Manhattan Murder Mystery (1993)

Woody Allen. Ik had vooraf eigenlijk niet gedacht dat het een serieus moordmysterie zou zijn, anderzijds maakt het ook niet zo héél veel uit. Dit is een oertypische Allen film, waarbij het verhaal eigenlijk maar een excuus is om hem in verschillende situaties te plaatsen, zodat hij gewoon weer z'n ding kan doen. De vraag is dan ook simpel: kan je Allen uitstaan of niet. Want hij ratelt weer als vanouds, de film zit boordevol klassieke cultuurreferenties en er hangt een zekere luchtigheid die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar of serieus wordt. Maar de nervositeit maakt het toch een best intense film, iets waar je je serieus aan kan storen wanneer je het niet zou trekken. Ik vind Allen "wel leuk", zo ook deze film. Het vermaak en kijkt makkelijk weg, maar echt geniaal vind ik het nergens. Daarvoor is Allen mij net iets te klassiek en gewoontjes, maar z'n nerveuze gedoe is best aanstekelijk en het zorgt er voor dat z'n films toch makkelijk wegkijken. Zo af en toe is dat best aangenaam, maar ik denk niet dat ik er twee na elkaar zou kunnen kijken. 3.0*

Vind hem erg wisselend, vooral als hij zich buiten zijn habitat begeeft, maar dit is weer een ouderwetse topper. Intelligente komedie, geestig en sterk geacteerd door iedereen.

Een genrefilm, een pastiche op de traditionele misdaadfilm, of…een klassieke Woody Allen: over relaties, over menselijk onvermogen om tot elkaar te komen, over het inherent te kort schieten van ieder individu, over grote en kleine neuroses? Juist, vooral dat laatste. Deze keer tegen de achtergrond van een van de pot gerukt suspenseverhaal waarin de verschillen tussen man en vrouw weer eens gethematiseerd worden, met New York als zowel pittoresk als macaber decor. En nu duikt zelfs de cinematografische geschiedenis in het landschap op – Allen in een spiegelpaleis, zijn eigen schijnbare nonchalance in contrast met notoire grootheden van het witte doek. Jazeker, ‘Manhattan Murder Mystery’ is lachen, genieten, ontspannen. Good old cinema, yes sir! 3,5*