Opinions

Een actiefilm vol clichés en zeer matige dialogen.

Vin Diesel is een acteur, die in principe wel geschikt is voor een film als deze, mits er niet teveel van zijn rol gevraagd wordt op acteergebied. In deze film moet hij echter wel gevoelens en liefde tonen en dan komt duidelijk naar voren dat Diesel maar een beperkt acteur is. Hij faalt op dat gebied hopeloos in deze film. Ik kreeg ook niet echt veel sympathie voor zijn daden, omdat hij er ook maar vaak zonder enige vorm van nadenken op losslaat.

Verder is het verhaal op momenten behoorlijk rommelig. De actie is aardig en zit goed in elkaar en waarschijnlijk ook de voornaamste reden, dat deze film door veel mensen nog behoorlijk wordt gewaardeerd. Voor mij is het echter een film die niet lang bijblijft en een van de mindere over dit onderwerp.

2,0*

Ik had wat moeite om in de film te komen, maar daarna was het absoluut een prettige film om te volgen. De visie van Thomas More is best apart en niet hetgene wat ik zou nastreven. Paul Scofield speelt de rol echter zo vol overtuiging, dat ik naarmate de film vorderde steeds meer bewondering kreeg voor zijn standpunten. Ondanks alle tegenstand blijft hij vasthouden aan zijn punten en daarbij kun je duidelijk zien dat het een man is met doorzettingsvermogen. Dat kan ik op zich altijd wel waarderen.

De film is soms lichtelijk theatraal, iets wat mij soms tegenstaat, maar hier wordt het nooit storend. Naast goed acteerwerk van de hoofdrolspeler, zijn ook de bijrollen in orde. Voor Orson Welles speelt erg sterk, al is zijn rol dan wat aan de kleine kant. Verder bevat de film een hoop sterke dialogen en vooral dat is ook het punt dat ervoor zorgt, dat de film ondanks wat mindere momenten, toch de gehele speelduur boeiend blijft.

Een zeer degelijke film, met een sterk script en een zeer overtuigende hoofdrolspeler.

3,5*

Geweldige western dit van Antony Mann!

Een paar weken geleden zag ik met Winchester ’73 mijn eerste film van deze regisseur en dat smaakte naar meer. The Man from Laramie beviel zelfs nog beter en mag wat mij betreft een klein meesterwerk genoemd worden.

De acteurs zijn in ieder geval allemaal geweldig in vorm. James Stewart speelt overtuigend Lockhart,de man die op zoek gaat naar de man/mensen die de wapens leverden, waardoor zijn broer vermoord werd. Donald Crisp is minstens zo goed als de rijke veebaron Alec, die zowat een hele stad bezit. Arthur Kennedy is prima als zijn rechterhand Vic, en dan is er nog Alex Nicol die een degelijke rol speelt als de psychopatische en zeer verwende rijkeluiszoon Dave.

Wat vooral opvalt in deze film, is dat alle personages vooral heel menselijk zijn. Iedereen heeft zo zijn goede en slechte eigenschappen. Daarnaast worden de personages allemaal behoorlijk goed uitgediept, waardoor een sterke fundering wordt gecreëerd voor deze western. Daarnaast zit het verhaal gewoon erg goed in elkaar en verloopt het verhaal ook totaal niet voorspelbaar. Integendeel zelfs, want ik vond de film zelfs zeer verrassend. Ik had namelijk verwacht dat Dave de persoon was waar het hier om ging en zag totaal niet aankomen dat het om Vic ging. Mede daardoor vond ik de film ook behoorlijk spannend.

Er mag dan niet zoveel actie in deze film zitten, maar de actie die er in zit is erg goed en functioneel. Vooral het einde, vanaf het moment waarbij Lockhart en Vic vechten en Vic uiteindelijk wordt gedood door de Apachen, zag er allemaal ontzettend goed uit. Daarnaast is dat het beste einde dat ik me maar voor kon stellen bij deze film. Ook de overige actie wordt fraai in beeld gebracht. Daarnaast is het camerawerk sowieso erg goed en verzorgd in deze film, want ook de momenten waarbij er geen actie is zien er prima uit.

Ja een echte topper deze western, geen twijfel mogelijk.

4,5*

Goede western, dat zeker, al vond ik het in de eerste helft wat moeizaam op gang komen allemaal. Het romantische verhaaltje vond ik ook niet zo heel goed werken hier.

Kirk Douglas speelt wel een mooie dubbelrol. Hij zet beide rollen geloofwaardig neer en beide personages hadden wel iets boeiends. Het draait hier echter ook om paarden en de scene, waarbij ze de dieren achtervolgen is echt schitterend. Erg mooi gefilmd en daarnaast gewoon erg goed uitgevoerd.

Jammer dat de rest soms toch net wat minder boeiend is. Ik had er anders nog wel minimaal een halfje meer aan kwijt gekund, maar het zit er helaas niet in.

3,5*

Redelijke film, die dankzij een paar goede rollen nog goed kijkbaar is.

Die rollen zijn dan vooral weggelegd voor Gabriel Byrne, die sterk de rol van D'Artagnan neerzet en Gérard Depardieu, die als Porthos regelmatig voor frisse en leuke humor zorgt. DiCaprio is daarentegen de grootste tegenvaller. Hij probeert het wel, maar faalt hier opzichtig en slaagt er geen moment in om de film maar enigszins te kunnen dragen.

Script is redelijk, maar soms ook wat vergezocht. Vooral de manier waarop men DiCaprio op een gegeven moment probeert te bevrijden is behoorlijk ongeloofwaardig. Verder zijn de actiescènes nogal tam en mist het script op sommige momenten duidelijk scherpte. De muzikale bijdrage is dan weer niet zo slecht, al is deze soms wat te luidruchtig aanwezig.

Al met al niet heel slecht, maar typisch zo’n film waarbij je achteraf het gevoel hebt, dat er veel meer had kunnen worden uitgehaald.

2,5*

Redelijk, maar ondanks de lengte te oppervlakkig en daarom ook nooit meeslepend.

Nu geef ik gelijk ook toe, dat Superman nooit mijn favoriete superheld is geweest. Hij heeft vooral weinig uitstraling en doet mij nooit zoveel. Dat is hierna niet veranderd. Henry Cavil is op zich wel een aardige Superman. Hoewel ook hij een bepaald charisma mist, is zijn fysiek in ieder geval redelijk indrukwekkend.

Hoewel de cast op zich niet misselijk is, en mensen als Adams, Crowe en Costner het niet slecht doen, blijven de karakters redelijk leeg. Ik vond vooral dat er tussendoor teveel geswitcht werd tussen heden en verleden, waardoor de focus soms duidelijk niet goed lag. Shannon was overigens wel een prima bad-guy.

Verder is het qua actie erg bombastisch. Snyder stopt er veel actie, die er vaak te CGI-achtig uitziet, maar die verder behoorlijk genietbaar is. Ik vond het hier wel mooi, dat er af en toe bijna alles gesloopt werd wat men tegenkwam. Dat past wel goed bij een verhaal als deze. Wel was het nogal luidruchtig en vond ik de soundtrack niet al te sterk.

Uiteindelijk is het nooit heel slecht en beter dan Snyder’s laatste comicverfilming, maar nog steeds niet heel goed. Daarvoor is de inhoud te leeg, het verhaal niet donker genoeg en mis ik vooral ook humor. Wel is wederom duidelijk geworden dat ik nooit een fan van Superman zal worden.

2,5*

Een goede western dit, al vond ik het wel de minste Mann die ik tot nu toe zag.

Er zitten altijd wel vermakelijke en goede actiescènes in zijn films, en daarnaast worden de personages vaak goed uitgewerkt. In deze Man of the West is dat niet anders, en daarmee is de basis al gelegd. Het verhaal is ook best interessant. Een man, die worstelt met zijn verleden en hier regelmatig mee geconfronteerd wordt, ondanks dat hij nu een heel ander leven leidt.

De film bevat een paar redelijk spannende scènes, en er wordt door het grootste gedeelte van de cast prima geacteerd. Vooral Lee J. Cobb is erg overtuigend, met die karakteristieke kop van hem. Het grootste probleem voor mij zat hem echter in hoofdrolspeler Gary Cooper. Dat hij veel te oud is voor de rol die hij speelt, is misschien nog niet eens zo’n probleem, maar ik vond hem op momenten gewoon zwak acteren. Hij oogt de gehele tijd enorm vermoeid, wat niet past bij de rol die hij speelt, en al zijn zinnen komen er ook niet altijd overtuigend uit. Het zou best kunnen, dat de ziekte die hem een paar jaar later zou vellen, zich misschien al onder de leden bij hem bevond? Nee ik had graag een andere acteur in zijn plaats gezien.

Los van de hoofdrol, is een goede western maken Mann dus wel toevertrouwd. Het is wederom vermakelijk, en verder zijn er eigenlijk niet zo heel veel puntjes van kritiek.

3,5*

Soms heb je van die films, waarvan de titel letterlijk in de film terugkomt. In dit geval is het wel heel letterlijk. Sam Worthington speelt hier de man, die op het randje van een richel gaat staan en daar vanaf dreigt te springen. Er blijkt echter meer achter te zitten, en langzaamaan ontvouwt zich een leuk verhaal, en komen we beetje bij beetje achter de ware reden van deze actie.

Als kijker heb je al snel door dat Worthington geen zelfmoord wil plegen, maar de ware reden laat gelukkig nog een tijdje op zich wachten. Op zich is het allemaal best leuk gevonden, al moet gezegd worden dat het plot soms net zo op het randje van de geloofwaardigheid balanceert, als dat onze hoofdrolspeler ook doet. Gelukkig valt het plot niet naar beneden en blijft het allemaal aanvaardbaar.

De cast doet het overigens vrij goed. Worthington zelf is niet het sterkst, maar hij wordt goed bijgestaan door Elizabeth Banks, Ed Harris, Jamie Bell en de uiterst mooie Genesis Rodriguez, die allemaal hun rol overtuigend spelen.

Naarmate de ware reden van alles duidelijker wordt, wordt het allemaal ook een stukje spannender. Het tempo is lekker hoog en het kijkt allemaal erg lekker weg. Hier en daar valt er best wat op aan te merken, maar vervelen doet het allemaal niet. Leuk vermaak dus.

3,0*

Man on Fire is een vreselijk gedrocht van een film zou ik haast willen stellen. Ik vind de films van Scott meestal aardig vermakelijk en Washington doet het meestal ook wel aardig, maar dit is echt helemaal niks. Allereerst is daar het enorm beroerde camerawerk, bijna alle actiescènes worden snel, schokkerig en vooral heel onduidelijk gefilmd, iets wat ik enorm storend vind bij deze film. Het maakt dat de film lastig te volgen is en haalde bij mij gelijk alle vorm van spanning voor zover die er al was weg.
Verder heb ik in deze film niets met het personage dat Washington speelt. Ik krijg totaal geen respect voor alle gruwelijke moorden die hij pleegt. Verder was het enorm "verrassend", niet dus, dat Dakota Fanning nog leeft. Daarnaast is Fanning's rol ook vrij ongeloofwaardig. Als een meisje van een jaar of acht tegen haar vader op dominante wijze zegt dat ze met hem wil praten, dan moet er wel iets met het script mis zijn. Daarnaast vond ik de film ook nog eens veel te lang. Positief puntje is er voor Walken die het wel aardig doet, maar verder kan ik weinig positiefs aan deze film opnoemen.

1,0*

Nooit geweten dat zoiets als dit ooit heeft plaatsgevonden, maar om zoiets te doen, moet je toch een bepaalde soort van doodsverachting uitstralen, want dit is natuurlijk best gevaarlijk. Philippe Petit wordt dan ook neergezet als een man, die duidelijk op zoek is naar uitdagingen. Het leukst om te zien vond ik de momenten dat Philippe Petit op het koord aan het oefenen was. Dan zie je toch wel hoe gemakkelijk hij balanceert en ziet het er vaak uit, alsof hij er totaal geen moeite mee heeft om op een koord te lopen.

Los daarvan, vond ik alles wat er omheen gebeurde niet altijd even interessant. De ontwikkelingen naar de uiteindelijke poging zijn op zich best vermakelijk, maar ik reeg er geen speciaal gevoel bij en werd er ook niet enthousiaster door. De uiteindelijke poging, waarbij je dan een shot ziet van Philippe, die ver boven de grond tussen de twee wereldberoemde torens balanceert, is dan wel weer een schitterend beeld om te zien.

3,0*

Een van de filmhypes van dit moment, waarschijnlijk ook door de populariteit van de boeken. De film op zich is zeker niet slecht, maar maakt de fout wat te lang door te gaan, omdat de eigenlijke ontknoping in feite al een half uur voor het einde van de film bekend is. Desondanks zit het verder best vakkundig in elkaar. Het verhaal is zeker niet slecht, al komt het op sommige momenten net iets te over, zoals bijvoorbeeld het moment dat Lisbeth door haar voogd verkracht wordt en hem daarna keihard terugpakt. Ik snap niet wat voor toegevoegde waarde dat had t.o.v. van deze film, maar misschien komt dat in de volgende film nog duidelijker naar voren. Verder ziet de film er gewoon verzorgd uit, maar een aardige cinematografie, waarbij de schoonheid van het besneeuwde Zweedse landschap soms ook duidelijk naar voren komt. Verder doen de acteurs het gewoon goed, met Noomi Rapace als uitblinkster. Wel raar is het dat ik net op het moment dat ik tegen mijn vrouw zeg dat zij en Nyquist in deze film in ieder geval geen relatie krijgen, omdat zij met een vrouw in bed ligt, ze vijf seconden later toch letterlijk bovenop Nyquist zit. Beetje onnodig wat mij betreft en ik kon de logica er ook niet echt van volgen, maar goed dat zal dan wel aan mij liggen. Desondanks is verder gewoon een degelijke film, die net wat te lang duurt, maar die verder wel lekker wegkijkt.

3,0*

Redelijke film, waarvan je gezien de cast veel mag verwachten, maar die dat niet waarmaakt.

Het is een film met een traag tempo, dat best mooi geschoten plaatjes en beelden bevat, en degelijke, soms wel mooie opera-achtige muziek.

De acteurs zijn wisselend. Depp speelt de typische zigeuner, maar is niet zo overtuigend. Hetzelfde geldt voor Ricci, die in feite haar rol uit Sleepy Hollow hier dunnetje over doet. Blanchet is al beter, maar de beste rol wordt neergezet door John Turturro. Als behoorlijk arrogante operazanger weet hij zeer overtuigend over te komen. Het verhaal is echter rommelig. Sommige verhaallijnen worden totaal niet afgemaakt, waardoor het soms wel lijkt of er een stuk uit de film gesneden is. Het voelt niet af en het einde is mede daarom ook niet bevredigend.

Jammer, want het had best iets moois kunnen worden.

2,5*

Mijn vijfde Roeg alweer. Deze lijkt nog het meest op Performance, die ik overigens tegen vond vallen. Gelukkig is The Man Who Fell to Earth een stuk beter.

Opvallend om David Bowie een hoofdrol te zien spelen. Maar gezien zijn uiterlijk past deze soms vage rol, wel goed bij hem. Roeg speelt verder enorm met de camera en in combinatie met het verhaal, levert dat een bevreemdende sfeer op. Visueel zitten er enkele erg sterke scènes in.

Ook zit er soms opvallende humor in. Ook weer vrij apart, maar het werkt behoorlijk goed. Minpunt is wel dat het tussendoor soms wat inzakt en dat het allemaal wat afstandelijk blijft. Fascinerend is het allemaal wel, maar een Bad Timing en Don’t look Now vind ik toch wel een stukje sterker. Roeg is echter zonder twijfel een unieke filmmaker.

3,5*

Tegenvallende Hitchcock, die in tegnstelling tot bijna alle andere films die ik van hem gezien heb zowel qua spanning en sfeer een heel stuk minder is. Het verhaal is op zich best aardig, maar doordat de uitwerking af en toe nogal knullig is, wordt de film helaas nooi echt spannend. De shootout op het einde is gewoon veels te lang en knullig voor zo'n korte film. Het acteerwerk is redelijk, al springt Peter Lorre er duidelijk bovenuit met zijn sterke schurkenrol. Verder wil ik de remake ook zeker eens zien, om eens te kijken wat Hitchcock er hopelijk allemaal aan verbeterd heeft.

2,5*

Prima film van Hitchcock en in ieder geval een stuk beter dan de versie uit 1934, waar Hitchcock dus zelf ook niet tevreden mee was. Hitchcock maakt daarnaast graag gebruik van James Stewart en in deze film werkt dat wederom prima. Af en toe komt hij enigszins onnozel over in deze film en dat maakt de film zelfs op sommige momenten grappig. Verder is het verhaal deze keer ook wat beter uitgewerkt en daarnaast heeft de film gewoon een prima sfeer, iets waar Hitchcock sowieso altijd wel goed in is. Verder zitten er wel wat aardige spannende momenten in, al is het soms misschien een tikkeltje vergezocht, vermakelijk is het zeker.

3,5*

Prima western met een uitstekend verhaal, die je na afloop zelfs nog even aan het denken zet. Wayne en Stewart zijn zowat de twee grootste tegenpolen, die je je maar kunt voorstellen en dat is ook precies de bedoeling in deze film. Wayne is in deze film trouwens toch wel een tikkeltje beter dan Stewart. Acteerwerk was verder in orde, al kwam de sheriff wat ongeloofwaardig op mij over met zijn nogal domme personage dat hij moet voorstellen. Wel leuk trouwens om Lee van Cleef in een geinig schurkenrolletje te zien.

Ik vind de twist van de moord op Valance trouwens sterk gedaan. Anders was het wat mij betreft ook allemaal maar erg toevallig geweest als Stewart, die nauwelijks een revolver vast kon houden, raak geschoten had.

Uiteindelijk valt op het laatst de film perfect in elkaar met de schitterende boodschap als de legende de waarheid overtreft, kies dan voor de legende, een boodschap waar ik het na het zien van deze film alleen maar roerend mee eens kan zijn!

4,0*

Mijn laatste Coen die ik nog moest zien en dit behoort gelukkig tot hun betere werk. Heerlijk om te zien dat de Coens een keer voor een film-noir opzet hebben gekozen met de daarbij behorende zwart-wit beelden.

De sfeer is erg sterk met prima, vaak rustige bijpassende muziek en af en toe erg fraai geschoten plaatjes. Billy Bob Thornton is een uistekend acteur en dat bewijst hij ook in deze film als de niet veel zeggende Ed Crane, een ietwas mysterieus maar tevens erg boeiend personage. Ook blijft het om Frances McDormand weer is te zien, al is haar rol hier iets beperkter dan in enkele andere Coen films.

Maar verder niets dan lof. Het verhaal is leuk, interessant en onvoorspelbaar, al zakt de film in de tweede helft een tikkeltje in. Daarnaast heeft de film nog wel een diepere betekenis, die misschien bij een herziening nog wat beter tot zijn recht komt. maar een fijne film dus en oprecht jammer dat ik nu alles van de Coens gezien heb en even niets meer van hen heb om naar uit te kijken.

4,0*

The Man Who Would Be King is een vermakelijke avonturenfilm, die zich grotendeels afspeelt op een locatie in de bergen, wat het gelijk al een aparte film maakt, vanwege de unieke locatie.

Het verhaal is leuk verzonnen en het is dan ook een echte avonturenfilm. Connery en Caine zijn een aardig duo, alleen de humor was niet altijd aan mij besteed. Sfeer is er gelukkig wel en het avontuur zelf was ook best vermakelijk. Vooral grappig om te zoen hoe Connery op een gegeven moment ineens als God wordt gezien.

Verder heeft de film aardige locaties, die soms erg mooi in beeld gebracht worden. op een gegeven moment wordt de film wel wat langdradig en had ik het wel gezien bij dat volkje. Het einde is dan wel weer memorabel, al is de film in zijn geheel dat wat mij betreft niet.

3,0*

Een aardige Bondfilm, die qua niveau zich ergens in het midden van de reeks bevindt.

The Man with the Golden Gun is de tweede Bondfilm waarin Roger Moore zijn opwachting als 007 mag maken. Net als Live and Let Die richt ook deze film zich wat meer op de humor. Moore doet het wederom vrij goed en ontmoet ook hier weer Clifton James. Deze keer is hij op vakantie en loopt 007 hem toevallig tegen het lijf. Dat levert wel een leuke scène op. Christopher Lee speelt in deze Bond de schurk Scaramanga, en doet dat ook niet onverdienstelijk. Verder is Britt Eklund een erg fijne Bondgirl.

Het verhaal is deze keer wat beter, maar daarbij moet dan wel weer gezegd worden, dat er naar verhouding wat weinig actie in zit. Ook de soundtrack is deze keer niet al te sterk. Dat wordt dan allemaal wel enigszins gecompenseerd door de sterke rolverdeling, waarvan ik het kleine hulpje van Scaramanga zelfs nog was vergeten te noemen. Een leuk rolletje met veel humor en erg belangrijk in deze film. Daarnaast is de eindconfrontatie ook best goed.

Niet de beste Bond dus, maar ook zeker niet de slechtste, daarom een stabiele drie sterren voor deze Man with the Golden Gun.

3,0*

Erg matige horrrorfilm, die vrijwel op elk gebied faalt. Naar ik begrijp is Man-Thing een comicbook verfilming over een soort van levendige boom die zich schuil houdt in de moerassen. Het verhaal is matig uitgewerkt, maar onbekende acteurs in de hoofdrol in een film die van begin tot einde eigenlijk geen moment weet te boeien. Het wezen oogt raar en op sommige momenten toch wel behoorlijk nep en er is verder geen karakter in de film die echt boeit of overtuigd. De schrikmomenten zijn ook maar matig aanwezig, alleen qua gore is het zo slecht nog niet. Man-Thing bevat echter te weinig punten om te boeien of vermakelijk te zijn en scoort dus wat mij betreft een dikke onvoldoende!

1,5*

Typische buddyfilm, waarin de hoofdrolspelers natuurlijk weer elkaars tegenpolen zijn, zoals zovaak in dit soort films. Toch werkt het hier wel goed. Met Samuel L. Jackson weet je natuurlijk wat je kan verwachten, maar vooral Levy kwam erg overtuigend op mij over. Ze spelen alletwee enthousiast en lijken een hoop lol met elkaar te hebben gehad tijdens het maken van deze film, want het plezier druipt ervan af. Samen zorgen ze voor een hoop komische momenten in deze verder vrij standaardfilm met en lekker tempo en fijne speelduur. Ik heb me eigenlijk geen moment verveeld.

3,0*

Vermakelijke B-film, die zichzelf niet serieus neemt en daardoor lekker wegkijkt. Met een beperkt budget is er een degelijke film uit komen rollen met een aardige Lance Henriksen en goede effecten. Heerlijke onzinfilm wat mij betreft!

3,0*

Best een aardige film, met degelijk acteerwerk en een goed verhaal. Misschien is het jammer dat is de remake reeds gezien heb, want hierdoor zaten er eigenlijk vrij weinig verrassingen in de film. Lansbury is trouwens geweldig als de bitchy moeder. Ik dacht dat Meryl Streep goed een bitch kon spelen, maar Lansbury is echt op en top bitch in deze film. Ook Sinatra doet het zeker niet slecht. Verder heeft de film her en der wel wat plotgaten, maar echt storend is dat niet. Het einde zie je op een gegeven moment wel aankomen, maar desondanks is het mooi om te zien hoe Raymond zijn moeder en vader overhoop schiet. Wel erg jammer waren de twee liefdesverhaaltjes, die nogal afbreuk doen aan de spanning en het eigenlijke verhaal van de film. In zijn geheel is de film redelijk gelijkwaardig aan de remake wat mij betreft.

3,0*

Aardige film, waarin prima geacteerd wordt door de hoofdrolspelers en vooral Liev Schreiber voor mij er positief boven springt. De politieke intriges en complotten die in deze film aan het licht komen zijn aardig in elkaar geknutseld en hoewel de film op sommige momenten een tikkeltje ongeloofwaardig is, is het wel een interessant gegeven dat hier uitgewerkt wordt. Ook de veeg uit de pan richting de Amerikaanse politiek is gedurft te noemen en geeft de film nog wel iets extra's mee. Het is alleen jammer dat de film in zijn geheel toch behoorlijk voorspelbaar is en qua muziek ook enigszins tegenvalt. Vermakelijk in ieder geval en met een paar (kleine) aanpassingen had er nog wel een hogere score ingezeten zelfs.Nu kom ik uit op een kleine voldoende en ben ik overigens wel nieuwsgierig geworden naar het origineel.

3,0*

Een soort van Dogville 2 en dat is aan de stijl goed te zien. Ik had bij Manderlay gelukkig veel minder tijd nodig om aan de decors en de rest van de film te wennen.

Hoewel ik het laatste half uur van Manderlay behoorlijk sterk vond, is de film in zijn geheel toch een stukje minder sterk dan Dogville. Bryce Dallas Howard is een goede vervangster van Kidman en doet het bijna net zo goed. Ook de fijne vertelstem van John Hurt is weer aanwezig en ook Manderlay barst weer van de sterke dialogen en prima acteerwerk van de hele cast. En ondanks dat het tempo laag is, vliegt de tijd weer voorbij. De film zelf heeft echter een iets minder grote impact op me als zijn voorganger. Dat komt vooral door het eerste gedeelte van de film, dat toch allemaal wat minder krachtig is. Het laatste gedeelte van de film is wel erg sterk en vooral het moment dat Grace de oude vrouw in haar slaap doodschiet, is behoorlijk indrukwekkend.

Iets minder dan deel 1 dus, maar Von Trier van van mij nog best een derde deel maken.

3,5*

Heerlijke film en de beste van Woody Allen die ik tot nu toe zag. Het blijft leuk om te zien hoe Allen weer eens een of ander neurotisch personage neerzet, die vele vragen over het leven heeft en vaak ook alles net even wat beter denkt te weten dan de rest. Allen zet alles zo heerlijk neer dat alles ondanks dat het vreemd is zo compleet normaal oogt. Hij heeft in deze film als tweeëndertigjarige een relatie met een minderjarig meisje van zeventien, maar niemand die er moeilijk over doet. Alleen Allen zelf maakt zich er af en toe op een grappige manier druk over. Ook de wisselwerking tussen Allen en Diane Keaton werkt weer erg goed, net zoals het in Annie Hall ook al een leuk duo was.

Maar het absolute hoogtepunt in deze film zijn de dialogen. Niet dat de dialogen in de andere films van Allen slecht zijn, nee absoluut niet, maar hier waren ze af en toe toch wel zo bijzonder scherp of grappig dat ik eigenlijk gedurende de hele film wel met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken. Verder heeft de film een extra dimensie, doordat deze in zwart-wit is gefilmd. De opening en het einde levert prachtige plaatjes op en maakt van Manhattan een zeer uitnodigende en mooie stad.

Prima film dus en de eerste van Allen die ik echt goed vond en die constant een hoog niveau weet vast te houden.

4,0*

Heerlijk Woody Allen filmpje dit weer. Ik had vooraf niet echt verwachtingen bij deze film. Alleen de combinatie Allen en Keaton beloofde vooraf wel wat goeds en dat werd het ook. Ik heb toch wel een paar keer goed moeten lachen om deze film. Allen is echt heerlijk op dreef met scherpe, spitsvondige dialogen en laat op zijn geheel eigen cynische wijze weer eens blijken dat hij bijvoorbeeld een postzegelverzameling niet echt leuk vindt. Toch is het ook niet alleen een komedie, want er zit ook nog best wel wat spanning in de film en dat heeft Allen er toch knap in verweven. Keaton en Allen vullen elkaar ook in deze film erg goed aan en spelen ook de 2 vrienden van het stel leuk en fris.

Naast dit alles heeft de film een ongekend sterke sfeer en oogt het op de een of andere manier allemaal enorm verfrissend. Ook leuk is dat Allen altijd van die verwijzingen naar oudere films heeft zoals hier bijvoorbeeld Double Indemnity.Verrassend goede en zeer leuke film dus.

4,0*

Ooit in een ver verleden heb ik Manhunter gedeeltelijk gezien. Maar dat is zo lang gelden, dat ik mij er verder weinig tot niets van kan herinneren. Gisteravond werd het dan eens tijd om deze film “echt” te zien.

Het verhaal is redelijk bekend aangezien ik de Hannibal Lecter trilogie met Hopkins al gezien heb. Of je het nu wilt of niet, je gaat toch altijd een beetje vergelijkingen maken, omdat dezelfde personages hier ook weer terugkomen. Laat ik het dan ook maar gelijk zeggen. De vergelijking met Silence of the Lambs gaat Manhunter niet winnen, maar hij is zeker beter dan de twee andere films uit die trilogie. Ik ben vooral onder de indruk van Brian Cox. Net als Hopkins weet hij ook een uitermate sterke acteerprestatie af te leveren. Hij zet daarmee een boeiende en uiterst gevaarlijke psychopaat neer.

Michael Mann weet trouwens ook een lekkere jaren tachtig sfeertje te creëren. Veel typische nummers komen voorbij, al moet ik wel zeggen dat hij soms ook wel een klein beetje de plank misslaat op dit gebied. Op sommige momenten, vooral bij de scènes dat het wat spannender lijkt te gaan worden, haalt dit juist wat van de opkomende spanning weg. Sowieso vond ik de film qua spanning enigszins tegenvallen. Alleen in de scènes met Tom Noonan, die ook sterk speelt komt de spanning soms goed opzetten. Noonan is sowieso redelijk angstaanjagend en onvoorspelbaar, wat hem ook erg dreigend maakt. Petersen zet een degelijke hoofdrol neer, maar haalt het niet bij de badguys.

Manhunter is al met al een fijne wegkijker. Mann is goed in het scheppen van sfeer en levert fijn en stijlvol camerawerk af. Geen topper, maar zeker een bovengemiddeld goed filmpje.

3,5*

Ik heb het origineel nooit gezien, dus daar kan ik niet over oordelen, al ben ik wel van mening dat het origineel kijken in dit soort gevallen altijd wel een meerwaarde geeft. Los daarvan, is Maniac een aardige horror met enkele sterke momenten, maar ook zaken die wel wat minder waren.

Het Point of View beeld vond ik af en toe wel een leuke meerwaarde hebben. Vooral bij de eerste moord, ziet het er goed uit. Ook de manier waarop de moorden in beeld worden gebracht is erg goed te noemen. Zonder aarzeling wordt alles getoond, en het ziet er bloederig en vooral ook zeer realistisch uit. Wood speelt niet onaardig als psycho Frank. Het middenstuk is echter een stukje minder boeiend. Er wordt geprobeerd hem van enige diepgang te voorzien, wat slechts gedeeltelijk lukt. De soundtrack is dan wel weer aardig goed. Sterk, en goed passend bij de sfeer.

In het laatste half uur blijft het niveau wat wisselend. Vooral het moment waarbij Frank aangereden wordt, vond ik er nogal amateuristisch en vrij zwak. Ik moest zowat lachen toen die chauffeur alsnog met zijn auto tegen een muur knalde. Dat kon echt niet. Dat soort zaken zijn best jammer, want ik heb het idee dat hier meer uit te halen was. Er zitten een aantal sterke zaken in, maar ook niet zulke goede, wat de score uiteindelijk ergens in het midden doet uitkomen. Wel aan de goede kant, want Maniac doet meer dan genoeg goed, en is absoluut geen vervelend kijkvoer gebleken.

3,0*

Sterk vervolg op Jean de Florette. Het was een goede keuze van mij om deze films binnen 2 dagen allebei te kijken, want dan zie je pas echt goed hoe deze film bij zijn voorganger past. Er zit een tijdsprong van 10 jaar in de film, maar verder lijkt er qua setting gelukkig weinig veranderd. Manon des Sources had bij mij even 20 minuten nodig om op gang te komen, maar daarna zat ik er gelijk weer goed in. Emmanuelle Béart speelt haar rol goed, maar het personage zelf vond ik een tikkeltje tegenvallen. Het zijn wederom Daniel Auteuil en vooral Yves Montand, die ook in deze film erg sterk spelen en ervoor zorgden dat ik toch weer geboeid zat te kijken.

Het verhaal loopt verder zoals ik een beetje had verwacht. In het tweede gedeelte van de film komt uiteindelijk toch de verwachte wraak van Manon naar voren. Even was ik van mening dat het hoogtepunt van dit gebeuren te ver voor het einde van de film lag. Daar vergiste ik me dus in toen later bleek dat Montand de vader van Jean was, waardoor hij dus in feite een soort van moordenaar van zijn eigen zoon bleek. Ja dat vond ik een vrij onverwachte en toch wel sterke ontknoping van deze film en Montand slaagt er wederom bij mij in om toch nog sympathie voor hem te krijgen, wat toch ook een resultaat is van zijn enorm sterke acteerwerk.

Uiteindelijk best een mooi verhaal, deze twee films samen. Manon des Sources vind ik net wat beter dan Jean de Florette.

3,5*