Opinions

Erg vermakelijk filmpje dit.

Vinnie Jones is een acteur met een sterke uitstraling. Hier zegt hij nauwelijks wat, maar alleen al van zijn houding gaat een enorme dreiging uit. Cooper doet het verder niet slecht, maar haalt het niet bij Jones.

Het verhaal zelf is ook wel aardig. Niet dat het nu allemaal zo verrassend is, want de geoefende filmkijker ziet het einde op tijd aankomen, maar de weg erna toe is goed. Degelijk tot soms best mooi camerawerk. Redelijk wat gore, aardige schrikmomenten, een paar sterke kills en een einde dat ik best kon waarderen, zorgen voor ruim anderhalf uur vermaak.

3,5*

“I'll tell you what: if you don't cooperate, you're gonna suffer from "fistophobia".

Het verhaal is op zich niet eens zo heel origineel, maar de uitwerking en invulling zijn goed genoeg voor twee vermakelijke uurtjes.

Dat Robert De Niro komische rollen goed aankon was mij al bekend. Hier doet hij het ook leuk. De grootste verrassing is voor mij echter Charles Grodin. Waar ik hem in Beethoven niet te harden vond, is hij hier verrassend scherpzinnig en zorgt de leukste oneliners. Tevens vormt hij met De Niro een leuk en komisch duo.

Dat Grodin een crimineel is, die je steeds sympathieker gaat vinden en De Niro geen crimineel is, maar wel een enorme chagrijn zorgt ervoor dat het geheel werkt. De actiescènes zijn ook best leuk en ondanks dat er soms ook wel momenten tussen zitten, dat het geheel iets inzakt, houden de twee mannen de film constant op het juiste spoor.

3,0*

Vermakelijk filmpje, dat weinig voorstelt, maar stiekem toch wel lekker wegkijkt.

De acteurs zijn redelijk op dreef en hebben er duidelijk veel lol in. Allen schiet af en toe wat mooie plaatjes van de dieren en de natuur en houdt het verder allemaal erg luchtig en ontspannen voor de kijker.

Terwijl in de drie relaties in de film de spanningen wel hoog oplopen, blijft het vermakelijk zonder echt goed of slecht te worden. Een paar keer lachen en een paar keer huilen en voorr je het weet is de film alweer voorbij.

3,0*

Ik houd wel van Italiaanse films en kijk er dan ook regelmatig eentje. Door een paar enthousiastelingen, werd ik ook warm gemaakt voor Miele. Vooraf had ik wel het idee dat dit in mijn straatje zou liggen en achteraf kan ik gelukkig concluderen, dat dit ook zo was.

Dit is voor een groot deel te danken aan Jasmine Trinca, die een mooie hoofdrol neerzet. Door de manier waarop zij overkomt, zij haar werk doet, kreeg ik al vrij snel een soort van bewondering voor haar. Het werk wat ze doet is niet het gemakkelijkst. Tijdens de film noemt iemand het zelfs het meest verschrikkelijke klotebaantje dat je kunt hebben en daar zit best een kern van waarheid in. Het zou niets voor mij zijn in ieder geval. Langzaam maar zeker leer je Miele steeds meer kennen.

Ik vond het vooral mooi hoe de relatie tussen Miele en haar patiënt steeds verder uitgewerkt wordt. Die rol wordt trouwens ook erg goed neergezet door Carlo Cecchi. Op een gegeven moment lijken de verhoudingen haast om te draaien. De subtiliteit waarmee dat gebeurt, is mooi om naar te kijken. Het einde is dan wel weer wat aan de sentimentele kant, maar dat kon ik ook nog redelijk goed hebben.

Miele is al met al zeker een aanrader te noemen. Een kleine, ondergewaardeerde film, die nog te weinig stemmen heeft en zeker meer aandacht verdient.

4,0*

Een goede psychopathische film, met een sterke Luis Tosar in de hoofdrol.

Ik moest even goed kijken waar ik hem ook alweer van kende, maar met een baard erbij denkend wist ik het alweer. In Celda 211 speelt hij ook al zo sterk en hier laat hij het wederom zien. Tosar speelt hier de conciërge Cesar. Dat is een op het oog vriendelijke man, maar onderhuids gaat er toch een behoorlijke psychopaat in hem schuil. Hij weet echter zijn menselijke kant te behouden en weet daardoor op momenten zelfs bijzonder sympathiek over te komen, wat een knappe prestatie is.

Het verhaal zelf is vrij goed opgebouwd. Het begint allemaal vrij rustig en langzaam maar zeker wordt de spanningsboog groter en groter. Persoonlijk ben ik van mening dat de aanloop net iets te lang duurt, al doet het gelukkig niet heel veel af aan het kijkplezier. Er zitten een aantal redelijk spannende scènes in, en de onvoorspelbaarheid van Cesar is ook zeker een pluspunt.

In ieder geval is het knap, dat één persoon op een simpele, maar creatieve manier toch zoveel dreiging van zichzelf kan laten uitgaan. Jaume Balagueró levert in ieder geval weer een fijne thriller af en bewijst één van de betere regisseurs in dit genre te zijn.

3,5*

Een ontzettend aangenaam filmpje dit. Een tijdje geleden heb ik mijn eerste Kaurismäki gezien. Die beviel goed, dus besloot ik snel een tweede op te zoeken en dat werd deze, die zowaar nog een stukje beter beviel.

Het is een ontzettend sympathieke film, die het leven van een man laat zien, die nadat hij in elkaar is geslagen, zijn leven weer probeert op te bouwen. Dat valt niet mee, maar lijkt hem te lukken door behulpzame mensen, die allemaal wel iets eigenaardigs hebben. maar doordat hij zijn naam niet meer weet, komt hij echter regelmatig geen steek verder bij het zoeken naar werk. De manier waarop dit gebracht wordt is droogkomisch.

Visueel is het een kleurrijke film, met geweldige bijpassende muziek. Dat concert halverwege was fantastisch. Kaurismäki zorgt er met dat soort momenten voor dat het luchtig blijft en nergens echt dramatisch wordt. Ook leuk om Kati Outinen weer te zien. Ik gunde op een gegeven haar en de hoofdrolspeler echt het geluk.

Het einde was ook sterk, met wederom erg fijne muziek. Ja best genoten dus, en nu eens kijken, of ik nog eens een film van de beste man kan vinden.

4,0*

”"Adopt, what. I don't want to adopt. Not with my genes. I have award winning genes.”"

Een erg leuke Allen, die vooral vermaakt dankzij de originele opzet en de fijne, sympathieke personages. Ik vond het hier ook wel fijn, dat Allen zelf de hoofdrol voor zijn rekening nam. Het levert gelijk aan aantal scherpe dialogen op, die gelukkig nog vaker in de film voorkomen. Mira Sorvino is een waardige tegenspeelster trouwens. Ze speelt de rol van het onnozele blondje perfect en heeft af en toe ook erg grappige opmerkingen.

Inhoudelijk verschilt het verder niet zoveel van andere Allens, maar vooral de erg luchtige toon is hier heel fijn. Daar komt nog eens bij dat het Griekse koor, dat om de zoveel tijd even verschijnt een prima aanvulling is op het verhaal, dat ik trouwens ook best origineel vond.

De tijd vloog echt voorbij. Ik heb toch een paar keer goed gelachen en constant met een glimlach zitten kijken. Mighty Aphrodite behoort wat mij betreft dan ook tot Allen zijn betere werk.

4,0*

Heerlijke film dit hoor.

Het begint allemaal lekker mysterieus, waarbij Tornatore er in slaagt een dromerige sfeer te creëren, die ontzettend fijn is en je het verhaal als het ware laat ondergaan. De fijne bijpassende muziek in combinatie met de sprookjesachtige cinematografie geven het geheel op sommige momenten ook iets surrealistisch mee.

Geoffrey Rush speelt een zeer sterke hoofdrol. De rol is niet gemakkelijk, omdat hij erg uiteenlopend is, waar bijna alle emoties en gemoedstoestanden wel voorbijkomen. Rush overtuigt echter elke seconde, dat hij in beeld is. Ook leuk trouwens, dat Sylvia Hoeks een belangrijke bijrol heeft als mysterieuze vrouw. Ook zij doet het goed, al blijft ze ietwat in de schaduw van Rush hangen.

Hoewel ik de afloop wel enigszins zag aankomen, is deze ook zeer de moeite waard. Tornatore brengt het allemaal mooi in beeld en weet de verschillende elementen op een mooie manier met elkaar te mengen. De twee uur vlogen behoorlijk snel voorbij.

4,0*

Sympathieke familiefilm.

Best een leuke film dit. De film heeft een leuk uitgangspunt en twee totaal verschillene hoofdrolspelers, die samen een leuk koppel vormen. Michiel Romeyn doet het prima als eigenzinnige opa, die al snel mijn sympathie wist te winnen. Zoë van der Kust doet het ook best aardig, al oogt ze soms nog wat onzeker.

Het verhaal is wel aardig, al is de film zelf wat onevenwichtig, doordat het niet altijd de juiste keuze tussen humor en drama kan maken. Soms is het serieus. soms zelfs slapstick, zoals die looprace in het bejaardenhuis.

Maar wat de film zo leuk maakt is de vele en vrolijke muziek, die ook nog eens origineel en fris klinkt. Een film die leuk is voor zowel de jongeren als de ouderen.

3,0*

Erg fijne film dit met een fantastische rol van Joan Crawford!


Het blijft altijd fijn om vrouwen te zien schitteren in een film-noir. In Mildred Pierce doet Joan Crawford dat op fantastische wijze. Ze zet Mildred neer als een sterke vrouw, met een geweldig doorzettingsvermogen, die echter gedurende de film steeds een stukje meer onzeker lijkt te worden. Ze kan bikkelhard zijn, maar ook superbezorgd om haar kinderen, waarvan haar oudste dochter Veda duidelijk haar oogappeltje is. Ook die rol wordt erg goed gespeeld door Ann Blyth, die haar neerzet als iemand voor wie geld het allerbelangrijkst is en die duidelijk de femme fatale is in deze film. Dan is er zelfs nog een derde vrouw in deze film die erg sterk speelt. Dat is Eve Arden, die de vriendin van Mildred speelt en af en toe geweldig gevatte oneliners eruit gooit.

Hoewel de mannen, Zachary Scott en Bruce Bennett, duidelijk wat ondersneeuwen t.o.v. de vrouwen, doen zij het toch ook niet slecht. Toch spelen zij een ietwat ondergeschikte rol in deze film, want het is vooral de moeder-dochter relatie, die uitermate boeiend is en op uiterst geslaagde wijze wordt uitgewerkt. Mildred heeft duidelijk een zwak voor haar dochter en die weet daar gretig misbruik van te maken. Het is niet moeilijk om te raden dat Veda de uiteindelijke moord gepleegd heeft. Daar draait de film mijns inziens ook niet zozeer om. Het is meer een terugblik op het uiterst boeiend leven van Mildred.

Wat ik ook wel interessant vond was een gebeurtenis halverwege de film. De jongste dochter van Mildred is ziek en overlijdt. Mildred lijkt dan al zo onder invloed van Veda, dat ze minder verdrietig lijkt, dan een “normaal” iemand zou zijn om het verlies van een dochter. Het komt verder nergens ter sprake, maar ik had het idee dat Veda toen als zo geniepig was dat ze haar zusje zomaar vergiftigd zou kunnen hebben. Op die manier bleef ze als enige over en zou dus nog meer geld van mama krijgen, i.p.v. het later te moeten delen. ik weet het, het is misschien een nogal vergezochte theorie, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het best wel eens zou kunnen. Het maakt de film achteraf gezien alleen nog maar fascinerender.

Regisseur Michael Curtiz zorgt verder voor een fijne regie, waarbij zonnige en donkere scènes elkaar moeiteloos lijken af te wisselen. Verder bevat de film degelijke muziek en scherpe dialogen, die bijdragen aan het sterke acteerwerk van de cast. De sfeer van de film is echt geweldig en Curtiz bewijst hiermee een topregisseur te zijn, al kon hij na Casablanca sowieso al nooit meer stuk bij mij.

4,5*

Leuke film van de Coen broertjes, maar niet de topper waar ik op gehoopt had. Al zegt dit in eerste instantie niet zoveel, want bijna alle films van de Coens worden wat mij betreft beter na herziening. Miller's Crossing ziet er visueel erg mooi uit en zit qua verhaal ook goed in elkaar. Toch kreeg ik niet zoveel feeling met de personages als in andere films van ze. Gabriel Byrne zet op zich een prima rol neer als sneaky gangster die twee partijen tegen elkaar uitspeelt. Toch maakt hij lang niet zoveel indruk als John Turturro, die echt een zeer sterke ietwat gluiperige rol neerzet als Joodse crimineel met de smeekbede in het bos als absoluut hoogtepunt.
De leukste scene van de film was de zeer overdreven ,maar daardoor niet minder geweldige shoot-out tussen een paar gangsters en zowat het hele politiekorps. Het blijft daarom zeker een aangename film, maar voor een Coen toch ietwat magertjes, omdat de personages in deze film ietwat oppervlakkig blijven en het daadoor toch wat minder genieten is dan bij andere films van ze.

Toch nog makkelijk 3,5*

Prima film van Clint Eastwood, die ook met deze film nog maar eens bewijst ook een prima regisseur te zijn. De film vertelt rustig het verhaal van de hoofdrolspelers, waarbij er veel diepgang aan de karakters wordt meegegeven en de acteurs dit ook ten volste benutten. Eastwood is altijd goed in het spelen van een verbitterd personage, maar ook Swank en Freeman doen het goed. Alhoewel de oscar voor Freeman dan weer wel enigszins overdreven is, heeft de man wel een fenomenale vertelstem en blijft het heerlijk om daarnaar te luisteren. Overigens speelt Eastwood wat mij betreft in elk geval duidelijk beter in deze film. Ondanks dat de film zich grotendeels in een bokscentrum afspeelt, staat het boksen niet centraal in deze film, maar juist het gebeuren daarom heen en dat weet erg te boeien. Soms misschien een tikkeltje voorspelbaar, maar Eastwood weet het zo te brengen dat het geheel toch een uitermate sterke indruk maakt!

4,0*

Country Roads Take me Home……..

Wat een verrassende opening heeft deze Ghibli zeg. Country Roads is wel het laatste nummer dat ik in een Ghiblifilm verwachtte, maar toch werkt het. Het deed mij enigszins aan Chungking Express denken, waar ook een Oosterse film wordt opgefleurd met een leuk en aanstekelijk westers liedje.

Whisper of the Heart is echter meer dan dat nummer en blijkt een erg leuke, lekker luchtige film te zijn. Het is allemaal lekker rechttoe rechtaan en deze keer komen we eens niet in een of ander fantasiewereld terecht, maar speelt de film zich af in de “echte” wereld. Het verhaal is simpel, maar oh zo effectief. Op de een of andere manier hebben de Ghibli’s altijd een zeer rustgevende werking op mij en bij Whisper of the Heart is dat niet anders. Geen Miyazaki deze keer aan het roer, maar de animatie en sfeer is er niet minder om. De film ademt een bepaalde warmte uit die ik persoonlijk als zeer prettig ervaar. De relatie tussen de hoofdrolspelers is leuk uitgewerkt en het huwelijksaanzoek was ook wel leuk. Verder is de animatie uiterst verzorgd en ziet alles er gewoon mooi uit, zoals je van Ghibli mag verwachten.

Erg fijne film dus, die ik wel in de categorie feelgood films durf te scharen omdat de film zoals gezegd veel warmte uitstraalt en mij met een positief gevoel achterliet. En dat nummer past gewoon perfect bij de film. Almost Heaven, West Virginia, lalala…………………

4,0* dik

Een complete nachtmerrie voor mij dit.

Voor het verhaal hoef je deze film niet te bekijken, want dat is er niet, of valt te verwaarlozen. Dan blijven over de andere aspecten van de film, maar die schieten eigenlijk allemaal ook zwaar tekort.

Iedereen hier is zo enthousiast over de animatie. Ik vond het wel meevallen. De animatie is soms erg lelijk, met vrij doffe kleuren, en af en toe een “echt gezicht” op een poppetje geplakt, vond ik ook niet bepaald mooi. De stijl deed me nog het meest aan Beavis & Butthead denken, die ik overigens dus ook lelijk geanimeerd vind.

Een film als Tenshi no Tamago heeft bijvoorbeeld ook niet echt een verhaal, maar die heeft dan wel een geweldige soundtrack en ook dat mis ik bij Mind Game. De soundtrack is matig tot slecht, voor zover aanwezig. Verder is het soms een hoop gekkigheid op een stokje, maar lollig zoals bijvoorbeeld bij Dead Leaves wordt het ook niet.

Mind Game is uiteindelijk misschien nog wel het beste te vergelijken met een trip. Maar onder invloed van drugs zijn is echt ontzettend verrot merk ik wel. Ik blijf er mooi vanaf en deze film zal ik ook nooit meer zien.

0,5*

Behoorlijk vermakelijke en onderhoudende actiethriller van regisseur Renny Harlin. Ondanks dat er in de film wel wat fouten zitten, de special effects niet echt super zijn en het plot af en toe toch echt veel te ver gezocht is heb ik toch behoorlijk genoten van deze film. De film heeft een lekker snel tempo, is af en toe behoorlijk spannend en kent ook af en toe de nodige humor. Het acteerwerk is wisselend, maar voor de meesten in ieder geval ruim voldoende, waarbij voor mij vooral LL Cool J positief verrast. Tien kleine negertjes zaten ...............

Prima popcornvermaak dus!

3,0*

Een soms behoorlijk flauwe Kitano dit.

Een raar filmpje ook dit. Er zit wel een soort van rode draad door verweven, maar veel scènes ogen ook erg losstaand. Het was voor mij ook even wennen om Kitano zelf niet de hoofdrol te zien spelen, zoals hij meestal wel doet in zijn films.

Er gebeurt in ieder geval van alles in deze film. Het eerste gedeelte van de film is leuk, met de man, die er alles aan doet om vrouwen op de achterbank van de auto te krijgen. Daarna zakt de film wel wat weg. Maar in tegenstelling tot anderen, vond ik het laatste half uur wel weer leuk en dat red gelukkig ook de film. Hoogtepunt was voor mij persoonlijk de Yakuza demonstratie met zwaarden dat steeds verder en verder ging, maar ontzettend grappig was.

Het is zeker geen topfilm, maar de film is te goed voor een onvoldoende.

3,0*

Mijn tiende Cassavetes, een getal dat erg goed klinkt, maar Minnie & Moskovitz is wel de minste van de echte Cassavetes films. Daar reken ik Big Trouble overigens niet toe.

Het grote probleem van Minnie & Moskovitz is de hier door anderen al aangehaalde wisselvalligheid. Er zitten een paar mooie scenes tussen, maar over het geheel gezien zwakt het bij vlagen ook erg af en heeft het niet de impact, die ik bij andere films van hem voelde. Gena Rowlands is zoals altijd erg goed en speelt hier weer een mooie rol als Minnie. Haar date met de man, die niet weet hoe hij met vrouwen om kon gaan vond ik toch wel bijzonder hilarisch. Seymour Cassel doet het aardig en is op sommige momenten ook wel grappig door zijn gedrag en zijn aparte voorkomen met dat rare kapsel van hem. Verder zijn de bijrollen ook wel in orde, met Cassavetes zelf in een goede rol als agressieve man. Wat lijkt Cassavetes toch erg op Humphrey Bogart. Dat viel me hier nog eens extra op, omdat Moskovitz in het begin van de film naar een film met Bogart zit te kijken.

Naast de boeiende momenten zitten er nu echter ook momenten in die minder boeiend zijn en vooral op dramatisch vlak heeft de film niet de kracht, die ik van Cassavetes gewend ben. De regie lijkt ook wat minder te zijn. Het camerawerk is degelijk, maar niet bijzonder. Gelukkig weet Cassavetes altijd wel hoe je een film goed moet laten eindigen. De laatste tien minuten zijn erg sterk en doen je haast weer even vergeten, dat het gedeelte ervoor stukken minder was. Minnie & Moskovitz zou ik echt een heel hoog cijfer willen geven, maar meer dan een voldoende kan ik er toch echt niet van maken. Nu zijn twee ontbrekende films op mijn lijst nog een keer zien op te sporen en dat heb ik zijn oeuvre helemaal gezien.

3,0*

Minoes is een niet onaardige Nederlandse jeugdfilm, met een geinig verhaal en een degelijke uitwerking, die ervoor zorgt, dat zowel jong als oud hier plezier aan kunnen beleven.

Theo Maassen mag dan misschien een rare cabaretier zijn, maar acteren kan hij wel. Ik vind hem altijd wel overtuigend en ook in deze rol van onzekere journalist zet hij zijn beste beentje voor. Ook van Houten doet het vrij goed. Alleen Pierre Bokma vond ik hier tegenvallen. Hij zet zijn personage wat te dik aan.

Verder kijkt het allemaal vrij gemakkelijk weg, is het soms best charmant en slaagt Minoes er ondanks het vergezochte verhaal toch in om behoorlijk geloofwaardig te blijven. Verder weinig op aan te merken. Het is misschien niet top, maar doet in ieder geval wat het moet doen.

3,0*

Dit is toch wel een van mijn favoriete films van Steven Spielberg.

Sciencefiction is een genre waar Spielberg nog wel eens gebruik van maakt bij zijn films, maar opvallend genoeg vind ik dat vaak zijn mindere films, (Close Encounters, A.I.) maar bij deze film lijkt het allemaal te kloppen. Het script met het idee van een toekomst waarin moorden al opgelost kunnen worden voordat ze gepleegd zijn sprak mij gelijk ook al enorm aan.

Tom Cruise is hier prima geschikt als hoofdrolspeler. Ik vind hem niet altijd een even goede acteur, maar in actiefilms zoals deze staat hij toch altijd moeiteloos zijn mannetje. Spielberg geeft de toekomst ook op een erg mooie wijze weer. Aan de ene kant ziet het er allemaal heel futuristisch uit, maar aan de andere kant is het ook erg herkenbaar. Die grote snelwegen die door de stad lopen, de irisscans van de ogen, de ronde voertuigen, alles ziet er even mooi uit. Naast het visuele heeft de film een fijne aangename soundtrack en een lekker tempo. Naast Cruise speelt Colin Farrell een degelijke rol als de ambtenaar van het ministerie van justitie, die op een gegeven moment achter Cruise aan zit. Dat levert enkele gave achtervolgingen op, die tevens flink bijdragen aan de toch al niet lage spanningsboog van de film.

De film blijft na meerdere kijkbeurten nog steeds erg goed. Het is voor mij de ideale mix van een spannende sciencefictionfilm, die te allen tijde zijn geloofwaardigheid blijft behouden. Niet alles van Speilberg is even goed, maar dit is en blijft toch wel een klein meesterwerkje.

4,5*

Vermakelijke Spaghettiwestern met de unieke combinatie van Henry Fonda en Terence Hill. Het verhaal is leuk verzonnen en de uitwerking mag er op zich ook best zijn. In tegenstelling tot andere westerns ligt in deze film de nadruk meer op de humor, dan op de spanning, vooral dankzij Hill natuurlijk. De film bevat hierdoor ook redelijk wat slapstickscene's, waarvan de ene geslaagder is dan de andere. De scene waarin Hill een spel speelt tegen iemand anders in de bar is trouwens echt fantastisch. Hoewel Hill het aardig doet kan hij niet tippen aan Fonda, die zoals altijd een erg sterke uitstraling heeft. Verder is de muziek erg goed, maar ja wat wil je ook met Morricone aan het roer. Leuke film dus, die goed in elkaar zit, helaas soms iets overheerst wordt door de slapstickhumor, maar verder erg lekker wegkijkt!

3,5*

Voor een film van Preston Sturges viel het me een klein beetje tegen, aangezien ik zijn andere drie films allemaal grappiger vond. Dat neemt verder niet weg dat dit best een aardige screwball komedie is, die vooral in een ontzettend hoog tempo aan de kijker voorbij raast.

Dit soort films moeten het vooral van de cast en de dialogen hebben. Beiden zijn wat aan de wisselende kant. Van de cast overtuigd vooral Betty Hutton. Ze heeft veel charme, is grappig en heeft een hele hoge aaibaarheidsfactor. Eddie Bracken vond ik wat minder sterk en heeft vooral een wat mindere komische timing. Hierdoor vond ik de dialogen soms ook wat minder overtuigend overkomen.

Maar ondanks mijn negatieve punten is het verder wel een fijne wegkijker. Het verveelt geen seconde is door het hoge tempo continu vermakelijk en Hutton is gewoon erg leuk. Misschien is het niet de beste Sturges, maar nog altijd een gemakkelijke voldoende.

3,0*

Dit is een vrolijkere film dan ik van De Sica gewend ben. Ik had ook niet zo’n vrolijke film verwacht, toen ik het verhaal las, maar vervelend is het allerminst.

Het is een behoorlijke gedetailleerde uitwerking van het verhaal van een jongetje, dat de leider wordt van een groepje zwervers, ergens in een buitenwijk van Milaan. Op sommige momenten sprankelt het en komt de positieve sfeer erg naar voren zetten. Af en toe lijkt het zelfs wel een sprookje, als er ook nog een vleugje fantasy om de hoek komt kijken. Het lijkt wel alsof het een soort van experiment van De Sica was en hij het neo-realisme en de fantasy op een bepaalde manier met elkaar heeft willen mixen, iets wat grotendeels wel gelukt is. Er zitten leuke shots tussen, al gaat het op den duur wel iets ten koste van de realiteit.

Maar al met al best een leuke film dus. Erg feel-good, waardoor het mij ook gelijk aan Frank Capra deed denken. Ik kan wel over bepaalde zaken gaan zeuren, maar ik kreeg een leuk gevoel tijdens het kijken. Soms grappig en een geslaagd experiment, als je het zo mag noemen.

3,5*

Degelijke horrorfilm van Aja, die een aardig verhaal met standaard drama elementen gelukkig weet te combineren met aardige sfeervolle horrorscénes en een paar lekkere gore momenten. Het idee is wel aardig maar aan het verhaal is wel duidelijk te zien dat het van oorsprong Japans is. Niets mis mee natuurlijk. De openingsscéne mag er zijn en vanaf dat moment zit je gelijk lekker in de film. Sutherland doet het niet onaardig en hoewel Smart niet een al te grote rol in de film heeft is de scéne waarin ze halverwege de film op gruwelijke wijze haar hoofd bij haar kaken in tweeën trekt een enorm sterke scéne en wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Sommige scénes met de spiegels mogen er daarnaast ook zijn en hoewel de film op sommige momenten een tikkeltje inzakt, blijft het tot het einde toe vermakelijk en onderhoudend. Het einde is ook best sfeervol en sterk. Vermakelijke horrorfilm dus, niet heel erg bijzonder, maar sommige scénes maken mij wel erg nieuwsgierig naar Haute Tension, al heb ik die tot op heden nog niet kunnen "vinden".

3,0*

De eerste keer dat ik een musical in de bioscoop heb gezien. Het was niet helemaal een vrijwillige keuze, maar ach je moet alles eens geprobeerd hebben nietwaar?

In Les Misérables wordt de gehele speelduur gezongen. De enige andere film die ik ooit zag waarin dat gebeurde, was Les Parapluis de Cherbourg en die is mij bijzonder slecht bevallen. Les Misérables is gelukkig wel een stuk beter, al ben ik er dan weer niet zo enthousiast over als de meesten hier.

Ik vond het vooral een nogal wisselende film. Sommige stukken zijn erg goed, met ook prima gezongen nummers en andere stukken zijn duidelijk wat minder. Jackman speelt een goede hoofdrol en zingt ook niet slecht. De grootste verrassing was voor mij toch wel Russell Crowe. Dat hij goed kon acteren wist ik wel, maar hier laat hij zien ook nog eens prima te kunnen zingen. Ook dat kleine jongetje, die Daniel Huttlestone blijkt te heten, was erg sterk. Minder vond ik de vooral de rol van Helena Bonham Carter, die te overdreven was en niet echt op haar plaats leek hier.

Visueel zag het er soms erg mooi uit, zoals de openingsscène, maar ook daar zaten momenten in Parijs tussen die toch iets minder van kwaliteit waren. Verhaaltechnisch was ik niet echt onder de indruk. Vooral de dood van Crowe was eerder lachwekkend dan dramatisch.

Maar uiteindelijk is het me best meegevallen. Ik heb me totaal niet verveeld en er zaten kwalitatief een paar erg goede scenes tussen. Jammer dat dit niveau niet de gehele tijd behouden kon worden, maar al met al hoor je me verder niet klagen.

3,0*

Wat een goede en spannende film is dit. De spanning in de film is op een sterke manier opgebouwd. De film kent wat clichés, maar bevat daarnaast ook enkele verrassende wendingen en een indrukwekkende hamerscène. Kathy Bates speelt erg goed en won voor haar rol zelfs een Oscar. Daarnaast zetten echter ook James Caan en Richard Farnsworth als zoekende sheriff erg sterke personages neer. Een van de betere Stephen king verfilmingen dit, maar dat Reiner dat kon heeft hij reeds bewezen met Stand By Me. Kortom een prima thriller, waar ik met plezier naar heb zitten kijken!!

4,0*

John Huston zijn films liggen me meestal wel. The Misfits is zeker niet onaardig, maar behoort niet tot zijn betere werk. Als ik dan hier en daar lees, wat voor problemen hij allemaal had bij het tot stand komen van deze film, dan valt het eindresultaat helemaal reuze mee.

Ik ben niet zo’n fan van de actrice Marilyn Monroe en ook hier overtuigt ze mij niet helemaal. Qua uiterlijk is ze hier ook al wel wat van haar glans verloren, als je haar vergelijkt met haar rollen in films uit de jaren vijftig. Gelukkig doen de mannen, zoals Clark Gable en Eli Wallach het hier een stukje beter. Monroe is echter wel het centrale personage, die een belangrijke rol vervult voor de andere personages. Ik vond het sfeertje wel mooi en ook hoe iedereen telkens weer bij haar terecht komt. Het sfeertje is aangenaam, een beetje zomers, wat mooi combineert met de zwart-wit beelden en een redelijk goede soundtrack.

Alleen jammer, dat er af en toe niet wat duidelijker naar een einde wordt toegewerkt, waardoor ik het idee kreeg, dat het op een gegeven moment maar wat voortkabbelt en het allemaal een tikkeltje te lang duurt. Huston is echter een regisseur, die veel in zijn mars heeft en zeker nog wel veel beter kan dan dit. The Misfits is al met al een degelijk drama, met lichte western invloeden.

3,0*

Niemendalletje dat niet zo heel veel om het lijf heeft, maar stiekem toch wel vermaakt.

Het verhaal is in feite niets anders dan het verhaal van het lelijke jonge eendje, maar dan in een nieuw jasje. Sandra Bullock is in deze film dat eendje, een vrouw, die zich door te boeren,vreten en drinken gedraagt als een man. Hoewel ze dat redelijk doet, is ze voor mij toch overtuigender als miss. Maar misschien komt dat ook wel een klein beetje, omdat ik haar nu eenmaal een leuke vrouw vind, om te zien.

Naast Bullock speelt Michael Caine hier een leuke rol. Hij vind zichzelf heel wat en de mannelijke versie van Bullock helemaal niets en dat levert een aantal grappige momenten op in de film. De afloop van de film zal uiteindelijk niemand verbazen, maar zoiets hoort ook bij een feel-good filmpje als deze.

Het is onderhoudend, verveelt niet en stiekem is het best een leuk filmpje.

3,0*

Matig en overbodig vervolg op een vermakelijk eerste deel. De humor van de film is wat flauwer en ook een stuk minder leuk dan het eerste deel. De voortdurende spanning tussen Garcie en Sam is overigens wel aardig en ook de laatste twintig minuten van de film zijn best vermakelijk, maar daarmee zijn alle pluspunten dan ook wel genoemd. Het grote probleem van deze film is eigenlijk dat Michael Caine niet meer meedoet, want juist de scenes tussen hem en Bullock waren wat mij betreft de hoogte punten van het eerste deel. Dit vervolg is daar helaas maar een slap aftreksel van.

2,0*

Een zwakke soort Rambo-achtige Vietnamfilm met deze keer geen Sylvester Stallone, maar Chuck Norris in de hoofdrol.

Nu ben ik niet direct een Stallone fan, maar vergeleken met Norris is hij een klasse apart. Norris heeft echt totaal geen charisma en uitstraling en voert hier een verplicht nummertje op. Missing in Action heeft nauwelijks een verhaal, erg matige personages. en moet het vooral van de actie hebben. Die is nog wel redelijk, al laten de onnozele Vietnamezen zich vaak als makke lammeren afslachten. Het is ook allemaal te nep voor woorden en faalt op bijna elk gebied.

Alleen dankzij wat over-the-top actie en een paar vermakelijke scènes, krijgt deze ongeloofwaardige prutsfilm nog een paar puntjes.

1,5*

Een erg zwak vervolg, op een al erg matig eerste deel.

Eigenlijk is dit een prequel, want chronologisch gezien, speelt het verhaal zich voor de tijd van het eerste deel af. Tja ook dit deel kampt weer met dezelfde problemen als zijn voorganger. Een hoofdrolspeler zonder uitstraling, die totaal niet kan acteren, weinig tot geen verhaal en actiescènes die er soms ook best goedkoop uitzien. Zou er dan nog wat humor of leuke oneliners inzitten, zoals in diverse andere jaren tachtig actiefilms, dan zou het misschien nog wel een beetje genietbaar zijn geweest, maar nu blijft er heel weinig over.

Toch zijn er nog twee pluspuntjes. De soundtrack is wel lekker fout en past er daardoor goed bij. De scène, waarbij Braddock ondersteboven hangt en een levende rat doodbijt, was zowaar goed. Door deze twee zaken deel ik hiervoor niet de laagste score uit. Maar voor de rest is het behoorlijke rotzooi dit.

1,0*