Opinions

Mortal Kombat is de verfilming van het gelijknamige computerspel. En zoals met de meeste van dit soort verfilmingen haalt de film het in de verste verte niet bij het spel.

Er zit nauwelijks humor in en vooral de gevecht- en actiescènes zijn matig gechoreografeerd en ronduit slecht te noemen. De muziek is slecht gekozen en draagt totaal niet bij aan enige sfeer. Daarnaast is alles, net zoals het spel zelf inmiddels behoorlijk gedateerd. Als je niets met het spel hebt is hier weinig aan, en zelfs als je er wel wat mee hebt, kan het blijkbaar ook nog een brok ellende zijn.

1,0*

Erg mooie film dit van Visconti, die mij erg beviel en de beste Visconti tot nu toe.

Met de prachtige openingsscène weet je eigenlijk gelijk al dat je een trage film voorgeschoteld krijgt waarin de dialoog minimaal is. Dat gaat wel eens mis, maar hier werkt het allemaal bijzonder goed.

Wat mij gelijk al opviel was de mooie klassieke muziek van Maher. Ik ben verder niet zo bekend met deze componist, maar vond zijn werk in The Tree of Life ook al bijzonder mooi. Deze componist ligt mij dus blijkbaar wel.

Het acteerwerk in de film is prima. Dirk Bogarde zet een sterke rol neer als componist Gustav von Aschenbach, die vakantie viert in Venetië, maar daar in feite nooit tot rust komt. Hij wordt gegrepen door de schoonheid van de Poolse jongen Tadzio, die ook prima wordt neergezet door Björn Andresen. Het is boeiend om te zien hoe Gustav’s obsessie voor deze jongen gedurende de film steeds groter wordt, ook al weet hij dat hij weg moet uit Venetië, omdat er een dodelijke ziekte heerst.

Het is bij vlagen een hypnotiserende film, met prachtige muziek, soms erg mooie beelden en prima acteerwerk. Daardoor vliegt de film ondanks de trage voortzetting toch voorbij en waren de 130 minuten om voordat ik erg in had.

4,0* dik

Aardige film, waarbij de regisseuse sterk haar eigen stempel op weet te drukken, wat op zich wel een pluspunt te noemen is.

Het begint allemaal erg sterk, met een fraaie openingsscène. Daarna volgt een wat wisselvallige film, waarin de hoofdrolspeelster wordt gevolgd. Je krijgt niet echt feeling met haar. Het blijft allemaal wat afstandelijk. De soundtrack is wel fijn en zorgt voor een aangenaam sfeertje. Wel is het jammer, dat de film mij niet helemaal wist te pakken. Het heeft zeker de elementen, die me erin zouden kunnen zuigen, maar dat gebeurde helaas niet. De tweede helft is daarnaast ook duidelijk wat minder goed dan de eerste.

Toch kan ik hier wel een voldoende aan kwijt. De sterke momenten, die de film kent zijn ook echt sterk. Ben ook nog steeds benieuwd naar “We Need to Talk about Kevin”. Wie weet komt het er daar wel allemaal uit.

3,0*

De eerste komedie uit de voormalige Sovjet-Unie, die leuk en enthousiast overkomt en waar ik een paar keer om heb kunnen lachen. Meestal zijn Sovjet films zwaar deprimerend, of het is slapstick humor, maar een film als deze zag ik nog niet eerder en dat is zeker een compliment.

Ik had even nodig om erin te komen en hoewel ik ook weleens iets miste, was de humor regelmatig geslaagd te noemen. Ik vond het eerste gedeelte het leukst. Het acteerwerk is goed, maar wel zijn er af en toe nogal veel personages om in de gaten te houden. Hier en daar had het iets chaotisch, zoals Fellini en later Kusturica dat ook vaak in hun films hebben. De personages zijn boeiend genoeg om de lange tijdsduur te waarborgen. Het bij vlagen liefelijk en alle problemen, worstelingen die het leven kan bieden komen voorbij, maar de toon blijft altijd positief.

Bovendien geeft het een fijn kijkje in het leven in de Sovjet-Unie. Best goed, best leuk en vooral ook een film, die vrouwen misschien nog wel meer kunnen waarderen dan mannen, al moet ik zeggen dat ik er soms ook best van genoten heb.

3,5*

Mother India is een klassieker in de Indiase cinema en de grondlegger voor veel andere Indiase films, die later gemaakt zijn. De muzikale intermezzo’s, die opgenomen zijn met een groot orkest, is hier nog wel het beste voorbeeld van. Op zich ben ik hier niet zo’n heel groot fan van, maar hier zijn het er in verhouding tot de speelduur niet te veel en daarnaast klinken ze niet eens zo slecht.

Het verhaal vertelt over het leven van Radha, een vrouw die trouwt en die daarna ook open staat voor vernieuwingen. Deze vernieuwingen probeert ze te combineren met het traditionele dorpsleven, maar hierbij stuit ze soms nogal op wat weerstand. Die hoofdrol wordt overigens prima gespeeld door Nargis, iemand die verder nog niet kende, maar die destijds een ongekende ster in India geweest moet zijn. Ook de rest van de cast is niet slecht. Visueel is het in orde, al vond ik de kleuren niet altijd even mooi. Er zitten overigens wel mooie scenes in. Vooral het moment waarbij Radha een ploeg in haar eentje voortrekt, is indrukwekkend om te zien.

Al met al is Mother India best goed te noemen. Ik heb weliswaar nog betere Indiase films gezien, maar deze mag zich in ieder geval tot de beteren rekenen. Het is op zich ook wel een interessant filmland, alleen lijken bijna al hun films zowat drie uur of meer te duren, wat automatisch toch wat weerstand oproept. Hierbij viel de tijd in ieder geval goed mee en deze is voor de mensen die echt geïnteresseerd zijn in de Indiase geschiedenis eigenlijk ook niet te missen.

3,5*

Een behoorlijk matige thriller, die in Jamie Lee Curtis wel een leuke maniak als hoofdrolspeelster heeft. Curtis speelt overtuigend, maar verder bewandelt de film nogal de bekende paden en loopt eigenlijk precies zo als je bij dit soort films kunt verwachten. Ik vond het tot halverwege nog wel een redelijke film. Het grote probleem waardoor de film voor mij niet echt werkte is de plotselinge omslag van de oudste zoon, die ik ontzettend ongeloofwaardig vond.

Verder is de regie nogal vlak en heeft de film naast Curtis niet zo heel veel te bieden. Ja het kijkt aardig weg, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. De oudste zoon kost de film echter punten.

1,5*

Een zeer matige film dit. Allereerst wordt je door de genreaanduiding vooraf al op het verkeerde been gezet, want zoals enkele anderen ook al aangeven is dit geen komedie maar meer een drama. Het spel van Uma Thurman is wel redelijk, maar ook een personage, die het onheil af en toe zelf over zich afroept. Daardoor kon ik er ook maar weinig sympathie voor voelen. Ik werd op een gegeven moment moe van het constante gezucht, gesteun en geklaag van haar en de constante chaos waarin ze telkens weer terechtkomt.

Verder kabbelt het verhaaltje voort zoals je van tevoren kunt verwachten. Voorspelbaar en met nauwelijks verrassingen. Visueel is de film ook erg karig en qua muziek is het ook niet echt goed. Alleen het snelle muzikale begin was nog wel aardig. Verder zijn de ontmoetingen met Minnie Driver de schaarse hoogtepunten van de film. Ja snel vergeten dit en achteraf niet raar dat dit zo’n enorme flop is geworden. Ik las dat er in heel Groot-Brittannië in totaal maar 11 mensen voor naar de bioscoop zijn geweest.

Nou, dan heb ik toch nog een keertje moeten lachen om de film.

1,0*

Behoorlijk sterke film, die een beetje doet denken aan de serie The Twilight Zone.

Het verhaal is niet eens zo heel bijzonder, maar het is vooral de ontzettend sterke en soms zelfs nare sfeer die wordt gecreëerd, waardoor de film boeiend en tevens ook behoorlijk spannend wordt. Vooral het camerawerk is erg sterk. Ik had daardoor constant het idee dat er een of andere geest of iets anders mee zat te kijken met ons. Erg goed gedaan en het geeft de film een extra beleving mee. Verder voor er door de subtiele aanpak en de keuze om alles lang mysterieus te houden, veel spanning opgebouwd.

Het acteerwerk is degelijk. Richard Gere zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar hier doet hij het naar behoren en speelt hij een personage met wie op zich goed mee te leven is. Wel is het jammer dat de film na tachtig minuten wel enigszins in kracht afneemt. Het meeste is dan wel verteld en vanaf dat moment is het in feite afwachten op wat de finale nog gaat brengen. Die is zeker niet slecht, maar geeft toch ook weer niet helemaal dat voldane gevoel.

The Mothman Prophecies is een goede film, die op papier interessanter is dan het uiteindelijke echte verhaal. Sterk camerawerk en sterke sfeerschepping zorgen er echter voor dat de film boeiend en spannend wordt en uiteindelijk toch wel degelijk de moeite van het bekijken waard is.

3,5*

Ben het hier eigenlijk volledig mee eens. Het zwakke aan The Departed vond ik vooral het einde. Het einde in deze film is gelukkig anders en beviel me vele malen beter. Ik had verwacht dat deze film me minder zou bevallen, omdat ik het verhaal al wist. Niets is echter minder waar. Ik moest even wennen aan de Chinese gezichten, maar daarna zoog de film me letterlijk op. Het script is enorm sterk en ook in deze film kon ik van de sterke acteerprestaties genieten. Het verhaal is net wat sneller en flitsender dan The Departed. Daar vallen de puzzelstukjes wel wat beter in elkaar, maar dat schijnt hier in de vervolgen verduidelijkt te worden.

Heerlijke film!

4,5*

Heel aardig vervolg op het sterke eerste deel. D.m.v. vele flashbacks worden enkele bekende karakters uit het eerste deel nu duidelijker uitgewerkt. Dat is op zich mooi gedaan, maar de film is hierdoor af en toe wel lastig te volgen. Ook is de film toch duidelijk minder spannend dan de eerste, iets langdradiger en wat sentimenteler. Ondanks die gegevens is het acteerwerk ook in deze film sterk en is ook dit een bovengemiddelde film!

3,5*

Mooie afsluiting van de trilogie. Als je voorgaande de(e)l(en) niet gezien hebt zal de film waarschijnlijk haast niet te volgen zijn gezien de enorme hoeveelheid aan flashbacks. Ik vond het goed te volgen, maar iets minder flashbacks hadden best gekund. Vond het einde met de waanbeelden, waarin Lau zichzelf lijkt op te sporen????? wel erg vaag. Verder vond ik het een hele aardige film, die nog meer duidelijkheid verschaft over het hele verhaal.

3,5*

Robert Bresson is een regisseur die zijn hoofdpersonages niet bepaald de vrolijkste figuren laat zijn. Zo zag ik onlangs het ezeltje Balthazar een hele film lang lijden, daar vergaat het het meisje Mouchette in deze film eigenlijk niet veel beter.

De minimalistsiche stijl van Bresson moet je pakken. Bij de ene film van hem werkt dat voor mij beter dan bij de andere. Mouchette vond ik zeker geen vervelende kijkervaring maar greep me niet bij de keel. Het hoofdpersonage is best wel zielig, maar lijkt het soms zelf ook wel over zich af te roepen. Ze oogt soms als een soort van roepende in de woestijn, als een eenzaam iemand, die niet begrepen lijkt te worden.

Er zitten wel wat aardige scenes in, maar de drie andere films die ik tot nu toe van Bresson zag vond ik beter. Ik kom hier niet verder dan een voldoende.

3,0*

Er was blijkbaar een goede reden dat ik deze film nog nooit gezien had, want het is maar een erg matige film, zo bleek vanavond. Musicals zijn zeker niet mijn favoriete genre en zullen dat ook nooit worden, maar af en toe komt er nog wel eens wat aardigs voorbij.

Daar hoopte ik bij deze film ook op, maar helaas. Ik moet wel zeggen dat de stijl van de film best mooi is, met mooie decors en een leuke setting in Parijs, kleurrijk en fantasievol. Het grote probleem is echter dat de film mij verder totaal niets deed. Kidman en McGregor zijn toch best fijne acteurs, maar zetten hier op een enorm overacterende manier een paar typetjes neer, bij wie ik totaal geen gevoel had of kreeg. Je merkte ook totaal geen chemie tussen hen. Verder is de muziek ook een rommeltje. De ene keer komen er best aardige nummers voorbij, de andere keer juist weer niet en terwijl de film visueel juist een erg sterke eigen stijl heeft, heeft de film dat op muzikaal gebied juist totaal niet.

Verder is het aan de ene kant fijn dat het tempo zeer hoog lag, waardoor de film toch nog wel enigszins in een redelijk tempo voorbijging, anderzijds was dat voor mij misschien wel een reden dat de personages niet aansloegen.

Maar goed ik heb de film nu eindelijk gezien en ik hoef hem niet snel weer te zien, daar heb ik gelukkig andere films voor.

1,5*

Goede en degelijke thriller, zoals de Denen ze wel vaker maken, die lichtelijk de hoogte in wordt gestuwd door het uitstekende acteerwerk.

Het scenario is interessant en wordt redelijk spannend gehouden, doordat lang verborgen blijft, hoe de vork nu precies in de steel zit. De sfeer is vrij sterk, kil, troosteloos en somber en draagt precies het gevoel uit dat bij deze film past. Nikolaj Lie Kaas en Nicolas Bro spelen beiden erg sterk en mede dankzij hen krijg je ook daadwerkelijk twijfels over het hele gebeuren. Vooral Kaas bracht mij op een gegeven moment aan het twijfelen. Aan de ene kant oogt hij heel normaal, maar door zijn gedragingen en het feit dat Bro juist overal enorm rustig op reageert, ging ik op een gegeven moment toch behoorlijk twijfelen.

Het enige echte minpunt is dat het soms iets te lang uitgesponnen wordt en er af en toe ook wel wat inzakmomentjes zijn, waardoor een echte topscore uitblijft. De soundtrack tot slot is vrij degelijk, maar niet heel bijzonder. Al met al is het zeker een vermakelijke wegkijker, die voor de liefhebbers van thrillers zeker aan te raden is.

3,5*

Hitchcock is groot geworden met zijn befaamde sfeervolle thrillers met de nodige suspense en dat zijn ook duidelijk zijn beste films. Iedere keer wanneer hij een uitstapje maakt naar een andere genre levert het op zijn hoogst nog een aardige film op, maar regelmatig haalt het dat niveau niet eens.

Mr. & Mrs. Smith valt helaas onder die laatste categorie. Het eerste half uur is nog niet zo slecht en kent zowaar enkele pitte dialogen en geslaagde humor. Maar daarna gaat het langzaam maar zeker wat bergafwaarts. De humor wordt schaarser en het verhaaltje zelf kabbelt maar wat voort zonder echt heel interessant of boeiend te worden. De acteurs spelen los van elkaar niet slecht, maar Lombard en Montgomery lijken tijdens het spelen met elkaar toch ook wel wat chemie te missen.

Kortom, niet echt een geweldig uitstapje van Hitchock dus.

2,5*

Mr. & Mrs. Smith pretendeert een vlotte actiekomedie te zijn, waarbij relaxed zijn het toverwoord is. Wat dat betreft zijn de hoofdrolspelers Brad Pitt en Angelina Jolie perfect gekozen, want zij stralen dit beiden perfect uit. Pitt en Jolie hebben in deze film een uitstraling om u tegen te zeggen. Het ligt dan ook niet aan hun dat de film in zijn geheel toch niet helemaal geweldig is. Dit komt vooral door het slappe verhaal, dat in feite maar heel simpel is en eigenlijk in de gehele film nergens wat extra's heeft te bieden. Ondanks dit gegeven slaagt de film er echter wel in van begin tot eind erg vermakelijk te zijn door de vlotte humor en de vermakelijke actie. Leuke "tussendoorfilm" wat mij betreft.

3,0

Prima film met Kevin Costner een een zeer goede rol als de bad-guy. De wisselwerking tussen hem en zijn alter-ego Hurt is erg goed gedaan. De film zit qua verhaal lekker in elkaar en de afloop is vrij onvoorspelbaar. Het ene subplotje met Demi Moore voegde mijns inziens weinig toe aan de film, maar desondanks een hele goede thriller!

4,0*

Geinige eigentijdse remake van Mr. Deeds Goes to Town van Frank Capra, al wordt dat niveau bij lange na niet gehaald.

Adam Sandler kan ik vaak wel waarderen en soms niet. Hij is een acteur die je moet liggen en veel meer dan steeds dezelfde soort rollen spelen kan hij eigenlijk niet. Hier doet hij het overigens naar behoren. Hij speel Mr. Deeds, een persoon die sympathie bij de kijker moet proberen op te wekken en dat lukt hem bij mij in ieder geval aardig.

Qua humor is de film gelukkig geslaagd en dat ik vaak toch wel het belangrijkste bij een film als deze. De film heeft namelijk een tweetal leuke bijrollen, waarbij vooral die van John Turturro als Spaanse butler erg hilarisch is. Ook Steve Buscemi als schele man met rare eetgewoontes, heeft zijn momenten. Verder is het een typisch feelgood filmpje dat gemakkelijk wegkijkt en voldoende weet te vermaken.

3,0*

Een heerlijke film dit van Frank Capra, die er wederom voor zorgt dat ik, net als bij Mr. Smith Goes to Washington, echt een heerlijk gevoel overhoud na het zien van een film.

Gary Cooper speelt voortreffelijk als Mr. “Longfellow” Deeds, een op het oog ietwat simpele goedzak. Hij heeft het hart in ieder geval op de juiste plaats, maar blijkt meer in zijn mars te hebben en is zeker niet zo naïef als hij misschien lijkt. Ook de vrouwelijke hoofdrol wordt uitstekend gespeeld, maar wat wil je ook met Jean Arthur in de hoofdrol. Deze actrice wist mijn hart reeds in enkele films te veroveren en laat in deze film ook zien een vrouwelijk hoofdrol zeer goed en ingetogen te kunnen spelen. Bovendien heeft ze een voortreffelijke chemie met Cooper, wat zorgt voor prachtige scènes tussen die twee. Ook de bijrollen zijn overigens dik in orde.

Het script zit best vernuftig in elkaar. Ondanks dat het verhaal een beetje de kant op gaat zoals je zou mogen verwachten, zorgt Capra er toch telkens voor dat het niet cliché wordt en daarnaast de gehele speelduur fijn blijft aanvoelen. Ondanks dat de film al 75 jaar oud is, voelt het allemaal enorm fris en tijdloos aan, en heb ik geen moment het idee gehad, dat ik naar een superoude film zat te kijken. Het tempo van de film is daarnaast best hoog en ook de humor is leuk, want ik heb bijna de gehele speelduur met een grote glimlach naar deze film zitten te kijken.

Tot de rechtszaak zit de film op een solide vier sterren, maar het laatste gedeelte van de film is wel zo geniaal, dat de film uiteindelijk vrij makkelijk er nog een halve ster van mij bij krijgt. Hoewel de rechtszaak op sommige punten best wat ongeloofwaardig is, slaagt Capra erin om het toch enorm geloofwaardig over te brengen. Het is echt heerlijk om te zien hoe Cooper uiteindelijk toch aan het woord komt en zijn zegje mag doen en zegt dat in feite iedereen op zijn eigen manier een beetje gek is. Die voorbeelden die hij hierbij aanhaalt slaan de spijker op zijn kop en zijn soms echt hilarisch. Ik moest echt een keer goed lachen toen Mr. Deeds uiteindelijk ook letterlijk uithaalde naar zijn tegenstander.

Feelgood op zijn best dit!

4,5*

Heerlijke film dit!

Keuzes, keuzes en nog eens keuzes, daar draait het om in het leven volgens deze film. Wat als……? Een thema dat ik altijd erg interessant heb gevonden, maar dat natuurlijk nooit helemaal te voorspellen of te voorzien valt. De manier waarop het echter is uitgewerkt is fantastisch om te zien. Het “ Butterfly effect”, oftewel een piepkleine gebeurtenis of uitspraak kan desondanks grote gevolgen hebben voor het leven van de desbetreffende persoon. In deze film gaat het over het leven van Nemo Nobody, een rol die erg goed wordt ingevuld door Jared Leto, maar ook door degenen die hem als kind moeten spelen. Sowieso is het acteerwerk goed in deze film, ook van de andere personages in de diverse fases van het leven.

Wat deze film echter pas echt boeiend maakt is de fantastische uitwerking die regisseur van Dormael van de hele film heeft gemaakt. De cinematografie is werkelijk wonderschoon. Zelden zoveel afwisseling daarin gezien als in deze film. Kleur, beeld en muziek vallen regelmatig op sublieme wijze samen. De muziek is sowieso best verfrissend, op de klassieke muziek na, die een enkele keer iets te overheersend is, maar gelukkig komt dat maar een enkele keer voor.

Het is heel lastig om het eigenlijke verhaal te volgen, aangezien er ongelofelijk veel flashbacks, dromen en ga zo maar door in de film verwerkt zitten, waardoor het soms bijna niet te volgen is wat echt is en wat niet, maar eigenlijk is het verhaal ook ondergeschikt aan de verpakking. Normaal gesproken vind ik dat een minpunt, maar hier moet je het ook niet willen begrijpen, want dat is misschien wel teveel van het goede. Verhaal of niet, de film slaat echt in als een positieve bom op mij. De vele pracht en praal overdonderde mij het grootste gedeelte van de film.

Alleen de laatste 20 minuten zakt de film qua niveau wat naar beneden en verliest het een klein beetje van zijn kracht. Daardoor had ik gisteravond na afloop ietwat twijfel tussen vier sterren of een halfje meer. Deze film blijft echter zo hangen, dat ik voor die laatste keuze ga. Het is geen film die je moet kijken als je een simpel en voorspelbaar verhaaltje verwacht. Het is een film die je moet ondergaan en die je door de geweldige cinematografie op je moet laten inwerken en als dat gebeurd, dan is het echt genieten geblazen.

4,5*

Redelijk filmpje, die alle vaste wegen bewandelt, maar dankzij de pinguins toch nog aardig wegkijkt.

Het moraaltje ligt er overduidelijk bovenop, maar gelukkig heeft de film ook best wat geinige humor. De pinguins zijn erg leuk gemaakt, al zie je op sommige momenten wel duidelijk dat het CGI is. Vooral het geluid dat ze produceren is soms best grappig. Daarnaast doet Carrey het ook best goed. Hij speelt een keer voor zijn doen wat ingetogener en komt een paar keer grappig uit de hoek.

Verder is het allemaal erg braaf en zoetsappig, maar verveelt het verder niet. Een iets scherpere film was ongetwijfeld beter geweest, maar het zat er helaas niet in.

2,5*

Wat een heerlijke feel-good film!

Gisteravond heb ik dan eindelijk kennisgemaakt met de films van Frank Capra. Ik had deze film al een tijdje klaarliggen, maar stelde het telkens uit. Had ik dat maar niet gedaan, want Mr. Smith Goes to Washington is echt een heerlijke film!

Ongelooflijk wat een fijn gevoel de film achterlaat. Iets wat ik het eerste half uur van de film nog niet kon vermoeden, toen de film duidelijk nog op gang moest komen en de acteurs trouwens ook. Vanaf dat moment werd de film eigenlijk alleen maar beter richting het einde.

De acteurs spelen hier mede een grote rol in. Allereerst is er hoofdrolspeler Stewart, die een uitstekende rol neerzet. De onzekerheid die hij tijdens de film tentoonspreid kom zeer echt over, tot het moment Dat hij bijna 24 uur lang een speech voor zijn medesenatoren houdt en hij eigenlijk in die ene dag veranderd van een schuchtere verlegen man, in een man die ergens voor staat en die weet waar hij over praat, daarbij geholpen door Clarissa natuurlijk. Schitterende scène is dat trouwens. Daarnaast was ik enorm onder de indruk van Jean Arthur. Wat een heerlijke rol zet zij neer als Clarissa Saunders, die Smith keer op keer weet te helpen. Zelden zo'n oprechte, fijne en overtuigende rol gezien van een vrouw. Tenslotte is er dan nog Claude Rains, die eveneens een zeer overtuigende rol neerzet als corrupte senator.

De film mag misschien bijna 70 jaar oud zijn, maar blijkt vandaag de dag nog steeds te werken. De beelden zijn schitterend, de film best gewaagd, want niet iedereen in Amerika zal hier destijds blij mee geweest zijn en de afloop is gewoon geweldig.

Mijn eerste Capra doet zeker smaken naar meer. Ik ben na deze film wel heel nieuwsgierig geworden naar It's a Wonderful Life moet ik zeggen. Het blijft jammer dat de eerste 25 minuten de film mij nog niet echt pakte, anders had ik echt de maximale score uitgedeeld. Dat komt misschien wel bij een herziening, waar ik nu alweer naar uitkijk, want ik zit nu na te genieten van de film. Klein meesterwerk dus!

Dikke 4,5*

Heel lang geleden ooit eens gezien en gisteren dan voor de tweede keer. Het viel me alleszins mee moet ik zeggen. Normaal gesproken vind ik Robin Williams meer irritant dan leuk, maar hier doet hij het gewoon best goed. Het verhaal is voorspelbaar, sentimenteel en bevat de nodige clichés, maar toch werkt het. Dit is volledig te danken aan Williams, die van Mrs. Doubtfire een geloofwaardig personage maakt. Het zou echt een vrouw kunnen zijn! Verder zit er wel aardige humor in, waarbij vooral het pesten richting Brosnan erg vermakelijk is.

3,0*

Best een fijne film dit van William Wyler.

Wat me gelijk opviel aan deze film, is het erg goede acteerwerk van de cast. Vooral Greer Garson speelt echt de sterren van de hemel als Mrs. Miniver. Ze maakt van haar personage een fijne, integere en vooral levensechte vrouw, die op veel sympathie van mijn kant kan rekenen. Ook Walter Pidgeon speelt erg goed als haar man en de twee hebben ook duidelijk een bepaalde chemie met elkaar in de scènes dat ze samenspelen. Van de bijrollen vond ik Teresa Wright vooral erg overtuigen. Zij speelt als schoondochter Carol ook een erg sympathieke rol en heeft daarnaast een ontzettend lieve en vredige uitstraling.

Verder is het altijd apart om een film te zien die over een oorlog gaat, terwijl die oorlog nog volop aan de gang is. Mrs. Miniver is duidelijk een ietwat propagandistische film, waarbij vooral de speech van de dominee er behoorlijk uitspringt. Gezien het jaar waarin de film gemaakt is, neem ik dat echter graag voor lief, en is het daarom ook niet zo storend. De film gaat niet zozeer over de oorlog zelf, maar meer over een welgestelde familie, wiens zorgeloze leven behoorlijk beïnvloed zal worden door de Tweede Wereldoorlog.

De film heeft een aantal sterke scènes, zoals bijvoorbeeld met de Duitse piloot. Daartussendoor zitten ook wel momenten dat de film soms iets inzakt. Het einde is wel sterk en zelfs enigszins verrassend. Dat Carol dood ging, was verrassend en daarnaast raakte het me ook wel een beetje.

Kortom zeker geen slechte film, die een behoorlijk aantal Oscars won, waarvan die voor het acteerwerk in ieder geval meer dan 100% terecht zijn.

3,5*

Goede coming of age film, met een lekker broeierig zomers sfeertje.

Het lijkt haast wel of het de laatste tijd bij iedere film geschreven wordt, maar McConaughey kiest de laatste jaren beter films uit en speelt fijne rollen. Zo ook hier. Toch zijn de fijnste rollen wel weggelegd voor de twee jongens ,die beide overtuigend spelen, waarbij het mooi is om te zien hoe ze hun relatie met Mud opbouwen. Er gebeurt soms niet eens bijzonder veel, maar toch kijkt het steeds wel lekker weg. De setting op het platteland van Mississippi, met de rivier en dat eiland, ademt sowieso wel avontuur en een sterke sfeer uit.

De eerste helft is duidelijk het best en voelt erg fijn aan, waarbij alles natuurlijk overkomt en er geen geforceerde verhaallijn in zit. In de tweede helft zakt het niveau ietsje in. Ik vond de verhaallijn rondom het personage van Witherspoon wat overbodig aanvoelen. Het einde is misschien ook wat minder sterk, maar de sfeer blijft continu fijn en daarnaast heb ik het idee, dat er ook totaal geen vals sentiment in het verhaal zit. Mud doet ook erg denken aan Stand by Me, is daar thematisch erg aan verwant, al is die laatste op sommige punten nog wel duidelijk beter.

Zeker niet slecht dus. Een fijne sfeer, goed acteerwerk en ook best een boeiend verhaal, maken dit klaarblijkelijk een behoorlijk geliefde film. Ik had deze even gemist, maar met enige vertraging dus alsnog gezien en het bleek uiteindelijk best de moeite waard.

3,5*

Een goede vroege film, waarin Fritz Lang laat zien een vakkundig filmmaker te zijn. Het verhaal is best interessant en ondanks dat je wel voelt hoe het gaat aflopen, weet het grotendeels wel te boeien.

De manier waarop de dood hier in beeld wordt gebracht, doet denken aan Bergmans Det Sjunde Inseglet. Lang brengt het allemaal goed in beeld en weet de boel hier en daar te verfraaien met mooie stop-motion effecten, die voor die tijd erg goed waren en zelfs nu nog enigszins mee kunnen.

De drie verhaaltjes spreken allemaal wel aan, al vond ik de tweede net iets minder dan de anderen. Ik betrapte me er tijdens het kijken op dat ik op een gegeven moment zelfs wat sympathie kreeg voor de dood. In feite doet hij niets anders dan zijn taak uitvoeren en kan die er ook weinig aan doen als je tijd gekomen is. Zo kwam het tenminste hier over.

Maar verder dus een goede film. Mooi gemaakt en ook zeker romantisch te noemen, want wat de vrouw allemaal over heeft voor haar man is niets minder dan echte liefde.

3,5*

Een mooie film, met een fijne cinematografie, waarin de prachtige kleuren die hier gebruikt worden, op een fraaie wijze tot zijn recht komen. Verhaaltechnisch is het best interessant. Ondanks dat er niet heel veel gebeurt blijft het behoorlijk boeiend, al verliest de film in het laatste half uurtje wel wat van zijn kracht, waardoor de vier sterren er uiteindelijk niet inzitten.

Mùi, het hoofdpersonage, wordt in ieder geval geweldig neergezet. Zowel de jonge, als de iets oudere Mùi hebben een ontzettend sterke liefdevolle uitstraling. Zelden iemand zoveel liefde zien uitstralen als zij. De film is erg sfeervol, dankzij de frisse heldere kleuren en het aangename rustig voortkabbelende tempo, waarin het leven zich daar voortbeweegt. Vooral de eerste helft werkte voor mij heerlijk ontspannend, en als je eens een film zoekt waarbij je lekker tot rust kunt komen, dan is dit zeker een aanrader. Het acteerwerk is ook prima en de acteurs zijn vooral erg sterk in de non verbale communicatie, iets waar Aziaten vaak wel goed in zijn.

Ook de tweede film, die ik zag van Tran Anh Hung, is goed bevallen. Xich Lo is duidelijk nog wel een stukje beter, maar voor een debuutfilm is dit verre van slecht. Ook is het een mooie film om eens te kijken hoe het er in een andere cultuur aan kan toe gaan.

3,5*

De laatste film, die ik nog moest zien van Lucrecia Martel. Net als in La Niña Santa wordt ook hier een schuldvraagstuk geschetst. Het hoofdpersonage, genaamd Verónica, rijdt ergens over heen, weet wel wat het is, maar probeert het te verdringen. Ze weet donders goed dat het haar fout is, maar dat probeert ze voor zichzelf en haar omgeving te verdringen.

De manier waarop Verónica met haar schuldgevoelens worstelt is bij tijd en wijle best interessant. Het niveau schommelt echter nogal op en neer en het vraagt wel wat van je concentratie, om je goed in bepaalde situaties te kunnen verplaatsen. Wat Martel dan wel erg goed doet is het sound design, waar ze sterk mee speelt, en sommige geluiden ook op een sterke manier weet te benadrukken. Het vraagstuk heeft aan de ene kant iets fascinerends, maar aan de andere kant stoof het mij ook enigszins af. Ik heb mijn best gedaan om alles te begrijpen, maar dit is typisch zo’n film waar je bij een eerste kijkbeurt lang niet alles van mee krijgt.

In haar score in Martel in ieder geval heel consequent. Ook deze krijgt drie sterren. Moeilijk te zeggen welke van de drie het beste is, al zou ik dan waarschijnlijk voor deze laatste kiezen, omdat die de meest gelaagde is, de meeste potentie heeft en als de stukjes samenvallen, het meest rijp is voor een iets hogere score.

3,0*

Een geweldig leuke Almodóvar, en de beste film, die ik tot nu toe van de man zag.

Toen ik vooraf het verhaal las, dacht ik dat het twee kanten op kon gaan. Ik had op de één of andere manier het idee, dat dit geen middenweg voor mij zou worden en dat is achteraf ook wel gebleken. Gelukkig viel het kwartje de goede kant op. Wat Almodóvar hier doet, is een erg drukke film neerzetten, vol met typetjes, dialogen en vooral een hoop chaos. Hij mixed daarnaast diverse genres, maar de hoofdmoot is toch wel komedie. Het smaakt misschien wel net zo lekker als de Gazpacho van hoofdrolspeelster Pepa, al werkte dat daar letterlijk nogal slaapverwekkend.

Het deed me vaak denken aan een klucht. Kluchten werken echter alleen goed als de humor goed is, en dat is dik in orde. Ik heb toch een aantal keren goed moeten lachen om de situaties en de typetjes die voorbijkomen. Visueel is het ook mooi om te zien, omdat Almodóvar met zijn gebruikelijke felle kleuren en een heel warm en fijn geheel van weet te smeden. Ik vond het van begin tot einde uiterst vermakelijk en heb me geen seconde verveeld. Het heeft trouwens ook een heerlijk zomers sfeertje, wat ook erg aangenaam aanvoelt in deze uiterst koude dagen.

4,0*

Na het tegenvallende Hercules, kwam Disney met Mulan weer een stukje beter voor de dag. Mulan heeft ook zo zijn minpunten, maar is daarentegen wel een Disney, die redelijk genietbaar is, en dat is vaak al heel wat t.o.v. van de animatiefilms die Disney de laatste 18 jaar heeft voortgebracht.

De animatie is nogal wisselend in niveau. Soms oogt het ietwat onafgewerkt, maar soms is het ook erg mooi, zoals bijvoorbeeld de massale aanval met pijlenregen, in de sneeuw. Er zitten hier ook een paar leuke personages in, wat zo’n film als deze toch een stuk leuker maakt. Eddie Murphy doet het erg leuk als het drukke draakje Mushu, maar zijn side-kick de krekel, is misschien nog wel grappiger. Zij zorgen samen voor de broodnodige humor. Verder is het verhaal niet slecht, al zijn de muzikale onderbrekingen wel weer vrij hinderlijk en van een vrij laag niveau.

Al met al niet slecht en best vermakelijk, al had het op sommige punten nog wel wat beter gekund. Die liedjes kunnen me trouwens echt gestolen worden.

3,0*