derde deel te maken, maar van mij hoeft het niet zo. De koek was al enigszins op na het eerste deel en Rodriguez kan beter weer wat nieuws bedenken, want vervolgen is hij sowieso niet zo goed in.

Machette Kills krijgt van mij een nipte onvoldoende en dan ben ik nog een klein beetje mild, omdat ik nu eenmaal een enorm zwak voor Heard heb.

2,5*

Fijne spannende en interessante film, die qua verhaal erg interessant is en een enorm sterke duistere sfeer bezit. Christian Bale zet een werkelijk fenomenale rol neer en toont ook met deze film maar weer eens aan waarom hij nog steeds tot mijn favoriete acteurs behoort. De film oogt dankzij hem op sommige momenten zelfs eng, omdat je duidelijk kunt zien hoe angstwekkend mager Bale is geworden voor deze film. Het verhaal is van begin tot einde boeiend en droom en werkelijkheid lopen constant door elkaar heen, zodat je moet blijven opletten. De uiteindelijke clou van de film was misschien nog niet eens zo heel bijzonder, maar het is het hele gebeuren van verhaal, sfeer, aankleding en acteerwerk dat de film boven de grijze middelmaat doet uitstijgen. Dankzij Bale geef ik de film er trouwens nog een extra halve ster bij, want zo'n prestatie als dit is gewoonweg fenomenaal!

4,0*

Een film met Murray en De Niro belooft op zich wel wat. Het moet gezegd worden dat beide heren goed spelen, zij het wat anders, dan we meestal van ze gewend zijn, maar juist dat lijkt hier wel goed te werken. Vooral Murray is aardig op dreef als maffioso. Ook de cynische en zwarte humor die erin voorkomt, werkt best goed. De Niro acteert ook lang niet slecht. Thurman is wat minder sterk deze keer en ook haar personage vond ik niet zo heel leuk en bijzonder.

Hoewel het sfeertje op momenten best sterk is, weet regisseur John MacNaughton op sommige momenten niet te kiezen tussen komedie en drama, waardoor ik vooral het drama zeker niet altijd goed vind werken. Hierdoor maakt het geheel uiteindelijk niet een hele sterke blijvende indruk. Het is vooral aan de acteurs te danken, dat het allemaal nog redelijk gemakkelijk wegkijkt, maar heel goed is het allemaal niet .

2,5*

Redelijk filmpje, maar niet echt veel bijzonders.

Australië heeft het typische landschap voor een postapocalyptische setting en dat komt hier ook wel redelijk goed terug. Verder is het allemaal redelijk onderhoudend, maar spannend of echt heel goed wordt het nooit.

De personages en typetjes zijn vooral heel onwerkelijk. Een aantal rare typetjes, maar echt leuk worden ze nooit. Het mooiste aan Mad Max zijn vooral de achtervolgingen per auto en per motor. Het sfeertje is ook wel aardig, maar her en der oogt het ook wel wat gedateerd allemaal.

Gibson doet het niet onaardig, en op zich ben ik wel benieuwd hoe het verder gaat. Ik zal mijn verwachtingen in ieder geval niet te hoog instellen.

2,5*

Dit vervolg heb ik ooit in een ver verleden weleens op televisie gezien. Sommige stukken stonden me nog wel bij, maar het grootste gedeelte zei me niet zo heel veel meer.

Maar gelukkig is dit vervolg een stuk leuker dan zijn voorganger. Het sfeertje is sterk, maar er zit vooral een stuk meer actie en vaart in, wat het in zijn geheel al een stuk amusanter maakt. Prima actie ook trouwens en een wat beter verhaaltje, waarin Mad Max een groepje mensen helpt tegen een bende boze motorrijders.

De personages zijn ook iets leuker en ook Gibson is duidelijk wat beter op dreef hier. Ook opvallend hoe snel deze film voorbij was, ook al een goed teken. Meer gekregen dan ik verwacht had en dat is op zich altijd leuk.

3,5*

Redelijke afsluiter, maar zeker niet het beste deel.

Ik miste vooral het sterke sfeertje dat deel twee wel had. Inhoudelijk is het allemaal ook wat minder. Er zitten wel enkele goede scènes tussen. Het kooigevecht is bijvoorbeeld erg vermakelijk om te zien.

Gibson doet het niet onaardig, maar ook bij hem lijkt de fut er soms af en toe een beetje uit. Het laatste half uur is dan gelukkig nog wel het best. De sfeer is wat sterker en leuk dat er eindelijk ook wat voertuigen en achtervolgingen opduiken in deze film, die ook nog niet zo slecht zijn.

Niet geweldig, niet heel slecht, net als het eerste deel. Deel twee springt er qua niveau voor mij duidelijk bovenuit. Leuk om deze trilogie ook een keertje te hebben gezien.

2,5*

Wat een heerlijke rollercoaster boordevol actie was dit zeg. Ik ben zeker geen fan van de originele trilogie, al was het tweede deel wel leuk. De geweldige trailer hiervan heeft mij uiteindelijk doen besluiten om dit toch maar eens op het grote scherm te gaan aanschouwen en gelukkig viel dat niet tegen.

In dit vierde deel neemt Tom Hardy het stokje over van Mel Gibson en doet dat met verve, al is zijn rol ook niet zo heel groot. Charlize Theron steelt echt op dat vlak de show, met haar stoere vertolking als Furiosa. George Miller regisseert ook dit deel en heeft goed gekeken naar de minpunten van de vorige delen en weet dat Mad Max vooral goed werkt met actie. Veel actie, nee heel, heel veel actie. Het is zelfs een actiefilm, waarvan de huidige soortgenoten nog heel veel kunnen leren, want Mad Max is echt geweldig geregisseerd. Het is een achtbaan van actie. Zalige actie, waarbij er continu wat gebeurt en het fantastisch in beeld wordt gebracht. Daarnaast is de soundtrack van Junkie XL erg passend en de desolate sfeer geweldig

Miller weet deze keer vooral ook de nadruk te leggen op de maffe personages. De aankleding is geweldig, waarbij de al veel genoemde gitarist echt de show steelt. Heerlijk die meligheid! Hoe gekker hoe beter lijkt Miller hier te denken en hij heeft helemaal gelijk. De actiescènes zijn echter allemaal geweldig. Het tempo is moordend en elke tegenstander heeft zijn eigen soorten auto’s en wapens, waarbij de diversiteit zeer groot is.

Dit deel kent overigens ook een sterke spanningsboog. Ik had echt het gevoel dat er veel kon gebeuren met “de goeden” en dat gevoel werd continu vastgehouden. Ik heb hier echt van genoten en hoop dat ze in het volgende deel op dezelfde voet verder gaan, met Miller in de regiestoel. Hij mag dan al oud zijn, maar zoiets houd je gewoon jong.

4,5*

Leuke animatiefilm uit de Dreamworks studio, met leuke vakk erg drukke karakters en een geinig verhaaltje. Qua animatie is het wel aardig, maar op dat gebeied kan Dreamworks Pixar gewoon niet evenaren en bijbenen. De dieren die de hoofdrol spelen in deze film zijn allemaal wel redelijk gedaan, maar zoals zo vaak in dit soort films het grappigst.De enorm grappige criminele pinguïns voegen net dat beetje extra toe, wat deze film nodig heeft. Leuk, vermakelijk en onderhoudend dus, maar de film behoort verder zeker niet tot de top van de animatiefilms, daarvoor is alles vaak net weer te simpel.

3,0*

Tjonge tjonge wat een enorm druk gedoe was dit. Waar ik deel 2 al niet zo heel goed vond, daar is met dit derde deel het dieptepunt wel bereikt, mag ik hopen.

Door zoveel mogelijk actie en zoveel mogelijk kleurtjes te gebruiken, denkt men blijkbaar wel tot een goede film te kunnen komen. Ik vond het in ieder geval veels te druk. Balans is een woordje dat men bij Madagascar blijkbaar niet kent.

Er zijn maar weinig zaken, die echt leuk zijn in dit derde deel. Het verhaaltje is niet bijzonder, de nieuwe personages zijn niet echt geweldig, en de animatie is niet echt mooi. Hierbij lijken vooral de kleuren soms met elkaar te vloeken. De enige leuke personages zijn nog altijd de pinguïns. Verder is het op een enkel geslaagd muzikaal nummer erg karig, zeer chaotisch en vooral vaak niet leuk.

Net als Ice Age mag ook de Madagascar reeks nu wel stoppen. Ik ben er in ieder geval wel helemaal klaar mee.

1,5*

Redelijk leuk, maar vooral een herhaling van zetten. Film speelt een beetje leentjebuur bij The Lion King en Ice Age en moet het wederom van de grappige pinguins hebben, die soms lekker droog overkwamen. Er zit een hoop vaart in de film en qua animatie ziet het er best goed uit. De film verveelt op zich niet, maar bijzonder of echt heel leuk wordt het nergens!

2,5*

Best een goede film, deze kennismaking met Max Ophüls beviel best.

De film is erg mooi gefilmd en vooral het dynamische van de camera valt vaak op. Ik kon me goed inleven in het verhaal en ondanks dat het een kostuumdrama is, waar ik meestal niet zo van houd was het bij vlagen toch behoorlijk boeiend.

De film is redelijk traag, maar ook dat is geen bezwaar. De dialogen en acteerwerk zijn goed, alleen irriteerde ik me af en toe aan onze hoofdrolspeelster, maar dat kwam meer door het personage dat ze speelt.

3,5*

Aardige film, maar is had er vooraf iets meer van verwacht. Het verhaal is aardig en laat goed zien hoe hard het leven voor de "Goddeloze meisjes" destijds was in het katholieke Magdalena klooster in Ierland. Misschien komt het ook dan ik van huis uit nooi iets met het Katholicisme te maken heb gehad, maar ik kan me voorstellen dat de film meer boeit als dit wel het geval is. ZHet acteerwerk van de hoofdrolspeelsters is zeker niet slecht, maar de karakters worden gewoon net te weinig uitgediept om echt interessant te worden. Daarnaast is het camerawerk ook vrij standaard en levert nauwelijks interessante shots op. In zijn geheel zeker niet slecht en best interessant, maar het had nog wel wat beter gekund.

3,0*

Soderbergh maakt vrij uiteenlopende cinema en is een regisseur, die meestal toch wel iets eigens weet te maken van zijn films. Magic Mike heeft als onderwerp mannelijke strippers, iets wat me niet direct aanspreekt, maar waar ik ook niet al te veel over wist. Maar ik geef toe dat ik vooral meegekeken heb, omdat iemand anders hier wel erg in geïnteresseerd was.

Inhoudelijk vond ik het maar weinig bijzonder. Het is behoorlijk oppervlakkig en op dat gebied heeft Soderbergh ook niet heel veel nieuws te vertellen. Visueel ziet het er allemaal wel aardig uit en het gespeel met kleurtjes voegt hier en daar best wat leuks toe aan sommige scenes. Het acteerwerk is wisselend. Channing Tatum is wel goed en heeft ook duidelijk de looks en feeling voor een rol als deze. McConaughey is duidelijk minder en ook de rest van de cast was niet echt indrukwekkend.

Maar het is vooral de inhoud die uiteindelijk duidelijk te kort schiet. De te serieuze aanpak zorgt ervoor dat ik de oppervlakkigheid na een uurtje al redelijk beu was. De strippers wereld is niet echt interessant en wordt hier niet boeiend genoeg gebracht om het 100 minuten leuk te houden. Een aanpak zoals Michael Bay met Pain & Gain bij het bodybuilders wereldje deed zou hier misschien nog wel kunnen werken, maar ik vraag me af of er iemand is die zoiets zal aandurven.

2,0*

Best een aardige film dit, maar echt geweldig worden “The Ambersons” voor mij niet, zoals de titel doet suggereren.

Ik lees dat er behoorlijk in deze film is geknipt, iets wat Orson Welles liever niet had gewild. Waar er precies geknipt is kan ik niet precies zeggen, maar wel komt het op me over alsof de film op sommige momenten gewoon niet helemaal af lijkt en je voor je het door hebt je alweer in de volgende scène bevindt. Hierdoor komt de film af en toe wat warrig op mij over, ondanks dat er verder overigens prima geacteerd wordt. Joseph Cotten zet een degelijke hoofdrol neer, maar vooral Tim Holt is erg sterk als ongelooflijk irritant en naar mannetje dat zijn moeder haar “echte liefde” niet gunt.

De regie van Welles is verder ook wel in orde en levert her en der een paar redelijk sterk gefilmde scènes op. Toch deden de gebeurtenissen rondom de hoofdpersonages mij verder niet zo heel veel. Dat zal misschien best te maken hebben met de hoeveelheid die uit deze film weggeknipt is, maar als dit het eindresultaat is, dan valt er voor mij in ieder geval niet meer te maken dan een kleine voldoende.

3,0*

”I should have guessed. When my men didn't come back I should have guessed. How many of you did they hire?”

The Magnificent Seven is een western die een vrije remake is van Kurosawa’s Shichinin no Samurai en niet de enige western, die film van Kurosawa als uitgangspunt zou nemen. Hoewel het origineel nooit geevenaard wordt, Is The Magnificent Seven een vermakelijke film geworden, die geen seconde verveelt, en goede acteurs kent.

Vooral Eli Wallach zet een leuke rol neer als de schurk Calvera. Van de zeven helden weet vooral Steve McQueeen het meeste indruk te maken. Daarbij moet ook gezegd worden dat klinkende westernnamen zoals Charles Bronson en James Coburn ook wel een wat kleinere rol hebben, wat wel jammer is, maar wel begrijpelijk bij een film als deze. Er zitten aardig wat actie en schietscènes in, die uiterst goed verzorgd zijn. Wel valt in vergelijking met het origineel op, dat het hier allemaal wat oppervlakkiger blijft. Ook de muzikale score vind ik hier wat minder.

Toch verveelt The Magnificent Seven geen seconde. Deze zal nooit tot mijn favoriete westerns gaan behoren, maar vermakelijk is het absoluut, mede dankzij de leuke en bekende cast en de prima actie.

3,5*

Mooie film van Paul Thomas Anderson, dat moet ik toegeven. Ik zag vooraf een beetje op tegen de lange speelduur van deze film, maar de film vliegt lekker snel voorbij, ondanks dat de film zijn lengte niet helemaal waarmaakt.
De film laat op een mooie manier zien hoe het verleden je vormt en eigenlijk altijd een rol blijft spelen in ons leven.
Ik vond het acteerwerk van iedereen erg overtuigend, waarbij vooral John C Reilly en Philip Seymour Hoffman er voor mij bovenuit sprongen. Zelfs Tom Cruise was niet onaardig, maar stelde uiteindelijk toch teleur in de scene met zijn vader, waarin hij voor mij liet zien een echte emotie totaal niet overtuigend te kunnen overbrengen , die scene deed me dan ook vrij weinig.
Toch heeft de film indruk gemaakt, mede door twee zeer mooie scenes. Allereerst de scene met de kikkers die uit de lucht vielen wat erg mooi was om te zien. Ten tweede de scene waarbij alle betrokkenen op hetzelfde moment het liedje van Aimee Mann zongen . Erg leuk bedacht in ieder geval. Kortom een prima film!

4,0*

Een behoorlijk goed en leuk vervolg op Dirty Harry moet ik zeggen. Het verhaal is iets minder vlot en minder ingewikkeld dan in het vorige deel, maar vermaak is er genoeg en Eastwood is wederom heerlijk op dreef met aardige onliners. Ook wel leuk trouwens dat dit vervolg naar een wapen is genoemd en toegegegeven, dat is ook wel hetgene waar het in deze film vooral om draait. De clou van de film is wat sneller bekend, maar de laatste tien minuten mogen er meer dan zijn en zorgen ervoor dat ook deze film een ruime voldoende zeker waard is.

3,5*

Mijn 6e Miyazaki en ondanks dat het wederom een leuke film is, is dit toch wel de minste tot nu toe. Kiki is in ieder geval een erg leuk personage, voor wie ik naarmate de film vorderde steeds meer sympathie kreeg. Haar kat is lekker op dreef en maakt af en toe best grappige opmerkingen. Erg jammer dan ook dan die naarmate de film vordert, steeds minder aan bod komt.

Het verhaal is erg simpel, maar dat maakt niet uit, want dat is Totoro bijvoorbeeld ook. Waar het in deze film aan ontbreekt is dat er naast Kiki niet tot nauwelijks leuke personages zijn die ook goed uitgewerkt worden. In de andere Miyazaki's heb je dat eigenlijk wel.

Verder is de animatie prima in orde. Kijkt de film lekker onspannend weg en is het leuk om eens op deze manier naar heksen te kijken. Ook qua sfeer zit het verder wel goed, dus ondanks dat het voor mij tot nu toe Miazaki's minste is, scoort ook Kiki nog altijd een ruime voldoende.

3,5*

Een erg mooie film over een onderwerp dat ook vandaag de dag nog actueel is. Dat en de prima uitwerking van het verhaal maakt Make Way for Tomorrow zo tijdloos en sterk.

Geldproblemen halen een bejaard echtpaar uit elkaar, waardoor ze allebei bij één van hun kinderen komen te wonen en elkaar dan niet meer zien. Zowel het echtpaar alsmede hun kinderen komen soms voor lastige keuzes te staan en iedereen neemt de tijd om daar goed over na te denken en zelfs dan blijken alle keuzes niet altijd de juiste. De maatschappelijke problemen, die het in huis nemen van één van je ouders kan veroorzaken worden op een goede en duidelijke manier uitgediept. Ook de onrust die bij beide oudjes naar boven komt, omdat ze elkaar niet meer zien wordt op een realistische en overtuigende manier geschetst.

Ik had vooraf een wat zwaar drama verwacht, maar dat bleek reuze mee te vallen. Het is duidelijk dat Yasujiro Ozu hieruit zijn inspiratie voor Tokyo Story heeft gehaald, want de overeenkomsten zijn erg groot en beide zijn het ook mooie films. Het mooist aan Make Way for Tomorrow was het moment dat de oudjes elkaar weer zagen en gingen stappen. De vader wimpelt zijn dochter aan de telefoon af en samen beleven ze nog een keertje een geweldige avond. Dat moment was echt fantastisch om te zien en was zowel leuk als een klein beetje ontroerend tegelijk. Ook het einde mocht er zijn. De twee gaan weer uit elkaar, maar de rust was terug, omdat ze elkaar weer gezien hebben. Erg mooi om te zien en een prima einde van deze tijdloze klassieker van Leo McCarey.

Iemand die de films van Ozu kan waarderen, zal deze film ook ongetwijfeld mooi vinden.

4,0*

Zeer tegenvallende film van Perdro Almodóvar. Mijn tweede die ik gezien heb van deze regisseur, na Hable Con Ella. Tja laat ik maar met het weinige positieve beginnen. Gael García Bernal is een talentvol acteur en laat dat hier wederom zien. Daarnaast zitten er filmtechnisch gezien wel een paar fraaie shots in de film, maar daar houdt het voor mij ook wel mee op.

Het verhaal wordt onnodig vrij ingewikkeld gemaakt en bevat daarnaast gewoon oninteressante, soms zelfs irriterende karakters. Goed acteerwerk kan dat manco wat mij betreft ook niet wegnemen. Daarnaast oogt het geheel door de flashbacks soms nogal rommelig en was de ontknoping van het verhaal ook nogal een teleurstelling. De muziek tenslotte was niet slecht, maar ook niet dat je zegt van tjonge jonge wat geweldig. Het aantal negatieve factoren is wat mij betreft te groot en zorgde ervoor dat deze film voor mij een hele lange zit werd. De verpakking was veelbelovend, maar de inhoud smaakte niet lekker.

1,5*

Erg matige film, die maar niet grappig wil worden. Grootste probleem van deze film is eigenlijk Jamie Kennedy, die er als hoofdrolspeler, maar zeer weinig van bakt. Anderson en Diggs zijn verder een redelijk duo, maar zijn ook net niet overtuigend genoeg. Leuk trouwens om Kal Penn in deze film aan te treffen, al heeft hij een veels te beperkte rol om echt van waarde te kunnen zijn hier. De rapbattle was trouwens nog wel aardig, evenals het einde, maar daarmee hebben we gelijk alle hoogtepunten van deze film wat mij betreft wel gehad.

1,5*

If you lose a son, it's possible to get another. There's only one Maltese Falcon!

Prima film-noir van John Huston, die mij na the Treasure of the Sierra Madre opnieuw weet te overtuigen. Het begin is zoals ik wel vaker bij dit soort films heb even inkomen en ik vond Bogart's reactie op de dood van zijn collega ook zeer koel, net als enkele anderen hier. Gelukkig gaat de film vanaf dat moment overtuigend verder en krijgen we een heerlijke film-noir voorgeschoteld.

Het verhaal over de Maltese Valk zit goed in elkaar en Huston slaagt erin om een sterke sfeer te scheppen, die op sommige momenten ook nog eens lekker spannend is. Het acteerwerk is zeer goed. Bogart overtuigt weer eens, zoals hij eigenlijk altijd overtuigd, als zelfverzekerde detective met de scherpende stem, die voor niemand bang is en tegen iedereen zelfverzekerd durft te zeggen wat hij denkt. Peter Lorre speelt daarnaast ook erg goed. De rol van zijn personage bleef voor mij tot het eind onduidelijk, maar ook hij weet humor en sterke dialogen goed te combineren. Sydney Greenstreet is echter helemaal fantastisch! Wat een relaxheid, wat een humor en wat een overtuiging. Geweldig personage ook dat hij speelt. In tegenstelling tot de mannen vond ik de vrouwen toch een stuk minder overtuigend.Astor doet hij best, maar ik vond haar niet altijd overtuigend met al haar gehuil, vaak om niets.

Erg fijne film dus, met een sterke sfeer, een interessant verhaal, sterke vertolkingen en een verhaal dat tot het laatst erin slaagt de spanning vast te houden. De film zou ooit bij een herziening nog wel eens kunnen stijgen, maar nu houd ik het voorlopig op een dikke welverdiende vier sterren.

4,0*

Ik vond het wel een ietwat mysterieus en sfeervol filmpje, die het al zeer vaak bewandelde ghost house pad op een aardige manier afwerkt, al is de weg naar het einde wel wat voorspelbaar.

Qua spanning viel het me wel wat tegen. Mama heeft nogal voorspelbare schrikmomenten, waarbij alleen het geluidsvolume even wat wordt opgevoerd. Jammer, dat je dit tegenwoordig steeds vaker ziet. Het gaat toch een beetje ten koste van de effectieve horror. De acteurs doen het overigens wel goed. Chastain is een aardige plaatsvervangende moeder, maar vooral de kinderen zijn best sterk. Verder is het sfeertje best sterk en de setting best mooi vormgegeven.

Naarmate het einde dichterbij komt vond ik het allemaal ietsje minder worden, al vond ik het einde zelf dan best wel weer sterk en voor mij redelijk onverwacht. Het zorgt er echter wel voor dat Mama aan de goede kant van de score blijft. Het is goed en degelijk en vooral erg sfeervol, al had ik er qua engheid wel wat meer van verwacht.

3,0*

Dat lijkt me ook niet. Ik moest tijdens de film ook een aantal keer aan Before Sunrise/Sunset denken. Het is duidelijk te merken dat Linklater voor die film inspiratie uit deze film heeft gehaald.

La Maman et la Putain is overigens een lange zit, maar dat is absoluut niet erg, want de film is gelukkig erg goed. Ik had aanvankelijk wat moeite om in de film te komen, maar het voordeel van zo’n lange film is dat je er in kunt groeien. Dat gebeurde hier gelukkig ook.

De film bevat een hoop dialoog. Aanvankelijk lijkt het nogal losjes, maar naarmate de film me opzoog, viel me op dat de dialogen wel degelijk erg goed geschreven zijn. Sex, roken, drinken, muziek luisteren en met elkaar praten, vooral veel met elkaar praten, daar gaat deze film over.

Het knappe is dat de drie hoofdrolspelers mij enorm weten te boeien. Ze acteren alle drie behoorlijk sterk en het vele praten ging mij nooit tegenstaan, mede ook omdat de sterke sfeer erg losjes is. Verder is het statische camerawerk de moeite waard. De shots zijn lang en het zwart-wit geeft in combinatie met de stijlvolle Franse muziek altijd wat extra sfeer aan bepaalde scènes is mijn ervaring, zo ook hier.

La Maman et la Putain is een mooie film. Een erg goed drama over de liefde en persoonlijke relaties, die bijna veertig jaar later nog steeds actueel lijkt en niets aan kracht heeft ingeboet.

4,0*

Gisteravond ook gezien. ABBA heb ik nooit slecht gevonden en het is dan ook geen straf om naar nummers van hen te luisteren. Wel minder is het, als het wordt opgevoerd in een te blijde musical, zonder verhaal en met een Pierce Brosnan, die werkelijk waar tenenkrommend slecht zingt.Zo slecht, dat ik er gewoon om moest lachen.

Verder loopt alles vrij voorspelbaar, is de regie vrij saai en zitten er nog wel wat behoorlijk irritante personages in de film. Maar goed ik heb nog weleens slechtere musicals gezien.

2,0*

Ik had bij Accatone destijds al de positieve geluiden over Mamma Roma gelezen, maar het heeft toch nog wel enige tijd geduurd, voordat ik ook deze Pasolini zag. Gisteravond was het zover en gelukkig werd aan de verwachtingen voldaan, want Mamma Roma is heel goed.

In het begin dacht ik nog even, dat dit ook enigszins een komedie zou zijn, maar dat gevoel verdween al snel en naarmate het verhaal vordert wordt de toon steeds treurig, ook omdat je weet dat het onvermijdelijke slechte einde nadert. Het acteerwerk van Anna Magnani is van grote klasse. Ik vond hier ook wel wat weg hebben van Monica Vitti, ook al zo fijne Italiaanse actrice met een klasse uitstraling. De minimalistische zwart-wit cinematografie is mooi en past prima bij de sfeer.

Ik merk dat ik Pasolini steeds meer ga waarderen. De films uit het begin van zijn carrière bevallen me overigens wel het best, maar het is een fijne regisseur, die een aantal bijzondere films heeft gemaakt, waartoe Mamma Roma zich ook mag rekenen.

4,0*

Meer dan aardige coming of Age film, waarin een twaalfjarige jongen, wiens band met zijn moeder op dat moment al niet heel goed is, in steeds grotere problemen terecht komt, nadat het op het verkeerde pad raakt.

Ik vond het bij vlagen erg boeiend moet ik zeggen. Er wordt goed geacteerd en de keuzes die de jongen maakt, zijn ondanks dat ze fout zijn, vanuit Zijn gezichtspunt in ieder geval goed te begrijpen. We zijn allemaal weleens ondeugend geweest en dan doe je soms dingen, die je ouders niet zo leuk vinden, maar dat wil niet zeggen dat je niet van ze houdt.

Mammu, Es Tevi Milu is dan ook de perfecte titel voor dit verhaal. Een Letse jeugdfilm weliswaar, maar wel een goede, die de doelgroep zelfs ontstijgt.

3,5*