Point Blank (1967)

“Cell. Prison Cell. How did I get here?” Prima klassieker. Vooral de onconventionele regie van John Boorman valt op, en het geeft Point Blank een wat dromerige sfeer. Het is een wraakverhaal en Boorman schuwt de harde scenes niet, maar door de regie heeft het ook wel iets kunstzinnigs. En het is altijd interessant als een film Alcatraz aandoet. Lee Marvin is sterk op dreef als wraakengel, maar ik vraag me wel af wat een Clint Eastwood of een Charles Bronson met dit soort rol had kunnen doen. De andere acteurs en actrices doen het ook goed, maar de grootste complimenten moeten gaan naar de regie en de schitterend gekozen locaties.

Bizarre wraakfilm die zich houdt tussen de nouvelle vague van de jaren '60 en een harde wraakfilm uit de jaren 60/70. Later nog (in grote lijnen) verfilmd als Payback met Mel Gibson dat zich op hetzelfde boek baseert. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar door de vrij apart aanpak is dit best wel boeiend. Een film die helemaal de jaren '60 uitstraalt. Hard, kleurrijk en wat geschift. Daardoor is de film beter dan het eigenlijk verdient.

Erg fraaie deconstructie-achtige gangsterfilm met noirelementen. Een uitgekleed vrij eenvoudig verhaal waar alleen nog maar de basis er toe doet. Zorgvuldig gekozen voor die tijd modernistische locaties en verrassend dwars voor een studiofilm uit 1967. Boorman had zeer duidelijk vooral niet-Amerikaanse cinema als invloed. Lee Marvin speelt de ultieme Lee Marvin-rol en Caroll "Archie Bunker" O'Connor steelt de show tegen het einde van de film. Opvallend dat Boorman (ik zag hiervoor alleen Deliverance) zo'n wisselvallige carrière tegemoet ging en ik vraag me af de belofte van deze film ooit wel helemaal door hem is ingelost.