Opinions

Verrassend leuke film, met een Sophia Loren die echt een prima rol neerzet. Haar emoties spatten af en toe echt van het scherm. Tegenspeler Marcello Mastroianni valt dan hoewel hij het niet slecht doet, toch een beetje in het niet bij haar. Verder zit de film best goed in elkaar en vond ik de afloop nog best verrassend en leuk. Ondanks dat de film al ruim 40 jaar oud is, oogt het allemaal nog erg verfrissend.

3,5*

The best thing about being me... There are so many "me"s.

Prima vervolg op The Matrix, al wordt dat niveau niet meer gehaald. Vooral verhaaltechnisch is de film duidelijk minder. De momenten waarop de film wat trager is zijn duidelijk wat minder, iets wat de vorige film niet had. Daarnaast is het allemaal wat meer voorspelbaard en minder verrassend, al iets dat iets wat vaak ook een gevolg is van een vervolg. Toch heb ik ook van dit vervolg destijds genoten, omdat de actie die er in zit werkelijk verbluffend is en gelukkig ook talrijker aanwezig is.

De actiescènes mogen er zijn er dat is de voornaamste reden dat ik toch nog erg genoten heb van deze film. De snelwegscène is erg lang en echt ontzettend goed gemaakt. Tsjonge wat is dat een enorm gave scène, die maar duurt en duurt. Het is een scène, die ik vaak heb gezien en waar echt alles inzit, wat je bij een film als deze mag verwachten. Hetzelfde geldt voor de scène bij de Keymaker. Ook die actie is erg gaaf, stijlvol en erg mooi in beeld gebracht.

Fijne film dus, dankzij de geweldige actie. Verder is het allemaal net wat minder dan zijn voorganger.

4,0*

Mr. Anderson. Welcome back, we missed you.

The Matrix Revolutions is het derde deel van de Matrix-trilogie en voor mij tevens ook het minste deel. Waar veel mensen teleurgesteld werden door het tweede deel, vond ik vooral deze film behoorlijk teleurstellend. Het geweldige gevoel dat ik had bij de eerste film, de geweldige actie van het tweede deel, daar heeft dit derde deel toch veel minder van. De aanval op Zion is een fantastisch spektakel om te zien en is zo goed gemaakt, dat je nauwelijks meer ziet wat er uit de computer is komen rollen en wat niet. Het duurt alleen echter wel heel lang en dat zorgt ervoor dat het op het einde toch minder boeit omdat ik de gevechten tussen de machines allemaal wat minder boeiend vind dan de gevechten tussen personages.

De grote finale tussen Neo en agent Smith mag er zijn. Het is een fantastisch spektakel en op actiegebied duidelijk het hoogtepunt van de film. Ondanks dit, valt het uiteindelijke einde mij toch een beetje tegen. Het neemt mijns inziens niet alle vragen weg, die er na het einde van Reloaded overbleven. Verhaaltechnisch sneeuwt deze film ook wat onder. En waar het in de vorige film nog werd gecompenseerd door de fijne actie, kon de actie dit manco voor mij in deze film niet wegnemen.

Ik ben daarom zeker niet tevreden met deze film. Het is duidelijk het minste deel en de uiteindelijke afloop is niet helemaal bevredigend.

2,5*

’’The Name is Neo!”

Ik blijf het een verschrikkelijk goede film vinden. Het is een film die ik zeker tien keer heb gezien en na al die keren verveelt het allemaal nog steeds niet. De eerste keer dat ik de film zag in de bioscoop, was een overdonderende kijkervaring en één van de fijnste bioscoopbelevenissen ooit voor mij. Sindsdien is de film wel voorbijgestreefd door andere films die ik ontdekt heb, maar de maximale score blijft echter gemakkelijk staan.

De combinatie van het interessante verhaal en de geweldige actie zorgt ervoor dat alles zo goed werkt. De vertragende slowmotion actie is fantastisch gemaakt en ziet er dertien jaar na dato nog steeds erg goed uit. Daarnaast is de aankleding en stijl van de film gewoon erg cool. De lange jassen die iedereen aanheeft en pakken waarin de agenten lopen zijn gaaf.

Qua acteren is de film ook erg goed. Reeves is een beperkte acteur, maar de rol als de redelijk zwijgzame Neo is hem op het lijf geschreven. Carrie-Anne Moss is perfect als stoere vrouw en Fishburne is een prima mentor. Het leukst is echter Hugo Weaving, die als de getergde agent Smith een erg leuk en memorabele personage neerzet.

The Matrix verveelt voor mij nooit en ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog een aantal kijkbeurten zullen volgen. Ik weet het zelfs wel zeker.

5,0*

Een schitterende film dit van het duo Michael Powell en Emeric Pressburger. Onlangs heb ik al behoorlijk genoten van ‘The Life and Death of Colonel Blimp”, maar deze film van dit duo is zelf nog een stukje beter.

Ik houd meestal wel van films met een nogal surrealistisch tintje en als ze dan ook nog eens zo goed uitgewerkt worden als deze, dan is het echt genieten geblazen. Ik vond het script bijzonder knap geschreven en ik moet zeggen dat het een verhaal is dat gewoon tijdloos is en zelfs over 200 jaar nog steeds zijn actuele waarde zou kunnen hebben. Ik had de openingswoorden van deze film blijkbaar niet goed in mij opgenomen. Hierdoor had ik lange tijd niet door, dat de momenten in de hemel e.d., slechts in de geest van het hoofdpersonage afspelen. Dat maakt de film er verder niet minder op. Integendeel zelfs, waant het zorgde er na afloop alleen maar voor dat ik nog meer over de film aan het nadenken was.

Naast een interessant verhaal kent de film een prachtige stijl, met enkele fantastische visuele scènes, die ik nog niet eerder in een film zo oud als deze ben tegengekomen. Die letterlijke “Starway to Heaven”, wat ook de alternatieve titel van deze film is, ziet er echt fantastisch uit.
Sowieso zijn de overgangen tussen hemel en aarde iedere keer weer mooi om te zien. Verder is de door anderen ook al geroemde tafeltennispartij van grote klasse. Ook ik “trapte er als het ware in”, doordat ik dacht dat de dvd even vastliep. Even was ik teleurgesteld, omdat ik dacht dat de nieuwe dvd dus niet goed was. Maar gelukkig had ik dat mis, en bleek het om een mooi en erg knap shot in de film te gaan, waarbij de tijd wordt stilgezet.

Laat ik trouwens niet vergeten te melden dat er in deze film ook prima geacteerd wordt. David Niven zet het hoofdpersonage goed neer en ook Kim Hunter doet het niet onaardig. Toch is Roger Livesey wat mij betreft de ster van deze film. Zijn ontzettend makkelijke en duidelijke manier van praten, maakten in The Life and Death of Colonel Blimp al indruk op me, maar hier is hij wederom erg goed. Vooral in de rechtszaak staat hij zeer overtuigend zijn mannetje en weet hij overtuigend de aanklagers van repliek te voorzien.

Ja, A Matter of Life and Death is een fijne film, een zeer fijne film zelfs, die The Archers voor mij nog interessant en beter maakt dan dat ik ze al vond. Regelmatig zeer indrukwekkend en tevens een film die ik niet snel zal vergeten.

4,5*

Aardig en charmant debuut van Wilder, met een film waarin het hem al gelijk lukt om een leuke sfeer neer te zetten. Darrieux zet een goede rol neer als de eigenwijze Henri Pasquier, die zich van niemand wat lijkt aan te trekken. Zelfs in de bende gaat hij zijn eigen gang. De ontwikkeling in de bende en de manier waarop de bende te werk gaat is leuk om te zien. De bende staat trouwens onder leiding van een man en niet onder leiding van Jeanette zoals het plot hierboven vermeld. Jeanette is slechts een vrouwelijk bendelid. De uiteindelijke afloop is ook niet onaardig. Henri heeft zijn leven gebeterd, wat gelukkig voor hem en Jeanette nog niet te laat is. Zoals Stinissen al aangaf, het begin van iets moois inderdaad.

3,0*

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat Noorwegen bij de Tweede Wereld Oorlog ook zo betrokken was, maar Duitsland had ook dat land destijds bezet. Net als in Nederland was er ook daar een verzet en dat zie we in deze film terug, die een goed en geloofwaardig beeld schetst van het verzet destijds in Noorwegen.

Max Manus begint echter wat rommelig. Het is lastig om sommige zaken in het eerste half uur te verbinden en de film lijkt wat van de hak op de tak te springen. Langzaam aan wordt het samenhangender en maken we kennis met de persoon Max Manus. Die wordt hier voortreffelijk gespeeld door Aksel Hennie. Hij maakt van zijn rol een sterk en geloofwaardig personage, die zo zijn onzekerheden kent, maar die niet te beroerd is te strijden voor de goede zaak. De missies en acties zijn soms behoorlijk spannend en daarnaast is de toon en setting soms lekker rauw. De actie ziet er bijzonder goed uit en dat deze film gemaakt is met een budget van onder de tien Miljoen Dollar, maakt het des te knapper.

Verder is het een fijne rechttoe rechtaan film, zonder al teveel zijlijntjes. Alleen in het eerste gedeelte worden er in te korte tijd teveel mensen geïntroduceerd. Daarnaast voelt de onuitgewerkte romance tussen een Duitse officier en een Noorse typiste wat overbodig aan. Los daarvan kijkt het fijn weg, blijft het ten allen tijde geloofwaardig, is Max Manus bij vlagen zelfs behoorlijk spannend en wordt het allemaal goed in beeld gebracht.

3,5*

Matig filmpje dat, afgezien van een af en toe best wel fraaie look, verder niet veel te bieden heeft. Wahlberg doet het redelijk, maar is makkelijk inwisselbaar. De rest van de cast is verder ook niet bijzonder evanals de matige dialogen. Ook het verhaal is vrij standaard en voorspelbaar en had zoals iemand ook al aangeeft, best wat meer over the top mogen zijn. Naast een paar fraaie scenes en een mooie sfeervolle setting zijn de CGI monsters juist weer spuuglelijk en erg nep. Het is dat de film een paar erg mooie scenes heeft en op zich nog wel onderhoudend is, wat de film voor mij red van een nog lagere score.

2,0*

Standaard actiefilmpje, waarin Van Damme net als in één van zijn eerdere films weer een tweelingbroer heeft, al is de dubbelrol deze keer van korte duur.

Er valt verder weinig opzienbarends over te vertellen. De actiescènes zijn op zich nog niet eens zo verkeerd en dankzij dat en het snelle tempo, is het allemaal nog behoorlijk uit te zitten. Daarom heen zit een niet zo heel boeiend verhaal, met niet al te sterke personages en ook opvallend weinig humor.

Maar het kan allemaal nog stukken slechter dan dit.

2,0*

Mijn zesde film van Altman en na drie mindere films en twee wat betere, is dit de eerste film van hem tot nu toe, die ik echt goed vind.

De film heeft een fantastisch sfeertje. Net als bij bijvoorbeeld Nashville valt gelijk weer op hoeveel karakters er tegelijkertijd in een shot zitten, waardoor je vaak goed moet opletten wat er nu allemaal gebeurt. Bij Nashville werkte dat voor mij niet zo goed, maar in deze film is het gewoon fijn om dit alles te mogen aanschouwen. De introductie van McCabe is erg mooi. Geweldig hoe hij kennismaakt met de plaatselijke bevolking daar gelijk met ze te gaan pokeren. Warren Beatty speelt zijn rol trouwens ook met veel overtuiging, evenals Julie Christie, die Mrs. Miller als een sterke en krachtige vrouw neerzet.

Naast goed acteerwerk bevat de film heerlijke dromerige muziek, dat ervoor zorgde dat ik soms letterlijk bijna wegdroomde bij de schitterende beelden, die Altman af en toe op het beeld tovert. Het laatste halfuur is echt het beste van de film. De film krijgt hier niet alleen een extra lading spanning mee, maar lijkt haast door de besneeuwde setting nog sfeervoller en mistroostiger dan het al was.

Ja best genoten van deze film, waarbij Altman mij echt overtuigd. Ik was al wel overtuigd van zijn kunnen, maar telkens kwam het er voor mij op de een of andere manier net niet uit. Hier gelukkig wel. McCabe & Mrs. Miller is een mooie (semi) western die een prima tijdsbeeld schept en laat zien hoe grote bedrijven destijds hun macht konden misbruiken, wat niet altijd leuk was voor de gewone man.

4,0*

Redelijke film, waarin Jim Carrey zich helemaal in mag uitleven.

De film doet in eerste instantie een beetje denken aan “The Mask”, waarin Carrey door het dragen van een masker een andere persoonlijkheid krijgt. In deze film heeft hij dat ook, al heeft hij er deze keer geen masker voor nodig.

Hij speelt een sukkelige politieagent en daarnaast ook zijn brutale alterego. Deze film lijkt iets serieuzer van toon dan bijvoorbeeld Dumb & Dumber en There’s Something about Mary. Die films zijn ook geregisseerd door de Farrely broers en toch heel wat hilarischer dan deze film. De film heeft zo zijn momenten, maar is veelal flauwer en vooral een stuk minder grappig dan de andere films. Carrey doet het zelf best aardig en zet de twee karakters die hij speelt, redelijk goed neer. Zellwegger, die de vrouwelijke hoofdrol speelt, doet het ook wel aardig en geeft Carrey behoorlijk tegengas.

Jammer alleen dat de film nooit echt heel leuk wil worden, want het concept is dat op zich wel.

2,5*

Franse actiethrillers zijn meestal wel vermakelijk, kennen veel vaart, in combinatie met een aardig verhaal en prima actie. Zo is tenminste mijn ervaring met de meeste recente films uit dit genre.

Mea Culpa zakt toch enigszins door de ondergrens heen. Het acteerwerk, de actie en de rauwheid, mag dan allemaal niet verkeerd zijn, maar het is meer het drama dat hier niet werkt. Visueel ziet het er allemaal verzorgd uit, waarbij men de flashbacks en de uitdieping van het verhaal voorziet van een grauwer kleurenfiltertje. De actie is degelijk en goed in beeld gebracht.

Er wordt getracht door enige twists het verhaal wat meer diepgang mee te geven. Op het einde gaat de film echter helemaal de fout in door met een enorme twist te komen, die het allemaal te dramatisch maakt, waardoor de film bij mij toch wel aan kracht inboet. Het werd veel te dramatisch gebracht en neigt haast naar vals sentiment.

Mea Culpa is daardoor toch een iets minder filmpje geworden. Slecht is het niet, maar het is wel een film die ik zo weer vergeten zal zijn.

2,5*

Best een behoorlijk sterk filmpje dit.

Vooral aan de personages wordt veel aandacht besteed. Doordat iedereen zo zijn wat mindere punten heeft, komen de personages allemaal behoorlijk overtuigend en vooral ook geloofwaardig over.

De soundtrack is aangenaam en eenmaal aangekomen bij het riviertje, komt de film pas echt goed los. Wat er daar met George gebeurt is niet mis. Tevens is het best spannend wat er daar allemaal plaats vindt. Een setting met een bootje op een rivier vind ik altijd wel mooi om te zien. Het heeft iets mystieks, zo ook hier. Het acteerwerk is trouwens erg sterk. Carly Schroeder en Josh Peck staken er op dat gebied wel bovenuit moet ik zeggen.

Het uiteindelijke einde kon ik ook wel waarderen. De film blijft zich consequent richten op het drama en is gelukkig niet uit op sensatie. Daardoor werkt het allemaal goed en maakt het op momenten best indruk.

3,5*

Best een aardig leuke komedie, die vooral een goede eerste helft kent. De tweede helft is nogal voorspelbaar en bevat nogal wat clichés, maar gelukkig is het niet te storend.

Lindsey Lohan doet het opvallend goed en ook de rest van de cast doet het verder prima. Het helpt ook goed mee, dat er een aantal leuke bijrollen in zitten, waarvan die van de schooldirecteur en de homo-vriend wel de grappigste en meest geslaagde zijn. Daarnaast worden de grappen nooit te puberaal en platvloers, waardoor Mean Girls ook voor andere mensen dan de doelgroep, leuk kan zijn.

Veel beter dan verwacht dus. De eerste helft is echt opvallend goed. Jammer dat men het niet kan laten, om richting het einde de diverse moraaltjes de revue te laten passeren, anders had de score misschien zelfs nog iets hoger geweest.

3,0*

Een vrij zwakke film van Scorsese en duidelijk een film van een beginnende regisseur, die op dat moment nog niet helemaal weet hoe hij een film vloeiend moet laten verlopen.

Want dat vond ik eigenlijk het grootste probleem van deze film. De film heeft bij vlagen zeker zijn momenten, maar komt soms ook nogal rommelig en onsamenhangend over en kent net wat teveel momenten waarop het niveau inzakt.

Qua acteerwerk is film dik in orde. Robert de Niro is hier nog piepjong, maar laat prima acteerwerk zien. Toch vond ik Harvey Keitel nog net iets beter. Hij heeft net wat sterkere scènes en ik vond hem net wat overtuigender, maar het verschil is miniem. De muziek is aardig, soms erg goed soms wat minder. Vooral de sterke openingsscène is erg mooi op muzikaal vlak.

In zijn geheel heeft de film net teveel minpunten om mij echt te kunnen bekoren. Het drama is redelijk, maar mist de kracht die het in de latere films van Scorsese vaak wel heeft. Daarnaast oogt de film soms ook wat gedateerd en heeft het niet op elk vlak de tand des tijds ongeschonden doorstaan. Kleine onvoldoende van mijn kant.

2,5*

The Meaning Of Life is mijn eerste kennismaking met de sketches van de mensen van Monty Python. Misschien waren de verwachtingen bij mij te hoog door alle enorm positieve reacties rondom deze serie, maar ik vond alles in zijn geheel toch behoorlijk tegenvallen en kan helaas niet zeggen dat ik constant dubbel heb gelegen van het lachen.

Ik moet toegeven dat er op een aparte en soms best wel originele wijze getracht wordt, om de zin van het leven te doorgronden. De film begint in feite bij de geboorte en eindigt bij de dood. De humor is van apart tot het absurde aan toe en daar moet je van houden. Het is Britse humor, maar wel een aparte soort Britse humor, die totaal niet te vergelijken is met de gebruikelijke Engelse humor. Ik moet wel zeggen dat ik best heb moeten lachen om de dikke meneer Crestone. Er waren nog wel een paar andere aardige momenten, maar je moet er denk ik van houden.

Toch zal ik zeker nog wel eens de keer de andere delen uit de reeks gaan bekijken, al zijn mijn verwachtingen na het zien van deze Meaning of Life wel iets omlaag gegaan.

2,0*

Een degelijke actiefilm, die loopt zoals je kunt verwachten, maar die best vermakelijk is, Statham speelt het personage dat hij zo vaak speelt, de coole, charismatische guy, die ook nog eens behoorlijk goed kan vechten. Goed, daar is hij nu eenmaal prima geschikt voor en ook in deze film doet hij het prima.

Wel leuk is het dat Ben Foster in deze film zijn tegenspeler is. Foster is eigenlijk altijd goed en vult in deze film Statham goed aan en geeft hem ook waar nodig tegengas. Het verhaaltje is verder niet zo heel bijzonder en meer een soort van kapstok voor de actie, die zeker niet slecht is. De film zelf vermaakt ook best, al wordt het nergens echt spannend of bijzonder en voor je het weet is het anderhalf uurtje alweer voorbij.

3,0*

Jackie Chan stond altijd bekend om zijn spectaculaire actiefilms, waarbij de actie gecombineerd werd met een dosis humor.

Deze film haalt het bij lange na niet bij de meeste van Chans vorige films. Het verhaal slaat nergens op, maar dat zou niet erg zijn als de actie en humor volop aanwezig waren. Dat is echter niet het geval. Van een hoop stunts wordt duidelijk gebruik gemaakt van (matige) special effects, waarbij de originaliteit van het vechten, wat juist een van de krachten van Chan zijn films is, totaal ontbreekt. Daarnaast is Lee Evans totaal niet leuk en valt er eigenlijk weinig te lachen in deze film.

Overigens is Julian Sands wel overtuigend als schurk en zo’n beetje het enige pluspunt aan deze film. De film is helaas niet veel soeps.

1,5*

Een fijn filmpje, waarbij op een dynamische en frisse wijze een inkijkje wordt gegeven in het soms erg eenzame leven van een paar mensen in Buenos Aires.

Die eenzaamheid wordt gelijk in de eerste minuten al uitgebeeld, d.m.v. het tonen van diverse grote gebouwen, waar op dat moment maar weinig teken van leven te bespeuren valt. Hoofdrolspeler Martin leeft ook vrij eenzaam en geisoleerd. Het duurt even voordat je hem goed leert kennen. Hetzelfde geldt voor Mariana, die een fobie heeft voor liften, waardoor ze iedere keer acht etages de trap op moet lopen, om in haar appartement te komen.

De regisseur wisselt vrij vaak tussen de twee en langzaam krijg je een goed beeld, van hoe ze leven. Het grappige is dat ze in feite allebei op zoek zijn naar elkaar, maar niet weten dat die persoon telkens zo dichtbij is. Visueel weet Taretto af en toe mooie plaatjes te laten zien, waarbij hij veel dynamiek gebruikt en op een gegeven moment zelfs wat animatie.

Medianeras komt wat rustig op gang, maar weet daarna grotendeels wel te boeien. Ik vond het in ieder geval een fris filmpje, dat op een mooie manier eindigt.

3,5*

Méditerranée is een typisch voorbeeld van een experimentele film, zoals er destijds in de jaren zestig meer van werden gemaakt.

De opzet is erg minimalistisch en naast af en toe een klein beetje commentaar, zijn het vooral de beelden die moeten spreken. De beelden zijn vooral Zuid-Europees georiënteerd en spelen zich voor zover ik het kon zien af in Spanje, Italië en Griekenland. Soms is het mooi, soms minder mooi, maar de beelden van het stierenvechten hadden voor mij echt niet gehoeven en vond ik op zijn zachts gezegd nogal afstotend.

Hoewel ik het verder geen baanbrekende cinema vond, schijnt deze experimentele film nog een behoorlijke invloed gehad te hebben op het werk van Jean-Luc Godard. Godard schijnt ook een behoorlijke fan te zijn van Méditerranée. Ik ben het in ieder geval niet. Het heeft zijn momenten, maar valt over het geheel gezien tot enigszins tegen.

2,5*

Ik vond het wel aangenaam kijkvoer. Stiekem had ik wel gehoopt op wat meer, maar dat zat er niet in. Het begint allemaal wat langzaam en voor het verhaal echt op stoom is, zijn we al een tijdje verder.

Dan ontspant zich wel iets aardigs. Vooral de sfeer is erg lekker, waarbij ik mezelf soms echt op een leuk vakantie eiland waande. De humor en de personages zijn niet slecht, maar blijven soms wel wat achter en werken niet altijd even goed.

Maar verder wel een luchtig en sympathiek stuk. Nooit echt hoogstaand, maar leuk genoeg om je anderhalf uur voldoende mee te vermaken.

3,0*

Een leuke familiefilm van eigen bodem.

Het leukst aan Mees Kees is vooral de herkenbaarheid, waarop een klas neergezet wordt. Dat wordt op een subtiele doch goede wijze gedaan. Op sommige momenten deed het mij ook weer enigszins terugdenken aan de lagere schooltijd, waar ik ooit ook een leuke invalmeester heb gehad.

Willem Voogd speelt de hoofdrol goed. Hij is onwennig en onzeker, maar heeft daarnaast veel goeds in zich en die drie factoren weet hij prima met elkaar te combineren. Ook goed trouwens dat zijn manier van lesgeven niet alleen maar een feest is, maar ook de nadelen laat zien.

Het geheel mist verder wel wat creativiteit en originaliteit, maar Mees Kees is door de mix van vaak subtiele humor en ook wat serieus drama toch een prima jeugdfilm, die geschikt is voor de gehele familie.

3,0*

Moos Koos!

Iets minder dan het eerste deel, maar op zich wel een leuk vervolg.

Mees Kees heeft iets knus, iets rustgevend over zich. Ondanks dat de kinderen en Mees Kees zich aan het strakke tijdsschema van directrice Dreus dienen te houden, ademt dit vervolg een heerlijke rust uit. Op kamp gaan was vroeger een echte belevenis en dat is het hier ook. Wel kun je je afvragen of het verstandig en realistisch is, om zo’n grote groep kinderen alleen met 1 meester en een directrice op kamp te laten gaan. Ik kan me herinneren, dat er bij ons in ieder geval veel meer mensen meegingen om op de groep te letten.

Ondanks dat Sanne Wallis de Vries echt een typetje speelt, doet ze het wel leuk als de strenge directrice Dreus. De confrontaties tussen haar en Mees Kees, zorgen duidelijk voor de leukste momenten. Daarom is het hier jammer, dat ze op een gegeven moment uit beeld verdwijnt. Op dat moment zakt dit vervolg toch ook licht in. Wel leuk dat ze sommige thema’s, zoals niet kunnen lezen en rouwverwerking op erg subtiele wijze in het verhaal hebben verwerkt.

Het is wederom een erg gezellige wegkijker geworden en gezien het grote succes van dit vervolg, zou het me niet verbazen als er nog een derde deel gaat komen.

3,0*

Meet me in St. Louie, Louie

Vicente Minnelli weet er met deze musical in ieder geval een kleurrijk geheel van te maken. Mooie felle kleuren gaan gepaard en met een vrij deftige aankleding. Het verhaaltje is redelijk en draait vooral om de vraag of er wel of niet verhuist zal worden naar New York. De afloop hiervan weet je in feite al zodra de film begint. In musicals is het verhaal meestal ook van ondergeschikt belang en draait het om de zang en de nummers. Ik moet eerlijk zeggen dat de eerste drie kwartier nog redelijk veelbelovend waren. Judy Garland speelt haar rol vol enthousiasme en legt er veel charme in. Ook de liedjes zijn best aardig.

Maar op een gegeven moment valt Minnelli wel enigszins in herhaling. Of het niveau nu werkelijk daalt is moeilijk te zeggen, maar feit is wel dat ik het in de tweede helft allemaal minder leuk vond dan in de eerste drie kwartier. Hoewel Garland het goed doet, is de rest van de cast toch wel een stuk minder. Daarnaast is het soms wel erg mierzoet wat we allemaal te zien krijgen. Het past goed bij het tijdsbeeld en de boodschap, die de film wil uitdragen, maar ik vond het persoonlijk wat teveel van het goede.

Meet me in St. Louis is een klassieker in het genre, maar heeft toch wel enkele gebreken. Het is vrij oubollig en mierzoet, maar weet dankzij een erg sterke Garland en goede eerste helft mij toch nog redelijk wat kijkplezier te geven, al is het dankzij een matige tweede helft uiteindelijk niet voldoende om aan de goede kant van de score uit te komen.

2,5*

Een compleet gestoorde film dit van Jackson, maar wel behoorlijk vermakelijk.

Ik wist van tevoren eigenlijk niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten. Ik had wel enigszins een rare film verwacht, maar dit sloeg echt alles. De film is een soort van parodie op the muppets, maar parodieert daarnaast ook diverse andere films op een vaak redelijk absurde manier.

De film is grof, bloederig, ranzig en gelukkig ook behoorlijk grappig. Hoewel ik de film ook wel wat mindere momenten vond hebben, was de glimlach bij mij vaak wel aanwezig. Net als bij Braindead trekt Jackson aan het einde van de film pas echt de registers vol open. Dat is zo’n film kan en durft te maken verdient veel respect en daarnaast kan Jackson originaliteit in ieder geval niet ontzegt worden. Net als bij Bad Taste valt hier het talent van Jackson al op door het vaak erg goede camerawerk.

Prima vermaak als je eens een leuke onzinnige film wilt zien.

3,5*

Aardige onderhoudende film, die voorborduurt op het zeer leuke eerste deel, maar deze keer vaak wat platter is qua humor en minder inteligente grappen bevat. Het is vooral te danken aan Dustin Hofmann en Barbara Streisand, dat de film op sommige momenten zo leuk is. Vooral Hofmann zet een zeer goede rol neer als gekke Joodse hippie die in alles zowat de tegenpool lijkt van de Niro.. De overige spelers hebben hun hoogtepunt al in het eerste deel beleefd en spelen allemaal toch een tikkeltje minder. Ook is niet elke grap geslaagd. Robert de Niro met een opblaasborst voor is nu niet bepaald het toppunt van grappigheid. Gelukkig is het tempo hoog en voegen de nieuwkomers een hoop fris elan en humor toe aan de film, waardoor een voldoende zeker gerechtvaardigd is!

3,0*

Ontzettend leuke film, die leuk blijft.

Ben Stiller zet hier een erg leuke rol neer als de ietwat onhandige Greg Focker. Nu speelt Stiller wel vaker van dit soort rollen, maar het moet ook wel gezegd worden dat hij perfect geschikt is voor zo’n rol. Als iemand op komische, maar toch vrij natuurlijke wijze erin slaagt om onhandig over te komen, dan is hij het wel. Dan is er Robert de Niro, die de eigenwijze schoonvader met de aparte maniertjes mag spelen. Ook De Niro speelt zijn rol met verve als soms wat norse man, die behoorlijk wantrouwig is. Vanaf de eerste ontmoeting tussen de twee heerst er spanning en vooral de constant terugkerende strijd tussen de twee is erg leuk uitgewerkt in deze film.

De dialogen zijn van hoog niveau en daarnaast bevat de film een hoop grappige, maar ook herkenbare situaties. Eerst vind bijvoorbeeld niemand [Spoiler] Greg leuk, maar als hij de kat gevonden heeft lacht ineens iedereen om zijn grappen. Dat dit later dan weer mis gaat zal geen verrassing blijken, maar toch is het leuk. De rest van de cast staat duidelijk in dienst van dit tweetal. Owen Wilson heeft ook nog een geinig rolletje als het ex-vriendje van de vriendin van Greg.

Goed geschreven en droogkomisch. Toppertje in het genre.

4,0*

Nog een paar films, en dan heb ik alle officiële Disneyfilms gezien. Meet the Robinsons is één van de vele tegenvallers en is duidelijk gemaakt in de periode dat Disney niet kon opboksen tegen de Pixar studio.

Meet the Robinsons is in ieder geval een kleurrijk geheel en kent in Lewis een redelijke hoofdrolspeler. Er zit zeker wel wat geslaagde humor in, die vooral van zijn kamergenoot Goob komt. Goob is het leukste personage en heeft af en toe echt van die lekkere droogkomische opmerkingen. Qua animatie is het vooral erg druk. Iets minder druk dan Chicken Little en Home on the Range, maar nog steeds niet echt geweldig. Dit is een euvel waar recente films als Madagascar 3 ook mee te maken had.

Het grootste probleem van Meet the Robinsons is echter de moraal. Nu zitten er in talloze animatiefilms moraaltjes en meestal stoor ik me er niet eens zo aan, maar hier wordt het wel heel erg benadrukt. Familie is erg belangrijk en komt op de eerste plaatst, zo luidt de boodschap hier en dat komt zeker een stuk of zes keer naar voren en dat is toch echt wel veel teveel van het goede. Los daarvan kijkt Meet the Robinsons nog wel redelijk gemakkelijk weg en is dit niet eens de slechtste Disney. Vooral de periode 1995-2007 was zeker niet hun beste en maakten ze talloze films, die de plank flink missloegen.

2,0*

Al die parodieën van het duo Friedberg en Seltzer zijn niet geweldig, maar dit is wel de slechtste van allemaal. Op papier klinkt het veelbelovend, een parodie op 300, aangezien ik daar niet veel aan vond. In de praktijk valt het nogal tegen. De geslaagde grappen zijn op een vinger te tellen. In 99% van de gevallen is het echter pijnlijk ongrappig, of gaat het allemaal veels te lang door. Sowieso hadden ze weinig inspiratie, want na 66 minuten is de film al afgelopen, waarna ze het geheel met wat deleted scenes lijken aan te vullen, om zo de 75 minuten vol te maken. Waardeloos.

0,5*

Een goed Indiaas drama dit. Ik heb tot nu toe iets meer dan een handvol oudere Indiase films gezien, maar dit is de eerste die niet van Satyajit Ray afkomstig is. Ritwik Ghatak lijkt echter ook een prima regisseur te zijn.

Ik had wel eventjes nodig om in deze Meghe Dhaka Tara te komen. Dat lukte uiteindelijk wel. Van de acteurs maakt vooral hoofdrolspeelster Supriya Choudhury een erg goede indruk. Ze speelt een vrouw met veel opofferingsgezindheid. Haar liefde voor haar familie gaat hier nogal eens ten koste van haarzelf, en dat maakt van haar een erg sympathiek personage. Tevens kreeg ik op een gegeven moment ook wel een beetje medelijden met haar, omdat haar familie nu juist bepaald niet altijd rekening met haar houdt.

De muziek vond ik hier juist wat minder en soms nogal herhalend. De bijbehorende geluiden daarentegen zijn wel origineel en klinken lekker expressionistisch. Meghe Dhaka Tara is dus best goed, al raakte mij het misschien niet zo erg als gehoopt. De film bevat enige kritiek op het leven in de maatschappij van vluchtingen en heeft dus ook nog een duidelijke politieke boodschap.

3,5*