Opinions

Gisteravond heb ik dan eindelijk voor het eerst Mulholland Drive gezien. Wat een film zeg! Het gebeurd niet vaak dat als een film is afgelopen, dat ik daarna nog drie kwartier naar stukjes uit de film ga kijken om een film beter te begrijpen. Ik wilde van tovoren zo weinig mogelijk over de film weten en dan is deze film een eerste keer best lastig te volgen.

Mijn complimenten echter voor de film. Visueel is het een plaatje, het acteerwerk van vooral Naomi Watts is ronduit geweldig en de film zette mij ondanks de vaagheid enorm aan het denken omdat ik me zat af te vragen hoe de film nu precies in elkaar zit. Ook al snap je helemaal niets van de film dan nog zorgen de mooie plaatjes en de boeiende personages ervoor dat het een interessante film is om te volgen.

Na vanochtend bij het spoilerforum een en ander over de film te hebben gelezen is een en ander wel duidelijker voor mij. Om de film goed te kunnen interpreteren moet je ook goed op details letten en dat is iets wat menig kijker bij een eerste kijkbeurt natuurlijk niet altijd doet. Hoewel ik de film nog niet helemaal geweldig vind ga ik de film over een tijdje zeker weer bekijken in de hoop dat alles dan nog wat duidelijker wordt voor me.

Voorlopig 4,0* ,maar bij herkijken is er zeker kans op verhoging.

Een stuk minder leuk dan het eerste deel.

En dat is toch wel het voornaamste ingrediënt waar “The Mummy” films op leunen. Op papier lijkt het er in ieder geval goed uit te zien. Alle spelers lijken weer terug te keren en het verhaal is haast hetzelfde, alleen speelt het zich tien jaar later af. Toch is de film lang niet zo leuk als het vorige deel. Fraser en Weisz hebben in deze film een zoontje en dat is een van de storende factoren hier. Het jong kan totaal niet acteren en zorgt soms voor irritatie i.p.v. grappig te zijn.

De film neemt zich net als zijn voorganger niet serieus, maar besluit er deze keer nog meer actie in te gooien, waardoor de kijker totaal geen rust meer gegund wordt. Hoewel het soms best vermakelijk is, lijkt de balans hierdoor zoek, en er op sommige momenten totaal geen lijn en logica meer in de film te zitten. Verder is de rol van Vosloo als “The Mummy” hier veel kleiner en ook dat is jammer, want juist van hem ging in de vorige film nog enige dreiging uit. Ook dat is hier helemaal verdwenen.

Niet goed dus, en de rekensom meer = minder is voor deze film volledig van toepassing.

2,0*

Teleurstellend horrorfilmpje, dat eigenlijk nooit spannend wordt. Het begint allemaal nog best goed en ook het einde van de film is niet onaardig. Daartussenin is het allemaal wel wat minder. De films mist vooral spanning. Boris Karloff doet het zeker niet slecht, maar ik heb weleens indrukwekkender acteerwerk gezien. Ook de muzikale score is niet echt geweldig. Positief is dan nog wel dat het gelukkig allemaal niet te lang duurt.

2,0*

Leuke ontspannende film, die nergens hoogstaand is, maar absoluut het nodige vermaak biedt.

Brendan Fraser speelt een degelijke hoofdrol, maar vooral zijn praatgrage sidekick Beni, gespeelt door Kevin O'Connor is op sommige momenten uitermate grappig. De film zelf heeft niet zo’n opvallend verhaal, maar het verhaal dient hier dan ook vooral als een kapstok voor de actie, die volop aanwezig is en vaak ook best vermakelijk.

Het tempo van de film is hoog en door de vele afwisseling in die scènes, verveelt het allemaal geen moment. Eng of spannend wordt het eigenlijk nooit, mede ook door het feit dat de film zichzelf totaal niet serieus neemt. Op zich is dat niet erg, want daardoor wordt het allemaal misschien nog wel vermakelijker.

Kortom een prima film voor een regenachtige dag. Inhoudelijk is het misschien niet veel, maar leuk is het absoluut.

3,5*

Het heeft lang geduurd voordat ik Munich heb gezien. De trailer sprak mij destijds wel aan, maar iets hield mij op de één of andere manier altijd tegen. Dat duurde tot gisteravond, toen ik eindelijk besloot op deze film maar eens op te zetten.

Met nauwelijks enige voorkennis verwachte ik een film, die over de aanslagen bij de Olympische spelen in 1972 zou gaan. Het is echter mee de nasleep en de afrekening erna, die wordt besproken. Hoewel Munich zeker een aantal sterke scènes bevat, vond ik het als geheel toch wel langdradig en zaten er ook diverse momenten in, dat het allemaal wat minder boeiend was. Die bom die te hard afgaat en het moment waarbij het meisje de telefoon opneemt, zijn beiden erg goed gemaakt en voor mij ook de hoogtepunten. Vooral die laatste scène is behoorlijk spannend. Spielberg weet natuurlijk wel hoe hij een film moet regisseren en heeft alles ook best vakkundig in elkaar gezet.

Wat me meeviel was dat Spielberg uiteindelijk geen partij kiest voor de Joden of de Palestijnen. Van beide groeperingen toont hij de slechte kanten, wat op zich wel een klein pluspunt is. De acteurs doen het redelijk. Bana speelt goed, maar iemand als Craig vond ik niet helemaal goed in het team passen met dat accent van hem. De stukken tussen de moorden zijn soms wat langdradig en niet altijd even interessant. Een iets compactere film met een wat kortere speelduur en wat meer vaart, was op zich wel boeiender geweest vermoed ik.

Het is allemaal niet heel slecht, daarvoor is het te vakkundig gemaakt. Maar mijn film is het toch niet helemaal. Als je blij bent dat het afgelopen is, is dat toch geen goed teken. Het is tevens een film, die ik waarschijnlijk ook zo weer vergeten zal zijn. Maar goed, Munich is nu eindelijk door mij bekeken, en daar was het tenslotte om te doen.

2,5*

Beter dan zijn voorganger, iets wat vooral te danken is aan het feit, dat de oudere Muppets hier weer meer aandacht krijgen. Ook leuk dat het avontuur zich deze keer bijna helemaal in Europa afspeelt.

Ik ben nooit zo kapot geweest van Walter en vind zijn kleinere rol hier meer dan voldoende. Gervais doet het hier ook best leuk. Het verhaaltje is aardig en hoewel de diverse nummers qua muziek niet zo heel bijzonder zijn, worden ze meestal wel grappig gebracht. Zoals altijd blijven de cameo’s van bekende acteurs leuk. Ook hier is veel aandacht besteed aan de aftiteling, wat zo’n film als deze uiteindelijk wel helemaal af maakt.

Leuk om ze weer eens een keertje te zien. Echt een fan ben ik niet, maar de herkenbaarheid is groot en als ze het op deze manier doen, mogen ze best eens in de zoveel tijd iets nieuws uitbrengen.

3,0*

Redelijke film, die wel weer doet terugdenken aan de jaren tachtig, toen de Muppets hun hoogtijdagen beleefden.

Jammer alleen dat het verhaaltje zo voorspelbaar is en de menselijke hoofdrolspelers, Segel en Adams, niet veel toevoegen met hun gezang. De Muppets zelf zijn toch stukken leuker. Des te jammer is het dat je typetjes als de Zweedse kok en Waldorf en Stadler eigenlijk nauwelijks ziet. Animal blijft trouwens ook geweldig.

Wel leuk zijn dan weer de cameo's van bekende acteurs zoals Jack Black, Zach Galifianakis en Neil Patrick Harris. Al met al is het niet heel slecht, maar ik zie liever een oude show, want die is beter, scherper en gewoon leuker.

2,5*

Erg leuke parodie dit.

Een best leuk opgezet verhaal dit, met de vijf beste detectives van de wereld bij elkaar, al miste ik Sherlock Holmes dan wel. Maar de personages in deze film zijn erg grappig met Mr Wang en de blinde butler als absolute toppers. Heerlijk hoe droog en onnozel die twee soms uit de hoek konden komen. Verder zet Peter Falk ook een erg goede Humprey Bogart neer en worden Miss Marple en Hercule Poirot ook prima neergezet.

De sfeer is verder prima en de grappen erg leuk, al zakt de film in het tweede gedeelte wel iets in. Verder is de uiteindelijke ontknoping nog best goed met al die twists en het einde zag ik eigenlijk helemaal niet aankomen. Erg goed gedaan.

3,5*

Tja Murder by Numbers is zoals velen hier ook al aangeven een behoorlijk standaardthriller. Het verhaal op zich is best interessant, de uitwerking echter verre van geweldig. Het is inderdaad erg clichématig met een Bullock, die weer eens gewoon zichzelf speelt, al vind het nooit vervelend om haar te zien. De twee jongens spelen nog het best en zijn het hoogtepiunt van deze film, die helaas ook nog eens een vrij voorspelbaar einde heeft.

2,0*

Leuke, zeer onhoudende film, met een goede verhaalopbouw en een alleraardigste ontknoping. Albert Finney zet een leuke Poirot neer, die in het begin nog een beetje irritant en zeurderig overkomt, maar naarmate de film vordert steeds grappiger wordt. De ondervragingen zijn boeiend om te volgen en de “verdachten” zijn niet de minsten. Toch altijd leuk om Sean Connery aan het werk te zien, maar ook leuk om Ingrid Bergman en Anthony Perkins weer terug te zien.

Ik moet zeggen dat de film mij de hele speelduur erg geboeid heeft, al is het wel jammer dat het met de spanning nogal meevalt, want die is op een enkel moment na eigenlijk ver te zoeken, maar daartegenover staat weer een hoop humor. Desondanks is het einde voor mij wel enigszins verrassend en kon ik prima leven met de uitleg van Poirot.

3,5*

” My throat felt sore, but the fingers feeling it didn't feel anything. They were just a bunch of bananas that looked like fingers.”

Een prima film noir, met een sterk en goed geschreven script, dat in de tweede helft tot volle wasdom komt. Dick Powell zet hier ook een buitengewoon sterke rol neer. Ik had in het begin even wat moeite om in het verhaal te komen en moest ook duidelijk even wennen aan hoe Powell Philip Marlowe neerzet, maar begon het na een tijdje steeds leuker en leuker te vinden.

Dat komt ook mede door de dialogen, die scherp en goed geschreven zijn en waar Powell goed gebruik van maakt om zijn opmerkingen te voorzien van een komische ondertoon. Verder schept regisseur Dmytrik hier een heerlijk sfeertje, dat echt in alles film noir ademt. Mooi camerawerk, veel gespeel met schaduwen, wat zorgt voor een fijne duistere sfeer, mooi zwart-wit gebruik en vooral ook goed acteerwerk. Want buiten de rol van Powell, doet ook de rest van de cast het naar behoren. Ik vond de surrealistische trip van Powell, erg mooi en iets wat ik nog niet eerder in zo’n oude film als deze had gezien.

Eindelijk weer eens een oude echt goede film noir gezien. Ik kan me niet herinneren dit jaar al zo’n goede genrefilm gezien te hebben, op het recente Brick dan daargelaten. Nee absoluut een aanrader in het genre, met alle ingrediënten goed verzorgd aanwezig, die een noir zo leuk kunnen maken.

4,0*

Een flinke meevaller dit, want tot nu toe vielen de oudere Hitchcocks van voor 1935 nogal tegen.

Deze film dus niet. Het verhaal is wel aardig en vooral het begingedeelte, waarin we een soort voorloper op 12 Angry Men te zien krijgen is leuk en vermakelijk. De film is verder behoorlijk sfeervol en kent ook best goede dialogen.

Iets minder is dat het acteerwerk hier en daar wat minder is, maar echt storend is dat niet. Het tweede gedeelte van de film, waarin Menier op onderzoek uitgaat om achter de ware toedracht rond de moord te komen is bijna net zo leuk als de eerste helft. Prima filmpje dus wat mij betreft.

3,5*

Een lastige film om in te komen. Uiteindelijk lukte dat goed en als je van een stijlvolle editing houdt, waarbij de regisseur veel gebruikt maakt van jump cuts, dan ben je hier zeker aan het juiste adres.

In Muriel “reizen” de hoofdpersonages als het ware naar hun verleden. We krijgen te zien hoe zij tegen hun jeugd aankijken en hoe het uiteindelijk weer hun toekomst beïnvloedt. Een zoektocht van wei je daadwerkelijk bent. Niet alles is even duidelijk, maar in feite komt het in hoofdlijnen wel hier op neer. De manier waarop het door Resnais gepresenteerd wordt is best bijzonder te noemen. Resnais mikt niet zozeer op het verhaal, maar probeert je door middel van zijn stijl en editing in een soort van trance te laten komen. Dat lukte gedeeltelijk bij mij.

De soundtrack is overigens ook nog wel het vermelden waard. Apart en sfeervol en op een bepaalde manier ook erg relaxed. Zo’n gelaagde film als deze is moeilijk om helemaal te doorgronden bij een eerste kijkbeurt. Tevens moet je er ook voor open staan, want sommige films vragen soms wat meer van de kijker en dit is er duidelijk ook zo eentje. Voorlopig blijft mijn beoordeling op een drieënhalve ster steken. Het is best goed, maar het geniale heb ik er (nog) niet in kunnen ontdekken. Wie weet dat dit in de toekomst nog eens zal gebeuren.

3,5*

Een degelijke film,maar zeker geen topper. Laat ik beginnen met de positieve punten. Visueel ziet de film er erg goed uit. De vaak wat blauwe tinten zorgen in combinatie met de besneeuwde omgeving voor een sterke sfeer. Ook de mutanten zelf zien er verder goed uit en het is wel vermakelijk om te zien dat ze niet eerst iemand bijten, maar degene eerst een stomp of tien uitdelen alvorens alsnog toe te slaan.

De introductie is aardig, al komen we verder maar erg weinig over de oorzaak van alles en de personages te weten. Na twintig minuten valt de film vervolgens een beetje stil, omdat het mijns inziens te lang blijft stilstaan bij de problemen tussen Marko en Sonia. Gelukkig is het laatste half uur van de film wel het best, als er weer nieuwe personages geïntroduceerd worden en de film ook wat meer vaart meekrijgt. Er komt wat meer spanning in en ook de bloederige momenten nemen gelukkig toe.

Al met al wel een aardige film, al mist de film vooral in het begin de nodige spanning en verhaal, maar het laatste half uur maakt gelukkig veel goed. Vergeleken met een soortgelijke film als bijvoorbeeld 28 Days later, komt deze film toch wel wat tekort.

3,0*

Een erg vermakelijke film dit. En wat is Charles Laughton toch een fantastisch acteur. Wat een ongelofelijke klootzak speelt hij hier. Echt perfect gecast en echt zo’n persoon aan wie je zelf ook bijna een hekel gaat krijgen. Sowieso wordt er goed in deze film geacteerd, want ook Clark Gable en Franchot Tone spelen goede rollen.

Het verhaal zelf is ook best vermakelijk. Echt zo’n typische avonturenfilm, met redelijk wat vaart, al wordt het allemaal pas echt goed interessant zo halverwege de film, als de muiterij plaats vindt. Vanaf dit moment krijgt de film meer diepgang mee en worden de personages ook steeds interessant, omdat ieder vanwege andere motieven zijn of haar keuzes maakt. De dialogen in de film zijn sowieso sterk en ondanks dat je weet dat alles in de studio gefilmd is, zie je dat er toch ook regelmatig niet aan af en dat is best knap voor een film uit die tijd.

Ja al met al een erg leuke film, waarbij het tweede gedeelte van de film duidelijk het beste is. 1e helft = 3,0*, 2e helft = 4,0*.

3,5*

Erg slappe en matige film dit.

Een soort van Three Men and a Baby, maar dan met drie i.p.v. een baby. De film wil grappig zijn, maar is vooral vaak flauw en juist niet grappig. Vooral Griffin en Anderson doen het zeer matig. Imperioli doet het als enige van de drie hoofdrolspelers redelijk.

Verder is de muziek tergend slecht, veel gerap, en een hoop geschreeuw. Daarnaast is de uitwerking van het verhaal ook niet al te best. Een film om snel te vergeten eigenlijk en dat doe ik dan ook maar.

1,0*

Een vrij matige film met een niet al te originele verhaallijn. Het is een soort van kruising van Meet the Parents en Runaway Bride.

Het grote probleem van deze film is vooral dat de film nooit echt grappig wordt. Er zitten een paar momenten in de film, die mij een glimlach deden bezorgen, maar verder is het op dat gebied echt vrij schaars in deze film.

De Griekse hoofdrolspeelster vond ik vaak nogal luidruchtig en eerder irritant dan echt grappig. John Corbett speelt als de “schoonzoon” een stuk beter en hij zorgt samen zijn toekomstige schoonvader voor de leukste momenten in de film, die vooral in het eerste gedeelte van de film zitten. In het verloop van de film komen de clichés om de hoek kijken en wordt het allemaal erg voorspelbaar. Het gebrek aan leuke geslaagde humor nekt daar dan ook duidelijk deze film.

2,0*

Leuk Nederlands product over een onderwerp dat nog altijd actueel is, al zijn de Indonesiërs inmiddels ingewisseld voor andere landen en culturen.

Of het thematisch allemaal klopt hier is mij niet bekend, maar het levert wel iets leuks op. Vooral het jaren zestig sfeertje wordt erg goed neergezet. Verder weet de regisseur de toon vrij luchtig te houden en wordt het nooit al te dramatisch. Ook is het redelijk knap dat het allemaal vrij geloofwaardig blijft, ondanks dat sommige personages nogal dik aangezet zijn.

Het acteerwerk laat soms enigszins te wensen over. Koen Wauters is natuurlijk duidelijk miscast en ook Tatjana loopt soms wat verloren rond. De rest van de cast doet het ietwat beter, maar de show wordt absoluut gestolen door Leen Jongewaard, die door zijn grappige accent en zijn gedrag mij toch een aantal keer een glimlach wist te bezorgen. Ondanks dat het niveau soms wat minder is, vermaakt het wel en gaat de tijd toch vrij gemakkelijk voorbij. Het einde kon ik op zich ook wel waarderen.

Beter dan verwacht dus, dat moet ik toegeven.

3,0*

Bij de meeste films die ik uitstel om te gaan kijken, is mijn voorgevoel juist en valt het enigszins tegen. Bij deze My Blueberry Nights had ik dat gevoel ook, maar gelukkig bleek dat voorgevoel deze keer totaal onjuist te zijn. Kar Wai Wong flikt het hem weer en levert hier een heerlijke film af, waardoor ik gewoon letterlijk zin kreeg in bosbessentaart, ook al heb ik het nog nooit op.

Vooral qua kleurgebruik en cinematografie ziet het er allemaal enorm verzorgt uit. Het blauw uit de titel laat Kar Wai Wong op fraaie wijze terugkomen in de film zelf. Het sfeertje is heerlijk warm en het regelmatig vertragen van de shots zorgt in feite voor de rest. Op dat gebied kan het eigenlijk niet misgaan en dat doet het dan ook niet. Verhaaltechnisch begint het alleraardigst met in het eerste deel een Jude Law en Norah Jones, die een aantal avonden met elkaar doorbrengen. De twee hebben zeker chemie en vooral Jones acteert verrassend goed.

Het tweede stuk is helaas het minste deel van de film. Het verhaal is wat minder interessant en de acteerprestaties van vooral Rachel Weisz vallen hier ook wat tegen. Visueel blijft het goed, maar ik kan niet ontkennen dat ik blij was dat dit gedeelte afgelopen was. Dan gaan we over naar het derde deel, waar de aandacht van mijn kant weer helemaal terugkomt. Het verhaal rondom Jones en de pokerende Portman is boeiend en daarnaast acteert Portman ook echt geweldig. Fantastisch ook hoe dit verhaal verloopt en hoe Wong op het einde de touwtjes aan elkaar knoopt.

Qua sfeer en kleurgebruik is My Blueberry Nights echt top. De bijpassende soundtrack maakt het plaatjes compleet. Het is jammer dat het tweede verhaal een stukje minder is, anders had dit zomaar Kar Wai Wong’s beste film kunnen zijn. Toch heb ik hier best van genoten en kan ik hier erg gemakkelijk een score van vier sterren aan kwijt. Wong is en blijft een topper.

4,0*

Redelijke film, maar echt heel grappig wordt het eigenlijk nooit. De film heeft zijn aardige momenten, zoals bijvoorbeeld de scénes met de uil, maar wil over het algemeen niet bijzonder grappig worden. Aston Kutcher doet zijn werk naar behoren, net als Tara Reid, maar het is allemaal soms net even te voorspelbaar. Op het einde had ik zelf een beetje het gevoel naar een gedeelte uit Meet the Parentste kijken en dat is geen compliment voor deze film. Verder is het allemaal behoorlijk onderhoudend en kijkt de film gelukkig wel aardig weg!

2,5*

My Childhood is het eerste deel van een trilogie over de herinneringen uit de jeugd van regisseur Bill Douglas.

Het is een jeugd die blijkbaar niet gemakkelijk was. Het was een arme tijd, hij had geen ouders meer en leeft samen met zijn broer en dementerende grootmoeder. Ondanks dat de zwart-wit fotografie en het camerawerk erg mooi zijn, kun je gerust stellen dat dit een erg deprimerende film is. Er zitten namelijk erg weinig vrolijke momenten in en degenen die erin zitten, zijn vaak van korte duur.

Ik vond de mooiste stukken de momenten met de Duitse soldaat Helmuth. Jamie ziet in hem de vader die hij nooit heeft gehad. Aan de andere kant is Jamie voor Helmuth ook een vrolijke afleiding. Jamie probeert hem tijdens hun ontmoetingen Engels te leren, terwijl Helmuth hem juist Duits probeert bij te brengen. Het zijn mooie momenten, die echter slechts tijdelijk zijn. Daarnaast voelt het allemaal ook erg oprecht aan. Oprechte gevoelens, zonder sentimenteel te worden.

Al met al een knap filmpje, dat bijna de volledige speelduur weet te boeien.

4,0*

Een goede Ford wederom, al ben ik niet zo onder de indruk als bij bijvoorbeeld een Grapes of Wrath. Fonda blijft in ieder geval een fijn acteur om naar te kijken en dat bewijst hij wederom in deze film. Sterk spel van hem als Wyatt Earp, een aardig verhaal en een leuke chemie tussen Earp en Clementine zorgen ervoor dat deze western toch zeker de moeite van kijken waard is. Verder is de cinematografie zeker niet verkeerd, waarbij vooral de boeiende eindscene in de O.K. Corral fraai gefilmd is en een mooie afsluiter van deze aardige film.

3,5*

Musicals zijn totaal niet mijn favoriete genre en als ze dan ook nog eens 170 minuten duren, dan zou het wel eens net zo erg kunnen worden als bijvoorbeeld West Side Story, dat ik echt een draak van een film vind. Dat bleek echter reuze mee te vallen. Hoewel is nooit fan van het genre zal worden, is My Fair Lady zelfs best een leuke film.

Natuurlijk is de speelduur nog steeds aan de lange kant en zit er naar mijn zin nog steeds teveel muziek in. Daar tussendoor zit echter een film met een leuk uitgewerkt verhaal en ook best leuke personages. Audrey Hepburn is een leuke verschijning en doet het best aardig als Eliza Doolittle met de schreeuwerige stem. Toch vind ik Rex Harrisson, die de rol van professor Higgins speelt, nog een stuk sterker overkomen. Hij acteert sterk, maakt van Higgins een enorm leuk personage en zelfs zijn manier van zingen is (onbedoeld) grappig. Ook het bijrolletje van Stanley Holloway als de vader van Eliza, zit vol humor. Dat en de goede manier waarop de ontwikkeling van Eliza wordt aangepakt, zorgt ervoor dat dit, ondanks de soms wat mindere muziek, gewoon best een aangename film is.

Verder heeft de film een mooie aankleding en komt alles ook best charmant over. Als de film iets korter had geduurd, had ik waarschijnlijk zelfs nog wel een halfje meer durven geven. Desondanks overheerst het positieve gevoel bij mij.

Dikke 3,0*

Erg sterke film, die indruk maakt dankzij vooral een enorm sterke Sarah Polley. Zelden een beladen onderwerp als het doodgaan op zo'n overtuigende en vooral ook realistische manier gebracht zien worden.

Erg realtistisch inderdaad. Ik vond het allemaal overtuigend overkomen en de keuzes die gemaakt worden door Ann zijn goed verklaarbaar, al zou ik vanwege redenen, die Hannibal ook al zegt nooit zoiets tot mijn dood geheim houden.

Maar verder een erg overtuigende film dus. Bijrollen waren soms ietsje minder, maar zeker niet storend. Indrukwekkend en een film die me nog wel een tijdje bij zal blijven!

4,0* en dik ook

Een bovengemiddeld leuk horrorfilmpje.

Ik moet ook wel zeggen dat ik een grote fan ben van dit concept. Big Brother is watching you. Een interessant concept, waar je tegelijkertijd ook mee moet oppassen om niet teveel te willen, want teveel kan wel eens minder uitpakken in dit soort zaken. My Little Eye maakt die fout gelukkig niet.

Een stelletje irritante gasten in een huisje, die er allen op uit zijn om een grote zak geld te winnen. In het begin van de film wordt de spanning rondom deze groep goed opgebouwd d.m.v. geluidjes/camerawerk en andere sfeerscheppende elementen. Hoewel de uiteindelijk afloop ietwat voorspelbaar is, is de weg ernaar toe in ieder geval behoorlijk boeiend. Het sterke einde waarbij de politieagent geen redder in de nood blijkt. is fijn en past goed bij de film.

Het is alleen jammer dat de kills op een gegeven moment wat snel achter elkaar plaatsvinden, verder is het een fijn horrorwerkje dat goedgemaakt is en niet de fout maakt teveel te willen.

3,5*

Op zijn tijd houd ik wel van een leuke screwball comedy, en gisteravond was deze My Man Godfrey aan de beurt. De term leuk is hier gelukkig ook zeker van toepassing. My Man Godfrey zet de rijkere sociale klasse hier een beetje te kijk, door een rijke familie voor te schotelen als een stelletje mensen, van wie de een nog raarder is dan de ander.

Vooral de acteurs zijn lekker op dreef. Powell, Lombard en Brady verdienen zeker complimenten. Ik vond echter vooral Eugene Pallette, als de vader met de scherpe cynische opmerkingen, op een erg leuke manier bezig zijn. De eerste helft is duidelijk het best. Die is scherp, vaak erg leuk en verveelt door het hoge tempo ook geen seconde. In de tweede helft zakt het niveau wel iets naar beneden. De grappen zijn soms net iets minder scherp en er lijkt iets te geforceerd gezocht te worden naareen happy end. Toch blijft het leuk om te zien, al kost het de film in de eindafrekening uiteindelijk wel een half puntje.

Overigens juich ik het idee niet gelijk toe, maar gezien het onderwerp kan hier vrij gemakkelijk een remake van gemaakt worden, die nog een hoop mensen zal aanspreken. Het onderwerp van My Man Godfrey is namelijk vrij tijdloos.

3,5*

”My name is Khan, and I am not a terrorist.”

Ik heb al meerdere Bollywood films gezien, maar die kwamen allemaal uit de vorige eeuw. My Name is Khan is de eerste recente die ik zie en toevallig zag ik deze ook op 11/9, de datum die 12 jaar geleden heel de wereld in rep en roer bracht en hierin ook een erg belangrijke rol speelt. Ik had vooraf niet al teveel verwachtingen, maar moet tot mijn verbazing zeggen, dat ik de volledige speelduur erg geboeid heb zitten kijken naar dit spektakel. Het zit vol met emoties en sentiment. Daarnaast bevat het verhaal talrijke clichés en een paar kleine miskleunen, maar toch heb ik hier erg van genoten.

Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs. Shahrukh Khan speelt op een zeer overtuigende wijze de rol van Rizwan Khan, een man die lijdt aan het Asperger Syndroom. Hij is humoristisch, heeft veel charisma, maar weet vooral ten alle tijd zijn geloofwaardigheid te behouden. Daarnaast heeft hij gewoonweg een ontzettend sterke chemie met tegenspeelster Kajol. Ook zij acteert geweldig goed, is een plaatje om te zien en weet samen met Khan de film duidelijk naar een hoger niveau te tillen.

Verder is het camerawerk gewoon erg verzorgd en goed. In het eerste gedeelte ligt de nadruk vooral op het komische, terwijl het in de tweede helft een stuk dramatischer wordt. Ik kan me overigens goed voorstellen, dat mensen het daar op een gegeven moment te overdreven vinden worden. Ik vond het moment dat Khannog even neergestoken werd, in eerste instantie toch iets teveel van het goede, maar achteraf gezien toch wel goed in het verhaal passen, omdat de Moslims zowel goed als slecht worden afgeschilderd, iets dat prima past bij het thema van de film. Daarnaast kreeg ik hierbij op een gegeven moment ook echt een soort van sprookjesachtig gevoel. Ergens is het allemaal zo voorbestemd, zo lijkt het hier en dat vond ik toch ook wel erg mooi.

Uiteindelijk heb ik hier dus best van genoten. Er zitten best wat haken en ogen aan het geheel, maar de hoofdrolspelers zijn onweerstaanbaar. My Name is Khan is een erg mooi romantische sprookje met weliswaar enkele dalen, maar gelukkig nog veel hogere bergpunten. Een verrassend sterke feel-good, ik kan niet anders zeggen.

4,0*

Het is alweer een paar jaar geleden, dat is nog eens iets van Van Sant zag. Meestal liggen zijn films me niet zo. My Own Private Idaho is daarop geen uitzondering, al heeft de film zeker zijn momenten. Vooral het eerste half uur is bij vlagen zelfs erg goed.

Het is de eerste keer dat ik zijn visuele benadering kan waarderen. De scene, waarbij de jongens, mannen op de homotijdschriften tot leven komen en beginnen te praten, is erg sterk. Ook het acteerwerk is meer dan in orde. Phoenix is heel goed en Reeves doet het ook naar behoren, terwijl hem dat in het grootste deel van zijn films vaak niet lukt. In het laatste uur lijkt de film echter enigszins stuurloos te worden. De hoofdrolspelers lijken geen doel te hebben, wat op zich geen probleem is, maar Van Sant slaagt er in die fase niet in, om het allemaal boeiend te houden.

De personages blijven ook wat afstandelijk en daardoor is het ook lastig om met ze mee te leven. Al met al is het niet heel slecht, valt de originele aanpak van Van Sant op zich best te prijzen, maar bij mij weet hij bijna nooit de juiste snaar te raken.

2,5*

Goede en degelijke film, die op een paar momenten wat geforceerd aanvoelt, door vooral Diaz haar spel dat eigenlijk helemaal niet zo goed is. Verder zit het allemaal redelijk goed in elkaar. De twee meiden spelen allebei erg goed. Vooral Abigail Breslin is toch wel een talentje. Wist zij eerder al de show te stelen in Little Miss Sunshine, doet ze het hier wederom erg goed. Emotioneel deed de film me op zich niet zo veel, maar ik kan goed begrijpen dat deze film een hoop mensen zal raken. Mooiste scene was voor mij het uitje naar het strand met het hele gezin. Muziek en beelden smolten daar even op een zeer fraaie manier samen. Mooi gedaan dus.

3,0*

Geen superfilmpje dit, maar het is allemaal nog behoorlijk onderhoudend.

My Soul to Take is een typisch slasher filmpje, waarbij Craven vooral gebruik maakt van enkele elementen van zijn vroegere films en verder niet zo heel veel inspiratie leek te hebben, want vernieuwend is het allemaal zeker niet.

Het groepje tieners waar de film om draait, bestaat uit echte standaard karakters. De neger, de Aziaat, de nerd, de knappe slimme jongen, de mooie meid en je hebt je lijst al zo goed als compleet. Het begin van de film is vrij spectaculair, maar zit vol met een hoop onlogische zaken. Daarna springen we 16 jaar verder in de tijd en gaan we op zoek naar een nieuwe killer, of toch niet? Hoe onlogisch de film soms ook is, het uitvinden wie nu daadwerkelijk de Riverton Ripper is vond ik wel een erg leuk element aan de film. Craven zorgt er namelijk voor dat het op het eind nog alle kanten op kan en daardoor is het laatste half uur ook nog redelijk spannend.

De film is op momenten ook nog redelijk sfeervol. De moorden zelf vallen gemiddeld gezien wat tegen. Alleen de moord op de brug is stijlvol, sfeervol en mooi in beeld gebracht. De andere moorden stellen eigenlijk maar weinig voor. Verder valt ook op hoe matig de dialogen van de film zijn en is de structuur van de film soms ook behoorlijk rommelig. Ik heb me al met al nog best vermaakt, maar goed is het op een enkel moment na niet echt. Onderhoudend wel, maar dat is te weinig om een positieve score aan deze film uit te kunnen delen.

2,5*