Opinions

Eindelijk heb ik dan deze film gezien, die ik al zowat een jaar in bezit heb, maar vooral dankzij de lange speelduur kwam het er maar niet van. Vandaag had ik echter zeeën van tijd en dus maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze film te zien.

Uiteraard is het een lange zit, maar desondanks was het goed te doen, omdat de film van begin tot einde onderhoudend is. De acteurs doen hun werk naar behoren, af en toe kent de film aardige shots, het verhaal is niet onaardig en zo zit de film wat dat betreft wel degelijk in elkaar.

Het probleem van de film is echter dat de gebeurtenissen en personages mij maar weinig deden. Matteo is veruit het interessantste personage, maar pleegt helaas veels te vroeg zelfmoord. Daarnaast kabbelt het allemaal maar voort en hoewel het nergens slecht te noemen is, wordt het helaas ook nergens indrukwekkend. Een iets compactere film had misschien een hogere waardering opgelevert. Een film van zes uur zonder echte hoogtepunten komt immers niet op een hoge waardering uit.

2,5*

Interessante film van von Trier, die altijd wel weer iets aparts weet te maken, al is het zoals zo vaak bij hem wel weer een behoorlijk negatieve film.

De opening van de film, waarin we de eerste zeven minuten prachtige traag passerende beelden zien, is fantastisch. Daarna begint eigenlijk het actuele verhaal van de film. Qua acteerwerk wordt er prima gespeeld. Kirsten Dunst, die sowieso al een erg mooie actrice is, speelt erg sterk en overtuigend als de depressieve Justine, die op het punt staat te trouwen. Charlotte Gainsbourg speelt bijna net zo goed als de zus van Justine. Beiden hebben een andere kijk op de wereld en alles daaromheen.

Het bruiloftsfeest is vermakelijk om te volgen. Von Trier heeft dit segment van de film in een soort van dogmastijl opgenomen. Er gebeurt van alles en het feest lijkt op een gegeven moment haast geen feest meer, omdat er steeds meer zaken mis gaan. Wel zitten er een aantal zaken in de film die wat minder sterk zijn. Zo is de speech van de vader en moeder van de zussen, die gescheiden zijn, en elkaar in hun speech allerlei verwijten maken, zeer overdreven en haast lachwekkend. Subtiliteit is Von Trier vreemd op dat moment. En zo zijn er nog een paar kleinere momentjes tijdens het feest.

De ontwikkeling van de zussen, die beiden een andere ontwikkeling doormaken tijdens de film is goed uitgewerkt en ook behoorlijk boeiend om te volgen. Uiteindelijk loopt het toch net wat anders af dan ik verwacht had en het enorm krachtige einde sloeg dan ook wel in als een mokerslag. Melancholia is uiteindelijk een bovengemiddelde film waarin de mens en de kijker de kans krijgt om na te denken over de zin van het bestaan. Cinematografisch is de film van erg hoog niveau, verhaaltechnisch ben ik echter net niet helemaal overtuigd.

Ruime 3,5*

Bij Berlin: Die Sinfonie der Großstadt beperkte Walter Ruttmann zich nog tot een stad, maar met deze korte documentaire probeert hij het tijdsbeeld van de wereld van anno 1929 samen te vatten, iets wat hem vrij goed lukt.

Hoewel Melodie der Welt het onbekendere broertje is, vind ik deze wel beter dan zijn voorganger. Hier is het allemaal wat compacter en ritmischer, maar minstens even dynamisch en levendig. We gaan van de stad naar het platteland, van het water naar de Olympische spelen en ga zo maar door. Het menselijk leven staat hier duidelijk centraal. De montage van de beelden is kort, maar dat geeft deze docu wel een levendig karakter.

Latere films, zoals Koyaanisqatsi zouden hier best weleens door geinspireerd kunnen zijn. Ruttmann zijn oeuvre bestaat uit slechts twee langfilms. Hij stierf dan ook relatief jong "in het harnas", toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog aan het filmen was.

3,5*

Niet echt geweldig en dat is vooral te danken aan de zeer wisselende kwaliteit van de diverse animatiefilmpjes. Ik ben het met de voorgaande meningen eens, dat het best hierbij duidelijk aan het begin zit.

Het eerste filmpje is erg leuk, hetzelfde geldt voor Johnny Appleseed. Het verhaaltje over Little Toot kende ik uit een Donald Duck, maar bleek dus ook in animatievorm te bestaan en hier zakt het niveau al duidelijk in. Blame It On The Samba is het dieptepunt en lijkt typisch zo'n filmpje te zijn, dat niet goed genoeg was om The Tree Caballeros te halen.

Het laatste filmpje is de langste en gelukkig weer ietsje beter, al is het allemaal wel erg blij en overdreven. Melody Time is zeker niet de allerbeste Disney en het is inderdaad jammer dat het beste vooral al aan het begin zit, omdat het einde van zoiets vaak beter blijft hangen.

Een paar goede, een paar redelijke en een paar slechte filmpjes, is de conclusie over Melody Time in een notendop.

2,0*

Prima film van Christopher Nolan, die verhaaltechnisch erg sterk in elkaar zit.

Doordat de film niet chronologisch loopt, is de film als het ware een soort van puzzel, die pas op het einde in elkaar valt. De eerste keer dat ik de film zag viel trouwens lang nog niet alles op zijn plaats, daarvoor gingen er teveel details aan mijn neus voorbij. De tweede keer begreep ik de film veel beter, maar dan nog zijn er genoeg verschillende aannemende theorieën die het verhaal uitleggen. Achteraf is dit best een lekkere film om over na te denken.

Guy Pearce speelt een prima hoofdrol als de man, wiens geheugen beschadigd is. De film is spannend en boeiend en ook bij de tweede keer bleef ik kijken of ik nieuwe zaken kon ontdekken. Wat mij betreft een fascinerende film, die stukken beter is dan Nolan’s recente film Inception. Nu Following nog maar eens een keertje zien op te sporen.

4,0*

John Carpenter, die een komedie maakt met Chevy Chase is op papier best een aparte combinatie. Carpenter is toch beter in horror, dan in dit soort onzinfilms, want hoewel het allemaal best onderhoudend is, is het vaak wel flauw en voorspelbaar. Gelukkig zit er ook een hoop foute humor in en neemt de film zich totaal niet serieus met Chevy Chase voorop. De ontwikkelingen die plaatsvinden zijn soms te belachelijk voor woorden, maar dat maakt het aan de andere kant ook wel weer leuk. Darryl Hannah is fijn om te zien en heeft een leuke wisselwerking met Chase. Toch zijn er net wat teveel flauwe en niet leuke momenten, waardoor een voldoende er helaas niet in zit.

2,5*

Goede Cubaanse film, die op sommige momenten overkomt als een documentaire,wat op zich best knap is. Op sommige momenten kun je goed zien dat de film een aanklacht is tegen het communisme, maar tevens lijkt het ook een soort van ode aanCuba te zijn en dan vooral aan de manier, waarop men met het zware leven van die tijd daar om wist te gaan.

Soms gaat het iets teveel van de hak op de tak en is het wat te fragmentarisch, maar over het algemeen is het best boeiend. Het liefdesverhaal is ook vrij intrigerend en heeft bijna hele grote gevolgen. voor de hoofdrolspeler.

Ik snap wel dat ze in Cuba trots zijn op deze film. Het zit goed in elkaar is op momenten best sterk, maar soms wel wat onsamenhangend. Het past in ieder geval goed bij de warme temperaturen van de zomer, die hier ook net begonnen is.

3,5*

Erg leuke film over buitenaardse wezens, mannen in zwarte pakken en ga zo maar door.

Will Smith en Tommy Lee Jones vormen in deze film een leuke tandem, die samen als agenten de aarde en haar bewoners proberen te beschermen. Vanaf het begin is duidelijk dat de film zichzelf geen moment serieus neemt en af en toe krijgen we de raarste wezens voorgeschoteld in deze film. Vooral de rol als alien van Vincent D'Onofrio is echt hilarisch moet ik zeggen.

De muziek is lekker, de effecten goed, de dialogen aardig en alles bij elkaar zorgt dit voor een lekker relaxt en ongedwongen sfeertje. Het is vooral ook leuk om te kijken of iemand nu wel of niet een alien is, aangezien de film je daarin nogal eens op het verkeerde been probeert te zetten.

Kortom een leuke mix van komedie en science-fiction.

3,5*

Een tamelijk zwak vervolg op een leuke film.

Met vervolgen is het altijd afwachten hoe het uitpakt. Dezelfde acteurs en de dezelfde regisseur biedt blijkbaar geen garantie voor succes, daar is deze film het bewijs van. Het grootste probleem is vooral toch wel het ontbreken van een echt verhaal.

Het verhaal dient hier meer als opvulling van de grappen, die minder sterk zijn dan in de vorige film. Ook zijn er niet echt leuke nieuwe buitenaardse wezens te ontdekken. Wel is het zo dat Will Smith en Tommy Lee Jones nog steeds een leuk ingespeeld duo vormen, al wordt het nergens verrassend.

Gelukkig duurt de film niet al te lang en is het allemaal nog wel uit te zitten. Waar het naar het eerste deel op zich naar meer smaakte, moet ik zeggen dat ik na dit deel behoorlijk vol zit. Het gerecht smaakt niet meer zo lekker blijkbaar. Of het derde deel weer wat beter zal worden weet ik niet. Ik zit er niet direct op te wachten, maar zal hem ongetwijfeld nog wel een keertje zien.

2,0*

Leuker dan Enter the Dragon, maar grootse cinema is dit niet.

Vooral camera-technisch valt er genoeg op aan te merken. Lelijk camerawerk en een zwakke choreografie zorgen ervoor dat er lang niet het maximale hier wordt uitgehaald. Verder doet het op momenten ook erg aan de films van Jackie Chan denken. Wat flauwe Hongkongse humor, een slap verhaaltje en nogal wat domme personages.

Maar toch is het op een of andere manier wel vermakelijk. Want Lee zelf is wel geweldig goed bezig. De snelheid en de enorme controle en beheersing, waarmee hij tegenstanders neer krijgt, is gewoonweg indrukwekkend om te zien. Het eindgevecht met Norris is wel een klassieker en mag er zeker zijn, vooral ook omdat Norris zelf ook gewoon een erg goede vechter is. Sowieso zijn de gevechten ook veruit de hoogtepunten in deze film. Nu ik twee films met Lee gezien heb, kan ik zijn legendarische status wel goed begrijpen. Een fenomenale vechter, alleen jammer dat de rest van de film dat niet is.

Toch een voldoende score, want ik heb me best vermaakt. Vooral dankzij Lee dus.

3,0*

Mephisto is het typische voorbeeld van een bovengemiddeld goede film, die nog een trede omhoog wordt geduwd, door het magistrale acteerwerk van de hoofdrolspeler.

Klaus Maria Brandauer speelt hier namelijk een duivels goede rol, ik kan niet anders zeggen. Zijn rol is fenomenaal en net als diverse personages in de film, kreeg ik op een gegeven moment ook een ontzettende hekel aan hem. Zijn nogal expressionistische acteerwerk, werkt bijzonder goed en levert vaak uiterst boeiende cinema op.

Mephisto kent een aantal erg sterke momenten, waarvan de eind scène uiteindelijk nog wel de meest indrukwekkendste is. Het is alleen in het begin wat fragmentarisch, waardoor ik een kleine twintig minuten nodig had om in het verhaal te komen. Daarna blijft het tot het einde toe boeien. Naast Brandauer speelt ook de man, die de Duitse generaal is, een erg goede rol.

Mephisto is een prima film, die een mooie kijk biedt op een interessant en boeiend personage, die zich liet meeslepen door het Nazigeweld in het Duitsland van voor de Tweede Wereldoorlog.

4,0*

Mijn tweede Godard, na A Bout de Souffle en deze film is me wat beter bevallen dan die eerste. Vooral die zogenaamde jumpcuts vond ik zijn eerste film nogal irritant en niets toevoegend aan de film. In deze film komt dat gelukkig niet terug en moet ik zeggen dat het zelfs een meer dan aardige film is. Wat vooral opvalt aan deze film zijn de mooie kleuren in combinatie met de sterke, steeds weer terugkerende soundtrack van de film, die je precies het gevoel geeft dat bij de film past.

Brigitte Bardot en Michel Piccoli vormen een interessant koppel wiens hoogtijdagen inmiddels ruim achter ze liggen. Wat ik wel grappig vond in deze film zijn de momenten waarop ze met Jack Pallance moeten praten, die Engels praat en waarbij constant een vrouw loopt die alles voor hen vertaald. Ook leuk is de rol van Fritz Lang, die zichzelf speelt en best wel grappige opmerkingen heeft. Een minpunt vond ik op een gegeven moment de steeds terugkerende discussies tussen Bardot en haar man, die eerst nog wel boeiend waren, maar erg lang duurden en waarbij het op een gegeven moment leek dat ze in herhaling vielen.

Het einde is dan weer wel erg sterk en dan vergeet ik trouwens nog de sterke zomerse, maar soms ook koude sfeer te noemen die deze film uitstraalt. Ja best een mooie film dit, met een ietwat minder middenstuk, maar verder genoeg elementen om dit boven de gemiddelde film uit te tillen.

3,5*

Leuk animatiefilmpje!

Ik wist van tevoren niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten, maar het viel op zich niet tegen. De tekenstijl vind ik ronduit lelijk en deed mij een beetje "Beavis en Butthead achtig" aan. Het verhaaltje is verder vrij straight, maar wel origineel.

De marsmannetjes zelf zijn best grappig met hun rare stemmetjes, al is Mercano zelf in de film het enige echt interessante personage. Ik dacht in eerste instantie dat het een vrij onschuldig filmpje was, maar er zaten toch nog best wel wat gore- effecten in, die wel leuk waren om te zien.

Ik heb wel een aantal keer om Mercano kunnen lachen verder, al zakte de film wat in als de mensen weer in beeld kwamen. In zijn geheel zeker niet slecht!

3,0*

Een erg vermakelijke spaghetti-western van Sergio Corbucci al mist het net iets om tot de toppers in het genre te behoren.

Franco Nero, die trouwens erg lijkt op Terence Hill, speelt een prima rol en is echt geschikt voor dit soort films. Verder valt op dat deze film nogal leentje buur speelt en gebruik maakt van diverse zaken die in andere westerns ook al naar voren kwamen. Vooral het duel in de arena doet erg aan Il Buono, il Brutto, il Cattivo denken. Aan de andere moet gezegd worden dat die scène wel ontzettend goed is en misschien wel het hoogtepunt van Il Mercenario is. De muziek van Morricone is fantastisch evenals de manier waarop het in beeld wordt gebracht.

Sowieso is de muziek in deze film erg goed, wat gelijk ook bijdraagt aan de fijne sfeer die de film uitademt. Verder zitten er lekker wat actiescènes in de film, waar ik bij westerns eigenlijk altijd wel van houd. Het enige echte minpunt vond ik de soms wat flauwe humor, die door de hele film heen verweven zit. Toch kijkt het allemaal lekker weg en moet gezegd worden dat ik me geen minuut verveeld heb.

3,5*

Na afloop van deze film was mijn vrouw het met me eens dat de films van Steven Seagal de laatste jaren toch "wat minder" worden. Ik vind dit nogal een understatement, want ze zijn wel heel slecht geworden. Het positieve aan deze film is dat er nog wel redelijk wat actie in zit, maar qua verder is deze film gewoon bagger. Het verhaal, vechten, acteerwerk en ga zo maar door is allemaal zeer en zeer matig. Zelfs qua entertainment scoort de film zwaar onvoldoende.

1,0* (vanwege een paar aardige actiescenes)

Typische dertien in een dozijn thriller, die zijn momenten heeft, maar verder weinig bijzonders te bieden heeft.

Ja Bruce Willis kan dit soort rollen altijd wel moeiteloos spelen en doet het dan ook best goed. Het jongetje is op sommige momenten nogal irritant met zijn geschreeuw, maar kwam verder wel redelijk overtuigend over als iemand met autisme. Alec Baldwin is dan wel wat minder overtuigend en speelt duidelijk op de automatische piloot.

Het grote probleem zit hem echter in het script, dat nogal wat gaten kent en soms ook behoorlijk ongeloofwaardig is. Hierdoor komt er ook nooit spanning om de hoek kijken en blijft de gehele toon van de film nogal zwak. Uiteindelijk is het allemaal niet zo heel boeiend en is het een standaard werkje dat men de volgende dag alweer vergeten is.

2,0*

Moretti als regisseur en als acteur kan ik in beide gevallen meestal wel waarderen. Als regisseur weet hij op een bepaalde manier mij als kijker altijd wel te bereiken. De ene keer door een fijn verhaal, de andere keer door een prima regie.

Hier levert hij vooral een leuk verhaal af, aangevuld met een prima hoofdrol van zijn kant.Zijn warme, aangename stem zorgt hier in combinatie met zijn sympathieke voorkomen voor een aantal erg leuke momenten. Het personage is erg leuk. Iedere keer voel je zijn goede bedoelingen, maar eigenlijk zit niemand op hem te wachten of hij wordt totaal niet serieus genomen.

Uiteindelijk is het allemaal erg vermakelijk en schommelt de film de hele tijd tussen de drieënhalf en vier sterren in. De fantastische eindscène doet bij mij alle vorm van twijfel weghalen. Moretti verdient het geluk hier en dat is geweldig om te zien.

4,0*

Aardig horrorfilmpje, dat ondanks dat er redelijk wat clichématige zaken in voorkomen, toch best fris oogt. Visueel ziet het er allemaal goed uit, met daarnaast een aantal prima schrikmomenten, die ondanks dat je enkele van tevoren aan ziet komen, wel werken. Daarnaast heeft de film een goede spanningsboog, iets wat ik bij horrors altijd wel belangrijk vind.

De wezens oogden soms wel wat goedkoop maar daarnaast is de plaats waar alles plaatsvindt, een afgelegen huis met uitgestrekte zonnebloemvelden, en juist veel licht i.p.v. donkere ruimtes af en toe mooi geschoten. Dat er af en toe leentjebuur van andere films wordt gespeeld is ook niet erg, zolang een film er maar en eigen draai aan weet te geven, en dat gebeurd hier in ieder geval. Leuk vermaak wat mij betreft.

Dikke 3,0*

Leuke film, met een op zich interessant verhaal dat het eerste uur erg weet te boeien, mede door het goede acteerwerk van alle acteurs. Ook de dialogen zijn sterk en de personages lekker scherp en goed gebekt. Als de sollicitanten op een gegeven moment echter pauze hebben, ebt daarna de spanning en het hoge niveau van het eerste uur echter heel langzaam weg. In zijn geheel is het echter zeer zeker een bovengemiddelde film, met een vrij origineel verhaal.

3,5*

Erg slappe film, die nog het meeste lijkt op een goedkope ripoff van Beverly Hills Cop.

Murphy irriteert hier ook meer dan dat hij leuk is. Een hoop gescheld, banale grappen en matige actiescènes en je hebt al snel in de gaten dat het allemaal vrij weinig voorstelt. De rest van de cast is net als Murphy matig, maar wordt ook niet bepaald geholpen door de dialoog die zij hebben. Wincott is verder een standaard badguy. Wel komt er redelijk wat actie in voor, maar ook dat is niet altijd even goed, is al eerder gedaan, en vaak ook beter.

Weinig originaliteit, weinig inspiratie en weinig leuks.

1,5*

Na The Big Heat heb ik me deze keer maar eens gewaagd aan een film uit de Duitse periode van Fritz Lang en dat viel verre van tegen. Metropolis is toch wel een erg sterke film met fantastische beelden, zeker voor die tijd. Het is een sciencefictionfilm, maar de film is zelf zijn tijd ook ver vooruit. Het is bij een stomme film voor mij altijd even wennen, maar de film wordt al snel heel interessant.

Allereerst is het leuk om te zien hoe men destijds over ongeveer ons heden denkt, want de film speelt zich in het jaar 2000 af. Net als de meeste films over de toekomst, ziet ook hier de toekomst er niet echt rooskleurig uit. Daarnaast ziet de film naast het best wel aardige verhaal er gewoon schitterend uit. De stad zelf is enorm indrukwekkend met de grote menigte en het moment dat Maria's robotkloon gemaakt wordt is qua effect gewoonweg schitterend en zou zelfs vandaag de dag niet misstaan in een film.

Meestal kan een verhaal me meeslepen in een film, maar hier werd ik gewoonweg overdonderd door de schitterende beelden die we voorgeschoteld krijgen. Ik had niet verwacht dat een film uit 1927 visueel zo mooi zou kunnen zijn, maar Fritz Lang levert met deze film het bewijs. Na deze film wil ik zeker meer van Lang gaan zien en ben ik erg nieuwsgierig naar M geworden.

4,0*

Erg tegenvallende film.

Ik weet niet wat het is met deze film, maar op de een of andere manier werkte het allemaal niet. Brad Pitt speelt vrijwel nooit een slechte rol, maar hier komt hij ongeïnspireerd over. Tegenspeelster Julia Roberts doet het al niet veel beter en als dan ook nog eens blijkt dat de twee hier totaal geen chemie met elkaar hebben, wordt het natuurlijk al een lastig verhaal. Gelukkig is er nog wel James Gandolfini, die er wel zin in lijkt te hebben en een redelijk sterke rol neerzet als criminele homo.

Verder is er niet zo heel veel te genieten eigenlijk. Ik heb nauwelijks kunnen lachen en het tempo van de film is erg traag. Dat hoeft niet erg te zijn, als er iets interessant gebeurt, of als er visueel nog wat te genieten valt. Maar ook op die laatste twee punten scoort de film redelijk karig. Nee deze film heeft het totaal niet voor mij. Waar Verbinsky met The Weather Man bewees een leuk eenvoudig filmpje te kunnen maken, daar gaat hij met deze film behoorlijk hard onderuit.

1,5*

Goede film van Moretti, die vooral wordt gedragen door het sterke spel van Margherita Buy. Haar spel is zeer geloofwaardig en je voelt de dilemma's waar ze mee worstelt goed overkomen. Ook Moretti zelf is goed op dreef en de scenes tussen hem en Buy zijn dan ook de beste van Mia Madre.

John Turturro vond ik hier lichtelijk tegenvallen. Hij zet zijn rol te dik aan en het lijkt soms allemaal net iets te lollig, terwijl er ondertussen iemand zwaar ziek ligt te zijn. Overigens is zijn gedweep met Stanley Kubrick, dan weer wel leuk en richting het einde weet hij zijn personage eindelijk echt te maken.

Verder is het vrij goed gemaakt en is het vooral ook interessant om te zien hoe iemand met haar privé problemen worstelt op de werkvloer.

3,5*

Bud Spencer en Terence Hill, die ook vaak "de 4 vuisten" genoemd worden, maakten in de jaren 70 en 80 samen aardig wat films. Dit was één van hun laatste.

Het is duidelijk te zien dat het duo hier aardig op leeftijd begint te raken. Men speelt een beetje leentjebuur bij Miami Vice en zo is deze Miami Supercops geboren. Hoewel ook deze film zijn leuke momenten kent en daarnaast de soundtrack best de moeite waard is, mis ik hier toch wel het ouderwetse knokken. Dat is hier duidelijk veel minder aanwezig en dat is voor mij toch altijd wel het belangrijkste ingrediënt voor een vermakelijke film.

Als dat nauwelijks aanwezig is, zoals hier dan zie je duidelijk de beperkingen van de twee, en is de film blijkbaar ook gelijk een stuk minder leuk.

1,5*

Michael Mann is in mijn ogen een zeer goed regisseur, al is hij na deze film wel wat in mijn achting gezakt. Miami Vice is namelijk een fikse tegenvaller geworden. Laat ik vooropstellen dat Miami Vice er qua kleurgebruik op zich best aardig uitziet en dat Jamie Foxx redelijk speelt, maar helaas weinig tot geen diepgang in zijn karakter mee krijgt. Farell is gewoon slecht en wat mij betreft ook geheel fout gecast. Die vieze snor van hem is werkelijk verschrikkelijk. Hoewel er beste mooie plaatjes in Miami Vice zitten kent de film nauwelijks spanning en actie en ook de humor is op twee vingers van een hand te tellen. Al deze factoren samen zorgden ervoor dat ik al na een half uur zat te hopen dat de film zo snel mogelijk afgelopen was. De negatieve punten overheersen de weinige pluspunten totaal en het is wat mij betreft een film, die ik niet snel nog een keer hoef te zien. Ik hoop dat deze film een uitzondering was, want van Mann's volgende film heb ik ondanks deze misser toch wel weer hoge verwachtingen.

1,0*

Een erg vermakelijk filmpje dit van Jeunet.

De film verveelt eigenlijk geen moment en dat zorgde ervoor dat ik van begin tot einde met een glimlach heb zitten kijken. Het verhaaltje is op zich niet zo bijzonder, maar de invulling is erg origineel met soms echt schitterende decors, fraaie Parijse locaties, mooi kleurgebruik in de stijl van Amélie en een leuke diversiteit aan personages.

Dany Boon is een grappige hoofdrolspeler en het is leuk om te zien hoe hij en zijn groepje de twee wapenfabrikanten tegen elkaar proberen uit te spelen, waarbij ze soms best inventief te werk gaan. Daarbij is het duidelijk te zien dat de gehele cast er ontzettend veel plezier heeft en mede hierdoor straalt de film ook enorm veel warmte uit.

Ook het cameragebruik is bijzonder goed en afwisselend, wat soms echt fijne cinema oplevert. Een minpunt vond ik deze keer echter de muziek, die ik soms niet zo mooi vond en ook niet altijd goed vond passen, terwijl de muziek in bijvoorbeeld Amélie juist zo’n sterk punt is. Maar verder is het dus een erg leuk filmpje dat snel voorbijraast en die wederom aantoont dat Jeunet een regisseur is, die over ontzettend veel fantasie beschikt.

3,5*

Microcosmos: Le Peuple de l'Herbe is een zeer mooi weergeven documentaire die het leven van insecten op een aparte manier laat zien.

De wijze van het cameragebruik is mooi, en laat zulke goede beelden van de vaak ijverige beestjes zien, dat alles tot in de details te volgen is. De beelden van de mestkever, de hardwerkende mieren en de rupsenparade zijn fraai en geven een goed beeld van hoe de insecten nu leven. Ook de ondersteunende muziek is passend en zorgt ervoor dat de mooie camerabeelden nog meer tot leven komen.

Het probleem van deze documentaire is echter dat de beelden na een half uur vrij eentonig worden en dat het geheel lijkt op een soort van aaneenschakeling van plaatjes, waardoor je erg geconcentreerd dient te kijken. Voor de liefhebbers van mooie beelden van de natuur en de insectenwereld zeer zeker een aanrader.

3,0*

Wat een enorm sterke film dit zeg! Had op zich best goede hoop op een mooie film, maar de film was nog sterker dan ik had verwacht. Mocht je nog eens een film zoeken waarin beide hoofdrolspelers fenomenaal acteerwerk afleveren, dan is dit zo’n film. Zowel Hoffman als Voight spelen de sterren van de hemel. De chemie tussen de twee is op een gegeven moment om van te smullen zo goed. Raar dat ze allebei naast de Oscar grepen, maar goed het zei zo. Ik vond het personage van Voight het leukst om te zien. Geweldig gedaan de manier, waarop hij als Texaanse naïeveling de grote stad New York binnenkomt. De film bevat redelijk wat humor, maar ook veel diepgang. Er zitten veel korte flashbacks in, waardoor we steeds meer over het leven van Joe Buck te weten komen. De muziek van de film is zeer mooi en komt een aantal keren erg duidelijk naar voren. Het is echter vooral de zeer indrukwekkende eindscène van deze film, die ervoor zorgt dat deze film je niet loslaat. Kippenvel!

4,5*

Erg mooie film dit moet ik zeggen. Ik had wel eens van de titel gehoord, maar wist eigenlijk nooit dat dit een gevangenisfilm was, een genre wat ik vaak wel kan waarderen.

Toch begint het allemaal nog niet zo sterk. Nou ja, de spanning wordt gelijk al wel goed opgebouwd, maar de manier waarop de hoofdrolspeler gepakt wordt is vooral voor hem nogal knullig en zorgde ervoor dat ik hem in het begin maar een sukkeltje vond. Hoe dom kun je zijn dacht ik in die momenten wel een paar keer. Die gedachte begint dan langzaam weg te ebben bij mij, vanaf het moment dat hij daadwerkelijk in de gevangenis daar belandt. De sfeer daar is af en toe behoorlijk naargeestig, mede doordat de bewakers, evenals de Turkse medegevangenen niet bepaalt fijn met hem omgaan.

Daarna slaagt de film erin tot het einde toe te boeien, doordat er telkens interessante gebeurtenissen plaatsvinden, de film steeds spannender wordt en de ondersteunende muziek erg sterk gekozen is. Billy Hayes zet het hoofdpersonage goed neer en daarnaast spelen Randy Quaid en vooral John Hurt erg goede bijrollen als zijn medegevangenen. Dat Billy uiteindelijk ontsnapt is niet zo verrassend, maar de manier waarop dat gebeurt, vond ik wel erg spannend en goed uitgewerkt. Verder vind ik de discussie over wat nu wel en niet waar is in de film niet zo heel boeiend. Regisseurs en/of scriptschrijvers geven wel vaker hun eigen draai aan een verhaal. Het gaat er bij mij om dat een film geloofwaardig overkomt en dat is bij deze film in ieder geval uitstekend gelukt.

Prima film dus, die zeker bij de beteren in het genre behoort.

4,0*

Heerlijke Allen dit en eindelijk laat Allen in een recente film weer eens zijn echte kunnen zien.

Niet dat ik zijn laatste paar films slecht vind, zeker niet. Het is prima vermaak, maar ondanks dat had ik soms het idee dat er iets aan die films leek te ontbreken. Dat gevoel heb ik bij Midnight in Paris niet. Ja het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar desondanks is het een heerlijk filmpje.

Aangezien Allen de laatste jaren zelf geen rol meer speelt in zijn films, maar het hoofdpersonage vaak wel een personage speelt dat voor Allen zou kunnen doorgaan, zoekt Allen acteurs die voor hem zouden kunnen doorgaan. Nou en als er iemand een lekkere neuroot kan spelen dan is het Owen Wilson wel. Heerlijk hoe cynisch, onzeker en overtuigend hij daarnaast hier voor de dag komt. Perfect gecast en een prima rol wat mij betreft.

De rest van de cast vult Wilson prima aan. Het is een simpel filmpje, waarin Wilson een reis maakt naar het verleden en waarin Parijs om schitterende wijze als een heerlijk sfeervolle stad wordt neergezet. De toon van de film is luchtig, de humor leuk en de film kijkt oh zo lekker weg. Daarnaast zitten er veel verwijzingen in naar oude schrijvers en regisseurs. Het personage Luis Buñuel speelt hier bijvoorbeeld een klein rolletje, iets wat erg leuk gedaan is door Allen.

Ja een prima film dit en een bewijs dat Allen gelukkig, ondanks zijn respectabele leeftijd nog zeker niet aan zijn pensioen toe is. Een film die met veel liefde en passie voor film is gemaakt, dat is wel duidelijk.

4,0*