Opinions

Het viel me allemaal reuze mee dit.

Een weekje gelden heb ik The Farmer's Wife gezien, de eerste stomme film van Hitchcock, die ik dan nu toe zag, maar vanmiddag dan deze mogen aanschouwen en dit bevalt toch net wat beter.

De driehoeksverhouding in de film wordt goed neergezet, al ontkomt de film verder niet aan het feit dat het allemaal redelijk gedateerd overkomt. Toch heeft de film zijn charme, door de goede hoofdrolspelers, die de emoties goed weten weer te geven. Vooral bij Philip en de vrouw zie je de wanhoop op een gegeven moment haast letterlijk van hen afstralen.

Verder is ook deze film best mooi gefilmd en kijkt het door het goede begin en dito einde verder vrij makkelijk weg.

3,0*

Vroeger heb ik deze Disney weleens gezien, dat kwam vanmiddag bij het kijken goed naar voren. Daar waar ik de meest recente Pooh film erg leuk vond, viel deze een klein beetje tegen.

Het probleem zit hem vooral in het feit dat deze Disney uit meerdere verhaaltjes bestaat, waardoor niet elk personage goed uit de verf komt. Zo komt teigetje pas erg laat om de hoek kijken en daarnaast is de humor iets minder scherp.

De animatie zelf is wel mooi en dat afwisselen tussen het leesboek en de animatie vind ik bij de Poohfilms wel altijd een pluspunt. Dat ziet er hier allemaal ook erg netjes en vloeiend uit. Verder heb ik bij dit soort verhaaltjes ook altijd het idee dat het in een uur en in een geheel beter werkt.

De modernere Pooh is dus duidelijk leuker dan de oudere Pooh.

2,5*

David Cronenberg is een regisseur, die ik erg lastig te peilen vind. De ene keer vind ik het boeiend, terwijl het de volgende keer dan weer tegenvalt. Maps to the Stars behoort gelukkig tot de eerste groep en vind ik zelfs één van zijn beste films.

Het komt een beetje over als een parodie op Hollywood, zo heb ik het tenminste ervaren. De wereld die Cronenberg hier schetst is surrealistisch en redelijk bizar, maar de komische noot die tussen alles door verweven zit, maar het allemaal erg genietbaar. Vooral de uiteenlopende, gekke personages spraken me hier erg aan. Daarnaast wordt er gewoon erg goed acteert, wat ook goed helpt. Julianne Moore is één van mijn favoriete actrices en ook hier blinkt ze weer uit. Het is niet bepaald de gemakkelijkste rol, maar de manier waarop ze zich, soms ook letterlijk, laat gaan is erg goed.

Ook de jongere acteurs Mia Wasikowska en Evan Bird zijn erg goed gecast en spelen buitengewoon goed. Cronenberg heeft er in ieder geval weer iets eigenzinnigs van weten te maken. De man heeft in ieder geval altijd goede ideeën, werkt ze niet altijd even goed uit, maar als hij dat wel doet, dan is het zeker genieten geblazen.

4,0*

Euthanasie is een lastig onderwerp om een film over te maken, want het onderwerp alleen al roept vaak heel veel vragen op. Regisseur Alejandro Amenabar slaagt er met Mar Adento echter in, een zeer goede film over dit onderwerp te maken. Hoewel de regisseur duidelijk voor euthanasie is, heeft hij de film op zo’n manier gemaakt dat je toch als kijker je eigen mening kan vormen en dat is erg knap.

Er ontwikkeld zich dan een krachtige film, met een goed uitgewerkt verhaal waarin Javier Bardem uitblinkt door fenomenaal acteerwerk. Ook de rest van de cast is goed en daarnaast bevat de film ook nog eens prachtige muziek. De film komt realistisch over en gaandeweg de film krijg je steeds meer sympathie voor Ramon en de film wist mij zeker te pakken zoals men dat zegt.

4,5*

Erg sterke thriller dit, die van begin tot einde weet te boeien.

Films hebben niet altijd een bijzonder verhaal nodig om goed te kunnen zijn. Marathon Man is daar zo’n typisch voorbeeld van. Het verhaal is erg simpel en in feite loopt de film grotendeels zoals je als kijker kunt verwachten, maar toch slaagt regisseur Schlesinger erin de film van een enorme spanningsboog te voorzien.

Dat is allereerst te danken aan de twee hoofdrolspelers. Dustin Hoffman en Laurence Olivier zijn behoorlijke tegenpolen om te zien en spelen in de film ook elkaars tegenpool en doen dat voortreffelijk. Hoffman speelt overtuigend de student en hardloper Babe, iemand wiens angst op een gegeven moment duidelijk voelbaar is, maar tevens overtuigd hij als persoon met een enorme vasthoudendheid. De beruchte, traumatische tandartsscène, is erg spannend en daarbij proef je haast letterlijk de angst van Hoffman. Ook het moment waarbij Hoffman in bad zit en iemand zijn huis binnendringt, is razend spannend. Tevens zijn het twee scènes, waarbij Hoffman laat ziet enorm goed en improviserend te kunnen acteren.

Olivier is in deze film dan juist weer de persoon die de angst weet op te roepen bij anderen als ex-Nazi Szell. Dat doet hij erg overtuigend. Toch zit de beste scène van zijn kan in het moment dat hij door een Joodse wijk wandelt en daar wordt herkend als Nazi-arts uit de Tweede Wereldoorlog. Ook bij hem proef je dan de angst, terwijl het voor mij juist weer een erg spannende scène was.

Ja ik heb best wel genoten van deze film, die spannender was dan ik had durven hopen. Zo mogen films vaker gemaakt worden. Ook is het wel eens fijn om te zien dat een regisseur suggestief te werk gaat. Tegenwoordig wil men alle schokkende scènes expliciet in beeld brengen, wat ook vaak goed werkt, maar soms kan het suggestieve zelfs nog meer spanning teweegbrengen. Deze film heeft een paar momenten, die daar in ieder geval een goed voorbeeld van zijn.

Dikke 4,0*

Een erg leuke film van eigen bodem, dat het komedie en drama op een fijne en vooral ook erg soepele manier met elkaar weet te mixen.

Wat me vooral erg meeviel, is het acteerwerk. Iemand als Stefan de Walle heb ik niet zo hoog zitten en vind ik vaker vervelend dan leuk. Hier speelt hij echter een hele sterke rol, waarbij hij vooral in de serieuzere momenten, zoalsde tirade tegen zijn zoon, echt zeer overtuigend is. Ook de rest van de cast is in orde en de vijf belangrijkste personages vullen elkaar op prima wijze aan qua humor en diversiteit. Een hoop grappige dialogen, maar de Marathon vliegt nooit uit de bocht, omdat het drama ook goed is uitgewerkt.

Het tempo is prima, en de vaak erg grofgebekte humor pas ook goed in het sfeertje van de marathon, waarin de hoofdpersonages monteurs in een garage zijn, waar het er nogal eens grof aan toe kan gaan, weet ik uit eigen ervaring. Het loopt allemaal erg vloeiend en blijft vooral ook de gehele speelduur geloofwaardig. Alleen op het laatst, wanneer ze de dode de Walle met een rolstoel over de finish rijden, is net wat te ver gezocht. Ik kan er echter ook niet teveel mee zitten, omdat de marathon mij gewoon een uiterst aangenaam gevoel gaf. Daarnaast is de keuze omde Walle echt te laten sterven, een sterke.

De Marathon is zijn hoge waardering hier zeker waard. Ik heb in de laatste vijf jaar niet meer zo’n sterke Nederlandse film gezien. Een film met vooral het hart op de juiste plaats en dat zijn vaak ook de beste films, zo blijkt hier maar weer.

4,0*

Films over drugssmokkel zijn altijd interessant, omdat het films zijn over een onderwerp, dat hoogstwaarschijnlijk altijd wel actueel zal blijven.

Maria Full of Grace gaat ook over dat thema, en dat zorgt vooral in de eerste helft voor een boeiende film. Catalina Sandino Moreno zet een sterke rol neer als Maria, die duidelijk niet gelukkig is met de situatie thuis en haar belabberde baantje van rozen snijdster. Haar situatie wordt op een prima en boeiende manier uiteengeschetst en op een gegeven moment leefde ik best met haar mee. Haar keuze om bolletjes te slikken is zeker niet de slimste, maar vanuit het oogpunt van haar op zich nog best te begrijpen. De voorbereiding op de smokkel wordt mooi en uitgebreid weergegeven en de uiteindelijke reis is behoorlijk spannend.

In de tweede helft gaat het dan toch wel enigszins mis met de film. Het gedoe met de familie van het dode meisje en alles daaromheen is lichtelijk ongeloofwaardig en doet de film qua tempo en verhaal ook zeker geen goed. Het sleept allemaal wat te lang voort, is minder boeiend en langzaam maar zeker dooft het allemaal als een nachtkaarsje uit, zonder nog echt te vlammen en te ontbranden. Op zich erg jammer, want de eerste helft was echt veelbelovend, jammer dat die lijn niet kon worden voortgezet.

Uiteindelijk kom ik uit op een kleine drie sterren, dankzij de erg sterke eerste helft.

3,0*

Leuke debuutfilm van Robert Rodriguez, vooral ook omdat hij maar een zeer klein budget tot zijn beschikking had.

Hoewel het geen superfilm is, is de film wel behoorlijk vermakelijk. Het verhaaltje stelt niet zoveel meer en is meer een soort van kapstok voor de actie. De film kent hier en daar zeker zijn mankementen, is niet super sfeervol, maar heeft op de een of andere manier toch wel een bepaalde charme over zich hangen. Carlos Gallardo acteert best goed, de rest van de cast is minder en sommige bijrolletjes zijn gewoon ronduit slecht.

Het tempo van de film is lekker hoog en door de vermakelijke actie en de zeer korte speelduur vliegt de tijd uiteindelijk voorbij. Wel knap trouwens ook dat je in deze film zijn typische spectaculaire stijl al terugzit. Desperado is een soort van remake van deze film en met meer budget bewijst Rodriguez daar ook veel meer te kunnen. Toch is El Mariachi ook verre van slecht.

3,0*

Matige film, die enorm voorspelbaar is, barst van de cliches en een hoofdrolspeler heeft in de persoon van John Cena, die totaal niet kan acteren. Toch bevat de film ook nog wel wat positieve elementen. De actie was soms best vermakelijk en zag er niet slecht uit. Verder heeft Robert Patrick duidelijk erg veel plezier in zijn rol van bad-guy en zet hij best een aardige schurkenrol neer. Daarnaast vond ik de oneliner van "The Terminator" en de reactie daarop van Patrick wel erg leuk gedaan. Verder had een van de andere schurken nog een keer een opmerking over Deliverance wat eigenlijk nergens op sloeg, maar waarbij ik stiekem toch moest glimlachen. Over het geheel echter voor mij te weinig hoogtepunten en te veel voorspelbaarheid.

2,0*

Het alom bekende verhaal, dat natuurlijk voorspelbaar is, maar dat hindert niet zo erg, want het is allemaal erg sfeervol.

Tyrone Power is charmant, zoals Zorro hoort te zijn, het tempo is aangenaam hoog en het ademt allemaal avontuur. Hoewel het nergens heel hoogstaand wordt, is het constant genietbaar en verveelt het allemaal geen seconde.

Erg leuk dus.

3,5*

Prima film en duidelijk één van de beste, waarin Seagal meespeelt.

Hier speelt hij duidelijk de coole held, met de bijpassende oneliners, die er met zijn aikidotechnieken lekker op los mag vechten. Het fijne is deze keer, dat hij ook een tegenstander van formaat heeft in de persoon van Screwface en zijn Jamaicaanse vrienden. Ondanks dat hij zich schuldig maakt aan een beetje overacting is hij een waardige tegenstander en gaat er een behoorlijke dreiging van hem uit. Dat mooie taaltje van die Jamaicanen zorgt tevens voor het nodige vermaak. Actie is er ook voldoende en het ziet er prima uit en is goed in beeld gebracht, een probleem waar latere films met Seagal nogal eens mee te kampen hebben.

Kortom leuk vermaak dus. Simpel, maar behoorlijk effectief, zoals het hoort.

3,0*

Een erg mooie film, deze Marketa Lazarová, die vooral opvalt door zijn uitstekende cinematografie, waarbij de dynamsiche camera alles op wonderschone wijze vastlegt.

Het verhaal doet inhoudelijk inderdaad erg aan Tarkovsky’s, Andrei Rublyov denken, maar visueel zag ik vooral overeenkomst met Ivan’s Childhood. Ook hier prachtig gefilmde opnames van de landschappen en de bossen, waarbij het op momenten gewoon genieten is van de beelden. Het veelal winterse landschap, met besneeuwde weiden en vlaktes geeft op dat gebied nog een soort van extra dimensie. Zo zie ik het graag.

Inhoudelijk heeft de film een sterk spiritueel getinte boodschap. De strijd tussen Christenen en heidenen wordt hier sterk belicht door mannen en ruiters op paarden, die tevens zorgen voor een Middeleeuws-achtige sfeer. Ondanks dat het verhaal redelijk rechtlijnig is, met daarbij een opdeling in verschillende hoofdstukken met bijbehorende titels, is en blijft het toch goed opletten geblazen. Er zit namelijk ook behoorlijk wat symboliek in het verhaal, waardoor je je toch goed moet inspannen om alles goed te kunnen volgen. Bij een film met deze speelduur gaat dat op den duur wat vermoeien, maar dat is niet erg.

Die symboliek, vooral door het gebruik van dieren, vond ik erg mooi. Samen met de prachtige cinematografie en de spirituele boodschap, zijn dit toch wel de allersterkste punten van deze film. De muziek vond ik trouwens nogal wisselend. Soms mooi, maar soms ook niet, en op die momenten was het dan ook net iets te nadrukkelijk aanwezig. Verder is erg weinig op aan te merken, en moet ik concluderen dat dit, na Obchod na Korze en Ucho, wederom een erg sterke film is van Tsjecho-Slowaakse makelij. En het is trouwens ook zeker een aanrader voor mensen, die het werk van regisseurs als Tarkovsky, Dreyer en Tarr goed vinden.

4,0*

Wesley Snipes is de laatste jaren steeds meer afgezakt naar de B-films. The Marksman is zo'n film die de bios destijds niet haalde en als je de film ziet is het niet verwonderlijk waarom deze film daar niet in slaagde, want het is gewoon een zeer beroerde film. The Marksman mist eigenlijk alles wat nodig is om een goede film te zijn. De film is niet spannend, de acteerprestaties zijn matig tot slecht, die actie valt tegen en ook de effecten zien er niet altijd even goed uit. Ook Wesley Snipes komt niet echt overtuigend uit de verf en hij heeft weer zijn best gedaan om zop min mogelijk te praten in deze film, zo lijkt het wel. Zelfs als je fan bent van Snipes is dit gewoon ronduit slecht te noemen.

1,0*

Verrassend sterke film!

Waar ik vooraf vooral een echte komedie verwachtte, blijkt het tot mijn verrassing een film met diepgang te zijn, die vooral heel herkenbaar oogt, aangezien ik zelf ook een hond heb gehad.

Wilson en Aniston spelen ingetogen en hun relatie wordt op een erg sterke en goede manier uitgediept, waarbij Marley natuurlijk iedere keer uiteindelijk weer de spil is waar alles om draait. Er onstaat een band tussen mens en hond, in goede, maar zeker ook slechte tijden. Alles wordt op een natuurlijke manier gepresenteerd en nergens had ik het idee dat het te geforceerd komisch of dramatisch aanvoeld.

De uiteindelijke dood van Marley zal voor de meesten niet onverwacht komen, maar zelfs dan gaat alles op de meest logische en natuurlijke manier en wordt het nooit te dramatisch. Wat mij betreft een aanrader voor het hele gezin, al moet je zeker geen pure komedie verwachten. Hondeneigenaren zullen er hoogstwaarschijnlijk veel in herkennen. Een rebelse hond met het hart op de goede plaats!

4,0*

Tja dit is allemaal maar weinig bijzonder en marmaduke is gewoon een behoorlijk matige film. Vanaf de eerste minuut kun je perfect uittekenen hoe alles zal aflopen en zo gebeurd het uiteindelijk ook.

Tussendoor krijgen we het meest standdaardverhaaltje voorgeschoten dat je je maar kunt voorstellen, barstensvol cliché's en vooral flauwe voorspelbare niet leuke grappen. Er worden daarnaast de laatste jaren behoorlijk wat films gemaakt met pratende dieren en deze springt daar zeker niet bovenuit.

Een positief punt is dan nog wel dat de stemacteurs fijn gekozen zijn. Een Wilson heeft bijvoorbeeld wel de perfecte stem voor een hond van het soort Marmaduke. desondanks is het allemaal veel te mager om zelfs maar in de buurt van een voldoende te komen.

1,5*

Aardige film, maar voor Hitchcock begrippen niet zo heel bijzonder.

Wat vooral tegenvalt aan de film, is de rol van Tippi Hedren, die het hoofdpersonage Marnie speelt. Nu is het ook bepaald geen gemakkelijke rol om te spelen,. De rol vraagt behoorlijk veel van de actrice. En juist bij zulke rollen zie je dan vaak of iemand getalenteerd is of niet en Hedren valt hier wat mij betreft lelijk door de mand . Ze slaagt er namelijk niet in om altijd even geloofwaardig over te komen. Tegenspeler Connery is daarentegen juist erg op dreef. De ontspannen manier waarop hij af en toe zijn cynische tot zelfs sarcastische uitspraken doet is erg vermakelijk om te zien.

Het verhaal zelf is verder best goed uitgewerkt. Beetje bij beetje kom je als kijker meer te weten over wat er nu precies mis is met Marnie. Dat gegeven is op zich best interessant en samen met het prima spel van Connery houdt dat de film nog redelijk overeind. Dat Marnie telkens schrikt van rood is overduidelijk, alleen de overdreven manier waarop het in de film verwerkt zit, is visueel niet zo mooi. Qua spanning valt het ook ietwat tegen, want dat is er eigenlijk niet. Alleen het stelen van het geld, waarbij de schoonmaakster opduikt, heeft dat wel in zich zitten en is ook een erg sterke scène moet ik zeggen.

Helaas heeft de film te weinig van dit soort momenten om zich te mogen rekenen tot de betere films.

3,0*

Leuke film van Burton, die na een ode aan de slechtste regisseur aller tijden, hiermee juist een ode maakt aan de films van Ed Wood en consorten.

Mars Attacks! is in alle opzichten natuurlijk hartstikke fout. De marsbewoners, ook wel Martianen genoemd zorgen af en toe wel voor een glimlach. Er zitten wel twee handen vol aan bekende acteurs in, die niet allemaal even goed en leuk zijn. Ik vond vooral Jack Nicholson en Pam Grier het erg leuk doen. Danny DeVito was eerder irritant dan grappig. Ook leuk zijn die momenten dat de bekende acteurs doodgaan. Vooral ook omdat ik het niet altijd verwachtte. Zo zit ik nog naar Michael J. Fox te kijken en twee seconde later is hij alweer vergaan tot groen gruis. Onverwacht, maar wel leuk.

Zo is het eigenlijk de gehele speelduur. Ik zit vaak glimlachend te kijken, maar echt schaterend of echt hilarisch wordt het helaas nooit. Ik moet wel zeggen dat alles erg zorgvuldig gemaakt is, dat kun je wel aan Burton overlaten. De marsmannetjes zien er creatief uit en ook de effecten hebben iets goedkoops en houterigs, zoals het ongetwijfeld ook bedoeld is. Het is een leuk tussendoortje en een aardige ode, maar zo geweldig als Burton’s andere ode, Ed Wood, wordt het helaas nooit.

3,0*

Inderdaad een erg warme film met het hart op de juiste plaats.

Ernest Borgnine is gewoon perfect gecast als Marty en de natuurlijke manier waarop hij sullig weet over te komen als de enorme goedzak is indrukwekkend. Ondanks dat je aan het begin van de film de afloop eigenlijk al wel weet, hoopte ik op een gegeven moment ook echt dat het zo zou aflopen.

Dat het allemaal wat knullig en soms ietwat gedateerd oogt, doet eigenlijk maar weinig af aan de kracht van deze film. Betsy Blair is natuurlijk best knap voor de rol van lelijk eendje, maar goed dat zie je eigenlijk in bijna elke film waarin zogenaamd een lelijk meisje zit. Ze speelt haar rol verder wel goed. Ik vond die Virginia met haar baby trouwens maar een ontzettend vervelend personage zeg. Gelukkig was haar rol niet zo heel groot.

Maar verder op sommige momenten dus best genoten van deze film.

3,5*

Gisteravond deze film dan ook gezien, waar ik n.a.v. alle verhalen wel erg benieuwd naar was. Ik snap de ophef wel, want de film bevat wel een aantal sckokkende scenes. Toch viel het mij nog wel mee, want ik verwachtte vooraf het ergste van het ergste, maar er was eigenlijk maar een scene, waarvan ik even kippenvel kreeg en dat was het moment dat bij het meisje terwijl ze in bad zat, de pinnen uit haar hoofd getrokken werden. Dat was wel een creepy moment. Brrr...
Verder is het zeker geen film voor tere zieltjes, maar niet heftiger dan een Funny Games of een paar momenten uit Irréversible. Ik vond het overigens wel een aardige film. Vooral het eerste gedeelte is erg sterk, spannend en zat ik echt met ingehouden adem te bekijken. Wel vraag je je op een gegven moment af, waarom de meiden zich op een gegeven moment niet uit de voeten maken weg van het huis en de kelder, omdat de kans natuurlijk groot is dat er nog meer mensen komen kijken, want natuurlijk ook gebeurt en uiteindelijk fataal voor ze blijkt te zijn. Een gemiste kans dus.
Het tweede gedeelte van de film is dan wel een stuk minder. De spanning is enigszins weg en het draait hier vooral om de martelingen en de bijbehorende goor. Ik snap best dat sommige mensen hier niet goed tegen kunnen, want het op sommige momenten erg heftig.
De reden waarom alle meiden uiteindelijk gemarteld werden is wel gruwelijk. Die sekte is zieker dan ziek om op deze manier te willen weten wat iemand ziet als hij stervende is. Daarom was het wel weer mooi dat de seniele leidster van de sekte uiteindelijk zelfmoord pleegt. Ze heeft uiteindelijk gehoord wat je ziet als je sterft en besluit dan om zelfmoord te plegen, omdat ze ook graag dit "mooie moment" wil beleven.
In zijn geheel dan toch wel een bovengemiddelde film met indrukwekkende momenten. Het eerste gedeelte is een hele dikke vier sterren waard, die echter door een wat minder tweede gedeelte niet blijven staan.

nipte 3,5* dus.

Redelijk standaardfilmpje, die niet zo heel veel bijzonders te bieden heeft.

Ja de cast is best indrukwekkend, met een Leonardo DiCaprio, Robert de Niro, Meryl Streep en Diane Keaton, maar hoewel niemand het slecht doet, weten ook zij dit niet boven de middelmaat te doen uitstijgen. DiCaprio is zelfs vrij matig, de rest doet het beter, met Keaton als de beste van het stel.

Verder zit er redelijk wat dialoog in, soms goed, soms wat minder en zo is het in feite op elk gebied. Typisch zo’n werkje dat je de ene avond ziet, maar reeds de volgende dag alweer vergeten bent.

2,5*

Schitterende animatie!

Tja ik kan eigenlijk alleen maar meegaan met alle lofuitingen over deze film, want dit is toch wel een fenomenale animatiefilm. Visueel ziet de film er onwaarschijnlijk goed uit, echt zo goed als niets op aan te merken. Vooral de soms lekker overdreven gezichtsuitdrukking van zowel mens als dier zijn erg fraai om te zien.

Maar naast het visuele is het gewoon een erg goed filmpje. Het verhaal is origineel en de film bevat een goede mix van humor en drama. De voice-over is soms erg leuk en je gaat echt met de twee hoofdrolspelers meeleven, omdat ze beiden verre van perfect zijn en juist die eigenschap hen sympathiek maakt. Vooral leuk is ook dat hetgene waar Mary en Max over schrijven ook daadwerkelijk uitgebeeld wordt en vaak op een grappige manier.

Ik heb pas drie keer een 4,5* aan animatiefilms mogen uitdelen, maar dit wordt de vierde. Zeer leuke animatiefilm, al is deze misschien wat minder geschikt voor de kleintjes. Echter wat mij betreft de verrassing van 2009 tot nu toe!

4,5*

Om de een of andere reden is dit zo’n film die vroeger als kind langs mij heen is gegaan. Ik had er dus totaal geen herinnering bij. Wel een bepaalde voorstelling, die overigens anders was dan de werkelijkheid. Ik wist bijvoorbeeld helemaal niet dat er ook animatie tussendoor zat. Mary Poppins bleek echter een behoorlijk lange zit.

Het eerste kwartier was echt dramatisch slecht. Maar na de introductie van Mary Poppins wordt de film gelukkig een tikkeltje beter, al houdt het verre van over. Het grote probleem is vooral, dat ik bijna al de liedjes die voorbijkomen nogal vervelend vond. Erg blij vaak, maar verre van leuk. Verder lijken sommige scenes puur als opvulling te dienen en zit er lang niet altijd een vorm van samenhang tussen. Zo krijg je uiteindelijk wel een film die bijna twee uur en twintig minuten duurt. Wat ik dan overigens nog wel aardig vond wat de animatie, die toch redelijk vloeiend met de live-action verbonden werd. Ook best goed getekende animatie trouwens.

Van de acteurs vond ik van Dyke het nog het best doen. Hij heeft veel meer charisma dan Andrews en weet hier ook goed gebruik van te maken. De twee kinderen zelf waren trouwens ook bijzonder matig. En zo wordt het uiteindelijk een film, die erg zoet en blij is, maar die door middel van ellenlange zang scènes uiteindelijk veel te lang duurt. De animatie en de rol van van Dyke zorgen gelukkig nog voor een beetje vermaak, maar het is veel en veel te weinig om Mary Poppins te kunnen redden. Duidelijk niet mijn ding dit.

1,5*

Inderdaad een heerlijk, fris filmpje van Godard.

De film gaat op momenten nergens over en is soms een samenraapsel van fragmenten. Godard experimenteert hier en daar wat en op sommige momenten werkt dat best goed. De geluidjes die tussen de hoofdstukken door telkens voorbijkomen zijn best leuk.

Jean-Pierre Léaud speelt een sterke rol, tussen alle vrouwen in deze film. Een heerlijk nonchalant mannetje, die wat vragen stelt, een sigaretje rookt, een leuke conversatie voert, en zich verder prima amuseert. De dialogen zijn goed en de film is best afwisselend, ondanks dat het soms nergens over gaat.

Fris, amusant, frivool en niets betekenend, woorden die deze leuke film duidelijk kenmerken.

3,5*

MASH viel me enigszins tegen. Ik heb de serie nooit gezien, al kende ik het begindeuntje wel, dat natuurlijk wel erg herkenbaar klinkt.

De film zelf is niet zo heel bijzonder. Het verhaaltje zelf stelt bijzonder weinig voor en de film moet het vooral hebben van de grappen en het hele gebeuren in het kamp. Gelukkig zitten er soms nog best wat leuke gebeurtenissen in en zijn sommige grappen en streken nog wel aardig leuk. Vooral Donald Sutherland is af en toe echt lekker bezig.

Toch oogt het allemaal niet zo bijzonder en ziet de film er soms behoorlijk gedateerd uit. Ook zijn alle personages lang niet allemaal even boeiend of grappig, mede ook doordat er soms veel mensen door elkaar heen praten, waardoor de film soms nogal rommelig overkomt. Altman zelf is een regisseur die wel een eigen stijl heeft ontwikkeld, al vind ik hem nogal wisselvallig in zijn films. Binnenkort nog maar eens een Altman opsporen.

2,5*

Een leuke avonturenfilm, zoals het in feite ook hoort in dit genre.

Het verhaaltje stelt allemaal weinig voor, maar dat maakt hier bal uit, want het is van begin tot eind gewoon puur entertainment en soms is dat best lekker. De acteurs zijn in ieder geval goed op dreef. Hopkins speelt een sympathieke rol als de oudere Zorro. Banderas is minstens zo goed als de jongere versie en heeft ook een erg sterke chemie met Catherine Zeta-Jones, die de vrouwelijke hoofdrol voor haar rekening neemt en veel charme uitstraalt.

Dat het verhaal verder een voorspelbaar verloop kent, mag de pret niet al teveel drukken. Er is avontuur, er is chemie, er is charme, er is humor, er zijn zwaardgevechten, er zijn achtervolgingen en er is vooral veel plezier. Bij de acteurs, maar uiteindelijk ook bij de kijker, want The Mask of Zorro vermaakt van begin tot einde en zo zie ik ze graag.

3,5*

Jim Carrey is echt zo’n “hate it or love it” acteur. Door zijn enorm drukke gedrag weet hij vaak erg komisch uit de hoek te komen, maar roept aan de andere kant ook behoorlijk wat irritatie oproept. Carrey is eigenlijk perfect gecast voor deze film, want dat masker zorgt af en toe voor de meest raarste gezichten en niemand dan Carrey kan dat beter.

Toch vind ik dit persoonlijk niet zo’n hele leuke film. De humor is vaak flauw, op een minder leuke manier en ook Carrey is soms wat irritant, hoewel hij in deze film zeker zijn momenten heeft. Het is hier al vaker gezegd, maar de hond die het masker op krijgt is de absolute ster van deze film en is ook daadwerkelijk grappig.

In zijn geheel is de film echter maar matig.

2,0*

Een vermakelijke film, die de eerste keer iets beter werkte dan de tweede keer.

De eerste keer zag ik de film in de bioscoop en dat is een plek waar een film als deze goed tot zijn recht komt. De scènes op de volle zee en in de storm zijn mooi om te zien en vooral het geluid is tijdens die momenten indrukwekkend. Tijdens de tweede kijkbeurt thuis op een iets minder groot scherm zijn dit soort momenten net wat minder indrukwekkend, maar blijft de film nog wel overeind staan.

Het acteerwerk is meer dan in orde, alleen het verhaal vond ik op sommige momenten wat aan de magere kant. De actie is goed, maar sommige momenten op de zee zijn net wat minder boeiend. Ook vond ik de spanning ietwat tegenvallen, die was er wel maar niet zo overweldigend als ik dacht. Al met al is het een vermakelijke film, goed gemaakt door Weir, maar op sommige momenten net te zwak en niet meeslepend genoeg, om echt op een hoge score uit te komen.

3,0*

If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.

Eindelijk is er dan na ruim vijf jaar weer eens een film van Paul Thomas Anderson. Hoewel ik There Will Be Blood zeker niet zijn beste film vond en ook de rest van zijn oeuvre soms wat wisselvalligheden bevat, keek ik hier toch wel weer naar uit. Er zijn namelijk twee eigenschappen waaraan zijn films altijd wel voldoen. De regie is op zijn minst goed te noemen, en het acteerwerk is altijd buitengewoon goed. Die twee zaken zijn zoals verwacht ook bij the Master weer in orde en daarnaast is het ondanks een wat lastig begin, toch een uitermate boeiende film gebleken.

Dat lastige begin is overigens meer aan mezelf te wijten. Of het vermoeidheid was weet ik niet, maar feit is dat ik het eerste kwartier wat dromerig in mijn bioscoopstoel zat. Gelukkig werd ik daarna scherper, wat ook nodig was, omdat je hierbij soms toch wel goed moest opletten om het geheel goed te kunnen volgen. Hier en daar wordt af en toe een sprongetje in de tijd gemaakt en daarnaast worden er af en toe wat surrealistische scenes door het geheel heen verweven. Scenes, die overigens erg mooi om te zien waren, zoals de gehele film visueel buitengewoon mooi was. Cinematografisch zitten er een aantal buitengewoon mooie scenes in, die op het grote scherm nog eens extra goed tot zijn recht komen.

Dan is er nog het acteerwerk. Anderson is een duidelijk voorbeeld van een regisseur die altijd het maximale uit zijn acteurs en actrices weet te halen. In The Master is dat eigenlijk niet anders. Philip Seymour Hoffman speelt de rol van de charismatische sekteleider in ieder geval geweldig. Ik kan me niet direct een rol van hem herinneren, waarin ik hem beter zag en daarbij moet gezegd worden dat ik hem eigenlijk altijd wel goed vind. Joaquin Phoenix is niet heel veel minder en vooral in de scenes met hun twee samen voorzien ze elkaar van geweldige feedback en stuwen ze elkaar naar grote hoogten, waarbij ze geholpen worden door de sterke dialogen. Dan is er nog Amy Adams, die tussen het acteergeweld van beide heren toch relatief gemakkelijk overeind weet te blijven. Ondanks haar kleinere rol zet ze een enerverende en krachtige persoonlijkheid neer.

Toch moet ik zeggen dat er in het laatste half uur op de één of andere manier iets ontbreekt. Ik kan er alleen mijn vinger niet precies opleggen. Het is net alsof ik iets mis, alleen kan ik totaal niet aangeven wat dat dan zou moeten zijn. Het oogt een klein beetje als een herhaling van zetten en ik mis op een bepaalde manier een soort van impact, die ik had verwacht, maar die uitbleef. Ik weet het, het klinkt vaag, maar beter dan dit kan ik het gevoel waarom The Master bij mij “slechts” op vier sterren blijft steken, niet omschrijven. Wel is het wederom een bewijs van Andersons grote kunnen gebleken. Ik heb hier op momenten best wel van genoten. Wie weet wat een herziening in de toekomst nog eens zal uitwijzen.

4,0*

Mother and Son is soms echt letterlijk een schilderij, als je de film even stop zet. Een schilderij met vooral erg herfstachtige kleuren, ook al speelt het zich in de lente af, wat het geheel een ietwat mistroostig sfeertje meegeeft.

De manier waarop de moeder en de zoon met elkaar omgaan, was wel lief en er zaten ook best een paar aandoenlijke momenten in. Sokurov filmt het allemaal met lange shots, waardoor het ook een bepaald gevoel van rust weet uit te ademen. Precies een soort zelfde gevoel van rust, als mensen krijgen die een aantal minuten naar een schilderij zitten te staren, en zo lijkt Sokurov het hier ook bedoeld te hebben.

Ondanks dat er soms niet veel gezegd wordt, wisten de beelden al een soort van emotie bij mij op te wekken. Je merkt ook aan alles dat de band tussen moeder en zoon erg sterk is. Ik vond het erg mooi en licht ontroerend om te zien en het einde is ook erg sterk. Mother and Son lijkt hier en daar erg op Tarkovsky’s Zerkalo, maar waar die laatste mij niet kon raken, daar lukt het Sokurov met dit werkje wel. Klein, intiem en best emotioneel, maar vooral ook erg goed.

4,0*

Erg leuke en luchtige film van Ridley Scott.

Wel leuk om eens een keer een dergelijke film van hem te zien, aangezien Scott vaak grote spektakelfilms maakt. De ene film gaat hem daarmee beter af dan de andere, maar Matchstick Men is in ieder geval een aangename verrassing. Nicolas Cage speelt hier één van de beste rollen van zijn leven. Hij speelt een oplichter met dwangneuroses en vooral dat laatste komt erg goed naar voren en is daarnaast ook buitengewoon grappig. Dat obsessieve en de tics zorgen op een bepaalde manier ook voor luchtigheid. Tegenspeler Rockwell doet het ook erg goed. Hij is een collega-oplichter en slaagt er hier goed in om erg gladjes over te komen. Het samenspel met Cage is ook erg goed.

De sfeer van de film is sterk. Het is een serieuze film met komische ondertoon, waarin de personages behoorlijk uitgediept worden en het geheel gewoon erg goed blijkt te kloppen. De twist aan het einde, was verrassend, maar past ook erg goed in de film, toen ik erover nadacht. Verder zijn de dialogen goed en loopt de film gewoon erg lekker, ook dankzij de relaxte en prima bijpassende muziek.

Typisch een voorbeeld van een film waarvan het geheel uiteindelijk meer is dan de individuele som der delen.

4,0*