Mindhunters (2004)

Deze laatst op AMC gezien, de eerste keer voor mij en echt onder de indruk was ik niet, wel was ik verrast door een scene waarin ik meende Anthonie Kamerling te herkennen. Bij de aftiteling bleek dat er veel meer Nederlanders aan deze film hebben mee gewerkt, maar ook zij konden niet voorkomen dat dit een 13 in een dozijn film is geworden. De film kent totaal geen verrassingen meer na de intro, daarin wordt de hele bedoeling van de film al uiteen gezet. Het was alleen nog even wachten op wat het motief van de dader zou zijn. Jonge jonge, hij voelde zich miskend na de moord op zijn ouders en heeft dus maar bij de FBI gesolliciteerd om een bloedbad aan te richten. De acteerprestaties zijn oké, geen uitschieters, maar degelijk en dat maakt dat deze film nog een 3 krijgt. Maar voor al die Nederlandse inbreng een gemiste kans.

Een degelijke And then there were none-variant met een paar mooie kills (de verrassende dood van Christian Slater die ook nog eens vrij cru is, het achteruit vurende pistool van Clifton Collins Jr.) en een redelijk tempo, hoewel ik merkte dat ik vanaf ongeveer driekwart van de film op mijn horloge begon te kijken. Net als in Harlins Deep blue sea heeft LL Cool J een leuke rol, maar hij viel misschien ook wel extra op omdat sommige personages nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en soms maar uit één of twee definiërende karaktertrekken bestaan (Patricia Velasquez [1] hokt met Slater en [2]heeft wanhopig behoefte aan een sigaret), maar de film blijft toch vermakelijk tot en met het einde (of misschien moet ik zeggen tót het einde, want het slotgevecht is helaas enorm dramatisch en uitgerekt).

Eeny, meeny, miney, mo. Who's the next motherfucker to go? Vroeger wel eens meer van onder de indruk geweest, nu slechts vermaak waar niet bijster veel bij nagedacht dient te worden. Harlin weet wel hoe hij een filmisch mooi plaatje moet schieten, tevens is bepaalde actie, de spanning en de lugubere kills goed gebracht net als het hele 'profiler' gebeuren met trainingsprogramma's. Toch valt de film een beetje door de mand met zijn inwisselbare en platte karakters, het vergezochte plot, en komt die film toch het meeste in de buurt bij een uitgerekte aflevering van een CSI serie. De psychologische thriller die het ooit was en nog steeds pretendeert te zien is het allang niet meer door de simpele gedachte dat de moordenaar ieder moment door de mand kan vallen of misschien zelf iets kan overkomen waardoor alles mislukt. Bovendien is de wijze waarop J.D. zo snel de pijp uitgaat kolder. Zo koud is dat spul echt niet, zou niet best zijn. Mindhunters is vooral geinig, met een spannend en luguber randje, en leuk voor een keer.